Zoals alles ooit gedateerd zal zijn, zo ook paperassen die heel belangrijk zijn om je te kunnen bewegen op deze aardbol. Op een motor of in de auto is dat het rijbewijs. Om te reizen meestal een paspoort. Mijn lief had -zo'n beetje- besloten geen nieuw paspoort te gaan regelen. Die vingerafdruk erin staat hem tegen en verder dat zijn bestaan bevestigd zou moeten zijn met een klein duur boekje met pasfoto & gegevens. Hij bestaat toch wel, met of zonder zo'n boekje. Maar laat nu ook zijn rijbewijs binnenkort verlopen zijn. Dan wordt het rijden in een auto en het reizen een onzekere onderneming in een samenleving waarin dat nu eenmaal verplicht is.
Dus na oefening van de franse zinnen in zijn hoofd voor het slapengaan als zijnde schaapjes tellen, belt hij de prefectuur. Na 10 minuutjes in de wacht krijgt hij dan toch een heuse dame aan de lijn. Hij doet 'ff' zijn verhaal in het frans -ik trots natuurlijk!!- en H&T blijken gelijk te hebben.
Voor het verfransen en vernieuwen van zijn rijbewijs moet hij een geldig paspoort hebben.
Om een frans paspoort te krijgen moet je óf zoveel jaar getrouwd zijn met een persoon-met-franse-nationaliteit, óf een universitaire graad van een franse universiteit of 5 jaar in Frankrijk wonen. Er zit hem dus niets anders op dan zijn paspoort toch maar te verlengen bij een Nederlandse ambassade en daarna naar de prefectuur om zijn rijbewijs te verfransen.
Daar heeft hij voor nodig; een geldig paspoort of identiteitskaart, een speciaal formulier enkel te verkrijgen op de prefectuur, zijn oude rijbewijs en twee pasfoto's conform de eisen voor rijksdocumenten.
Het is dus al met al niet moeilijk, maar wel een heel gedoe met een ambassade op drie uur rijden van hier.
wordt vervolgd
maandag 7 maart 2011
zondag 6 maart 2011
hei, heide & heiig
Wat een schitterende zondag, die heiig begint en tot laat in de middag zo blijft en warmte genoeg doorlaat om ons soezig en lui te maken. Het kippenhok is helemaal af, klaar voor kippen, van die joekels zodat er maar plaats is voor een handvol. Een flinke laag ongefilterd zand is voor de graverij en ze zullen op een bedje van heidetakjes hun ei mogen leggen.
Marc probeert het oude opgeknapte lasapparaat uit, maar dat blijkt geen sinecure. De oude ijzeren tonringen die als compostbak moeten gaan dienen, moeten op hun steunen maar even wachten op een brainwave van m'n lief. Ze vastzetten met oude ijzeren staven gaat zo niet lukken. Ik werk nog wat door aan een tutorial terwijl Marc een enorm project heeft omarmd, wat een grotere uitdaging blijkt dan gedacht.
Weer wat motorrijders verstoren de stilte en een stel hobbelt over de laatste kilometer die nog bospad blijven mag, maar keert voorbij de twee eiken al weer om. iets te ruig terrein zeker, ook al zitten ze in een blinkende schoongepoetse 4x4 en krijgen Castel en ik een lachende groet als ze de oprit passeren en ik nieuwsgierig sta te kijken waarom een 4x4 keert daar waar je voor een terreinwagen nou net interessant begint te worden.
Na het eten zijn we zo verveeld dat ik m'n snoeischaar ga halen op het onderste terras van de moestuin met Cros in mijn kielzog. Dus verleng ik het wandelingetje naar het ravijn, waar Cros zomaar over de beek springt en de helling beklimt, terwijl ik nog niet eens ben overgestoken. Avontuurlijk ingesteld is hij wel.
Marc vindt me op gevoel en Castel met haar neus, die hij later eens met de schaar flink onderhanden neemt, zodat ze nu met een smal BorderCollie-snuit rondhuppelt, terwijl ze daarvoor nog een FoxTerriër was. Tis echt een manman-knipbeurt, het ziet er niet uit!! Maar het groeit snel genoeg weer aan en we kunnen haar ogen weer zien.
Marc doet een tukje en ik lees een boek en vul de kachel, de kruiwagen voor de schouw en het mandje aanmaakhoutjes. De kachel heeft nog een gloeiend kooltje. Dus als ik wat minuten later terugkom zie ik rook uit de schuur komen. Ik laat de deur altijd open na het vullen, zodat Marc hem aan kan steken. Dat scheelt weer een aanmaakblokje, gauw het deurtje dicht!
Ik heb gister een potje narcisjes gekregen van H&T die kwamen eten. Het was bijzonder geslaagd en het blijft jammer als visite weer vertrekt. We zijn erg blij met de contacten die we hebben en nog leuker is het als ze naar ons toekomen. Het gebeurt al zo weinig.
Loom van deze dag zullen we zo wel weer wat werken op de pc, om na de bam en een film de avond af te sluiten. Saai? Een beetje. Sleur? Ook een beetje. Rust? Zeker weten, het heelt!
Marc probeert het oude opgeknapte lasapparaat uit, maar dat blijkt geen sinecure. De oude ijzeren tonringen die als compostbak moeten gaan dienen, moeten op hun steunen maar even wachten op een brainwave van m'n lief. Ze vastzetten met oude ijzeren staven gaat zo niet lukken. Ik werk nog wat door aan een tutorial terwijl Marc een enorm project heeft omarmd, wat een grotere uitdaging blijkt dan gedacht.
Weer wat motorrijders verstoren de stilte en een stel hobbelt over de laatste kilometer die nog bospad blijven mag, maar keert voorbij de twee eiken al weer om. iets te ruig terrein zeker, ook al zitten ze in een blinkende schoongepoetse 4x4 en krijgen Castel en ik een lachende groet als ze de oprit passeren en ik nieuwsgierig sta te kijken waarom een 4x4 keert daar waar je voor een terreinwagen nou net interessant begint te worden.
Na het eten zijn we zo verveeld dat ik m'n snoeischaar ga halen op het onderste terras van de moestuin met Cros in mijn kielzog. Dus verleng ik het wandelingetje naar het ravijn, waar Cros zomaar over de beek springt en de helling beklimt, terwijl ik nog niet eens ben overgestoken. Avontuurlijk ingesteld is hij wel.
Marc vindt me op gevoel en Castel met haar neus, die hij later eens met de schaar flink onderhanden neemt, zodat ze nu met een smal BorderCollie-snuit rondhuppelt, terwijl ze daarvoor nog een FoxTerriër was. Tis echt een manman-knipbeurt, het ziet er niet uit!! Maar het groeit snel genoeg weer aan en we kunnen haar ogen weer zien.
Marc doet een tukje en ik lees een boek en vul de kachel, de kruiwagen voor de schouw en het mandje aanmaakhoutjes. De kachel heeft nog een gloeiend kooltje. Dus als ik wat minuten later terugkom zie ik rook uit de schuur komen. Ik laat de deur altijd open na het vullen, zodat Marc hem aan kan steken. Dat scheelt weer een aanmaakblokje, gauw het deurtje dicht!
Ik heb gister een potje narcisjes gekregen van H&T die kwamen eten. Het was bijzonder geslaagd en het blijft jammer als visite weer vertrekt. We zijn erg blij met de contacten die we hebben en nog leuker is het als ze naar ons toekomen. Het gebeurt al zo weinig.
Loom van deze dag zullen we zo wel weer wat werken op de pc, om na de bam en een film de avond af te sluiten. Saai? Een beetje. Sleur? Ook een beetje. Rust? Zeker weten, het heelt!
reacties
Naar aanleiding van een lezersvraag hierbij het antwoord als apart blogje;
Reacties op mijn blogberichten belanden niet in het postvak van boven vermeld email-adres.
Ik heb hiervoor destijds een nieuw emailadres aangemaakt, om het publiceren te scheiden van mijn gewone email-verkeer. (nooit files bij Gmail of ongevallen, ideaal)
Dus jullie reacties komen niet op 10tienelien binnen. Als je een reactie wilt sturen die je graag gepubliceerd ziet, gaarne gewoon reageren via de 'button' onder ieder bericht. Anoniem kan ook!
Bovenstaand emailadres is meer voor de langere -en soms persoonlijke- berichten.
Dit zal niet werken voor geblokkeerde emailadressen, maar dat is er maar één na 5 jaar.
Reacties op mijn blogberichten belanden niet in het postvak van boven vermeld email-adres.
Ik heb hiervoor destijds een nieuw emailadres aangemaakt, om het publiceren te scheiden van mijn gewone email-verkeer. (nooit files bij Gmail of ongevallen, ideaal)
Dus jullie reacties komen niet op 10tienelien binnen. Als je een reactie wilt sturen die je graag gepubliceerd ziet, gaarne gewoon reageren via de 'button' onder ieder bericht. Anoniem kan ook!
Bovenstaand emailadres is meer voor de langere -en soms persoonlijke- berichten.
Dit zal niet werken voor geblokkeerde emailadressen, maar dat is er maar één na 5 jaar.
zaterdag 5 maart 2011
loslaten
Het is voor veel mensen moeilijk de dingen te laten voor wat ze zijn. Lastig om verder te gaan zonder te blijven hangen in iets dat was. Of het nu goed was of slecht en zwaar, moeilijk en uitputtend, men blijft ermee bezig als was het een dagelijkse behoefte om je veilig bij te voelen. Net als een warm huis met luxe, wat enorm veel energie en moeite kost, want elke dag tegen heug en meug naar je werk gaan om dan met een onbevredigend gevoel thuis te komen en het snel te vergeten door op de bank te ploffen en een makkelijke kant-en-klaar maaltijd te nuttigen. Om de dag erop hetzelfde te doen, want dat huis moet toch betaald.
Vast blijven houden aan dat stomme mens van 'hiernaast', want met wie moet je anders een praatje maken? Blijven kijken naar die soap, want er is toch niks op TV.
De TV uitzetten is hem loslaten, maar daar zit hem nu juist de kneep. Anders gaan wonen zodat je met een leuke uitdagende baan de hele dag het naar je zin hebt, is ook loslaten. Maar wat je hebt, dat houd je vast, bekend en veilig, hoe rot het ook is.
Ik wist niet dat ik m'n broer had losgelaten. Tot ik eens een tijdje bezorgd stilstond bij wat ik voor hem voel. Ik kan de liefde niet ontkennen, maar juist die liefde heeft me laten weten dat ik hem losgelaten heb. Het maakt me niet meer uit wat hij doet, -of laat- zegt of belooft. Mijn broer is mijn broer en hem wil ik graag zo laten.
Dat is net wat genuanceerder met mijn ouders. Die kan ik niet in alles laten, ben dan ook bezorgd of juist heel blij met wat ze doen, of laten.
Voor mij staat loslaten gelijk aan 'laten'. Of het zand in je hand is, een vriend of vriendin die anders verkiest dan je had gewilt. Laten, zoals ik ook gelaten wil worden door anderen, zonder ongesteund te zijn of alleen. Loslaten vind ik ook een vorm van zelfrespect. Door de ander los te laten, dwing je jezelf ook niet in bochten en accepteert dat een ander anders is. Zo blijf je ook bij jezelf en de ander dwing je ook niets op. Mijn relatie staat en valt met het 'elkaar laten', wat niet altijd even makkelijk lijkt, en is. Ik wil de luiken lavendelblauw en hij legergroen. Het is maar net wie de verfkwast hanteert. M'n lief kan dingen willen en doen, al ben ik het er niet mee eens, ik laat hem zijn ding doen, zichzelf zijn, wat mij de ruimte geeft.
"Loslaten zorgt ervoor dat je twee handen vrij hebt."
Van wie-o-wie is deze spreuk toch?
Ik merk als ik oude dingen loslaat, gewoon zomaar, ongemerkt, tussen twee dromen door, dat ik beter in het nu kan leven, zonder me gehinderd te voelen door wat er was. Pas later besef ik me vaak pas, dat ik iets en iemand heb losgelaten. Dat het me niet meer uitmaakt wat die ander nog laat en doet, zegt of wil. En dit dan zonder oud zeer te ervaren, hem en haar ook vriendelijk toelachen kan. Dat de adrenaline niet meer naar de kop stijgt en m'n shirt volzweet met trillende handen.
Los is echt los en verdories noggan toe, niet moeilijk.
Dingen en spullen loslaten heb ik nooit moeilijk gevonden. Ik gooi het gewoon in de container als het me niet meer van waarde was.Hier bedenk ik me drie keer voor ik iets echt weggooi. (Oud hout is warmte, papier is voor de kattenbak en daarna voor de warmte, GFT-afval is compost, restjes eten is kippenvoer, lege boterbakjes is voor de kliekjes.)
Wat ik los liet;
Ons nieuwe servies
Een schitterende tuin
De zeewind
Een bubbelbad met yetstralen
Plat terrein zonder stenen en rotsen
De polders van de Alblasserwaard
Carrière maken
GTST
Kant-en-klaar maaltijden en afhaal eten
M'n sportclub en zangkoor
Borden op de wandelpaden hier om gemotoriseerd verkeer te weren
Mensen loslaten is andere koek. Je hebt er wat mee meegemaakt, mensen maken een andere indruk op me, die laten iets achter, goed dan wel zeer verkeerd of verknipt. Ze spiegelen, geven en nemen, tonen zich en tonen mij, ze laten zien of laten dingen die ik niet zou laten, ze trekken aan en stoten af, ze leren me veel en soms leer ik een ander wat. Maar toch blijkt vaak na een bepaalde periode dat het op is. De uitwisseling is volledig, het contact is klaar. Het is naar mijn beleving dan ook uitgewerkt, alleen het moment van bewust loslaten komt nooit op tijd. Veelal te laat of te vroeg door omstandigheden. Als ik iemand loslaat, wil dat niet altijd zeggen dat het een breuk is, een stop op het contact.
Wie ik los liet;
Mijn ex-man, te vroeg of te snel, ik bleef me verbinden maar waarom??
M'n ex-vriend, noodgedwongen, soms is loslaten een absolute must
Twee vriendinnen na een jarenlange vriendschap, er waren geen raakvlakken meer
M'n broer, omdat we beiden een goede lange periode van 'elkaar laten' nodig hadden
Mijn schoonmoeder, omdat ze dit zelf niet zo goed kan
Een jeugdvriendje die me een kunstje flikte, losgelaten om mezelf heel te houden
Gaste M, die niet begrijpt dat het soms gewoon op is, uitgewerkt en volledig, klaar
H. waar ik juist goed mee door 1 deur kan doordat we elkaar loslaten en laten zijn wie we zijn
Loslaten, ik kan het iedereen aanbevelen
Loslaten, ik kan het iedereen aanbevelen
Genoeg!
Tijdens het weekend in België viel mijn oog op een Magazine dat mijn ouders hadden gekregen voor die week. Lekker bladeren, korte stukjes lezen en ideëen opdoen. Het blad heet Genoeg!, voor mensen die genoeg ook echt genoeg vinden, het niet alleen zeggen, maar ook doen op hun manier, voor zover ze kunnen. Misschien een equivalent van de Vrekkenkrant, geen idee. Maar het bestaan van dit magazine vertelde mij dat wij niet de enige zijn en dat het idee van consuminderen nog steeds draagkracht heeft.
Ik heb dit magazine kado gekregen en de brief dat ik de eerste Genoeg! eind deze maand in mijn brievenbus ga ontvangen, lag van de week in de brievenbus; hoera!!
Inspiratie natuurlijk en steun, in de hoop dat we de waanzin die we zien beter kunnen hanteren. Marc is de weg op om mooie platte terrasstenen te zoeken. Het bospad is tenslotte niet meer.... Door de werkzaamheden komen er meer stenen uit de rotsen en hellingen. Dit kleine voordeel weegt niet op tegen de vernietiging van zovele vierkante meters natuur, maar levert wel natuurstenen terrassen op rond het huis voor een appel en een ei. Helaas kunnen we het cement niet kopen voor appels van eigen bodem en een ei van eigen kip.....
Wie weet komt ooit de ruilhandel terug als legaal betaalmiddel, want ook de ruilhandel is bij wet verboden! -> waanzin!
Ik heb dit magazine kado gekregen en de brief dat ik de eerste Genoeg! eind deze maand in mijn brievenbus ga ontvangen, lag van de week in de brievenbus; hoera!!
Inspiratie natuurlijk en steun, in de hoop dat we de waanzin die we zien beter kunnen hanteren. Marc is de weg op om mooie platte terrasstenen te zoeken. Het bospad is tenslotte niet meer.... Door de werkzaamheden komen er meer stenen uit de rotsen en hellingen. Dit kleine voordeel weegt niet op tegen de vernietiging van zovele vierkante meters natuur, maar levert wel natuurstenen terrassen op rond het huis voor een appel en een ei. Helaas kunnen we het cement niet kopen voor appels van eigen bodem en een ei van eigen kip.....
Wie weet komt ooit de ruilhandel terug als legaal betaalmiddel, want ook de ruilhandel is bij wet verboden! -> waanzin!
vrijdag 4 maart 2011
Waanzin
Dit is gedeeltelijk een correctie op 'keek op de week', maar meer een bespiegeling vanuit het bos ergens ruim 1000 kilometer ten zuiden van Nederland.
We staan dermate 'buiten' de maatschappij, dat we er van een afstandje naar kijken, zonder te veel informatie, betutteling, regels en wetten. Zonder samenvattingen van debatten en zonder interesse in politiek. Wel de resultaten van politiek en een groeiende samenleving, wereldbevolking, maatschappij.
De correctie bestaat uit dat "we ons niet al te veel opwinden over een geasfalteerd bospad".
Ik bedoelde met 'opwinden' dat we de barricade opgaan, gelijk op de stoep staan bij de Marie om hem er fijntjes aan te herinneren dat hij zei -voor dat we het kochten- dat er geen plannen waren ter 'verbetering' van de gorges. Geen huizen mogen er gebouwd worden met de trotse mededeling dat het een beschermd vogelreservaat is waar vele soorten komen broeden en fourageren. Nee, we gaan niet klagen of de machines onklaar maken dit weekend. Ook gaan we de weg niet stuk maken door zout te strooien om het kapot te laten vriezen. Ook gaan we geen boompjes planten midden op de weg, of juist een dikke omzagen, ook midden op de weg. We zullen ook niet proberen er een rotsblok op te laten kantelen, nee we doen niets. Maar enigszins ontsteld zijn we wel.
De duizenden euro's die hiermee gemoeit zijn, worden bij deze over de balk gesmeten in een toch al arme gemeente. Er heeft werkelijk niemand baat bij een gedeeltelijk geasfalteert bospad dat zelfs dood loopt! Er zijn zat weg-verbeteringen in de gemeente zelf waar veel mensen wel baat bij zouden hebben. Waanzin, vindt m'n lief.
Maar zodra we tijdens de avondboterham hierover bomen, komen we al snel terecht bij andere waanzin.
Nieuw Caledonië bijvoorbeeld. Een voormalige kolonie van Frankrijk met één van de mooiste koraalriffen ter wereld! Met 250 miljoen euro's steun van de franse overheid, wordt hier (is hier al reeds) een nikkelmijn gebouwd. Maar een mijn heeft afval en tast het landschap aan. Zo belangrijk is die prachtige flora en fauna, heel mooi. Maar de afvallozing, de pijpen die het allemaal gaan vervoeren, komen uit in het hart van de koraalriffen. Waanzin, voor nikkel, voor de economie.
Kom ik op het volgende wat ons echt tegen de borst begint te stuiten; de vooruitgang, of de beschaafde wereld met zijn ontwikkeling, beschaving, hoe je het noemen wilt.
We bijten met z'n allen de hand die ons voedt. We vissen de zeëen leeg, want vis is zo gezond. Maar wat als ze leeg zijn? Er komt te weinig drinkwater, de ijskappen smelten, de aarde warmt op, maar we willen wel allemaal met de auto op tijd op ons werk zijn. En op tijd weer thuis voor de buis, dus verbreden we de wegen maar.
Ook hier zijn ze hard aan de weg aan het timmeren, letterlijk. Om deze regio beter bereikbaar te maken. Zie je het al voor je? Dat het hier zo makkelijk aan te rijden is, dat ze er toch maar een MacDrek neerzetten?? Of de mega-supermarchee, op ieder grand plateau eentje dan??
En waarom zou dit zo'n populair stukje Frankrijk zijn voor de rustzoekers en natuurliefhebbers?? Als ik een Rode Wouw zou zijn, zou ik accuut vertrekken. En als everzwijntje zou ik de moeite nemennaar de overkant te zwemmen en mijn levensgeluk elders te beproeven.
Nog even en ze zetten de nijlbaars uit in het meer, nieuwe bron van inkomsten, ideaal voor de ontwikkeling van het gebied.
Nee hoor, we winden ons helemaal niet teveel op over een stukkie extra asfalt op deze aarde.
Waanzin!
We staan dermate 'buiten' de maatschappij, dat we er van een afstandje naar kijken, zonder te veel informatie, betutteling, regels en wetten. Zonder samenvattingen van debatten en zonder interesse in politiek. Wel de resultaten van politiek en een groeiende samenleving, wereldbevolking, maatschappij.
De correctie bestaat uit dat "we ons niet al te veel opwinden over een geasfalteerd bospad".
Ik bedoelde met 'opwinden' dat we de barricade opgaan, gelijk op de stoep staan bij de Marie om hem er fijntjes aan te herinneren dat hij zei -voor dat we het kochten- dat er geen plannen waren ter 'verbetering' van de gorges. Geen huizen mogen er gebouwd worden met de trotse mededeling dat het een beschermd vogelreservaat is waar vele soorten komen broeden en fourageren. Nee, we gaan niet klagen of de machines onklaar maken dit weekend. Ook gaan we de weg niet stuk maken door zout te strooien om het kapot te laten vriezen. Ook gaan we geen boompjes planten midden op de weg, of juist een dikke omzagen, ook midden op de weg. We zullen ook niet proberen er een rotsblok op te laten kantelen, nee we doen niets. Maar enigszins ontsteld zijn we wel.
De duizenden euro's die hiermee gemoeit zijn, worden bij deze over de balk gesmeten in een toch al arme gemeente. Er heeft werkelijk niemand baat bij een gedeeltelijk geasfalteert bospad dat zelfs dood loopt! Er zijn zat weg-verbeteringen in de gemeente zelf waar veel mensen wel baat bij zouden hebben. Waanzin, vindt m'n lief.
Maar zodra we tijdens de avondboterham hierover bomen, komen we al snel terecht bij andere waanzin.
Nieuw Caledonië bijvoorbeeld. Een voormalige kolonie van Frankrijk met één van de mooiste koraalriffen ter wereld! Met 250 miljoen euro's steun van de franse overheid, wordt hier (is hier al reeds) een nikkelmijn gebouwd. Maar een mijn heeft afval en tast het landschap aan. Zo belangrijk is die prachtige flora en fauna, heel mooi. Maar de afvallozing, de pijpen die het allemaal gaan vervoeren, komen uit in het hart van de koraalriffen. Waanzin, voor nikkel, voor de economie.
Kom ik op het volgende wat ons echt tegen de borst begint te stuiten; de vooruitgang, of de beschaafde wereld met zijn ontwikkeling, beschaving, hoe je het noemen wilt.
We bijten met z'n allen de hand die ons voedt. We vissen de zeëen leeg, want vis is zo gezond. Maar wat als ze leeg zijn? Er komt te weinig drinkwater, de ijskappen smelten, de aarde warmt op, maar we willen wel allemaal met de auto op tijd op ons werk zijn. En op tijd weer thuis voor de buis, dus verbreden we de wegen maar.
Ook hier zijn ze hard aan de weg aan het timmeren, letterlijk. Om deze regio beter bereikbaar te maken. Zie je het al voor je? Dat het hier zo makkelijk aan te rijden is, dat ze er toch maar een MacDrek neerzetten?? Of de mega-supermarchee, op ieder grand plateau eentje dan??
En waarom zou dit zo'n populair stukje Frankrijk zijn voor de rustzoekers en natuurliefhebbers?? Als ik een Rode Wouw zou zijn, zou ik accuut vertrekken. En als everzwijntje zou ik de moeite nemennaar de overkant te zwemmen en mijn levensgeluk elders te beproeven.
Nog even en ze zetten de nijlbaars uit in het meer, nieuwe bron van inkomsten, ideaal voor de ontwikkeling van het gebied.
Nee hoor, we winden ons helemaal niet teveel op over een stukkie extra asfalt op deze aarde.
Waanzin!
keek op de week
Veel klein nieuws en weer niks bijzonders eigenlijk;
Het kippenhok-in-aanbouw nadert het einde. Het luikje moet nog gezaagd en gemonteerd worden, met een katrolletje en een touwtje, zodat we het van buitenaf kunnen openen en dicht doen. Dan nog twee loopplankjes, één buiten en één binnen, een kruiwagen of twee ongefilterd bergzand en wat heide knippen voor in de legbakjes. Dan is het tijd om kippen te kopen. Waar, zijn we nog niet uit.
De rest van het bospad wordt momenteel geasfalteerd!!!! Tot bij de buren wordt het zoiets als de route nationale, scheuren ze de bocht om met gevaar voor allerlij leven en zal het bij de buren een Parking worden. Maar zij wilden de weg geasfalteerd zien... Ach ja, en de borden, die al lang binnen zijn (blablabla), zijn nog niet geplaatst. Wij winden ons er maar niet over op. Het scheelt wel wat autoreparaties op de lange duur en motorrijders vanaf de weg zullen minder snel het keurig strakke asfalt opschieten...
Opa Shadow is vanochtend naar de dierenarts gegaan, waar Marc toevallig een dorpsgenote treft als zijnde de vakbekame onderzoekende handen, die we vorig jaar hebben leren kennen. -Een jonge vrouw uit Parijs die een locale boer getrouwd is zonder tv-programma die hen verbond. Het kan dus wel!- Shadow heeft al heel lang steeds onstekingen in zijn bek, wat hem heel erg laat stinken (samen met Pipo ruikt het soms wel wat naar een abatoir, terwijl er nog heel veel leven in die twee oude sokken zit) Naast de brokjessoep die hij krijgt op graag op slobbert, ook al een tijdje één keer per dag een beetje voer-uit-blik. Sinds zijn broer Sparky zijn 10e leven leeft, is opa erg veel gaan miauwen. Net na een lange knuffel op kambeurt, net na het leegeten van een bak zachte brokjes, het maakt niet uit. Alsof hij echt oud wordt en ter plekke vergeet wat hij aan het doen was. Als hij gaat liggen stopt het stramme lijfje halverwege met bewegen en zien we hem starend kijken met een blik van 'wat was ik ook al weer aan het doen?' Ontzettend mager, het dier weegt niks meer en de kattenbak komt hem ook goed van pas, want dan hoeft hij niet via de vensterbank naar buiten. Maar het bloed in de ontlasting baarde me net even teveel zorgen en is de druppel voor m'n lief om de rit naar de dierenarts te maken. Daar de bevestiging dat hij oud is, ja duh! en hij krijgt twee spuitjes tegen de ontsteking en voor de weerstand. Gelijk ontwormen we ze alle 5. De pillen schuiven we met gemak de bekjes in, oefening met Pipo baart kunst.
Gelijk na thuiskomst is opa rustiger en miauwt minder, we zijn blij voor hem.
Iedere dag doen we samen wat aan de muur. Het is een gigantische klus. Ook snoei ik de buxus een meter smaller, zodat we die ruimte al weer gewonnen hebben en stook ik de takjes op met verder alles dat brandbaar is en rondslingert op het terrein. Ik stek de aucuba-struik, die groeit redelijk snel en is groenblijvend. (Ik hoop dat er eens besjes in komen, dat staat zo mooi.)
Afgelopen dagen werk ik bij in de virtuele werelden. Nog steeds moet ik 6 tutorials schrijven, verhuizen met m'n spulletjes naar een derde 'vw' en de klantenservice natuurlijk.
Verder ligt er hier een lijstje met mensen waar ik weer eens contact mee op wil nemen, voor de gezelligheid, om te reageren op een oude mail of voor werk wat ons nog in het verschiet ligt.
Zowaar belde mijn broer me op van de week. We kletsen rustig bij zonder afleiding van zoontje, ouders of onbekend terrein. later chatten we nog even en sturen mails met foto's over en weer. Misschien dat hij langs komt van de zomer, wat ik geweldig zou vinden om hem te laten zien waarom ons leven zo anders is en het moeilijk is je te verplaatsen in elkaar. Dat geldt twee kanten op.
Het kippenhok-in-aanbouw nadert het einde. Het luikje moet nog gezaagd en gemonteerd worden, met een katrolletje en een touwtje, zodat we het van buitenaf kunnen openen en dicht doen. Dan nog twee loopplankjes, één buiten en één binnen, een kruiwagen of twee ongefilterd bergzand en wat heide knippen voor in de legbakjes. Dan is het tijd om kippen te kopen. Waar, zijn we nog niet uit.
De rest van het bospad wordt momenteel geasfalteerd!!!! Tot bij de buren wordt het zoiets als de route nationale, scheuren ze de bocht om met gevaar voor allerlij leven en zal het bij de buren een Parking worden. Maar zij wilden de weg geasfalteerd zien... Ach ja, en de borden, die al lang binnen zijn (blablabla), zijn nog niet geplaatst. Wij winden ons er maar niet over op. Het scheelt wel wat autoreparaties op de lange duur en motorrijders vanaf de weg zullen minder snel het keurig strakke asfalt opschieten...
Opa Shadow is vanochtend naar de dierenarts gegaan, waar Marc toevallig een dorpsgenote treft als zijnde de vakbekame onderzoekende handen, die we vorig jaar hebben leren kennen. -Een jonge vrouw uit Parijs die een locale boer getrouwd is zonder tv-programma die hen verbond. Het kan dus wel!- Shadow heeft al heel lang steeds onstekingen in zijn bek, wat hem heel erg laat stinken (samen met Pipo ruikt het soms wel wat naar een abatoir, terwijl er nog heel veel leven in die twee oude sokken zit) Naast de brokjessoep die hij krijgt op graag op slobbert, ook al een tijdje één keer per dag een beetje voer-uit-blik. Sinds zijn broer Sparky zijn 10e leven leeft, is opa erg veel gaan miauwen. Net na een lange knuffel op kambeurt, net na het leegeten van een bak zachte brokjes, het maakt niet uit. Alsof hij echt oud wordt en ter plekke vergeet wat hij aan het doen was. Als hij gaat liggen stopt het stramme lijfje halverwege met bewegen en zien we hem starend kijken met een blik van 'wat was ik ook al weer aan het doen?' Ontzettend mager, het dier weegt niks meer en de kattenbak komt hem ook goed van pas, want dan hoeft hij niet via de vensterbank naar buiten. Maar het bloed in de ontlasting baarde me net even teveel zorgen en is de druppel voor m'n lief om de rit naar de dierenarts te maken. Daar de bevestiging dat hij oud is, ja duh! en hij krijgt twee spuitjes tegen de ontsteking en voor de weerstand. Gelijk ontwormen we ze alle 5. De pillen schuiven we met gemak de bekjes in, oefening met Pipo baart kunst.
Gelijk na thuiskomst is opa rustiger en miauwt minder, we zijn blij voor hem.
Iedere dag doen we samen wat aan de muur. Het is een gigantische klus. Ook snoei ik de buxus een meter smaller, zodat we die ruimte al weer gewonnen hebben en stook ik de takjes op met verder alles dat brandbaar is en rondslingert op het terrein. Ik stek de aucuba-struik, die groeit redelijk snel en is groenblijvend. (Ik hoop dat er eens besjes in komen, dat staat zo mooi.)
Afgelopen dagen werk ik bij in de virtuele werelden. Nog steeds moet ik 6 tutorials schrijven, verhuizen met m'n spulletjes naar een derde 'vw' en de klantenservice natuurlijk.
Verder ligt er hier een lijstje met mensen waar ik weer eens contact mee op wil nemen, voor de gezelligheid, om te reageren op een oude mail of voor werk wat ons nog in het verschiet ligt.
Zowaar belde mijn broer me op van de week. We kletsen rustig bij zonder afleiding van zoontje, ouders of onbekend terrein. later chatten we nog even en sturen mails met foto's over en weer. Misschien dat hij langs komt van de zomer, wat ik geweldig zou vinden om hem te laten zien waarom ons leven zo anders is en het moeilijk is je te verplaatsen in elkaar. Dat geldt twee kanten op.
Tussendoor brengen we de avonden door deels achter de pc voor het werk -en de fun-, we doen een spelletje en kijken films. (Antonia--->prachtig!) Marc heeft altijd al een tank willen hebben en dankzij C die me ook zoveel kerstspulletjes gaf, heeft Marc nu zijn tank. Hij moest hem nog wel in elkaar zetten, helemaal zelf. De omschrijving van de tank en de 'Hammer' is vertaald vanuit het Chinees en we lachen ons een breuk erom. Het engels is onleesbaar slecht en onduidelijk geworden. Alles in het engels, alleen de minimale leeftijd waarmee met dit spul gespeeld mag worden staat er in het frans op. Dus lieve C. Respect schat, m'n lief heeft nu eindelijk zijn tank met als extra kado een echte Hummer.
Ik denk dat ze over een tijdje de schouw inrijden, maar voorlopig staan ze de rotsige ondergrond van de schouw te trotseren.
Morgen weer eens eters, waar ik erg naar uit zie. Ik maak dan wel een relatief simpele hap die ik wat pimpen kan, maar toch!
Als de parking bij de buren maar niet vol staat.... met 2 auto's.
Abonneren op:
Posts (Atom)