Pinksteren

Een mooie Pinksterdag, fris en zonnig, om de natte boel van vannacht in ogenschouw te nemen. Marc begint zijn dag dus op het dak tussen keuken en schouw. Een heel oud probleem waar hij al een tijd geleden zich in verdiept heeft door wat lauze-stenen weg te halen en er even wat zeil op te leggen. De punten hiervan waaiden nog wel eens los waardoor er steeds wat water via de muur in de keuken druppelt. Het is een echte sloopklus. De muur is met cement tot de lauzen aangesmeerd met een verkeerd mengsel, dat nu als los zand naar beneden glijdt. Het hout is weg of verrot. De verkeerde spijkers door en door verroest en afgebroken, de lauzen verschilferd tot hele dunne plakjes.
Geen 'zwart papier, dat enerzijds lucht doorlatend is en anderzijds waterdicht, maar asfalt-papier voor gewone dakbedekking. De telefoon gaat en ik ren via de zijkant van het huis naar binnen, te laat. M'n moeder belt even als reactie op de laatste blog-post. We kletsen ruim een uur bij, heerlijk zo op de rustige zondagochtend. 's Middags leef ik me uit in de moestuin, wat klein spul dat te groot is geworden voor de kas moet de volle grond in; uien, worteltjes en wat broccoli. Ik kan nu onze nieuwe 'schoffel' eens uitproberen. De grond is zacht van de regen en deze franse schoffel is wat tenger en de grond normaliter keihard. Castel heeft heel de dag rond het huis gelegen en gehobbeld. Ze is 's avonds toe aan een fikse wandeling, dus om de dag af te sluiten lopen we naar de ruine. De lucht heeft weer onweerswolken die een scherp contrast geven met de blauwe avondlucht. De zon beschijnt dit schouwspel en tijdens de terugtocht wordt het licht steeds meer oranje-roze. Het groen van het gras doet bijna zeer aan onze ogen, het fuchsia-roze van het vingerhoedskruid lijkt te vloeken met de omgeving.

Glimworm en onweer

Het heeft al langer gebroeid, dat onweer en die regen. We proberen het water geven uit te stellen. Met frisse moed gaan we weer maaien en het valt erg tegen. 7000 m2 hellend en ruig terrein met rotspartijen en steentjes waartusen het gras, de wilde bloemen, maar ook de brandnetels het hele seizoen nog niet gemaaid zijn. De zon is ongenadig warm. Later steekt er een wind op die aangenaam verkoeld. Marc vindt het lastig de juiste slag te pakken te krijgen met de zeis. Ik wordt gestoken door een daas. Het draad is op of de brandstof en in de hitte sjok ik steeds naar de auto boven op de weg. Vliegen kleven zich op ons vast voor een zweet-feestmaal en kriebelen zo. We eten weer brood en genieten van het geroezemoes op de rommelmark in het dorpje dat de wind onze kant op draagt. De wandelaars kunnen nu eindelijk het huis zien liggen en wij ontdekken steeds weer nieuwe rommel in het gras, hekjes, oude stroom-isolatoren, verroeste ijzeren stukken gereedschap. Ik erger me daaraan, weer een meter draad versprild. Ik verzuip per ongeluk de bosmaaier en teleurgsteld ga ik onder een immense buxus even op adem zitten komen. We sjouwen vast wat zware dingen in de auto en aanhanger. De dikke pad die we onder wat rottend hout tegenkomen begraven we onder de grond om hem tegen uitdrogen te beschermen. Er worden wolkenpartijen de vallei in gestuwd en de schaduw daarvan is meer dan welkom. Eind van de middag verzamel ik moed tijdens een flesje water voor de laatste lap grond maaiwerk. Het is enorm opgeknapt. Nog 1 x terug om het op ruggetjes te harken en de straat aan te vegen. Maar dat is ergens volgende week. We zijn het buitenshuis werken wel een beetje zat. Het is te veel en ons gerommel in en rond huis ligt dan helemaal stil. Dat voelt niet goed.
Thuis maak ik sla, friet en hamburgers. (wat later tartaartjes blijken te zijn, zoals biftec geen biefstuk is en viande hachee geen hachee maar gehakt) En daarna vallen de eerste spetters sinds weken. Heel voorzichtig laat de hemel steeds wat buitjes los. We horen ze van verre al ruisend aankomen en zich daarna met hetzelfde geluid door het dal uit de voeten maken. Rond half 10 gaan we moe naar bed. Tijdens het lezen valt de stroom uit. Het onweert met schitterende flitsen en zwaar gerommel en het regent dat het giet. De klassieke franse stortbuien zoals ik ze ken van vroeger op de franse campings. De geur van het natte bos dat de slaapkamer binnen waait is verrukkelijk en de dieren zijn stil. Zelfs de uilen zitten ergens te schuilen voor deze overvloed. Marc snurkt en samen met het onweer jaagt me dit naar boven. Daar ontdek ik een drijfnatte keuken, een natte vensterbank en 2 katers bang onder de kast. Pipo loopt miauwend in en uit en is doorweekt. Aai slaapt rustig door op een rieten stoel, 'hoog en droog' moet ze gedacht hebben. Cros is erg druk aan het spelen en bijt overal in om daarna aan de staart van Shadow te beginnen. Ik dweil de keuken droog, maar vind toch dat ik Marc maar even moet gaan halen. Het zeil op het dak zal losgewaait zijn en ik vind toch echt dat hij voor de zoveelste keer het dak op moet. De noodzaak om dit te repareren is gewoon heel hoog en deze flinke lekkage zal wel stimuleren. De kruiwagen is al half vol geregend, het gaat erg hard. Met koplampjes op checken we het hele huis. Het valt alles mee en de hoofdschakelaar is uitgevallen. Dus zet ik die weer aan, maar de koplampjes blijven bij de hand. (later valt de stroom nog 3x uit) Het is inherent aan hier wonen en een traditioneel oud karakteristiek huis willen bewonen. Het hoort erbij en we zien de charme er wel van in, maar dat dak moet echt snel gerepareerd, zin of geen zin. Gelukkig hebben we oud hout gekregen dat daar prima voor geschikt is. Na m'n laatste gang naar de secadou om daar de stroom weer aan te zetten zie ik een klein lichtgevend groen puntje in het donker. Terwijl ik nat sta te regenen midden in de nacht zie ik verrukt een glimwormpje zijn omgeving verlichten. Net als vuurvliegjes ben ik altijd in hogere sferen bij het zien van deze sprookjesachtige wezentjes. Ik blijf een minuutje kijken tot mijn kamerjas wel erg nat wordt. De slaap overvalt me snel, het was een lange indrukwekkende dag.

Bistro "Chez Castel"

Het is er altijd erg druk, maar dat is niet voor niks. De omgeving is werkelijk schitterend. De bistro is wel wat lastig te bereiken. Maar de lange wandeling is zeker de moeite waard. Of je durft je te laten vallen, maar dan nog zul je een stuk moet lopen voor een goed plekje. De tinten op het pad zijn van grote pracht, alle tinten grijs in sepia, met hier en daar een toefje geel. Het is er warm en druk. Rij aan rij doet iedereen zich tegoed aan het kostbare voedsel. De etensgeuren verspreiden zich over het hele terrein, maar voor de creme de la creme moet je echt naar de top en soms op z'n kop plaats nemen. Warm en gezellig en plat en uitgehongerd kun je aan de dis. De rust als je eenmaal aan het eten bent is goed voor de speisvertering. Als je nog niet je plekje hebt gevonden zul je je af en toe goed vast moeten houden. Voor je het weet ben je van het terrein af en verdwaald in de weidse omgeing en zul je opnieuw de sprong en wandeling moeten wagen. Het schijnt dat er af en toe een razzia gehouden wordt en iedereen die aan tafel zit er hardhandig af wordt gerukt. Wat vaak de dood tot gevolg heeft, maar overleven moet je. Wil je betrekkelijk safe kunnen fourageren dan is de tocht lang en zwaar en moet je een sterke maag hebben en wat kou kunnen ontberen. Maar dan heb je ook wat als teek op Castel.

Sentiment

In zon en wind achter de grasmaaier lopen. Het helse kabaal dat wordt geluwd door de oorkleppen. De insecten om je oren, grassprietjes blijven plakken op m'n bezweette nek, heerlijk. De geur van gemaait gras en de koelte als je in de schaduw achter de schuur het gras kort maait. Marc komt aangelopen met zijn strooien hoed en riek. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde; 'zalig de armen van geest', die niet streven naar meer of beter. En zich niet bewust zijn van wat beter en meer is en genieten van het nu. Straks is zometeen en toen was voorheen, dus verstand op 0 en lekker doorgaan. Ook dit hoort bij een eenvoudig leven in de realiteit; werken voor dat dubbelglas. Of die wenteltrappen die het middenhuis met het woonhuis gaan verbinden.
Later deze ochtend rijden we in de blauwe laro, volgepakt met vettige en vieze werkspullen en een broodlunch, met Castel op schoot 45 minuten verder voor de maaiklus die in natura betaald wordt. (de betonmixer ligt aan de ketting, maar daar weet onze betonschaar wel raad mee) Het huis met haar metershoog gras en brandnetels ligt aan de rand van een dorpje aan de route naar Santiago de Compostella. Met een zeis en een bosmaaier is het nog 2 tot 2,5 dag werk om dit varkensgrasje te wassen. En warm dat het werken met de machine is, ochoch. Maar die spierballen en het gezonde kleurtje + het gezelschap van Marc en Castel maken dit werk zeer de moeite waard. Ook de betaling is geweldig en leuk geregeld.
Een frans oud dametje kijkt me vanaf de weg aan alsof ze wat wil zeggen en ik leg de motor stil. En ja hoor, of ik interesse heb in nog meer maaiwerk; een veldje bramen... We komen daar op terug als we deze klus af gaan maken. Ik wil het werk eerst zien, want het is een flink stuk rijden, dus we willen wel dat het de moeite waard is. En ze moeten wachten tot ik terug ben in Frankrijk.
De 2e week van juni ligt in de planning. Natuurlijk heb ik het nog te druk met afronden van veel nederlandse regeldingetjes om relaxed vakantie te vieren en al die lieve mensen die we achterlieten te bezoeken. Langer wil ik hier niet weg zijn, de lente, de bloemen, alle groente die ik met zoveel zorg heb uitgepoot... De poezen en de hond en het samen rommelen... Het zal wel gek zijn weer in Nederland te vertoeven, zeker met een franse auto. Voel ik me weer een toerist in het verkeer.
De post uit Nederland is ook weer gearriveerd, het wordt steeds minder en daar zijn we wel blij om. De uitschrijving in Nederland verloopt goed, dus vanaf 1 juni 2009 zijn we echte Fransozen. (op onze nationaliteit na)
Met zoveel werk voor ons hier buiten de deur in het verschiet zijn we blij met alle reacties op een forum. We hebben daar voor kost en inwoning vrijwilligers gevraagd.
Om mensen te ontmoeten, ze te mogen ontvangen en te delen wat wij beleven hier. We kijken dus erg uit naar onze eerste gast eind juni!
Marc heeft al een gedeelte van de achterdeur gemaakt, die kan dus in de toekomst in de verf.
De zon is al vroeg in de avond weg en we eten weer lekker in de schaduw van de berg.
Morgen de auto halen zodat we er mee kunnen werken. Na Pinksteren moet hij terug ivm een ander probleempje.
Emigreren is niet hard werken, maar het opbouwen van een nieuw leven wel. Maar dat is toch na iedere verhuizing wel een beetje zo... Tevreden met de dag sluiten we hem af.

Snipperdag

De dagen vliegen als we het leven op z'n beloop laten. Van het één komt ook het ander. Via H&T kregen we een maaiklant, via hen weer een andere maaiklus, dan weer een tip voor een vacature bij een camping of een klus met een betaling in natura. Marc wil graag het dakdekken met lauzestenen leren en gaat op vrijwillige basis een paar x meelopen en wordt gevraagd als oproepkracht om de expert af en toe te ondersteunen. We vinden het allemaal zo snel gaan. Het boekje dat ik van een vriendin toegestuurd kreeg ("Ik mis alleen de Hema"), over emigranten en voor emigranten-in-spe, geeft ons een referentiekader. Zitten we op onze plek? Pakken we het goed aan? Waren we goed voorbereid? Of zullen we spijtoptanten worden. We zwemmen als visjes in het water door het emigreren heen. Alsof we er jaren over gedaan hebben ons voor te bereiden en het land zorgvuldig uit hebben gezocht. Maar niets van dit alles en toch loopt alles eigenlijk op rolletjes. Inclusief alle minder fijne dingen die we ook tijdens ons leven in Nederland tegenkwamen. Het zal ook wel schelen dat Frankrijk niet de andere kant van de wereld is. De cultuur en taal verschilt enorm, maar het is ook gewoon Europa met enkel Belgie als landje ertussen.
De nieuwste maaiklus is eenmalig, Britten die door de crisis en privé-omstandigheden hun huis hier verkocht hebben. Ze hebben veel oude spullen en dubbele goederen, te veel om te verhuizen. Maar die ene betonmixer, waar Marc al zo lang op broedt om die te kopen, staat daar te wachten op een liefhebber. Wij maaien zijn hele erf rond het huis netjes en wij krijgen de betonmixer. Erg leuk om m'n lievelingswerk te mogen doen en dan zo betaald te krijgen. Nog wat andere oude spulletjes zijn in de deal inbegrepen, zelfs een picknick-tafel. Die komt bij het bankje te staan, voor de wandelaars natuurlijk.
Iedere dag sta ik wat vroeger op om de moestuin na te lopen. Hier en daar wat water voor het jonge kleine spul, wat slakkenkorreltjes rond de meloen en de sla-plantjes en wat grote onkruiden die de rest dreigen te overschaduwen. Ik keer de half rijpe aardbeitjes om en pluk de mooie rode zoete aardbeien voor door de fromage blanc. Cros is al 1,5 tot 2 maal zo groot gegroeid. Vanochtend heeft Cros ons allemaal wakker gemaakt door opeens de trap te beklimmen en alle katten wakker te plagen. Ik schrok ook wakker en dit kwam weer ten goede aan de moestuin.
M'n snipperdag is me goed bevallen. Vanochtend de auto naar de garage gebracht, want het bestelde onderdeel was binnen. (dit bleek een verkeerd onderdeel te zijn, dus het gaat duren tot na Pinksteren, weer een andere planning, want we hebben werk en zonder die auto moeten we improviseren of wat anders gaan doen) Samen door naar de markt. Vele bekende gezichten, dus praatjes hier en daar. Als vanouds geflirt met de wijn- en olijvenkraam-man. De kraam-eigenaren kennen me al goed en weten zelfs al waarvoor ik kom. Marc drentelt ook wat rond en ervaart dat op zijn eigen wijze. Later treffen we elkaar op het terras met een grand café en kopen daarna , eindelijk, eens een rieten zomerhoed voor hem. Het staat hem geweldig en dit wordt later door bekenden bevestigd. Even geen petje meer en het is wat luchtiger tijdens het wandelen en ontspannen voor de ogen.
's Middags gaat Marc weer helpen bij de couvreur en ik rommel wat in huis. Ik vijl de tandjes van m'n kettingzaagje, ga extreem omzichtig te werk bij het insmeren van de gezaagde bomen in de moestuin, geniet van de oude roos die nu bloeit en het eerste bloeiende oost-indische kersje. (dat insmeren is toch tegen ons principe met gif, maar soms breekt nood de wetten, de acacia's komen opzetten als onkruid en de tuin heeft echt wat zon nodig) Cros ligt heerlijk op de bank te soezen in de zon en dat leverd schitterende plaatjes op.
Vlak voor het eten maak ik nog even een stukje hek vrij. Het schiet al best op, in gedachte staan daar al 2 ezeltjes me al balkend te begroeten...

stank en beestjes

Nu besluit ik de vorige blogpost met de woorden dat ik hoop zonder stank en beestjes te mogen eindigen in een typisch frans boeren rommeltje, maar dezelfde nacht dat ik mijn verhaal over het boerenstel doe ontdek ik in de keuken, daar nog wel potverdrie!!, heel veel kattenpis. De ochtend erop boen, zuig, stof en dweil ik me een slag in de rondte en tot overmaat van ramp halen de 2 mierenlokdoosjes niets uit en zie ik een kleine kakkerlak wegschieten.
De moed zakt me in de schoenen. Ik doe zo veel aan het schoon houden van het huis. Nog wel als reactie op hoe we het hier aantroffen, in Nederland deed ik het huishouden juist op de franse slag. Hier heb ik soms het gevoel alsof ik smetvrees heb en overdrijf en dan toch al die natuurlijke beestjes in hoeken en gaten... Het was hier bedolven!!!! onder een laag muizen en vleermuizenuitwerpselen, rattenpies en half vergane knaagdierenlijkjes. Stof, dode insecten, vergane bijennesten tussen ramen en luiken met de was in het hout getrokken, Slangenvellen aan het plafond, een dikke laag roet op al het hout en de muren, vochtplekken, verrotte planken in de kasten, vermolmd hout dat als stof nog steeds tussen de balken uit waait en de klimop die een flink eind overal naar binnen is gegroeid. En ik maar denken dat ik de viezigheid een beetje de baas was.
De moed zakte nog meer door het geen tijd hebben om naar boven te gaan om te internetten en een falende internet-verbinding thuis. Ik kan mezelf dan niet uiten en natuurlijk de maandelijkse periode die me extra van slag doet zijn. Grumbelgrumbelgrumbel. Vlak na de boterham die avond ben ik zo mijn bed in gedoken, gaan lezen en erg vroeg gaan slapen.
Vandaag een lange maaidag voor de boeg en een sociaal lastig probleempje om aan te gaan. Ik heb namelijk een local beloofd het beetje gras op de helling te maaien en een uurprijs afgesproken. Ik snij me daarmee financieel in de vingers en het is me als 'prof' mijn eer te na dit zo te doen. Dus voor ik ook 1 cm draad vermaaid heb ga ik het gesprek maar eerlijk aan dat ik niet wil doen voor die uurprijs. Nu is deze francaise geen makkelijke dame en keert iedere eurocent 3x om, dus ik denk dat ik haar moet vragen een buurjongen hiervoor te vragen. Ik kan het ook voor die prijs eigenlijk niet doen. Lastig en typisch Martine die op deze wijze zich weer stoot tegen dezelfde steen. Ik ben tenslotte ook geen ezel....
Maar ook vanochtend vroeg is er in een nieuw hoekje in de keuken weer gepiest, zou Cros toch een katertje zijn? Maar de plasjes zijn wel heel groot en de muren zijn niet droog??

Plattelandsleven ten voeten uit;

Marc slaat in het gehucht niet linksaf naar huis, maar rechtsaf richting het dorp. Op zoek naar het monument van de gesneuvelden uit de 1e wereldoorlog. Daarachter woont het boertje, eigenaar van het land rondom het huisje van P&W waar we prikkeldraad gezet hebben. Alleen even kijken waar hij woont, uit nieuwsgierigheid. Eigenlijk zijn we te moe om nog veel te doen, te concentreren op een gesprek met een oudje of om ons werk met hem te inspecteren.
Maar de boer is bezig om zijn bumper vast te knopen en Marc zet de wagen met aanhanger gelijk aan de kant. Als hij toch buiten staat is voorbij rijden ook weer zowat. Zeker als je een doodlopend weggetje op rijdt en daar met veel moeite moet gaan keren en weer langs de boer terug moet rijden. (we waren al uitgenodigd eens langs te komen om wat te drinken en te babbelen) We springen uit de auto, Castel gaat ook mee de auto uit, die wordt begroet door 2 blaffende hondjes. (ooit een frans boerenerf gezien zonder blaffende bandenbijters??)
Het boertje draait zich om en begroet ons zoals gebruikelijk met een hand en de woorden 'ca va?' De kippen rennen geschrokken van ons vreemdelingen verschrikt weg en de honden blaffen om aan te kondigen dat er een ongeregeldheid is op deze warme zondagavond. Het ruikt er naar boerenbedrijf, kippenstront, bloemen en rotting. De wind waait de geuren-mengelmoes met tussenpozen het erf af. Het is een vieze oude rommel, echt frans. Een vorige stokoude Renault staat ergens in het gras, nog net niet overwoekerd met planten, een verroeste oplegger die dienst doet als buitentafel voor rommel en gereedschappen, inclusief een verroeste gereedschapskist vol met oude handige dingetjes. De verroeste rode traktor ziet er nog bedrijfsklaar oud, onverslijtbaar als ze hier zijn. Terwijl ik het geheel om me heen wat op me in laat werken probeerd Marc de boer uit te leggen dat we klaar zijn, maar ze komen er niet uit. De boer is niet van gister (82 jaar blijkt later als we het zijn vrouw vragen, die 76 is) en diept een pen uit zijn overall. In een berg rommel (kannetjes, vaatjes, doosjes, stukken stof, een brood, een dode slang in een oud wijnvaatje, verroeste ijzeren boeren-benodigdheden) scheurt hij een stukje karton van een doos en samen tekenen ze een kaartje van het geheel. Ik zie een hondje op Castel kruipen, maar heb niet veel zin in een nestje bastaards, dus breng Castel naar de auto. Intussen is het Marc duidelijk dat er 1 stukje van het hekwerk gesloten moet zijn. Maar dat oude stuk hebben we niet hoeven maken of repareren en de jagers laten het soms open staan. De koeien mogen daar nog niet op, de verse klaver is niet goed voor de dieren, dus de boer maakt zich zorgen. Marc biedt aan te gaan kijken om het te controleren en de boer wil wel even mee. Zonder moeite klimt hij in de hoge instap van onze landrover. Z'n flesje drank, dat in de zak van zijn overall zit, hangt naast de stoel en ik leg het in zijn schoot. (zou toch zonde zijn als het stuk gaat tussen portier en auto-stoel ;-) Ik word door de boer naar het woonhuis verwezen waar z'n vrouw aanwezig is en me wel ontvangen wil. Alsof ze wisten dat we even aan zouden lopen, we hebben vorige week zondag laten vallen dat we de volgende week waarschijnlijk! terug zouden komen. Ik wacht tot ze uit het zicht zijn en maak snel wat foto's van de oude franse boeren bedrijvigheid. De kippen rennen kakelend voor me weg, de piep-jonge kalfjes in de stal rukken aan hun koortjes bang als ze zijn. Ik kan ze niet benaderen. De vaarzen staren me verbaasd aan, wat doet die vreemde dame hier in onze stal. De stal is meer een schuur, met zijn traditionele houten dakconstructie, maar vermaakt tot stal. Ze is leeg op geurend stro, kippen en kalveren na. Door een brede zijopening valt het late zonlicht naar binnen als was het een schilderij van Vermeer of Rembrandt, daarachter een gat, golfplaten, weer rommel en kippenstront. Je ziet aan alles dat deze mensen volledig afhankelijk zijn van hun koeien. (30 in totaal, 1 stier en 18 kalfjes tot nu toe) Ze hebben glanzende vachten, het hooi is schoon en ze zien er prachtig en gezond uit. Ik voel me wat beschaamd dat ik als moderne jonge buitenlandse foto's sta te maken van een ander zijn leven. We willen hun leven niet etaleren, het is te filmen en het zou een kijkcijferkanon kunnen zijn. Maar het is hier zo gewoon dat niet zij, maar wij de abnormale factor zijn. Eigenlijk zouden zij naar ons moeten staren... Ik beloop het stenen trapje naar de openstaande deur en zie achter het wat vieze raam een kat op een tv liggen, diep in slaap. Ik ruik al kattenzeik en dit doet me denken aan een ander huishouden, maar het schiet me niet te binnen van wie of waar dat was. Ik klop op de deur en hoor haar vragen door te lopen. Via een halletje kom ik de woonkeuken binnen. Een woonkamer hebben deze huizen nooit. De eerste indruk is niet te beschrijven, ik kan me enkel details herinneren; de stank van kattenpies, de enorme hoeveelheid vliegen, de immense bijna kamerbrede houten schouw met 2 fornuizen aan weerszijde, grote ketels en potten en pannen, 2 plankjes vol met potjes erboven, een Maria-altaartje, 2 tafels met 45 cm hoge stapels papieren en snuisterijen, een TV die aanstaat (waar de kat op ligt te pitten in het late zonnetje) de donkere houten buffetkast vol met servies, doeken, glaasjes, de lange tafel met een frans zeiltje, de her en der verspreidde stoelen met op iedere stoel een ander vaal kussentje en op 1 een handtas, de verschrikkelijk vieze vloer (geblokt zeil) die ze haastig wat aan het vegen is. Ze verontschuldigd zich voor de rommel en zegt dat het huishouden met een boerenbedrijf erbij inschiet. Ik kan alleen maar beamen dat ik dat begrijpelijk vind. Ik zou het echt niet meer redden op hun leeftijd. Mevrouw is ook klein van stuk, ze draagt een vies schort, heeft los hangend half lang wat grijzend haar en ook maar 1 of 2 zichtbare tanden in haar mond. Een gezonde kleur van het buitenleven, ze loopt wat mank alsof 1 been niet meer mee wil. Goedlachs als ze is proberen we elkaar te verstaan, wat praat ze rap en onduidelijk, maar we begrijpen elkaar genoeg. Haar broer heeft de grote camping in de buurt aan het stuwmeer, ze hebben geen kinderen en verder praten we wat over haar leven. Ik blijf bijna kleven aan de vloer, ondanks de grove stoffige werkschoenen. De mannen zijn terug van hun inspectie en ze bieden ons wat te drinken aan. Wijn, water of limonade. Een lade van de tafel gaat open en er komt wat lekkers uit, kleine cakejes met fondant. Het gaat er goed in, het smaakt niet oud. Later komt een zelfde nieuwe zak te voorschijn, maar ik gebaar eerst naar de nog niet lege zak die voor ons ligt. De boer is tevreden met de nieuwe omheining. Zijn koeien hebben weer alle ruimte en dat doet hem goed. De wijn wordt in zeer schone glaasjes geschonken, kraanwater drinken ze er nooit. De wasmachine horen we draaien, maar we komen op het verkeerde moment gezien de vieze kleding die we alle 4 aanhebben. De vliegen snoepen de tafel schoon en de hond komt onder tafel liggen. We praten door over hun leven. We vragen naar hun geboorteplaats, of de gasfornuizen het wel doen. (ze zien er namelijk uit alsof ze bewoond worden door de ratten, evenals de pannen en potten op de grond ernaast) We vragen ze eigenlijk honderduit en voelen ons hoe langer hoe meer de vreemden hier. Alles is gewoon zoals het zou horen. Inclusief de viezigheid en de rommel.
Ik vraag of ze iets missen in hun leven. Zij antwoord "wat we nooit hebben gehad kunnen we ook niet missen", en zo is het maar net. We vertellen dat we hebben geleefd om onze luxe in stand te houden. Dat we daarvan los wilden komen, dat we een eenvoudig leven ambieeren in een eenvoudig huis in de natuur met niet meer dan we nodig hebben. Ze vragen ons of we telefoon hebben en elektriciteit. Ja, dat hebben we. Verder de meest gestelde vraag wat we doen voor de kost. Marc verteld ze dat hij op internet wertk. Dat kennen ze niet, dus daar laten ze het bij. Ze knikken goedkeurend als hij verteld dat ik Paysaniste en arboriste ben; een buitenmens. Als ik eenmaal konijnen heb voor de slacht wil ze me het wel leren (het slachten). Ze vindt het zelf ook moeilijker als kippen slachten, want konijnen die geslacht gaan worden brullen de boel tot onrust. (net varkens) De boer moet afscheid nemen, hij heeft een afspraak in een stadje verderop. Vandaar dat de bumper beter bevestigd moest worden voor zo'n flink stuk rijden. Ze babbelt nog even met ons verder over hoe moeilijk het boerenleven is. Ze heeft vroeger veel verdriet gehad dat ze geen kinderen kunnen krijgen, dat hoor je erg veel op het platteland. Wie moet hen helpen met het bedrijf nu ze het niet allemaal meer goed zelf kunnen? Wie zet het voort? Het hekwerk plaatsen hebben we gevoelsmatig meer voor dit stel gedaan dan voor P&W of de centen, maar dat dubbelglas moet er echt komen, dus we zijn blij hoe het loopt. We sluiten dit stel in ons hart, prachtmensen, echte mensen. En zij zijn meer als normaal. We voelen ons maar stakkers dat we zo moeilijk doen over bepaalde kleine dingen, over schoonmaken, esthetische details, een warme douche of een mieren-vrij aanrecht. De boerin zet zelfs nog koffie voor ons. Ze doet er lang over, waarschijnlijk drinken ze bijna nooit koffie, de kan zit vol schimmel en de koffie is heel erg sterk. Ze verdund hem zelf met koud water en plonst er een heel groot suikerklontje in. Ze kan anders niet slapen, dat vinden wij niet raar gezien de sterkte van de koffie. Zodra het rond half 8 is en Marc de koffie op heeft geef ik toch aan naar huis te willen. Vol van indrukken en echt heel erg moe maar toch verfrist en ietsjes bijgekomen van het werken in de zon verlaten, we hun spulletje. We weten nu al dat we hier terug gaan komen. Wat zou ik toch met alle liefde van de wereld deze mensen vrijblijvend een handje helpen. Als m'n opa'tje die ik zolang verzorgd heb in Nederland. Marc beaamd mijn gevoel. Zo gewoon en toch zo bijzonder in één! Dit is 'ons' Frankrijk en Marc flapt eruit dat hij ons zo ziet eindigen saampjes; eenvoudig, vergroeid met wat er om ons heen is gegroeid. Een kijkje in onze toekomst?? Maar dan toch zeker met iets minder stank en vliegen hoop ik ;-)