Natuur

Tijdens het schrijven van deze log luister ik deze Muziek , niet 1 x, nee zolang het schrijven duurt.

Soms is een glas gevuld met ijskoude geschudde karnemelk met wat siroop naar smaak erg lekker. Maar karnemelk is wat lastig te krijgen hier. Ik kocht vorig jaar in NL de Kefirkorrels en was er eindelijk aan toe om dat eens uit te proberen. Eigen drinkyoghurt of karnemelk of yogidrink!!! En lekker!!!!!!!! Kefir heeft wel bijna dagelijks even de aandacht nodig om het 'plantje' te laten leven. Maar dit experiment is een voltreffer gebleken. Tuurlijk kunnen we hier gewoon gezoete drinkyoghurt krijgen, maar dit scheelt een berg aangezien we altijd al houdbare melk drinken. Wat gekoeld niet van verse te onderscheiden is. Met vers bedoel ik uit de super, verpakt in een pak of fles. Ik vond de verse melk vaak maar waterig smaken. Kefir; onthouden, zo simpel.

Vandaag vond een blok hout het nodig m'n Lief tijdelijk uit te schakelen. Dat gehak, gezaag, gekloof, gesjouw, en nog verbranden ook! Geen enkel respect lijken wij te getuigen voor het hout, of misschien waren het de bomen zelf die hem wilde zeggen dat het wel even welletjes geweest is. Vanochtend zaagde hij namelijk in de stralende nog frisse ochtend zes flinke eiken om. Prima bomen, niks mis mee. Stonden niemand in de weg, waren al de pubertijd ontgroeit. Bij de eerste boom vliegt de ketting van het 50cm blad af. Zonder dat kleine kettingvangertje onderop kan zo'n ketting toch je pols in schieten, op volle toeren. Dus een gewaarschuwd mens was hij vanochtend al. (Gewoon verder lezen hoor, er heeft geen bloed gevloeid!)
Voor het middagmaal -aardappels vlees en groente :-) - wil hij nog even stamstukken van de beuk beneden bij het ravijn gaan kloven. Veelal met een wig en een blokhamer en liefst gewoon met de kloofbijl. Hij kan zijn agressie er wel lekker in kwijt. (Het belazerd zijn door dat mens die ons nog wat schuldig was als nieuwe eigenaresse van zijn bedrijven.) Toen kwam dat blok in een rare hoek van dat stamstuk af, onzichtbaar snel met een punt tegen zijn mediale band. Misschien de aanhechting met de spieren. Want na wat vloeken en tot 10 tellen op een andere stronk, werkt hij nog een uurtje zo door, loopt naar boven voor het eten en doet zijn verhaal.

Vallende eiken.
Een knoert die pal naast broederknoert staat, wil de verkeerde richting uit vallen... de onze. Maar hij blijft tegen broederknoert aanleunen. Dat ziet er link uit. Na nog een paar eiken besluiten we dat het wel even genoeg is. Deze zes mogen drogen en als we weer eens tijd hebben, maken we er wel weer 'gehakt' van.
We lopen saampjes naar huis, ik wat spullen, hij de zaag en de onmisbare fles water. Deze helling ligt boven ons huis, boven het bospad aan de andere kant van het ravijn. We horen kraken... Dat typische kraken van een boom die zijn grip verliest, na jaren al schuin gestaan te hebben, weggedrukt, hoog bejaard en niet meer bestand tegen die volgende storm. Hij die loslaat, zich overgeeft aan een volgend bestaan. We horen dit vaak galmen in de gorges, het kraken eerst, rustig en bedeesd, bijna een waardig kreunen, maar we zien het nooit, kunnen alleen maar gissen waar die eindklap vandaan kwam in een kloof die geluiden wegdraagt. De klap van een boom die te pletter slaat op zijn eigen geboortegrond is indrukwekkend. Nu wisten we welke boom het was, de grootste die dreigde onze kant op te vallen. Een puinhelling zo verraderlijk dat we niet weg kunnen rennen, niet snel genoeg in ieder geval. M&M door de bocht. En zo draaien we ons alletwee verrukt om, om de massieve eik te zien 'gaan'. "Laat maar los!" roep ik altijd naar de boom als de kroon gaat praten.

Na het eten wil ik de zon mijn wenkbrauwen aan het werk zetten, mijn oogleden, ogen en wimpers. Mijn huid mag ruiken, mijn oren voelen, mijn neus mag zien als mijn tong maar mag blijven proeven. Van die zelfde zon, het meer, de bloemen, de wind en de bloeiende wilgen die her en der op de hellingen zilver staan te glanzen. Sport top en korte broek, Castel mee en de camera. -Waar ik gelijk de groothoeklens op zet, want dan lijkt ie veel meer kleur te vangen. Ik heb nergens aangezeten met mijn photoshop-handjes. Op de modderhond na dan.-

Marc gaat een tukkie doen. Ik leeg de brievenbus, een heerlijke wandeling van 7 km, peanuts. Foto's zijn mijn getuige dat ik als niet-wandelaar zomaar ga wandelen. Ik heb het gevoel dat ik het nieuwe seizoen vandaag mag gaan begroeten, in m'n up, even mijn realiteit in, die veel mensen als een droomwereld beschouwen. Castel vindt een ree en is dus compleet uitgedroogd als ze mij bij de brievenbus weer terug vindt. De eerste de beste modderpoel duikt ze in om even af te koelen, plat op haar buik, water, water, koelte! Ik zou nu best het meer in willen duiken, verlangend zie ik de rotspartij aan de overkant waar ik vorig jaar met dat varkentje in die poel nu, vanaf dook om terug naar huis te zwemmen. Maar het is nu smeltwater temperatuur en vanochtend stond het leeg, dat doen we dus maar niet.

Weer thuis tref ik een ontredderde echtgenoot aan. Na zijn dutje kon hij écht niet meer lopen. Dat blok hout en de rest van de 'Enten' groeien langzaam, spreken langzaam en de boodschap kwam iets later over dan dat wij van mens en dier gewend zijn als ze boodschappen uitzenden. Ik heb mijn Lief nog nooit zo'n pijn zien hebben, en dat is echt pittig! Meestal ben ik die gene die pech heeft of door lompigheid me bezeer. Ik vertroetel hem, maar de wenteltrap is even wat gevaarlijker, hij gaat vroeg naar bed en vanaf morgen laten we het bos maar eventjes met rust.

Het afdakje :-) Er komen nog lauzes op.

dagje toeren

Meestal zijn onze toerdagen vol van ontdekkingen, weergaloos mooie foto's, een lekkere maaltijd tussen de middag die in het minikeukentje is klaargemaakt en frissen we ervan op. Gisteren eens niet.

Alle ingrediënten waren aanwezig, alleen de koude wind stoorde bij het hier en daar de auto uit, een helling op om een boom te knuffelen, een ruine te bewonderen of even rond te kijken.

Dat de vallei van de Lot bekend is en veel bezoekers trekt ieder jaar weten wij ook wel, maar dat het gebied zo 'dichtgetimmerd' zou zijn niet. Veel pistes leken aantrekkelijk om in rond te crossen, totdat we ontdekken dat veel paden zijn afgesloten door een prikkeldraad hekje of een omgevallen boom. Net zo veel zijn er niet opgehouden en zo dicht gegroeit dat er ook geen beest van een 4x4 doorheen kan. Niks erg, we nemen het volgende pad wel met als resultaat dat we op weilanden uitkomen omzoomd door bossages.

Wel zien we weer magnifieke bomen staan met stammen zo vergroeit dat de ouderdom niet meer is in te schatten. Vijf beuken die samen toch echt op 1 stam staan met een kroon zo breed dat die niet te fotograferen was, ook niet met een groothoeklens. -Of ik had met mezelf manshoge oude bramenbossen moeten gaan 'masseren', maar liever niet.

Ook het restje macaroni smaakte niet zoals gehoopt, een toetje was ik vergeten en de koffie viel te sterk uit, al had ik die bak wel hard nodig, want slapen tijdens volle maan is en blijft een debacle.

Veel foto's vallen zo flets uit alsof de camera ook wintermoe is. Zo flets is het licht, de zonnestralen op de kale gladde takken, het dorre droge gras en de rotsen. Dan maar een beetje photoshoppen om de kleur terug te toveren. Tot overmaat van ramp, maakt Lief wat foto's van mij tot de geheugenkaart vol is. En ik ben niet zo'n erge zeikerd, maar ik op foto's?............... toch liever niet!

Een schitterende muur, zomaar ergens in een bos. De stenen lijken zo in balans te liggen dat ernaar kijken een risico lijkt. Dit was een juweeltje, ook al was het alleen maar een muur.  

 Een sequoia, schitterende bomen!

 De omzwervingen brengen ons in Estaing, een plaatsje dat onderdeel is van de Santiago de Compostella. Het is meer burcht/kathedraal dan stadje en je zou zeggen dat Frankrijk er trots op is? Waarom leggen ze dan geen 'bypass' aan voor het verkeer? Nu zijn de meeste 'Tudor' gebouwen verziekt en de paar honderd inwoners kunnen de aanleg van zo'n bypass niet betalen. 

Een leeg gebouwtje, niks bijzonders, maar ik kan het niet laten om daar een foto van te maken.

 C'est moi

Vorig jaar oktober zijn Marc en zijn vader begonnen het pad onder de stal door te trekken. Maar ook de helling naar boven richting stal heeft een metamorfose achter de rug;
Alle hazelaars zet Marc kort, we kijken hoe daar het bronwater de helling afstroomt en kunnen zo inschatten waar we het pad moeten draineren, ooit, een keer. Er komt een leuke berg stammetjes van de helling die volgend jaar al te stoken zijn. Hij laat wat elzen staan, lindes met potentie, een enkele jonge eik en de naaldboompjes.

Recept; Eend met Whiskey

heerlijk recept voor dit weekend;


EEND MET WHISKY !
Koop een eend van ongeveer 5 kg. Twee grote flessen Schotse whisky.
Spekreepjes en een fles olijfolie. 

De eend larderen en de binnenkant
inwrijven met peper en zout. 

De oven 10 minuten voorverwarmen op 180
graden. Een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky. De whisky
opdrinken tijdens het voorverwarmen van de oven.

De eend op een vuurvaste schotel leggen en een tweede glas whisky inschenken. 

Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten. Na 20 minuten de oven op
200 graden zetten en 2 glazzen vubben met whisky. De glazzen opdlinken en  de
scherven van et eeiste glas oplaapen. Nog een haiff glav insjenke en
opdlinke. Na en haiff uui , de hoven opedoen om deeend te sjekkn.

Blantwonezalf in de padkamer ganaale en op de povekand van de linkerhhand
toen. Denove opedoen naadatet eerste glaf leeggis en de sjotel vastpakke.
De blantwonderzalf op de binnekand van de regtehant toen en deent oprape.
Deent nogis oprape en met nen nantdoek de bwantwondesalv van deent vege.
Ze hande ontvette me viskey en de tupe ssalf veeroprape. Tkapotte
galzzopvege endeent terug in dehove doen. Deheent oprape en dove eers
opedoen. De twwwiede fjes biski pedoen en overeindzette. Opstjaan van de
vjoer ent vetssspek ondrde kastt vege. Nogis opstjaanvan de vjoer en tochma
blijve zjitte. De vvles op de gjondzjette. Uide fjes djinke wande glazzze
sijn opof kabot. Denove aftette deooge sljuite en omvalle.

Tanja, bedankt!!! :-)

La lune

Ze was er weer, in volle glorie met steeds wat prisma verlichte wolkjes die met een vaart voorbij dreven. Het bos was stil rond deze maart-middernacht. Ik sluit Castel even op als ik met een licht plastic tafeltje, een flesje drinken en camera erop uit trek. Jammer voor haar, maar als die meegaat 'uit wandelen' laat ze me ontzettend schrikken door plots vanuit het niets op te duiken, om van geschrokken nachtdieren nog maar niet te spreken. Zelfs de uilen houden hun snavel en de windvlaagjes die er zijn tillen nog geen uitgedroogd blad op. Het vriest een aantal graden, maar ik heb het kort gezegd heel warm terwijl dat koele hemellichaam het mijne toch schijnt te verwarmen alsof ik naast een kachel zit.
Ik kom niet echt op gang met de studie naar de werking van mijn nieuwe Powershot, maar dit moment is perfect voor wat experimenten met nachtshot, flits of geen flits, zelfontspanner en zoom. Het valt niet mee en een echt scherpe foto heb ik niet van deze aantrekkende lichtbron.

Het weer was gisteren typisch maarts, dreigende wolken, het dek niet dicht genoeg om de zon te weren, een bedrieglijk koude wind en op de markt leek iedereen weer uit winterslaap gewekt te zijn, maar toch stonden we te blauwbekken en viel de sneeuw als as uit de bewolkte en hier en daar blauwe hemel.
Ik kon eergister nacht al niet slapen door dat alles doordringende maanlicht. Het lijkt dwars door planken, asfaltpapier en een dikke laag lauzestenen heen te dringen. Ik maakte me gisteravond dus geen illusies of ik zou kunnen slapen en hoopte op een wolkenloze hemel.

Marc heeft het dak van het woonhuis nu eindelijk dicht. Het ziet er strak uit, nu even wachten tot het niet meer vriest, anders vriest het cement waarmee de nokstenen vast worden gelegd kapot. Hij maakt ook een dakje boven de middendeur. We blijven anders de deur verven ieder jaar die daar niet van opknapt. Het opspattende regenwater en het ontbreken van een dakgoot veroorzaken de snelle slijtage, dat is jammer.
Ik zaai al wat voor, verplant de bleekselderij die in de kas stond, rommel maar wat aan, net als met die maan.

Met Emiel gaat het prima, hij kukelt drie langere periodes per dag. We dachten dat de kippen van de leg waren. Totdat we Castel's hele huis vol zien liggen met eierschalen. Zij weet dus wèl dat ze leggen en waar. Maar we kunnen moeilijk heel de ochtend op wacht gaan zitten op het terras om te wachten tot we haar weg zien sluipen. We leggen maar een lok-ei in de legbakken in de hoop dat de twee kipjes zich zo slim tonen als voorheen. Emiel is inmiddels wel gewend aan de katten. Die beesten kende hij nog niet en bij het zien van Joppie was het alarm slaan. Nu laat hij Cros een restje aardappel eten terwijl hij er vlak naast zich ook te goed doet aan deze gekookte knol.  De katten vervelen zich. Cros wil actie en doet zijn best Joppie, Castel en ons zover te krijgen dat hij een reden heeft om te bijten en te boxen. Joppie is op het vervelende af aanhankelijk, je kunt geen stap zetten of even gaan zitten of hij zit op schoot of probeert je met kopjes al miauwend ervan te overtuigen dat hij geaait moet worden.

Vergeet-me-nietjes, bosviooltjes, wezerik, veronica, longkruid; ze zijn er al, de kleine kleurige voorbodes van de lente. Minder vriendelijk maar ook voorbode zijn de bramen en brandnetels. Kleine wilgenkatjes, groene knoppen in de uitgebloeide hazelaars, nieuwe blaadjes in de buxus, zachte aarde die nog niet geurt, de lente komt eraan.

K unst

Twee voorbeelden van virtuele en of digitale kunst
Beide 100% MESH, hetgeen waar ik afgelopen tijden over schrijf als ik het over 'ons werk' heb
Kijk, luister en geniet.... of niet
K unst
K unst

camera experimenten

Nadat ik een klein beetje -echt een heel klein beetje maar hoor- op mijn kop kreeg over mijn dromerige aard waardoor ik niet vooruit te branden ben, jaag ik mezelf moedig om half 8 uit m'n warme bed.

Laatste weken slaap ik slechter in om de één of andere reden en bleef ik hangen in het ochtendwerk achter de pc terwijl de vogels het voor elkaar krijgen hun gezang door het dubbelglazen raam heen te laten horen. De aarde en de lucht flink snel opwarmt 's ochtends en Marc 'al lang' zich in het zweet heeft gewerkt buiten.

Na de heerlijke vrije dag bij Bart met de belofte dat de volgende keer er een hottub staat mèt warm water en de dag vol dromen -waarin ik wel huishouden doe, opruim en een start maak met een nieuw frambozenstrook in de moestuin- kruip ik 's ochtends al de puinhelling op met zaagrugzak -zwaar!- en de grote kettingzaag om voor de komende 10 dagen hout te 'hakken'. 's Middags gooien we het in te kloven bonken het bospad op en krijgen het nog net voor elkaar de auto met twee rijen hout te vullen voor we bekaf naar binnen gaan. Deze dagen stoken we alleen de schouw 's avonds, overdag is het echt niet nodig, staan de deuren gewoon open en stapelen de warme werkvesten zich op, op een stoel rond de grote tafel. Ook de kachel blijft uit, dat scheelt een berg hout en gewend aan de kou vinden we het ook niet nodig.

Vandaag probeer ik wat producten te back-uppen met een speciaal daarvoor gemaakt programma. Dat programma deed het al twee volle jaren, maar nieuwe 'Terms of Service' van de virtuele werelden gooien vaak roet in het eten van programmatuur die voor die werelden gemaakt is. Vanmiddag zou ik eigenlijk naar aquagym en sofrologie zijn gegaan, maar .... er is zoveel werk, de zon schijnt, er staat een vriendelijk briesje en na het eten en de afwas moet ik al bijna weg wil ik ook nog een klein kwartier de sauna in. Kwart over drie weg om rond 7 uur 's avonds weer thuis te zijn zou een grote aanslag op mijn werklust betekenen.

We gaan wat aan het hekwerk doen dat langs de piste op ons terrein loopt. Het is overwoekerd door hedera, bramen, heide en brem, heeft alleen maar rotte paaltjes en het ziet er alles behalve bewoond uit zo.

Ik klim de helling nog even op om nieuwe paaltjes te zagen. Dat houdt in; dode rechte boompjes zagen en verse jonge kastanjes die het toch niet lang maken door de boktor-larven.

Het is ouderwets lekker; rommelen in je hemd, Castel rond ons heen knauwend op een stuk hout, sapje, grapje en oude paaltjes die ook weer zorgen voor 24 uur warmte in huis.

Omdat ik nog niet naar binnen wil, maar wel bekaf ben, gaan we nog even met camera naar de rivier waar Marc grassen wegbrand, Castel helemaal uit haar dak gaat door het zwemmen om zich daarna in as en zachte aarde te rollen wat een heel vieze hond oplevert. 

Zie hier de 2e resultaten van foto's maken met groothoeklens aan het einde van de dag. Vraag me niet welke instellingen ik allemaal gebruikt heb. Een klein stapje dichterbij camerabegrip ben ik wel, maar ik voel me nog een enorme amateur, kinderhanden die dat te mooie stuk speelgoed vast mogen houden.

 Marc net nadat de zon achter de berg verdween.

 Vieze blije hond

Avond-boterham-salade

 De maan staat links net boven het midden, per ongeluk, ik was meer onder de indruk van het blauw met de nog kale takken.

Shades.... 

Veldje platbranden, oefenen voor het grotere werk minder dicht bij water! 

De woonkeuken met een groothoeklens. Let niet op die tafel, de rommel erop valt nu nog mee. Hoe groter de tafel, hoe meer rommel wij erop laten staan. Soms tot grote ergernis, maar ach.....

Webshop

Hoeraaaaaaa!!!!
Onze webshop is een feit!
Niet in deze log webshops die niet werken of wel je betaling aannemen maar geen product leveren, nee, onze webshop werkt en dat binnen twee weken.
De basis was al opgezet, maar de site had nog heel wat modificaties nodig en die webshop. Marc gaat zijn 3D models verkopen. Dit zijn 3D objecten die je in virtuele werelden kunt gebruiken, maar ook elders op het world wide web.
Om specifieker te zijn;
Secondlife heeft meshes geimplementeerd, 3D objecten, maar als je ze koopt in de virtuele wereld kunnen creators niet als eigenaar van het product aangemerkt worden. Dat zit creators altijd dwars, zij willen in de productomschrijving de maker zijn van het ding. Met de 3D modellen gekocht via een webshop, moeten ze de producten zelf uploaden naar de virtuele wereld, dan zijn ze wel de maker, alsof ze zelf dus het 3D Modelling onder de knie hebben. We zijn nu dus weer één van de eersten, net als toen met de 'sculpties'.
Extra handel, of nee, een nieuwe handel helemaal toegespitst op de huidige markt.

Belangrijk genoeg, natuurlijk in verband met de inkomsten, want de EDF doet niet aan ruilhandel en Orange levert geen internet op de pof. Komende maand is het niet alleen zaak dat de zaden de grond in gaan, in kasje of buiten. Niet alleen de nok van het woonhuis die een windwijzer krijgt met een zwijn erop. Niet even nog de laatste ruk droog hout van de helling waar ik dode bomen visualiseerde.
Maar toch ook de poen, de klinkende munt voor dat extra stukje grond dat aan het onze grenst.

Om een beetje vollediger te zijn; M&M Creations website & M&M Creations Weblog