3 weken ezeltje

Een ezeltje is hij nog, hij groeit nog anderhalf jaar uit tot een flinke ezel. Drie weken geleden kwam hij oververmoeid en volledig gestrest bij ons aan. 
Een beetje cheeky kan hij zijn. Het is een moedig mannetje en sinds de korte maar goede Masterclass ga ik iedere ochtend wandelen met Sarko. Een vroege start en dat als avondmens. 
Hij vindt het wandelen erg leuk en ik houd de uitdaging erin door regelmatig iets toe te voegen of te veranderen aan de route. Obstakels als rotsig steil pad tot dat scherpe grove grind, zand en soms modder, of die L200 natuurlijk. Omhoog en lastige ondergrond doen hem achterblijven aan het 120 lange touw. Ik heb een essentwijg, klein en licht, de punt alleen maar laten wijzen naar zijn kont en hij doet zijn best naast me te blijven. Als geruststelling leg ik een hand op zijn nek en friemel wat door de hoogste plukkerige borstelmanen. Het is een prima manier om elkaar te leren kennen.

Zijn terrein is sinds een week of twee aanmerkelijk vergroot. Hij verkent niet echt de dichte bushbush, dan doen de varkens wel voor hem. Wel prettig dat hij bramenblaadjes lekker vindt. Hij zoekt geregeld het leven op. Als de kippen even wat anders aan het doen zijn dan hem van zijn vliegend ongedierte af te helpen. Of de katten hebben verkozen op nog koelere plekken dan gewone schaduw in katzwijm te gaan. De varkens vinden ander leven ook gezellig en nieuwsgierig staat Sarko te dralen rond de stal en wat te knabbelen hier en daar. Stofbadje naast de stal doet het weer na een dag zon. Ook onder de oude appelboom is het gras groener gemaaid en inmiddels verse hooi. Dit van oorsprong woestijndier heeft het in de droge hitte prima naar zijn zin.
Als hij van ons aandacht wenst gaat hij bij de goot staan. Keurig achter zijn draadjes alsof het een heilig ontzag is. Duurt het hem te lang, we lopen eigenlijk heel de dag wel in en uit en heen en weer, dan balkt hij. Verder is hij ermee gestopt. Als hij even niemand gezien heeft en je komt speciaal voor hem naar hem toe, dan maakt hij zijn begroetings-balk niet eens af. Klinkt als een High Five vergezeld van een jofel 'Hey'. Hij doet gewoon alles wat een ezel doet en hij is eerlijk. 
Dat maakt hem een ontzettend lief dier dat bij ons niets tekort gaat komen. Neuzen met de katten, Castel voor zijn poten krijgen en daar al laconiek mee omgaan, er zit zelfs iets van spelen in hoe hij af en toe de haan weg jaagt.

Hij blijft nieuwe wondjes krijgen. Schraapt zich hier en daar open en trekt weer horzels en vliegen aan. De laatste houden wonden wel goed schoon, maar we blijven het in de gaten houden. 
Hij begint er lol in te krijgen en ik ook. Ik ging donderdag even langs bij de gulle 'gever' en trof het stel aan in de lampenwinkel c.q. kantoor van de voornoemde electriciën. Om te vertellen hoe het ging met hun ezeltje en nog een berg aan vragen. Ik klets er met iedereen die het horen wil over; de oudere boeren, ook de Ravelacjes en Godfather Felix. 
Er kunnen geen boekjes en specialisten tegenop, geen algemene adviezen of waarschuwingen, samen met 4 dagen Masterclass van een echte Penny, doen we het voor alsnog uitstekend met deze nieuwe aanwinst.
Koppig is hij niet, hij geeft alleen aan wanneer hij de aandacht wel weer zat is door zich rustig om te draaien en weg te lopen. Hij gaat iets anders doen, slurpt een slok, likt aan zijn zoutje of trekt nog een millimeter van dat al korte droge gras. 

Sarko is relaxed, het zomerleven is nog gezellig druk en lekker warm en stoffig. Op die enorm indrukwekkende onweersbuien na dan. Daar is hij nog altijd wat beduusd door.

De oorlog van Calvé

Meneer Calvé startte zijn oorlog toen bekend werd dat het vergeten wijnboerderijtje in de gorges weer bemand was. Door Nederlanders nog wel!

Meneer Calvé, bijna zijn echte naam, bekleedt al wat jaren de functie van Conseiller Municipal. Dit omdat niemand anders in het kleine gehucht deze taak op zich wilde nemen, meneer Calvé zich op deze wijze een stevige positie aan wil meten en toch wat meer in de pap wil brokkelen, als vreemdeling, want ook hij is niet van hier. Meneer Calvé is de persoon om aan te spreken als er iets niet loopt zoals gewenst, bij onenigheden, misverstanden of die lummel van hiernaast heeft weer verzuimd het hek te maken zodat er wat schapen of ezels de moestuin hebben opgesnoept, bemest en vertrapt. Het gehucht waar hij de scepter zwaait is ons gehucht. Zo ook de helling er recht onder, waar ons huis staat en een deel van het bos op onze naam. 

Er loopt een oeroud paadje geflankeerd door droog gestapelde stenen muurtjes dat ook de naam van ons huis draagt. Eeuwen gebruikt door mensen te voet, ezels en misschien eens een os met boer. Een pad dat hoger op de helling uitkomt op een bosweggetje (dat wèl breed genoeg is en bestemd voor auto's), een prachtig oud paadje dat nogal eens last heeft van geulen die dieper worden uitgespoeld door de regen, een stuk rots dat nou eenmaal rolt, maar net te smal en te schuin voor auto's. Het is onderdeel van een PR. Een 100 meter verderop is er een extra pad aangelegd voor het bereiken van de bron en diens onderhoud. Het zal nooit op het kadaster verschijnen en bestaat officieel ook niet. 

Toch presteerde meneer Calvé het om ons enorm op stang te jagen door er met crossmotoren en quads overheen te rijden. 4x4 uitjes te organiseren (zijn zoon is liefhebber, inclusief klein oorbelletje) en dan juist dat bronpad verder stuk te rijden, wij konden er niet meer op om de bron te onderhouden en sjouwden alles maar omhoog in grote rugzakken. Zo snel we konden hebben we de eigenaar van de grond, waar het pad op ligt en de bron, toestemming gevraagd het bronpad af te zetten met hekken en borden 'verboden voor gemotoriseerde voertuigen'.

Het hek boven aan het bronpad, dat op dezelfde bosweg uitkomt als het historische pad, is vakkundig gesloopt door meneer Calvé en kornuiten. Niet één keer, zo vaak en zo grondig dat het niet meer te herstellen viel. Na die conclusie hebben we het stille conflict maar laten rusten. (Dat wil zeggen, het hek niet meer gerepareerd.) Beneden aan dit pad dat uitkomt op het bospad langs het huis, ligt al jaren een boomstam met prikkeldraad bevestigd aan een rots en aan een paaltje dat hetzelfde bordje op z'n plek houdt als dat we boven hadden geplaatst. In geval van nood kan dit even verplaatst worden, maar Calvé en kornuiten -toch bekend als de plaatselijke Maaskantjes of Tokkies- willen per se met grof cross- en 4x4-geschut op het terrein van eigen gehucht kunnen spelen. 

De aanwezige routes zijn te saai en inmiddels te makkelijk, dus dan maar nieuw cross en scheur terrein maken door (onze) bomen om te zagen en de route te testen. Eerst van boven naar benee waar een vederlichte Suzuki in een scherpe steile bocht toch echt kantelde waardoor de knul-met-oorbel zijn vader moest bellen om hem daar weg te krijgen met de tractor. Dit tijdens de schemering terwijl Marc erbij stond en ernaar keek en volledig genegeerd werd door de plaatselijke conseiller. (Marc wilde hulp aanbieden en het pad dat bronpad en historisch pad met elkaar verbindt openen. Dit hebben we eind vorig jaar met een ketting afgesloten.) 

Niet veel later was de speel-Suzuki weer gemaakt en werd de test uitgevoerd; van benee naar boven. Hé, dat gaat wel, das mooi. En zo ging meneer Calvé aan de slag om met kornuiten weer een leuke zomer-cross-4x4-zondag te organiseren.

Maar wat blijkt, er staat een L200 geparkeerd. Precies voor de opgang die uit rotsen bestaat en breed is, zorgvuldig op tijdstippen dat M&M vermoedelijk niet thuis zijn. Zoals het laag geschoolde mannen past die niet kunnen communiceren en vol testosteron zitten, plaatsen ze een bord onder het door de gemeente geplaatste paneau de signalisation dat zegt 'openbare weg - wegsleepregeling' met een afbeelding eronder van een takelwagen die een auto wegsleept. Het is geen openbare weg, net een wandelpad met hindernissen te noemen.

Die L200 die nu opzettelijk in de weg staat is van ons, dat weet meneer heel erg goed. Ons benaderen om eens met elkaar te kijken naar de mogelijke oplossingen is geen optie meer. Meneer Calvé jatte namelijk onze toch zeldzame oude dakstenen. Werd betrapt door Marc die gelijk naar het dorpje gereden is. En plein publique gedraai en gekronkel zonder een waar woord. In onze mailbox het eigendomsbewijs van het perceel plus ruine met lauzedak. Het hele verhaal ging de ronde doen dankzij mij. Het haalde weinig uit.  Zijn aanbod om de stenen (gedeeltelijk) terug te brengen, als dat bronpad maar open gaat, dit als schuldbekentenis. Het was een nogal loze kreet. Meneer Calvé zien we nooit in levende lijve, behalve op dorpsfeesten waar hij met zijn kliek door iedereen gedoogd wordt, terwijl ze een domme, met bier overgoten macht vormen. Niemand wil mee in deze kinderachtige vermoeiende onzin waar geen tijd voor is tussen hooien en oogsten van het eerste graan door, toch is er altijd dat gevoel van terreur.

Meneer Calvé heeft een slechte naam en een nog slechter imago en de meeste locals vinden het net zo triest als wij, dat hij het zelfs verprutst bij Hollanders die afgelegen en op het randje van de dorpsgrenzen wonen, gewoon hun ding doen en niemand er mee lastig vallen. (2008 en nog eventjes in 2009 waren de paden en het bospad zelf aardig dichtgegroeid, voor onze komst taande meneer dus helemaal niet naar die weggetjes. De gemeente zelf trouwens ook niet. Nu ligt er asfalt, is het strak getrokken met grind en sjeest er werkverkeer overheen.) 

Meneer Calvé wil graag een nieuwe oorlog starten met andere vreemdelingen, 'ook niet van hier'. De eerste duidelijke log hierover is van 10 mei 2009.

Ik liep vanochtend de eerste langere wandeling met Sarko. Dat is een vaak bereden en hier en daar volledig stuk gereden bos. Een kilometer of 10 met een jonge ezel en een hond wandelen in de frisheid van de vroege morgen. Ik ben een avondmens en heb een hekel aan wandelen. Voor het wandelen zelf, zonder doel.
Nu heb ik twee doelen; een inspectierondje lopen en Sarko een plezier doen. Men zegt dat het goed is voor de conditie, dat wil ik best geloven. Ik vind warempel weer tekenen van werk aan het pad van de Petit Randonnée; om takjes, kaal getrokken van het blad, zilverkleurige zakjes. De onverteerbare verpakkingen van Betoptic als het uitroepteken van  de in de gehouden briefing voor de tocht.

Het zal me toch niet verbazen als de in 2010 gestolen werkkettingen bij Calvé in de schuur hangen. We hebben er wel aangifte van gedaan, een speciaal gekleurde punaise op een kaart geprikt met cijfers op een whiteboard ernaast die allemaal flink onder de 50 blijven steken. Misdaadpunaises die niet het gebied eentonig kleuren, dat beeld is een teken van relatieve veiligheid.

We hebben de gestolen vierkante meters lauze-stenen nooit meer terug gezien en de burgemeester spreekt er schande van. Met heel veel initiatieven en volhouden hebben we dan nu eindelijk een afspraak met de burgemeester. De man heeft het nu juist wel heel druk tijdens het toeristenseizoen, maar een stille oorlog in zijn lieflijk rustige en traditionele gemeente, dat ziet de wat sullige burgervader niet zitten.

De oorlog van Calvé. We hopen voor hem een heel eenzame oorlog, met als enige vijand zijn spiegelbeeld. 

Wordt vervolgd.

De zoete inval

Bijna middernacht. Ik zit nog stuiterend op mijn bureaustoel. In kleermakerszit zoals gebruikelijk. Ik probeer al drie dagen een log te schrijven. Een kort maar krachtige log die alles zegt en een juist beeld schetst van het hier zijn en wat het met me doet. Het lukt niet!

De zoete inval is nu in diepe rust. Paul met zijn twee kids komen even buurten. Een tussenstop voor ze verder rijden naar de Pyreneeën. Uiteraard slapen de kinderen in de daktent van zijn LaRo. Een genot om een Def omgebouwd tot expeditie-auto met Nederlands kenteken op het terrein te zien. Drie van die bakbeesten. (Paul modificeerde de Blauwe, de Rode was zijn oude barrel die ik overnam als werkpaard. Def's (Landrover Defender) scheppen een band, het moet gezegd!) Paul slaapt gewoon buiten, zoals gebruikelijk. November 2011 was hij hier, koude nachten mag u weten, maar slaapzak aan, matje eronder en pitten maar. Vorig jaar zakte Brits culinair liefhebber John door het schommelbed, maar nu staat het er weer voor de zomer. Visdraad bleek de oplossing. Zo is zelfs het matje overbodig.

Zijn dochter is een Tina- & Pennymeisje, helemaal 'in de pony's en paarden', wat mij een goed voorbeeld geeft, vertrouwen en kennis mbt de zorg voor Sarko. Ze heeft er dan ook de leeftijd voor, dertien. Zijn zoon van negen is een heerlijk bijdehandje dat springerig zijn weg zoekt in de zee van vrijheid die we hier hebben. Wil je fikkie stoken? Ga je gang. Wil je het bos in? Eén stap is genoeg. Wil je muziek hard zetten? Be my guest. En met Vanja praten in het Engels? Ook dat gaat de kids prima af. 

Ik heb niks gezegd tegen Lief, gewoon eens een verrassing. Terwijl ik met de vroege puber in roze shirt een stukje ga lopen met Sarko, bespreken de mannen het werk voor morgen, want Paul wil graag de handen uit de mouwen steken. Trouwens ook geboren op 23 april, Lief tussen drie stieren. Zijn dochter laat me weten dat Sarko me graag mag, want ik mag al veel, vindt ze. Wat mij het vertrouwen geeft dat ik dichterbij hem kom en hem inniger knuffel dan ik ooit deed. Ze blijkt een bijzondere uitwerking te hebben op hem, maar ze vergist zich nog wel in de eigengereidheid  van een ezel die je niet aan het lijntje houden kan zoals een paard en neemt haar op de loop. Toch grijp ik mijn kans voor een Masterclass 'Donkey', want dit is het eerste mens dat veel meer weet van deze grote, sterke en slimme dieren die zich goed kunnen verhouden tot mensen.

Marc geniet met volle teugen van de zoete inval. Hij ging er vanuit dat er niemand langs zou komen deze zomer gezien al wat er plaats vond vorig jaar. Ik heb juist een herbeleving van vorige zomer; mensen op bezoek, plezier, ontspanning en wat werken als het weer het toelaat. Improviseren, drankjes en hapjes, een vakantie-gevoel maar dan thuis. Deze week extra vakantie, want Vanja helpt en gaat verder haar eigen gang. Ik dans door de kamer met de muziek hard terwijl de mannen gebruik maken van een binnen drijvend wolkendek; ze gaan de bij het groot vuil gevonden gietijzeren badkuip plaatsen naast de buitendouche als toekomstige hot-tub. Pa Paul regelt een extra dag bij ons, de kinderen vinden het hier geweldig en we bakken koekjes, gaan 'zwemmen' bij de bruggen, verwennen Sarko met extra aandacht en koken een pruttelpot op een driepoot die Paul meebrengt om het avontuurgehalte te verhogen.

Ik vind even alles best; Vanja die zich bekommerd om een schone keuken, orde & netheid, de mannen die ons terrein volplempen met balken en bouwstenen die ze bij onze ruine weghalen, een heerlijk ventje dat bij alles dat je doet vraagt om het waarom, klusjes die opeens gedaan zijn zonder dat ik er iets van meekrijg en alle waslijnen vol met kindersokken, vreemd ondergoed, handdoeken die ik denk niet te herkennen.

De zoete inval past bij zoete broodjes.

Fotografije

Ze komt uit de hoofdstad van Slovenië; Ljubljana. Prachtige naam als je het hoort uitspreken in het Sloveens, mooie taal, ook om naar te kijken. Ik snap er alleen niets van, geen enkel woord zegt me iets. Daar is toch wel moed voor nodig. Weinig of niets weten over flora en fauna en jezelf op onze rommelboerderij wagen. Met de camera in de hand, legt ze alle dieren op de plaat vast, details vanuit haar beleving. Wat een geweldig beeld oplevert van ons leven gezien door haar ogen.

Vanja stelt zich voor;

 Guitig izzie!

Soms is dichtbij wel erg dichtbij!

En altijd achter je aan hobbelen; "Wat ga je doen?"

Een blij varken dat 's ochtends, bij enig teken van leven rond de stal, op een holletje en luidkeels knor-kniert naar je toe komt rennen voor een rug-rub of oren-kriebel.

Vanaf de eik, het bronnetje met modderpoel en het hele stuk land naar de stal toe zijn zo goed als kaal gewroet en gesnoept in bijna 3 maanden. Het schrikdraad moet verzet worden, ook als voorbereiding dat de ezel(s) de stal in kan voor zijn gerief. Nu meer om de varkens vers bosgroen te geven, nog meer schaduw en op de kale bemeste aarde wat late aardappels en misschien wat mais. (Bosmaaien vind ik leuk, maar niet om 7 uur 's ochtends bosrozen verstrengeld met decennia oude bramenstengels plat hakken met het mes op de bosmaaier, op een droge zanderige stijle helling met verdwaalde stenen en stukken rots. Zekerrrr niet op zo'n warme dag waar onweer verpakt zit in de atmosfeer. Ik zal wel veel van beesten houden)

Blij varken #2. Vanja vindt ze geweldig. Lief en leuk en nog aaibaar ook ondanks het ontbreken van een zachte vacht. 

Alles onder wakend oog van Cros die Vanja al snel accepteerde als mens #3, heel bijzonder.

   Klaprozen......

 Ze ziet het gebruiksgemak van bamboe.

Dat deurtje daar, de broodoven vanuit een al ver uitgegroeid bamboebos. Haar perspectief, ik loop daar nooit meer met camera, alleen met bosmaaier of zaagspullen.

 De Bibliotheek, oude naam De Bar (gesloopt), is haar kamer. Ik had nog geen foto van de ruimte als kamer voor gasten. Ze heeft de koelste kamer onder de grote kamer waar het nu een sauna is. Het dak is er slecht aan toe en de isolatie is na 30 jaar wel zo'n beetje opgepeuzeld door het klein dierenrijk.

Zij plukt de vruchten, de stieren maken jam van wilde kersjes, bosaardbeien, cassis bessen, frambozen en aalbesjes, Marc proeft en vind het de lekkerste jam ooit!

De gerant praatte te snel, wat een vies drankje oplevert met net even teveel sirop de menthe.

Gewoon de brug, voor ons dan.

Ik sta er eens een keer goed op.

Foto's van ons samen zijn uniek.

april-stieren

Met die sandalen, samen op de rots; echt een stelletje.

M&M kijken hier naar het bospad, ons te druk bereden bospad.

Marc moest het even proberen. Achter dit nauwe pad ligt een vergeten piste die zich omlaag kronkelt naar de weg aan de overkant van de gorges.

Onweer.

Dat ons passeerde zonder de wenselijke regen.

seizoenswerk

Nu is de temperatuur van de surrogaat-zee dit jaar op tijd op temperatuur met een graad of 26. Gezouten met oud wat viezig strooizout. Met oud bedoel ik een jaar of 20, ooit door de vorige eigenaar ingeslagen en de half open zak maar als rommel voor ons achter gelaten. Met Vanja hebben we het kikkerbadje met diepte op het achterterras geïnstalleerd. 

U denkt het al wel te snappen; Hier wordt vakantie gevierd. 

Dus niet!

Het zit zo;

Vanja, een mooi mens is ze. Met alle antwoorden die ik ooit als vragen had, over hoe het is om op te groeien met het socialistisch communisme als een deel van voormalig Joegoslavië. De oorlog in Joegoslavië (die mijn beeld van Europa schokte, het is nooit meer goed gekomen met mij en 'Europa'.), het IJzeren Gordijn, Perestrojka en meer van die omwentelingen rond dat Gordijn, de fascinatie voor Rood nog onverklaard.  Ze telt precies 10 jaar meer, op dezelfde dag geboren, mede-stier van 23 april. Ze bloeit langzaam open en wij genieten van het wij-zijn, van het ons op individuele manier tot haar verhouden. Onze eigen interesses in haar, komen samen aan tafel tijdens drink-pauzes en de maaltijden. 

Maar met haar motivatie, zet ze ons aan het werk in plaats van andersom. We krijgen met de 48 jarige echt meer voor elkaar dan samen. Ze kan maar moeilijk stil zitten en heeft minder snel last van de warmte. Er verschijnt al flink wat kleur op de stadshuid. Een sterk mooi mens dat goedlachs is en zich moeiteloos in onze ferme du bonheur wentelt en haar eigen weg kan vinden. 

Ze pakt alles aan, kookt Sloveens voor ons, is net zo'n miezemeut in de keuken als ik, zeker tijdens de warme hondsdagen. -Correctie; ze is net een tikkie erger met een schone keuken- In staat om mij vakantie te geven door de boel een beetje over te nemen. Ik moet u eerlijk bekennen, ze is er toe in staat om dat op mijn manier te doen en zo dat ik het me aan laat leunen.

Dat klinkt vals, maar is het niet. Ik spendeer de losse momenten aan friemelig werk in de moestuin, iets waar zij geen sjoege van heeft en Marc geen tijd. Ik heb tig keer per dag even fijn contact met Sarko. Hij is echt lief, ezels, veelt de kippen en de haan als er veel vliegen en horzels zijn en neust met DQ, Merlin en Sooty. Een wortel is een tovermiddel. Borstelen mag al en ja; overal behalve de staart. Die heeft het te druk met vliegen verjagen. We kunnen hem wel erg goed inschatten; 's avonds en 's ochtends vroeg zijn er amper vliegen, dan is hij super relaxed. Als we samen naar Sarko gaan, is hij makkelijker te hanteren. Mij alleen durft hij wat uit te dagen, maar we zijn al best dik samen. Ook volgt hij ons alle drie als we gebruik maken van het stalpad. Hij geniet van zijn grotere vrijheid en gaat in z'n up al even buurten bij de varkens. 

Cotivet is te duur gebleken. Ik maak een mix van anti-septische kruiden en we krijgen het voor elkaar om Sarko een kompres te geven op een grotere wond op zijn knie.

Seizoenswerk maakt van mij een tijdelijk boerinneke, die hebben geen tijd om te schrijven.
Wederom zoete broodjes, maar dan voor drie.

vrijdag

Het extra geluid van een balkende Sarko zo een paar keer per dag is een extra stem die welkom is. M&M vinden het getok en de scharrelgeluidjes van de kippen al leuk zonder deze aanvulling. Sarko heeft ons gewoon nodig. Zo zijn we er ook voor het dier midden in de nacht. Zijn roep om aandacht of gezelschap laten we niet onbeantwoord en krijgen er een heel dankbare reactie voor terug.

Een bezoek aan de dierenarts stelt me gerust. Registeren middels een chip is officieel verplicht, maar alle drie de dames kijken me lachend aan en negeren met me mee. Lang leve het bureaucratisch Frankrijk, een land dat toch echt te groot is om al de regels en wetten minuscule op te volgen als het om mensen gaat. Als je elkaar niet in de weg zit -in het geval van voldoende leefruimte- worden regels geacht er te zijn voor de hoofdlijnen, niet om het gezwetst op kleine lettertjes niveau. 

Sarko werd knettergestoord van de vliegen, dazen is hij gewend. Niet minder irritant, maar toch. Ik koop Cothivet, wat de vliegen wat afschrikt en de wondjes sneller laat genezen, terwijl we hem als een jong adolescent in de gaten houden, contact (proberen te) maken en ervoor -inderdaad- ons bed uitgaan.. Nu maar zien of ik mag sprayen op ieder wondje, want een een geschaafde voorhuid kan ik niet zomaar bereiken en Sarko boezemt me ontzag in door zijn slimheid en zijn kracht. Deze vijfde dag doet hij het al beter. Hij voelt zich vrij eens te doen waar hij zin in heeft; ons uitdagen, niet mee terug lopen van de stal naar de goot, proberen je een liefdesbeetje te geven of er opeens op een holletje vandoor gaan om achterom te kijken of we achter hem aan hollen. Nee dus. Pas als hij zijn spel vergeten is, weten we geboeid te krijgen om met ons op te lopen.
Al met al draaien M&M extra uren, zoals gebruikelijk tijdens de lente, zomer en begin van de herfst. Maar alles draait gewoon door, Sarko of geen Sarko. Workawayer Vanja komt vanmiddag aan, Lief is haar ophalen op het station terwijl ik een middag puntjes op de i zet. Met de Franse slag natuurlijk, want in de typische zomerhitte van vandaag, gaat alles een tandje Franser.

Sarko

Sarko

Een drama. Voor hem en voor ons. Na deze maandag helemaal besteed te hebben aan het toch maar plaatsen van een dubbele draad MET schrik, staat hij nu even alleen op een strookje van het bospad dicht bij huis. De verwikkelingen heb ik beschreven in een kort verhaal dat ik de verhalen-pagina te lezen is.

De zomerse brandende zon, wat opdonders van het schrikdraad, dazen, mugjes en die honderden vliegen, de zeer intelligente puber die de stal na 16 uur zat begon te worden en de resterende vermoeidheid van gister, laten ons even binnen bijkomen van de afgelopen 22 uur.

Ik ben al verkocht. Geen enkele twijfel. Al zijn wel de extra spullen en de aanschaf even een rib uit m'n lijf.