hips

Missschien dattu heh nog weet, van diehe fleszuh rosé in de cave. Ware dur veel joh, maar azijn, ech vieze 'hips' azijn. Datt hebbuh we weggegooid en aan de hoornaars gegevuh, die enge grote zoemerszz. En ook nog die Algerijnse rooie wijn uit-teh ... wat wazzut, 1987 gloof ik. hik Lekker beschjonkuh na 1 glaassie, das nog eens goeikoop de blommen buiten gooien, dat zeg ik. 

En in onz beneejehuis wazzook nog een voorraad van hips .. drank, sterk spul, wizkie enn salers enzo, alluh kleuruh, paspies met citroen en sirrooop, heel rek vol. hips  Wazzun soort café ofzo, echt, fan duh vorge eigenaar, dun babbelaar. Die iszuh al lumaal vegetuh hips, die flesssuh dan hè. En meh al die problemuh enzo, dach ik zo, misszchien zitte oplossing wel in die flessuh. Ennou me man toch bezig is met ut overhoop gooien vandie kamer, voor helpende handen, vrijwillugers ofzo, mot die bar deruit, ook die flessuh nat  hips  nattuurlijk. Vanochend dus, hips snappu 't nog?. Vanochend bennik maar gaan helpuh, met die flessen. Die drank eruit is missszchien toch ok die problemuh deruit, wieweet, toch?

Dus eersjt sjouwen. Waddun karwei joh, zeg ik toch, karwei. En om zuh nou allumaa-hips-llll  wwweg te kiepere, das ook zonde. Dus testen hè, flessie voor flessie. Viel nie mee, maggu wetuh! Emmetje sop is njodig, want dat witte op de fjoto  hips isdus niette de foto, das stjof. Da drink 'k nie! En bennun dame, soms, zeggen ze, en die djinken niet uit du fljes, dus glaaszje derbij. Nou en nu sjijn die kratten dus weg, allemaal en daa benk best trjots-sjop. hik! Keurrig opgggeruimd.

Fase drjie fandie boekuhkast moet echgg fff wachten, eerstjt sjuurdak en moezztuin. Dat beneejehuis ish welwat ontsjield maggu weten, want djie sjieke antieke bar uit Parijsj dattaar nou nog staa, heeft geen vetjouwde flessuh meer, niet één. 

Tish un triestuh zzjaak mensen, alles wa goed wash verdwijnt, nu sjelfs een ontsjielde bar, het ouwe caffee van djie babbuh buh babbelaar, hupsj, zo in un paar weekuh omgeto-hoverd in een bi biblo b bibliotheek! Verhips...

hips

hips


Update Kipje

Ezels kun je niet eten

Ik wil graag ezeltjes. Niet alleen omdat ze zo intelligent zijn, sociaal en kunnen werken als lastdier. Maar een ezel kan oud worden. En wil je ze leren werken, dan zul je ze moeten trainen en dat gaat lastig als ze al wat ouder zijn. Het zijn daarnaast ook kinderen, nieuwsgierige ondernemende kinderen. Gut, waar ken ik dat van? Hun drang tot avonturieren noodzaakt de eigenaar een goed hek te plaatsen en ook daar zit hem de kneep. Steile rotsgrond volledig dicht gegroeid maakt het hier nogal lastig. En om nou voor het vierde jaar te zeuren om ezels voor mijn verjaardag, terwijl omheining, de tijd, een rustige basis en het geld ontbreekt....

Nee, dan maar varkens.

Op een website over permacultuur kwam ik DE oplossing tegen om van bramen af te komen. En om onbegaanbaar ruig terrein om te laten toveren tot beplantbaar terrein, om grond te bemesten, om te spitten. De alleseter 'het varken' doet het allemaal en is te houden binnen schrikdraad. In aanschaf zijn ze een tiende van wat een ezel kan kosten als je niet 'picky' bent wat het ras betreft. Een stukje grond afzetten met schrikdraad is ook makkelijker dan twee kilometer palen slaan in rotsgrond met minimaal 3 draden prikkeldraad. Ze vreten de stokoude wilde rozenbossen en bramen kapot en een modderbad is door henzelf zo gecreerd in de uitloop van de bron die ik wat weken terug vond.

Na een x aantal maanden neem je contact op met de slager die het dier in hapklare brok verandert. De andere varkens verkoop je voor het vlees, al dan niet reeds geslacht, en van de opbrengst kun je nieuwe biggen kopen. 

Geregeld, er komen varkentjes.

Wie had dat gedacht. Dat ik steeds maar naar de doos kijk waar een compleet schrikdraad-omheining-kit in zit. Alsof het de 'Blije Doos' betreft.

legnood

U weet, wij hebben kipjes. Af en toe even een haan. 

Afgelopen zaterdag ging ik bij het eiervrouwtje (log alinea 'Kipjes') haan nummer 5 kopen en een extra kip.
(Meneer de Haan #5 is een montere, 6 maanden jong, hoog op de stevige poten en aan het bijkomen van de oorlog tussen 20 andere hanen die snel geslacht zullen worden. Hij doet het al goed na een paar dagen en ik zie geen verschil in de pikorde.)
Want één der vier is al wat dagen te suf om mee te scharrelen met de rest. Die rest, 2 bruintjes en een zwarte kip, komen ook van het eiervrouwtje, zijn kern gezond en leggen trouw mooie schone eieren. De sufkip is gekocht bij een groothandelaar en had altijd al een wat vieze kont. Dit is afgelopen week erger geworden en ze zit er maar zieligjes bij. In het uitgebreide boekje over kippen houden en nog wat papieren lectuur over het houden van pluimvee vind ik niets over stront aan de knikker.

Dan maar googlen, net zo lang tot ik wat zinnigs vind. 

Vandaag lag de focus op de zieke hen, een bruintje. Zowaar vond ik op internet toch vrij snel het probleem; Ze heeft legnood, kan haar ei niet kwijt. Die staat van zijn ken ik maar al te goed. Alleen kan ik mijn kont nog afvegen en van me laten horen. Kip moet het doen met ons en wij zijn wel competent, maar niet alwetend. 

Legnood zou zich manifesteren bij hele jonge hennen, tijdens extreme kou of door stress. Als kip opeens alleen komt te staan, dan schijnen deze dieren te treuren en wordt dit ervaren als stress. 

Remedie voor de sufkip? Vangen, strak in een doek wikkelen en vastspelden om het dier te fixeren op een nette manier. Cloaca schoonmaken met handwarm water en met een gehandschoende vinger naar binnen om  de obstructie te vinden. Met slaolie de opening binnen en buiten insmeren. Kipje in de doek gebonden laten en op een warme plek (30-35 graden) 24 uur uit laten rusten. Indien nodig behandeling herhalen.

De kip bij de horens gevederde kladden vatten dan maar. 

Ik kook het water, wel zo fijn, het zal een erg vies strontzootje worden. Marc heeft even een boekenkast-pauze, want fase twee is vergevorderd voor de andere helft van onze bibliotheek. De kip vangen was makkelijk, Castel helpt altijd om ze richting het hok te drijven. Voor de deur van het hok is ze niet snel genoeg. Doek om het beest valt niet mee, we binden de pootjes maar even samen en ze blijft rustig in Marc's armen liggen terwijl ik dat kippenkontje schoonmaak. BAH!!!

Ze is niet ten prooi gevallen aan 1 keer legnood, maar al wat dagen meer. Buik is een ronde bal, ze is topzwaar, maar geen ei te vinden in de cloaca. Merde! De verstopping zit dieper in het dier. Ik maak haar goed schoon en ze laat het allemaal toe gedragen door mijn haantje. Olie erop en erin en met vrije pootjes in een mand op een dikke handdoek. Ze zit nu te suffen op de rand van de schouw, daar is het tenminste een graad of 30. Arm dier, want ik vermoed dat ze het niet gaat redden. Ook daarmee zullen we haar moeten helpen, want kippen kunnen eindeloos, stilletjes en ondraaglijk lijden. 

Als ik ooit mijn ei weer eens niet kwijt kan, zal ik nu tenminste weten hoe dat heet; legnood.


10 april update
Ze leeft nog, zit nog steeds in haar mandje in de schouw, ja ze zit er letterlijk warmpjes bij en ruiken nog geen gegrilde kip. Maar haar toestand is onveranderd, helaas. Ze eet en drinkt en verder heeft ze een heel rustig veilig plekje om ziek te zijn. We hebben met deze kip te doen, zeker tijdens intensieve zorg. Marc googled een 2nd opinion en komt op methode 2 en 3; wisselbad van koud & warm om contractie krachtiger te maken. Maar kip is volgens mij wel zo'n beetje uitgeput. Het wisselbad dat ik haar deze ochtend gaf haalde weinig uit. Kippetje zelf lijkt het allemaal best te vinden, de aandacht, binnen in een mand en steeds met haar kont in warm of koud water. De opscheplepel met wat rijst en olie gaat er goed in. Methode 3 is de kip gewoon in een teil handwarm water zetten met een handdoek over haar heen. Twee uur in haar sop gaar laten koken en voor ze in een plofkip verandert, haar zachtjes droog deppen -een kip is lastig droog te wrijven- en weer de warmte in. We stoken potdories ons laatste hout op, voor kipje.

Tussen de regels door

Het is ieder gesprekje weer, met alle Fransen, zonder uitzonderingen. Het beste zou zijn om 2 paar oren te hebben, één paar voor de regels, het andere voor alles er tussen in. De ruimte die gevuld wordt met non-verbale communicatie die nauw samengaat met de aan elkaar geplakte rappe zinnen in het Frans die me nog altijd als muziek in de oren klinkt. Zelfs als er gescholden wordt. 

Als Nederlander die de taal steeds beter gaat beheersen, maar de finesses nog niet kent, heb ik leren zien dat er meer gezegd wordt tussen de regels door. Ook dat de inhoud van die regels vaak haaks staat op dat wat er tussen die regeltjes te voorschijn komt. Het leert me goed te kijken, nog beter te luisteren en die twee later samen te laten komen als ik een gesprek terughaal. Langzaam dringt het de laatste tijd tot me door dat veel mensen wat in de knoop zitten. Met diezelfde taal ondanks dat ze hem perfect beheersen. Er klopt vaak iets niet, dat wat je hoort, ziet en samenbrengt na het 'au revoir'. Het plaatst me vaak voor raadsels. Als Fransen onder elkaar, of als Nederlanders onder elkaar, doe je het met wat er gezegd wordt en minder of niets met hoe het gezegd wordt. Ik weet ook wel 'een goed verstaander heeft maar een half woord nodig', maar als immigrant moet je net een stapje verder. Wat ik met dat 'verder' aanmoet weet ik nog niet. 

Soms dring ik wat verder door, waarmee ik contact verdiep. Meestal heeft het het tegenovergestelde effect, helaas. Ik leer de mensen kennen juist door de hiaten in die taalbeheersing. Je begint de leugentjes om bestwil letterlijk te proeven en doet er niets aan. Om nou iedereen te confronteren met mijn, toch ook subjectieve, waarnemingen is mijn eigen glazen ingooien. 

Het valt me op hoe de gesproken woorden al het andere lijkt te overheersen en zonder die gesproken woorden zijn we doof-stom. De Fransen hier beseffen het zich niet, die ratelen gezellig met elkaar door. Ze kunnen ook niet inschatten wat ik wel en niet begrijp en gaan er maar vanuit dat ik een beetje dom ben. Eigenlijk hetzelfde zoals er doorgaans met de Paki, de Turk, de Marokkaan en al die anderen die nog niet zo vlot Nederlands spreken, wat spottend wordt omgegaan in Nederland. 

Ieder moment in een gesprek dat ik denk iets gehoord en gezien te hebben dat niet uitgesproken wordt, maar waar ik de juiste resumerende woorden voor kan vinden, op tijd, grijp ik aan om te toetsen of ik het wel echt goed begrepen heb. Vaak zit ik goed. Ik heb dit bij de meeste lieve mensen hier maar een paar keer nodig. Dan ben ik in één slag van het beetje dom af en is onze menselijkheid bevestigd.

Ik leer dus te luisteren met mijn ogen en te zien met mijn oren... 

WorkAway

Nu M&M in goed overleg meer onze eigen weg kunnen vinden en zo een eigen balans opbouwen, is er ruimte. Wie had gedacht dat het zou werken om de vicieuze cirkel te doorbreken door juist te werken aan meer onderlinge onafhankelijkheid. Eigen weg gaan wordt me heilig als het zo doorgaat. Vrijwilligerswerk doen en elkaar even met rust laten gaat nu leiden tot een grotere productiviteit. Via WorkAway vond Marc een adres en probeerde het principe uit. Goed voorbeeld doet goed volgen, M&M maken een profiel aan als host voor de vrijwilligers die tegen kost en inwoning aan de slag willen bij particulieren en andere initiatiefnemers. Contact, echt contact en wat doen en delen. Er reageert natuurlijk van alles en nog wat. Van Amerikaanse studenten tot een vage 'we' uit Engeland die eerst willen komen 'proeven' middels een kennismakingsbezoekje. Veel is niets, zoals een student Frans van 18 die ook even genoeg heeft van zijn horeca-bijbaan. Nee, dank je knul. Deze plek is niets voor jou. Ik vroeg me af of hij zijn rijbewijs heeft? In geval van nood is zo iemand hier reddeloos verloren. Misschien zijn er sterke armen die de zomerhitte kunnen trotseren. 

In het kader van dit adres als contact-platform voor vrijwilligers, hebben we kamers nodig die enigszins bewoonbaar zijn. Workaway ben je niet voor een weekje, het is werken en jezelf totaal distantiëren van je vertrouwde leven. Sommige leven erop, hebben geen eigen huis. Niet nodig, je zorgt samen voor andermans huis en  haard of extra werk en vaak huis- en boerderijdieren. Of een afgeronde klus als de 18 meter 'pierre sec' muur die Marc bouwde vorige maand tijdens zijn test-periode om via dit platform even de ruimte te nemen. 

Boven is Marc al wat maanden bezig met het maken van een halletje als doorgang naar mijn kamer en de nieuwe kamer. het kozijntje om daglicht in de zijkamer te krijgen is het oude buitenraam van het kantoor, er recht onder. Laat licht en lucht uw huis binnenkomen! (Een gevleugelde spreuk van Opa'tje, rust zacht lieve vriend.) Dat kamertje is nu af, klaar voor vrijwilligers. Het gordijntje naaien kostte me een volle dag. Ik ben zo'n kluns met de 'naaimisschiene'. Zo noemt mijn Lief de naaimachine 'Made in Taiwan'. De transformatie van een vies oud hok is omgetoverd tot mini-Zenkamer met daglicht via een eeuw-oud kozijn met oude ruitjes. 

 Oude zooi 'op tijdelijke orde'.

Ook de boekenkast is klaar. Dat zegt meer dan u denkt. De eerste stap naar het wederom opruimen van spullen. Voor de tigste keer het door onze handen laten glijden van boeken, boeken en nog eens boeken. Overal in huis hebben we ze bij elkaar gezocht. De kast blijkt toch te klein. De 'Bar', wat hij ooit was door de vorige eigenaar, de praatjesmaker. De oude Parijse echte BordeelBar gaat eruit, de glazen- en flessenrekken inclusief. Potkacheltje gaat erin, wasbak, bed en een zitje. Maar vooruit, dan hier toch wat foto's van de Hobbitkast.   

 ((Iemand nog interesse? barkrukken zijn al vergeven))

Oude trapplanken en verrot gewaande krom getrokken kastanjehouten palen.

De artiest, een tekstballon boven zijn hoofd met "artist at work, don't disturb". 

de HobbitTrap (Gandalf moet echt buitenom naar het middenhuis & naar boven zal enige toverkunst vergen!) De paal is een dode uit het bos getrokken tamme kastanje. De treden zijn van een eveneens dode knoestige eik die we op één van de hellingen vonden.

Laat de WorkAway's maar komen!

(via M&M hosts WorkAways)

Donderdagbeleving: XVII

Bukken en tillen laten me nog weten dat die rug van mij licht ontzien wil worden, maar wel m'n bezigheden weer wat op kan pakken. In alle vroegte wat voorzaaien in de kas. Winterfrisse flarden wolk drijven nog gejaagd over de moestuin en laten de krullen in mijn haar springen. Marc verpoot wat jonge bomen, plant een wortelstok van de bamboo in de hoop dat het op juist droge grond aan wil slaan. Tijdens de vroege uren werken we even in de moestuin. In natte aarde wilde het al die jaren niet. Die bamboe is groenblijvend en verspreidt zich snel, groeit uit tot bouwmateriaal. De katten spelen en plagen de bloeiende jonge perzikboom  door het als schild te gebruiken. Ik moet toch echt weer het terrein af. Weg een dag, bah! Oude riedel; vuilniszak weg, boodschappen op de markt, supermarkt, praatje hier, bonjourtje daar, beleefdheidsknik her en der, eten bij JP en Nadine met haar flapdrol van een zoon, werken bij de oudjes Ravelac, onderweg naar het centrum even pitstop bij de Gamma Gedimat om daarna eenzelfde sociale riedel af te draaien. 

Maar wat anders, toch. Met de nogal dreigende wolkenpartij die over het stadje lijkt te razen, komt er weer eens zo'n gevoel over me dat ik het even haat om hier te leven. Even ben ik die Fransen dan kortstondig gruwelijk zat. Wil ik die super eens op vijf minuten fietsen hebben, bij wijze van. Ik hekel fietsen sinds de fietsvakanties als puber met pa en moe. Zeker op dit terrein; mij niet gezien. Om mijn dreigende mood te versterken ben ik blij dat de lente nog even Paasvakantie viert en iedereen nog in winterse sferen verkeerd. Inclusief chagrijn, donkere kleding, karig assortiment van de kramen, in de kragen gepropte koppen. Dan heb ik de rust als een schuwe schildpad overal langs te schieten en mijn ding te doen; geld uitgeven aan eten. (We gaan misschien dit jaar een stapje verder in het voor onszelf zorgen, maar dat is nog net even te prematuur voor hier.) 

Eerst even afchecken bij de familie of het wel uitkomt dat ik kom eten, mijn woensdagse emailtje bleef onbeantwoord. Ik tref Daniëlle die de trappen af komt hollen, de bel ging en de deur gaat open. Dat kan er maar één zijn, Martine. Zo'n tenger, wit afgetobd schriel duifje van even in de 60. Met de poetslap in de hand, verschrikte waterige blauwe ogen en haar bleekheid wordt nog bleker door dat vlasblonde haar. Veel iel hoog gebabbel dat me zegt dat ik natuurlijk altijd binnen kan vallen, op die donderdagmiddag dan hoor. Flapdrol zoon ligt nog op bed getuigt het briefje dat op tafel de gevulde servetring ontsiert, 'eet vandaag niet, eetse straks'. De door oude balken gedragen hoge kamer is stil, op het getik van de pendule na die centraal staat op het enorme dressoir. Deze ruimte drukt op je, zonder het gebruikelijke leven. 

Ik eet, 'gewoon' garnalen, brood en veldsla. Geen grapjes en gebabbel, Franse les ontbreekt. Ik zit het uit, drink mijn koffie en ga werken. Met inachtneming van mijn rug is de klus in 90 minuten gepiept en vlucht ik naar de sauna in het centrum. Frankrijk, de regio. Het is me allemaal wel even genoeg, met die Fransen hier. Soms lijken ze in hun zwaarmoedigheid na die lange winter te zwelgen en is mijn lente-energie, die boost die ieder jaar sterker lijkt te worden, te vroeg en lijkt misplaatst. "Stomme Fransen" foeter ik vandaag ongegeneerd.

Met tegenzin laat ik me op een houten bank in de kleine sauna zakken met direct het geratel van drukke Alberto in mijn oren. Hij ziet dat ik moe ben en weet het teveel aan enthousiasme te temperen. AquaGym is zonder die achterlijke frites die het mijn spieren lichter maken dan wanneer ik de vlakke hand zou gebruiken. Ze slaat de zweep erover deze keer, ik klaag niet en doe mee. Maar het is en blijft kleumen. Dus sauna extra en na het koelen ga ik Em. even gedag zeggen. Dat wordt een 2e uur van converseren in het Frans. Een knuffel toe en een koffieleut-afspraak. 

Eén deur van vriendschap lijkt langzaam wat te sluiten, een andere opent zich vanzelf. Em. is de dochter van 'onze' burgervader en instrueert daar aquagym. Langzaam gaan we wat closer en ontbreekt de taalbarrière. De omslag voor vandaag, ik stop acuut met foeteren. 

Saai

Saai hè, al wat dagen geen nieuwe logs. Bezint eer ge begint. Nieuwe goede voornemens. Schrijven is schrappen. Terug naar de basis. Even wat kreten die ik los laat op het bloggen. 

Ik stop er natuurlijk... niet mee. Kan ik niet. Maar anders kan ik wel. Alleen is dat ook weer een verandering en die kosten tijd. Tussen het dagelijks werk door denk ik wel aan een nieuwe log. Maar over de dagen zelf en de lentebloemetjes wens ik niet meer te schrijven. Dat die rug nog niet mee wil werken ook niet. Ook niet over de eeuwig snoezig zijnde poezen en dat de kippen weer eieren leggen.

Saai hè. Geen spectaculaire ontboezemingen meer. Die gaan wel weer komen, maar dan anders, of ergens anders. Tijdens meditatief werk -schilderen, vernissen, stofzuigen, schrootjes boenen en beitsen- laat ik alle feedback rijpen. Gaat het ruw mijn bovenkamer in en mag er ooit eens uit als glimmend steentje dat meer spiegelt dan die bestofte spiegels van weleer. Ik ben allerminst gedemotiveerd om enig relevant wel en wee met u te delen. Maar het kan anders, ik wil het anders, dus moet het anders.

Saai hè, eventjes. U krijgt zo wel de tijd om met paaseieren, brunches en andere extra vrije tijds-dagbesteding bezig te zijn. Lief leeft zich uit op Hobbit-project twee. Nummer één is de trap. De volgende wordt een Hobbit-boekenkast. Nee, heel saai, foto zal ook moeten wachten. Pas als de kast klaar is. Moet gezegd, het wordt heel bijzonder. Maar dat mag ook wel na het opdoen van inspiratie tijdens die 3 weken vrijwilligerswerk.

Van blokje naar balletje was ik al. Maar het laten rollen van dat balletje. Gut, dat kost tijd. Saai hè!