Simon II

Einde deze lente vroegen we het ons al af, zoals ieder jaar; Zou Simon weer komen dit jaar? De Australiër die moed genoeg heeft zijn jaarlijks dichtgegroeide bijna-ruïne met prima dak te bewonen. Water tappen en verkruien met loodzware rugzak gevuld met proviand en wijn, altijd veel wijn. De man werkt zich een paar weken uit de naad om zijn vrouw die een paar weken later komt, na 1 nacht te zien vertrekken doordat het terrein ontoegankelijk blijft en het huis zo smerig. Geen water, geen elektriciteit, 1 keer per jaar een mens dat er wat van probeert te maken. (2 eerdere logs --> Simon & Simon & Robyn)

Ieder jaar bieden we aan om het pad naar zijn huis te maaien, ieder jaar horen we pas wat van hem als hij hier al is en stinkend naar het zweet en ongeschoren aan komt waaien om gedag te zeggen. Vanaf ons huis is het bijna 4 km, voornamelijk omhoog over een rotsig pad dat ooit de hoofdweg was. Zo ook zomer 2013.

U mag weten dat mijn bosmaaier van het zware kaliber is. Het ding weegt nogal wat. Er kan dan ook draad in van bijna 4mm en het draagtuig is onmisbaar. Dit jaar waag ik het erop. Ik ga met de Rode en alle maaispullen zo ver mogelijk dat pad op, omhoog. Want zeulen met die bosmaaier, omhoog, zie ik over die grote afstand niet zitten. Castel is gek op Simon en ze weet het al nog voor ik zeg dat ik naar zijn huisje ga. 

Nu is er een soort van kruising waar ik de Rode zou kunnen keren. Als ik dat tenminste haal, want het pad is smal, erg smal. Die kruising passeer ik, want iets verderop is het iets breder en daar kan ik misschien ook keren. Helemaal doorrijden tot aan het eerste gehucht, dat naast het kasteeldorp ligt als een lintdorp, kan echt niet, daar wordt het pad te scheef voor met het risico dat ik zo een ravijn in donder met auto en al. Ossenkarren konden het misschien wel, een ezel ook, maar een logge 4x4 niet.

Maar nee, echt niet. Ik durf de Rode daar dus niet te keren. In zijn achteruit terug zou een hachelijke zaak zijn gezien de ruïnemuur die van de bocht een hindernis maakt. Oeps.

(Ik bel Marc of hij 2 uur later wil komen om me ermee te helpen. Hij kent het stuk pad, breder maar met rotsen als geschakeerde muurtjes.)

Het weerzien is geweldig. De typische geur op de koop toe, alles went, ook deze vent. Castel kan haar geluk niet op, die denkt dat ze op vakantie mag. Want brood, kaas, salami en restjes gaan er beter in als die brokken thuis. Ik maai, totdat het even met bakken uit de hemel komt. Nu wordt het helemaal een hachelijke zaak om die auto te keren. Achteruit is ook samen onmogelijk geworden nu het pad nat is.

Klus niet af, andere keer verder. Marc krijgt het voor elkaar, Castel laten we bij hem, waarom niet?

(Later blijkt; Marc ligt zonder hond thuis wakker. Hij voelt zich de waakhond. Grappig feit; hij hoort haar niet blaffen in het benedenhuis. Ik wel, dus Tien staat wel eens midden in de nacht met een maglight buiten om samen met Castel te kijken of de ree 4 poten heeft of toch 2 benen...)

De 2e keer dat ik weer een stuk terrein ga maaien, neem ik Sarko mee. Ook om Castel weer thuis te brengen, want een niet uitgeslapen echtgenoot is niet best! Sarko vindt het prachtig, die heeft een vette kluif aan al dat gemaaide gras en brandnetels. En weer krijg ik de klus niet geklaard. Er zijn nog wat paadjes over die naar alle bijgebouwen leiden. Ontoegankelijk, jaren niet gemaaid, muurtjes ingestort, jammer jammer jammer. Nu we weten dat de Rode tot 150 meter voor zijn terrein kan komen, met zwaar materiaal, probeer ik onze gasten en Marc over te halen een keer met z'n allen te gaan. Voorlopig is er extreem veel werk en Simon zou graag willen dat als zijn vrouw er is, zij ook in het huisje wil blijven in plaats van het dichtstbijzijnde hotel.

Gisteren;

De Rode gepakt met alle machines en gereedschappen die we mogelijkerwijs nodig hebben om een brandje te blussen. Eerste hulp bij dichtgegroeide huizen in de kloof c.q. jungle. Water mee, want zijn voorraad opdrinken is ook zo wat. Eten mee, fruit, een quiche, zelf gebakken brownies, sap. Ik ga te voet met Sarko en Castel. Hij blijft treuzelen als hij omhoog moet lopen, ook gewend aan grazen hier en daar halverwege onze braamstrooptochten. Zodra hij doorheeft dat we naar Simon gaan stopt hij met zeuren, wetende dat hij in het graaswalhalla zal eindigen. Alles beter dan thuis blijven, besnuffeld door twee varkens.

Eenmaal boven tref ik een alleraardigst tafereel aan; 4 mensen, een hond die me vooruit gesneld is, de neus op de grond om het baasje te vinden en 'de kat die door mijn pies rolt', Merlin alias Sjakie. Een paar dagen terug vertrok Simon bij ons net na de schemering. Hij was even komen douchen en op de koffie wijn. Castel had hem stilletjes gevolgd terwijl Marc met Jack voor de zoveelste keer het net uitzette, ik lekker binnen zat en Alexandra wat zat te browsen. Maar Merlin had ook wel zin in een wandeling, of vakantie. Misschien dat er meer muizen te vangen zijn bij Simon, geen idee.

Uitgeslapen is Simon niet. Merlin wist de weg naar huis niet. Simon ging naar de markt, Castel vond het saai en ging naar huis. Onze nep-siamees bleef, maar vond het nodig om het nieuwe luchtbed van Simon te beklimmen. Daar heeft hij 20 uitstekende tools voor en eindigde voor Simon in een leeg luchtbed. Verder is de kat hongerig en constant op jacht. Hagedissen te over,maar die zijn nou niet echt smaakvol te noemen. De nog kronkelende afgebeten staartjes leiden hem af, zodat de hagedis ervan door kan. Zo heeft ieder natuurlijk wezen zo zijn afweer natuurlijk. (De muizen maken gewoon heel veel muizen, dat is bij ons thuis afdoende.) Na het laatste maaitraject plak ik Simon's bed, gadegeslagen door hond en kat.

Merlin is moe. Voelt zich veilig genoeg op een kist vol rommel om diep te slapen en zich op te maken voor de kilometers naar huis. Uiteraard gaat hij in de Rode mee, leg hem dat maar eens uit.

Vlak voor het huis is een stuk van een muur ingestort. Het is gewoon link om daar nog te lopen. Met vereende krachten bouwen we met z'n allen de droog gestapelde muur weer op. Simon kan zijn dank niet onder woorden brengen. Zou zijn vrouw dit jaar dan wel willen logeren in het zo karakteristieke huis?

Simon's moeder schilderde portretten op dakstenen, lauze. Ze bekleden een muur en geven het huis geschiedkundig leven. De geportretteerde op deze steen is de bouwer van deze oude wijnboerderij.

Na een riant maaltje schiet het goed op met de muur. De maaltijd was geïmproviseerd. Aardappels boven het vuur in een gietijzeren pan, met knoflook. Koude quiche, worst, olijven, nootjes en fruit maken het af.

Merlin zoekt het hogerop. Op de wijnpers ligt hij wat te soezen met zichzelf. De wijnkelder, waar de pers en oude vaten nog staan, blijft indrukwekkend. De vaten zelf kunnen nooit meer uit de kelder, die zijn veel te groot. De pers is op maat gebouwd en zal waarschijnlijk niet meer werken. 

Sarko komt alleen uit het vooronder van de broodoven, een gebouw dat een eindje van het woonhuis staat, als het even bewolkt is. In de zon heeft hij te veel last van de dazen. Het is een koddig gezicht om de donkere ogen en de opgerichte oren te zien die het licht net raken een meter of 2 achter de open ingang van het bouwsel. Hij is en blijft een erg lief dier dat zich makkelijk laat leiden, met een volledig vertrouwen in mensen.

's Avonds zijn we meer dan stuk. Toch gaan Marc en Alexandra het net weer uitzetten voor de zoveelste poging (na modificatie van het net) vis te vangen in plaats van gefragmenteerd bos. Jack en ik maken een bioscoop in de tent om wat afleveringen van Black Book te kijken. 

Ik doezel in op de bank, te moe, bedje toe. Morgen om 6 uur op om te kijken of we vis schoon te maken hebben.

Mag dat wel?

Heerlijk, motiverend, energie verschaffend, spiegelend en een uitdaging om jong spul (22 & 28) over de vloer te hebben. In no time fixen ze met Marc fase 2 van het hekwerk dat 2 hectare gaat omsluiten voor snel groeiende lieve varkens en een ezel die steeds meer van zichzelf laat zien. Ze koken ook graag, drinken graag, lachen veel en zijn onafscheidelijk. Wij daarentegen gaan als M&M onze gang. Ik breng de zwoegers thee en scones op de werkplek; Een steile droge helling onder kleine aken en jonge kastanjes. Met de walkie talkie houd ik Lief op de hoogte wanneer het eten klaar is en rommel ik de ochtend door in de moestuin. De gewekte bonen vullen de planken in het kot, de eerste potten bramenjam staan vloeibaar te wezen, want eigenwijs als ik ben wil ik niet 1 kg suiker gebruiken op 1 kg fruit, veel te zoet.

Maar... Die eindeloze dagen gaan over in zoete avonden terwijl de wijn er gretig ingaat, de chocoladecake als avondboterham wordt genuttigd, de koekjes ook bij diezelfde wijn blijken te smaken en ik zie wat structurele zaken verwaarloosd. Dat mag ook, voor even.

Geen halster maar wel mijn teugels trek ik aan. Even wennen voor Lief die denkt dat het sjacherijn is. Jammer dan. Het is mezelf in de gaten houden, consequent zijn voor een nog jonge onzekere ezel en niet vergeten dat we dan wel een beetje vakantie hebben, maar de zaken binnenkort gaan starten. De telefoon gaat regelmatig voor werk, offertes moet ik uitwerken, werkmateriaal uitzoeken en bestellen, eten en drinken voor 4 en de beestenboel regelen, de L200 poetsen voor ik hem bij de garage stal, beetje orde houden in huis en op het terrein en ja; net-werken.

Ik leg de 'love-birds' uit dat wij geen zondag vieren, maar alleen een Donderdag kennen. Een dag waarop ik zo laat mogelijk weg ga om een lange dag te draaien met een lijstje, in nette kleding waarin gewerkt kan worden. 's Zomers gaat de lange dag vooraf aan het goedemorgen zeggen tegen een ezel en een dik uur werken in de moestuin, geen siësta en 's avonds nog even in proberen te halen wat er op zo'n dag zonder huisvrouw blijft liggen. Dat ik niet de vuilniszak wil vergeten die staat te stinken in de schuur, ook niet de folder van een nieuw klein lichtgewicht kettingzaag, want er komt een 2e, jawel; eerlijk verdiend. Gewone werkdagen hebben een starttijd en een eindtijd. Je neemt een douche en gaat zitten. Maar leven is hier werken, of andersom. Om dit te begrijpen is het stel te jong en op (werk)vakantie.

Een hoop lol en hard werken aan 6-handen-klusjes later, wordt het op Nederlanders.FR weer eens aangehaald dat het als particulier verboden is om vrijwilligers aan het werk te hebben. Betaling in natura of espèce of niet, maakt niet uit. Ruilhandel dus. Iets wat op het Franse platteland heel normaal is.
Ik krijg inmiddels de kriebels van verboden. De meest gestelde vraag van Nederlanders die bij ons op bezoek komen -vooral de kinderen-; "Mag dat wel?" Een verontwaardiging maakt zich dan van mij meester. Of iets mag of niet maak ik op kleine huiselijke schaal zelf wel uit!

VerFranst of niet, het is heel Frans om te gaan voor de meest eenvoudige oplossingen. A la System-D.

De Speeltuin

Het minimale verblijf voor vrijwilligers is 2 weken. Uit ervaring weten we dat de eerste week opgesnoept wordt door acclimatiseren. De nachten zijn hier stil met geen hand voor ogen die zichtbaar is. Onze stek is té anders om niet van onder een bepaalde indruk te zijn, even te blijven.

Ook heeft onze ervaring met gasten ons geleerd dat we duidelijk aan moeten sturen. De eerste dagen gaan op aan bewustwording. Niet op een zweverige manier, meer praktisch om duidelijk te maken dat we niet naar het dorp rijden voor 1 fles melk. Dat is dan een heel duur flesje geworden! Dat lichten uit kunnen als je de ruimte verlaat. Dat de kruiwagen doorgeroest met gaatjes het nog prima doet en er geen andere hoeft te komen. Dat ik pas een was draai als de trommel echt vol zit en dat het huishouden iets meer inhoudt, omdat we in een bos wonen. Dat alleen vroeg opstaan om aan de slag te gaan met een super maaltijd tussen de middag en een siësta, de dag goed besteed laat zijn.

Jack is ex-marinier. Ja, een echte, als in de Amerikaanse film! Lief ventje van nog geen 30 die iedere dag lekker aan de slag wil. Voor hem is het hier een speeltuin, voor grote mensen. Hij heeft gelijk, want alles kan en bijna alles mag. Alexandra is een sterke meid die alles doet en kan, als ze het maar samen met haar man kan doen. Samen zorgen ze voor een aanvulling in het creatief leven. Al die ideeën, initiatieven en verse kijk op ons leven is voor ons erg waardevol.

De speeltuin-vrijheid vereist een kader. Het kostte ons een jaar of drie om die vrijheid een degelijke richting te geven, de verantwoordelijkheden ingeweven in het dagelijks leven. Inspanning vs ontspanning. Dat laatste blijkt een extreem lastige om onder de knie te houden.

We 'plannen' een BBQ, maar je zult zien dat ik het sprokkelhout voor de kooltjes af moet dekken met een open geknipte vuilniszak, het regent dat het giet. Dus de BBQ vindt binnen plaats, in de schouw. We zien het stel denken 'why not?". En zo is het maar net, in de grote speeltuin van M&M! Een tent bouwen in de woonkeuken om met marshmellows en een drankje (of meer) een film te kijken met kussens onder ons en een vuurtje achter ons? Leuk! (Dat de tent na drie dagen in de weg gaat staan, omdat de eettafel onbereikbaar is, ach, daar komen ze zelf wel achter.) Buiten slapen om naar de sterren te kijken, ga je gang. Wil je een boomhut bouwen Jack? Leuk, moet je doen. Maar zoek dan wel een boom uit ver van huis, we willen geen buren! Is de buitendouche niet echt behaaglijk opgewarmd? We horen ze niet, ze staan liever buiten, gadegeslagen door wat kippen, katten en een hond. 's Nachts in de hottub? 'Jaaa, leuk!!'

Ik knot een flinke oude es met takken van 57 jaar oud. Op een rothelling, vol gegroeid met bramen en brem. Die takken bomen kunnen gelukkig gewoon vallen. Het is een mooie oefening voor het essenpark dat ik moet kort zetten. (Een klus waar ik op voorhand zenuwachtig van word, beetje veel, beetje te groot...) Ze zien hoe wij dat doen, dat hout op het pad trekken met de rode, klein zagen, kloven, de auto in, takken de stal in, winterkost voor Sarko. Met elkaar is het nog sneller gepiept. Een 'fishing-lodge' bouwen. Het hele plan is in no time klaar, evenals de helling voor de trailer van het bootje. Het visnet moet onder en boven geknoopt worden, geen klus te lastig voor deze harde werkers. Samen vinden ze alles leuk.

Het gaat gepaard met veel feest, cheese-cake, wijn en whiskey.

Ai!

Ook dat moeten we aansturen. Ik ben geen moeder en kom er gelijk achter waarom niet. De verantwoordelijkheden overdragen is moeilijk. Dit jonge stel heeft nooit een eigen huishouden gehad. Al levend vanuit de koffers op de motor, logerend bij familie en vrienden. Lekker makkelijk natuurlijk.

Het zijn absoluut geen uitvreters, niks is hen te veel gevraagd, te zwaar of te moeilijk. Maar toch....

Ondanks de hele kleine nog scheve hindernisjes die M&M hierin willen nemen, willen we eigenlijk dat ze blijven. Al is het maar een paar maanden. Deze hulp is goud waard, dat voelen we zo, ervaren we hetzelfde. Het gebrek aan privacy nemen we op de koop toe, daar komt vanzelf een evenwicht in. Het kunnen delen van dit paradijs waarin Vrijheid bovenaan de prioriteitenlijst staat, is voor ons een lust. 

Na 11 dagen hebben we allemaal behoefte aan wat orde en regelmaat. Alle vier halen we de klad eruit. 

Leven met elkaar kan zo simpel zijn. 

Maar we blijven spelen, je leeft maar één keer!

 BBQ in de schouw.

 Kort werkoverleg tijdens het plaatsen van schapengaas. De scones met thee gingen er ook goed in en versnelde het werk. 

 Het 'chateau' uitgraven en verkruien wordt als een leuke klus ervaren. (Klusje dat nog vele maanden nodig heeft.)

Es, stookt lekker. De Rode blijft in dienst.

L200

Die auto kocht ik toen ik nog niet wist dat Lief thuis zou komen en zou blijven. De Rode verloor steeds onderdelen op het bospad dat nog niet met scherp grind was strak getrokken. In geval van familie-nood kon ik met de L200 12 uur later in Nederland staan. Zo in mijn up zou ik er niet mee gaan werken, geen bomen verzorgen en al helemaal niet het zware werk thuis dat we ermee doen. Dus de Rode ging met pensioen en ik had er een fijne bak aan. 

Maar goed, de L200 is leuk voor op gewoon keurig Hollands asfalt, niet voor de wegen hier en zeker niet voor het zware werk. Helaas, een miskoop nu de Blauwe er staat voor in geval van nood en de Rode nog niet met pensioen wil.

Bij de garage bluf ik over wat ik ervoor hebben 'moet'. Ik kijk goed om me heen en op Le BonCoin. Wat brengen L200's op hier op het platteland. Er rijden er namelijk opvallend veel van rond, een boeren wagen. Marc geeft me weinig kansen wat winst te maken. Maar zonder bluf is het leven suf. Philippe vindt dat ik er een keurige prijs voor heb betaald vorig jaar, winst is dus binnen als hij die koper vindt. Ik geef hem meer kans dan ik.

Dat de verkoper geen cent van zijn prijs afdeed, terwijl de beloofde camper-unit total-los op de stalling in Nederland stond, terwijl meneer ook nog de helft van de diesel naar FR, de verzekering, het tijdelijke export-kenteken, zijn verblijf al hier en zijn treinticket terug naar zijn Brabants onderkomen vergoed wilde hebben, heeft bijgedragen aan het besluit de L200 te verkopen en te bluffen over de prijs. 
Een handelaar in auto's zal ik nooit worden, maar passief lucratief is het wel.

concepten

Vijf berichten/log's als 'concept', allemaal half af, nog niet publiceerbaar.

Druk, veel werk, gasten die ons ook harder laten werken.

Temperaturen die de herfst aankondigen.

Bedrijfsperikelen, bomen, takken, blad.

FF naar de tandarts, messen onderkwijlen in Laguiole.

Leren van elkaar, muggenbulten tellen.

Dierenspul, Beestenboel, lekker, zorgen, zacht, lief, hilarisch.

Delen & Schrijven, ze schieten erbij in.


deze is raak....;

mooie dag

De nieuwe gasten zijn deze maandag, de dag na aankomst, al aan de slag met fase 2 van de grote omheining. Het geeft varkens en ezel veel vrijheid en degelijke voeding, maar wederom is dit een pittige klus en schiet het erbij in zo samen. Jong stel met workingethics, dus dat schiet op en Marc geniet van de zichtbare vooruitgang op een koele plek in het bos. Het ruisen van de lage waterstand, waarvan het snel stromende water het een wilde rivier doet lijken, geen stuwmeer. Ik ga regelen en doen, naar de garage voor de L200, offerte uitprinten en even langs brengen bij JP. Uiteraard een gentiaantje en een van zijn kant zo beminnelijk mogelijk praatje. Ach ja.... Eerste behoefte om naar boven te rijden waren wel kattenbrokjes. De onze schijnen maar 1 merk te blieven, bovenop het muizen-dieet, waar de vier jongste toch wat al te royaal mee omgaan. Bij gebrek aan geliefde ongekleurde altijd saaie harde kleine brok, kocht ik een zakje goedkope rommel van Casino, met kleurtjes en in vormpjes. Vaste feestdagen in Frankrijk zitten nog steeds niet in mijn systeem. De winkel was dus gesloten toen ik afgelopen donderdag naar de markt reed. 

Maar ze blieven het niet! Geen van de 5 heb ik met genoegen zien eten, Cros gaf niet zijn beste redevoering ten gehore om ons te smeken om brokjes. Sooty heeft ons vanaf donderdag aan onze koppen gezeurd, met smekende duivelinnenogen en zwaan-kleef-aan-&-Blijf-van-m'n-lijf gezweem. Ik vermoed zelfs dat ze schorre stembanden heeft, of iets in die richting. 

Weer thuis ga ik de werkers begroeten en breng drinken en zoutjes naar beneden. Ze komen los, Marc ook, het stelt me gerust. We liggen 's avonds in een deuk, even stoom afblazen met gewone humor. Ik laat Sarko los grazen voor het huis, waar de katten in de boom hangen en elkaar achterna zitten, de hond er bij ligt te soezen en de kippen nog een laatste graantje pikken. Zijn hapje voor het slapen gaan dicht bij huis. Hoe tevreden kun je een ezeltje krijgen. Hij blijft nu in de stal als ik hem er 's avonds heen breng. Knabbelt van het varenstro terwijl de varkens er juist weer onder kruipen. Geweldig om te mogen zien.

Foto's zijn wat ze zijn rond een uur of half 6 genomen.

Een week

Maandag
P geeft gehoor aan de noodroep van Lief om te komen helpen met het maken van een hek. De varkens hebben nu eenmaal de vrijheid geroken en zijn cognitief zo sterk, dat wij daar geen slim snel antwoord op hebben. Vele steken van muggen en dazen, kostelijke quiche, liters water, een tukje en weer verder. Het hek staat, de afronding volgt deze verdere dagen van de week. Het resultaat is een rust, blije varkens, tevreden ezel, nette stal en een jaap in mijn been waar je u tegen zegt. (Normaal laat je zoiets hechten, maar het is een schone diepe wond, die Marc zorgvuldig verbindt met zwaluwstaartjes, een gaasje en een elastieken band om het geheel schoon en droog te houden.)

Dinsdag

Er was iets goed mis met me vandaag. Ik heb geen idee wat. Zo'n vaag gevoel tussen de oren. Als een naderend onheil, of erger. Een concentratievermogen van een erwtje, leg het ergens neer en het gaat geheid rollen. Geen geduld en motorisch licht gestoord. Er breken wonderwel geen glazen en ik bezeer me nergens aan, wat een wonder. Toch kriebelt en rommelt er iets en kan ik er de vinger niet op leggen. De joker 'loslaten' uitspelen blijkt het enige dat rest om de dag te redden.

Misschien rommelt het tussen de oren als oud- en nieuw. Het was tenslotte vandaag exact een jaar geleden dat ik mezelf dom genoeg klem zette aan de overkant van het meer, zonder iets, op crocs met aan mijn zijde een trouwe viervoeter die me hielp thuis te komen door me de wildpaadjes en begaanbare rotspartijen te laten zien. (ahum...)

Woensdag

Ik had al weken niks van Nadine gehoord nadat ze me eerlijk had gezegd dat het een béétje té druk was met logerende en vakantie vierende familie, die ene donderdag. De langzaam vorderende leukemie van haar Lief is een zware stille zorg die iedereen nu meedraagt. Ik stuurde e-mails en een sms-je. Ik ben niet van het pushen en trekken. Als mensen me zat zijn, is het makkelijk om zich van me los te maken. Nergens meer op reageren is DE manier. (Nu breng ik mensen op ideeën, niks mis mee toch?)

Ik belde gisteren de familie, want het zal me toch niet gebeuren dan haar man, die toch ook een goede vriend voor me is, mij stilletjes ontglipt zonder dat ik afscheid kan nemen. Een oud stukje angst voor afwijzing ga ik aan door de telefoon te pakken. En in het Frans wil ik graag overbrengen dat ik dan wel een buitenstaander ben, maar dat er gewoon gecommuniceerd kan worden. Nu ja, gewoon? 

Zodra JP weet dat het 'La Grande' is, flapt hij er al uit dat hij nog leeft. Dat bedoel ik nou! Op één lijn zitten met iemand, hij weet precies waarom ik bel en voegt toe dat hij begrijpt dat Nadine me glad vergeten is. Nog geen uur later heb ik een bericht in mijn inbox dat ze vandaag, woensdag, even aan komt waaien met een goede vriend. Dat zegt ze over iedere vriend, ook over mij, maar dat doet even niet af aan het feit dat ze M&M wel even een knuffel komt geven. Het is tenslotte een half uur rijden en ze heeft zich hier nu 10 maanden niet laten zien....

Dat inzicht duwt en trekt wel. Ik laat het los, maar het blijft aanwezig en ik tast nog steeds in het duister.

Donderdag

15 Augustus, een feestdag waardoor de meeste winkels gesloten zijn en ik niet hoef te poetsen bij de familie Ravelac. Naast dat ik de vaste Franse feestdagen altijd vergeet, ze ontbreken in mijn systeem, gaat dit ook niet op voor de marktkooplui. Twee adressen waar ik even langs moet om een offerte te maken na het boodschappen doen op een marktplein dat de Coasta Brava lijkt, maar dan zonder water. De lijst met bomenwerk is lang aan het worden, erg lang. Niets te klagen, maar u weet, ik ben zakelijk gezien een nul, een dummie. Dit feit kan mij behoorlijk stressen, want misrekenen komt me op langere termijn duur te staan. 

Eén van de klanten komt binnen via le Conseiller voor wie ik lindebomen kort zette om zijn zomer-restaurantje op die toplocatie meer licht en lucht te geven.
Ik ga daar eerst maar eens lunchen met uitzicht op het meer dat er wonderlijk genoeg stil en leeg bijligt. Ondanks de ****camping waar de 75% Nederlandse klandizie luidruchtig gebruik maakt van het zwembad en zich te goed doet aan de pizza's die met een servetje erbij erg goed verkocht worden. Ik ga voor een haast leeg terras in de schaduw van door M&M gesnoeide bomen. Een maaltijdsalade, een wijntje, koffie en een crème brulée vragen niet meer dan 15 euros inclusief fooi. Zuid-Frankrijk, hoogseizoen 2013. Een luid smakkende local achter mij laat het zich goed smaken en terecht. Het eten is heerlijk, hoe eenvoudig dan ook. Daar kan geen haut cuisine tegenop als u het mij vraagt, het vult ook de maag zonder dat ik straks me in de rij moet wagen voor een te vette niet-Franse pizza, omringd door uitgelaten verbrandde kinderen met hoogblond haar.

Ik moet na het eten in het gehucht met 8 permanente inwoners toch op zoek naar 'een es' die in een muur gegroeid staat, deze omver duwt, evenals een 'parabole'. (Even vergeten wat dat nu precies was...oh ja, een schotelantenne....) Ik zie er drie die enigszins voldoen aan de telefonisch gegeven omschrijving van het probleem. De parabole is van een huizenbezitter woonachtig in Parijs. De es is van een man die er ook niet woont en het allemaal wel ziet gebeuren, wat zal hem het boeien. De muur is van de gemeente en overal in slechte staat en een es? Die valt niet zomaar om... Toch zie ik er wel een klusje in, weer een offerte erbij.
Na de lunch naar de markt terug rijden voor het ophalen van de groenten, voor ons en de varkentjes. Gelijk door naar de broer van Nadine. Zij, broer en zus hebben een familie-huis op naam gezet van een SCI om het onderhoud eerlijk te verdelen. Meer werk; het toppen van elzen (geen gezicht) om te voorkomen dat de bomen bij omvallen of storm schade veroorzaken aan de brug of het huis dat aan de andere kant van het riviertje staat. Ze mogen niet volledig weg, want dan staat dat huis te kijk voor iedereen. De Fransen hier op het platteland en bomen???
En zo blijven de te blussen brandjes bij gebrek aan boomverzorger binnenstromen...

 Het is goed dat ik vandaag toch de hele dag weg ben. Dit besef ik me tijdens de salade met het rumoer van de camping op de achtergrond, uitzicht op een leeg strak blauw bergmeer. Dat inzicht blijft duwen. Het is het werk leven (moestuin, dieren, onderhoud, gasten, schrijven, bomenwerk, virtuele werelden) dat me af blijft leiden en me met de neus op onbegrepen feiten drukt, me uit de slaap houdt, me warrig laat zijn, post-it's of niet. Tussen slok en hap door is de afstand goed, de koele bries en zicht op mijn werk van afgelopen lente.
Het is een sprong in de opgedrongen zoektocht naar het innemen van een positie die ik niet verkies te hebben. Ik ben en dat een ander nou eenmaal behoefte heeft aan het hebben van een positie, wil niet zeggen dat ik me er één aan moet laten meten. (Ben ik de vlooi in de pels? Ben ik een liefhebbende echtgenote met de 7e trouwdag dichtbij? Ben ik een Hollandse in Frankrijk? Ben ik een dochter en een zus? Een vriendin en minnares? Ben ik een boerinneke, une femme paysanne? Ben ik een twee-benig zoogdier of toch gewoon een mens?)

Vrijdag
Een inhaalslag. Bloggen, offertes, huishouden, beesten vertroetelen, siësta, rommelen. Genieten van het feit dat de strijd met de varkens voorlopig gestreden is.
Zalig!