kopje kleiner

Het is vroeg dag voor ons, maar de auto al gepakt, dus rijden we om half 9 weg. Weer besef ik me dat dit landschap nooit vanzelfsprekend zal worden. Als Hollandse poldermeid die gewend is aan vlakke landschappen, met slootjes, knotwilgen, plassen en een molen hier en daar. Met altijd wel een huis, fabriek, groot pand, hoogspanningsleidingen of een kerktoren in het vizier. Deze bergen, de smalle weggetjes, de boerderijtjes vaak nog net geen ruines en gewoon bewoond met echte rook uit de schoorstenen. De schuren met echte dikke roze grote varkens met kleine oogjes die enkeldiep in de zwarte modder staan te knorren. De bossen met ravijnen en beekjes, met kastanjes zo grillig, als oude van dagen die alles al gezien hebben, krom en vertakt nog steeds jonge spruiten vormen om er een sterke boom van te maken en ooit eens om vallen om dan een thuis te worden voor zovele dieren en insecten. De bemoste rotsen, prehistorischa dalletjes met boulders en een stroompje en een enkele koe. De jagers in hun felgekleurde vestjes, norse koppen met gebroken geweren over de schouders. De rust en de restjes sneeuw, de hoge volle gezonde naaldbomen en de jagende buizerds en wouwen. De uilen 's nachts en die donkere diepe stilte die nooit doorbroken wordt. De hellingen met een eikenbos, de blaadjes die met een regenboogachtige rand een weilandje kleurig omzomen en de luchten die op de plateaus de eindeloze vergezichten omsluiten; de Midi-Pyreneëen! Zo mooi en puur.
Al dromend komen we aan op de werkplek en willen aan de slag dus slaan de aangeboden koffie vriendelijk over. Twee bomen moeten weg vandaag. Een es met een stam van 35 centimeter die op de hoek van een boomgaardje zonder bomen staat langs een vervallen broodoven en een draadhekje. En een oude bijna dode kastanje van middenformaat die op de rand van een stijle helling staat langs een breed pad. Een deel van de kroon is al afgebroken en op een hekje met hulsthaag gevallen. De rest van de boom is een minioerwoud van hedera.
Ik moet in beide een stukje klimmen om de toppen eruit te zagen, ze kunnen niet gewoon vallen zonder wat te beschadigen. De opdrachtgevers heb ik eens in een mail verzekerd dat dit nog geen ochtend werk is en een prijs afgesproken.
De es mag eerst ter ziele en ik probeer het nog vanaf een ladder. Mijn kleine kettingzaagje heeft een nieuwe ketting die zo gretig is dat ik kracht moet zetten om de ketting niet te laten zwabberen en een kleine aanraking met de takken is voldoende om het hout al af te scheuren. Zolang de ketting nieuw is, moet ik extra voorzichtig zijn. Zodra de ladder over de stam twee centimeter verschuift daal ik gelijk af en trek m'n hele hebben en houden aan en zet de ketting strakker. Geen risico wil ik nemen voor die euro's. Dus keurig in zaagbroek, helm op en dubbele zekering ligt de es in no time en installeer ik vast de ladder en mijn spullen voor de kastanje. Marc is altijd mijn maatje op de grond en doet wat ik zeg, om samen de boom netjes op de grond te krijgen. Het is een enge zwiebertop die bij elkaar gehouden lijkt te worden door de dikke kronkelige wortels van de klimop, wat 's winters heel breekbaar is en waar je niet op mag rekenen als je steun nodig hebt. De top geef ik eerst een knipbeurt zodat ik zicht heb op de dode stam eronder. Daar veert de top van op, zoveel minder gewicht laat me ook zien hoe dood deze boom is, ook al heeft hij twee nieuwe zijboompjes op de stamvoet.
Ik droom bizarre dromen en extreem veel de laatste tijd en ik moet mijn best doen om me niet steeds die droombeelden weer voor de geest te halen. Ik denk zo wiebelend en hoog met de draaiende zaag aan m'n harnas maar aan mijn kliminstructeur die juist ook deze dag bij mijn ouders in de bomen bungelt om daar te snoeien. Deze kampioen (ja, meervoudig zelfs) liet mij slagen voor de opleiding, niet omdat ik zo goed was en meekon met die jonge (kn)apen, maar omdat ik wist wanneer ik stoppen moet om mezelf en de grondman heel te houden. Ook nu hoog in de dode top tussen de hedera geeft me dat het inzicht het juist aan te pakken en geen domme dingen te doen.
Dus gaat de top van de boom in twee stukken eraf, laat ik me soepel op de grond zakken en bekijk of de stam op het pad kan vallen. Marc zaagt, de klanten kijken geboeit toe en ik houd de treklijn vast en het gevaarte valt met een mooie bons op het pad precies tussen de hulst en het oude muurtje met hazelaarstruiken.
Vlot zagen we het hout in mootjes, sjouwen we de takken naar de vuurberg en worden we daarna verrast met een diner naturel. Dat wil zeggen; eerlijk smaakvol eten, alles zelf bereid. Daar knapt een mens van op.
Precies wat ik al dacht; drie uurtjes werk met alles opruimen, in- en uitladen, top!
's Middags helpen ze mee met de quad en mini-aanhanger om het dode hout naar boven te krijgen om het ons mee te geven. Ook zij stoken voor de fun en gunnen ons de dode boom die helemaal in de auto past, in stukjes uiteraard.
We inventariseren en adviseren nog over een stukje bos met amerikaanse eiken die keurig in rijtjes zijn geplant op een stijle helling. De vorige eigenaars deden dit voor haardhout, het groeit snel en brandt rustig. Van de lente hebben we weer een dagje werk daar.
Thuis willen we de auto nog wel uitruimen, maar we zijn moe en morgen is er weer een dag.
Lekker gewerkt, goed verdiend, een mooie dag.

Actie

Na weken van regen en sneeuw, smeltende sneeuw en donderende bergbeken, watervalletjes en ijspegels is het al weer een paar dagen droog. De reeds dode kastanjestaken die op de hellingen extra opvallen omdat het hout grijs en gebleekt is, vallen zo op, dat we toch het bos in gaan en op het verlaten terrein van derden dode bomen gaan zagen. Kastanjehout is geen populair brandhout als je ook eik kunt krijgen waar er hier ook erg veel van staan. Het is dan wel europees hardhout en de kooltjes geven een enorme hoeveelheid warmte, maar het brandt relatief snel op en het spettert en knettert de kooltjes je kachel of schouw uit. De paden door de bossen zijn ontoegankelijk voor traktoren of 4x4's en een eind weg van de bebouwing. De meeste eigenaren wonen ergens in Parijs en weten vaak niet eens meer dat ze hier nog kaveltjes hebben en zowel, men kijkt er niet naar om. Dus voelen we ons niet echt schuldig dat we het bos een beetje opknappen en ons in het zweet werken om het 's avonds gerieflijk te hebben. Zere lijven zijn het gevolg samen met een uitstekende nachtrust in de stilte die je hier nog beluisteren kan.
Ik vind tijdens zo'n zaagochtendje 2 heel aparte stukken hout die ik naar beneden sjouw samen met de twee grote kettingzagen, 2 vesten, een gevoerde legergroene pet, oorkleppen en een trui, ik voel me nu echt een ezel! Marc neemt stelling halverwege de hellingen op een terras, ik maak een paadje vrij van rondhout en gedoornde takken en sjouw alle stammetjes naar het eerste terras 20 meter verderop om ze daar op een terras lager te gooien. In drie etappes rolt, duwt en gooit hij ze op het bospad. Drie terrassen liggen er tussen de zaagplek met dode kastanjes en het pad. Daar hakt Marc ze in stukken en haalt ze later op.
Zo gebeurt het elke keer; een paar dagen voor we echt kou denken te moeten gaan lijden, is het weer wat dagen droog en hebben we de tijd om hout te zagen!
Op tijd wil ik stoppen voor het eten, want we zijn op de koffie gevraagd. Ach, op de koffie, hoe Hollands spreek ik me nu uit, op een aperatief natuurlijk. Door Dominique en Michaël, het franse stel dat aan de rand van een gehucht woont en te apart is voor deze omgeving wat hen ook in een isolement plaatst. Hij is heel werelds georiënteerd en zij is kunstschilderes die werkelijk prachtige schilderijen maakt en lang niet allemaal hanen. Kleurijk, vurig, gepassioneerd, non-figuratief, niet van hier. Ze is wel van hier, haar familie, haar achternaam, maar toch. Ze spreken beide een mondje engels met het charmante accent en zo wordt een middagje converseren voor hen net zo zwaar als voor ons. Het zoeken naar de franse woorden en synoniemen die de franse taal amper heeft en het zoeken naar het engelse woord of uitdrukking.
We worden getrakteerd op champagne, hele goede als je het mij vraagt, en 3 borden vol zoete hapjes, een high champagne in plaats van een high tea. Ook rennen er 3 kittens rond van nog geen drie maanden, een oude poes van 19 en buiten een rood met witte kater van 6 maanden die al tonnetje rond is door de verwennerij, terwijl voor de kachel een grote zwarte hond ligt te soezen en ook denkt dat ie een poesje is zodra hij ziet dat het kleine spul geknuffeld wordt. Er wordt ons haast gesmeekt of we het bange kitten mee willen nemen en anders de zeer aanhankelijke leuke kater van 6 maanden die buiten woont omdat de oude zwarte poes hem de baas is. Maar Marc is streng en onvermurwbaar, geen zesde kat in huis. Als ons er één ontvalt, weet ik waar ik moet zijn. Maar ze blijven het proberen.... Zonder succes overgens.
We kletsen, drinken, lachen en zijn serieus. We komen weer veel te weten over onze plek, onze status als vreemdelingen. Over de regio, de lokale politiek, over fransen in het algemeen en de verschillen van het platteland en in de grote steden. Het valt ons goed en zijn op de juiste plek terecht gekomen; ergens verstopt in het bos.
De interesse, overeenkomsten en algemene ontwikkeling, de afwezigheid van een taalbarrière, die er wel is, maar niet zo ervaren wordt, is een feestje zo tussen kerst en oud en nieuw. We willen eigenlijk wel blijven voor de maaltijd die ze in gedachten had. Maar ik moet de auto nog vol laden met alle spullen die we nodig hebben voor een bomenklusje bij Britten een uurtje rijden verderop. (Daar worden we ook weer verwend met een warme uitgebreide lunch bereid met kunde en liefde!)
Snel krijgen we gerookte zalm in de armen gedrukt en bedanken we vriendelijk voor foie gras dat ze ons mee wil geven. We houden geen van beiden van dit goedje, maar het is geen probleem dat we ervoor bedanken. Lang leve de wat lossere locals!
Doordat we samen al weer wat dagen dingen ondernemen, hoe simpel de handelingen ook zijn, we knappen er flink van op en ik was blij dat Marc wel mee wilde op visite. Ik ga hen vroeg in het nieuwe jaar uitnodigen en zin op een typisch Hollands etentje. Iemand nog ideëen naast stamppot of aardappels-vlees-groente?
In de brievenbus nog twee kerstkaarten die ons ook weer opbeuren. Verder het goede nieuws dat P&W komend weekend al weer hier zijn en niet pas half januari. Fijn, dan kan ik W een knuffel geven na al die tegenslag van afgelopen paar weken.
Jaaaaaa ACTIE!

Meesjes minder

Tien kilo zwaar met een vacht waar je u tegen zegt en een ingesleten plek op de bank, dat is Aai. Maar Aai vangt wel een vlot klein meesje en peuzelt dit diertje op onder toeziend oog van Cros. Dit gelukkig wel buiten op de mat bij het middenhuis voor het kattenluik. De meesjes blijken in de muur laag bij de grond te vertoeven. Ik denk dat ze daar een voorraad slapende mieren hebben aangetroffen en anders andere beestjes die ze lekker vinden. Aai heeft dit als eerste door, vaak vertoevend achter het kattenluik naast deze muur. Cros ving nooit iets anders als muizen in alle maten en soorten, maar een vogel hebben we hem nog nooit mee zien brengen. Gelukkig maar, dat gefladder in huis van een gewonde piepende mees, liever niet.
Maar Cros zou Cros niet zijn als hij vanochtend nog voor 9 uur al met een koolmeesje aan komt zetten, het kopje hangt slap aan het lijfje dat stevig tussen Cros' kaken geklemt zit. Hij is heel trots met zijn muis-met-vleugels en paradeert eerst eens wat rond in de woonkeuken... Dat had hij beter niet kunnen doen, want Joppie pakt het vogeltje af en smikkelt het achter de kruiwagen lekker op, zich afgewend van een teleurgestelde Cros die mij met een gemiauwde volzin verontwaardigd komt vertellen wat er met zijn prooi gebeurt. Ach ja...
Ik ben het tochtgat 'keuken' zat. De lange wand en de kopse kant zijn tegen de rots aangebouwd, de andere lange kant met enkel glas raampjes is een enkelsteens muurtje en het gat onder de afzuigkap is altijd open. Het tochtgordijn dat we ervoor hingen hangt een 12cm boven de tegelvloer en de schouw zuigt die koude lucht aan. Ik moet er wat op verzinnen. Dus komt de naaimachine naar beneden en een lap donkere dikke stof.
Terwijl ik aan het knippen en spoeltjes opwinden sla, heeft Marc even mijn hulp nodig. Weer het dak op om te kijken of hij iets kan vinden waardoor het nog steeds lekt. Ik laat de lappen even rusten en klim ook even op zolder om te kijken of er van binnenuit me iets opvalt. En weer is er niets te vinden wat zou kunnen lijken op een gat dat lekkages veroorzaakt. Marc improviseert met een zinken plaatje een mogelijke lekkage. Ik verwijder met een stokje spinnenwebben en vermijd contact met de talloze hoornaarnestjes en wespennesten als mooie papieren bolletjes vastgekleeft aan de planken.Overal zie ik oude slangenvelletjes, groot en klein, muizenskeletjes en één ratteskelet. Verder is het een vieze stofbende, koud en voorzichtig lopen over de planken die over de isolatie ligt om er toch te kunnen komen. Ik sluit de boel maar weer af om me weer te wijden aan het gordijn.
Ik krijg het niet af voor de lunch die ik snel klaar heb, want P heeft een verrukkelijke zelfgemaakte erwtensoep voor ons achtergelaten.

Dan is het houthaktijd.
Gisteren slijp ik een ketting en kijken we de olieleiding na, want de ketting krijgt zo weinig. Dat is niet raar als je met een koude motor gelijk wilt zagen, de olie is dikker als stroop, dus het is weer even wennen in de kou. Marc plantte 'ff' 65 denneboompjes terwijl ik een treklijn span in een esdoorn die vlak langs het chateau staat en zeker schade gaat geven als deze eens om zou gaan vallen; weg ermee. Dus vandaag zijn de kleine twee kettingzagen in orde en duiken we het bos maar weer eens in voor wat onderhoud en misschien een beetje droog voor vanavond.
Het is zwaar werk en het hout moet ook geklooft en naar de auto gesjouwt worden...
Het is wel heerlijk om dit werk samen te kunnen doen. We nemen altijd wat drinken mee zodat we ook echt pauzeren.
Eind van de middag legt m'n lief het hout in de schuur en vult de kruiwagen en de kachel voor de avond. Ik slijp de ketting van de grote zaag en ruim verder alles netjes op.
Het gordijn maak ik 's avonds af en was het even uit. Een extra stuk naai ik erop om te voorkomen dat het lichte gordijn na een week in en uit lopen weer vies is. Decoratief en practisch.

winter & feest

Op kerstavond probeer ik lekkere hapjes te maken waarvan de helft mislukt en in de prullenbak belanden. Maar eten doen we toch, de tonijnmousse (vis uit een blikje) is wel gelukt en smaakt op gewoon stokbrood ook wel. We voeren een lang gesprek samen tot tegen de nacht aan. De aandacht voor elkaar is er en ondanks de zware inhoud genieten we van het samen er voor elkaar zijn. Het wordt echt laat.
Eerste Kerstdag is hier als een stille zaterdag die gewoon wordt beleeft, men gaat gewoon jagen en opa doet z'n rondje op de quad. Deze officieuse boswachter doet dit al zovele jaren, dus waarom vandaag niet??
Ik rommel lekker in huis, pers sinaasappeltjes uit wat ik anders nooit koop en doe en snij citroenen in plakjes om ze te drogen voor decoratieve doeleinden volgend jaar. Marc steekt de kachel al aan. We eten een lekkere pastamaaltijd, niets bijzonders dus. 's Middags gaan we zoals gepland naaldboompjes uit een gorges iets verderop spitten. We willen graag een groenere 4-seizoenen afscheiding maken, maar a 500 meter is met een schutting niet te doen. We ontdekten van de zomer dit bospad dat in de bermen vol staat met jonge naaldboompjes en niemand zal ze missen. Men maait ze daar een kopje kleiner, wat hele stevige boompjes opleverd, zo onverwoestbaar als ze lijken. Verpoten is een ander verhaal, dus is dit wederom een experiment, waarvan er al velen zijn mislukt.
Castel mag mee, ook zij is helemaal gelukkig. Ik neem een restje ardense notenlikeur mee, twee glaasjes, een koekje en een chocolaadje en mandarijnen. De zon schijnt af en toe wat door de sluierbewolking heen en het landschap op de plateaus is nog wel wit van de hagelachtige sneeuw van de dag ervoor.
Het blijkt dat de kleinere boompjes uit de grond te jutteren zijn en zo ligt de bak van de auto al snel vol met een boompje of 40. Die moeten komende weken allemaal de grond in en of ze aanslaan is nog maar de vraag, dus stoppen we met verzamelen en genieten op een uitstekende rots van een borrel en een lekkernij. We genieten van het uitzicht de nauwe beboste kloof in en Castel heeft bijna een fazant te pakken die op nog geen 4 meter van onze plek af zich verschuilde in de struiken. De varieteit van naaldbomen is groot, met hier en daar een grote eik of een kastanje levert dit een heel mooi plaatje op. Verder is het muisstil.
Thuis is het al lekker warm, toch zetten we eerst 7 boompjes op de stijle helling langs de oprit. We hebben daar flink gezaagd, opschot en troep weggehaald, bramen kort afgeknipt en het is heel erg kaal rond het hek.

Het is 's avonds zo koud dat we ons verschansen op een matras tussen het schouwvuur en de werkhoek waar we een bioscoop maken door mijn computerscherm om te draaien. Weer met nu gemakkelijke hapjes uit pak en zak, wordt het erg laat. Wel warm dit keer. Marc heeft uitgevogeld hoe we de kachel het beter kunnen laten doen. De luchtinlaatklep hangt aan een kettinkje, door dit te verstellen blijft het klepje langer open of gaat juist wat sneller dicht. Ander hout vraagt om een andere instelling, maar het scheelt enorm veel.
We kregen van P&W een berg met kerstspulletjes voor de decoraties. Terwijl ik het van de week uitpakte moest ik enorm lachen om een wel heel lelijke ding; een zwarte plastic bol van zo'n 10cm met 100 lampjes erin. Ik steek in de schuur even de stekker erin en vind het ding nog lelijker, maar toch geeft het veel licht, dus gaat het mee naar binnen. Omdat de luiken dicht zijn tegen de kou (zomers tegen de hitte) zitten we altijd in een donker huis en boven het stenen aanrechtje mag wel wat extra licht. Dus hamer ik een krammetje in de balken die de muur erboven ondersteunen en steek dan nog eens de stekker in het contact. Geweldig effect, het zwart en het plastic zijn niet te zien en de hele hoek wordt vriendelijk verlicht. Wij denken dus ook veel aan P&W!

Door de stille rust die we ervaren, beseffen we dat er veel tegenzit. Marc zijn toekomstbeeld van hier is in duigen door de financiele tegenslagen die nooit meer recht te trekken zijn. Alles wat hij heeft gerepareerd of geconstrueerd hier, gaat weer stuk of 'doet het niet', zoals de zwembadoverkapping die twee keer instortte. Nu dus wel erg goed gereconstrueert, maar het heeft hem maanden gekost wat de droge houtvoorraad echt niet deed groeien. Maanden zit hij op het keukendak om daar een groot stuk te repareren. Het lijkt in orde, maar nu ligt er weer een dweil in de keuken om het smelt- en regenwater te absorberen. Ook de lekkage boven de trap naast mijn kamer is niet gedicht. Het op het dak klimmen met tuig in de kou en de sneeuw om lauze terug te plaatsen en te vervangen mocht niet baten. Tochtgaten dichten lijkt weinig uit te halen. Het gedwongen geld verdienen voor de vaste lasten gaat tegen ons gevoel in terug te willen naar een doe-het-zelf-basis en zo wordt de lijst om teneergeslagen van te zijn steeds langer.
Ik blijk meer flexibel dan gedacht en doe wat nodig is en wat ik kan. Marc is dit niet en blijft vechten voor zijn idee van back-to-basic. Soms wringt dat tussen ons, terwijl hij ook wel inziet dat het niet anders kan.
Iets tegen je hart in doen loopt altijd verkeerd af, ertegen vechten werkt ook niet prettig. Ik houd de moed erin, dat zit nu eenmaal in mijn natuur en hier, op deze prachtige plek, blijkt dat makkelijk gezegd èn gedaan.

Kerstgedachten

Afgelopen jaren hebben wij geen traditionele kerst gevierd, met familie en vrienden rond een tafel vol met lekkernijen in een warm huis.
Afgelopen jaren waren 'in den vreemde', zonder familie en vrienden, zonder luxe gedekte tafels en extra drankjes en gefeest.
Kerstmis voor ons is een feest geworden dat niet meer past in onze belevingswereld, ook omdat we in een andere realiteit leven waarbij we veel mensen ontmoeten die geen Kerstmis kunnen vieren zoals we dat gewend zijn.
Het al millennia oude Midwinterfeest daarintegen spreekt ons meer aan, maar om dat te vieren heb je ook voorraden en extra's nodig, vrienden, buren en familie. Ook zo'n feest dat een paar weken duurt zit er niet in dit jaar bij gebrek aan de basisvoorwaarden; voorraden, buren, familie en vrienden.
Omdat we het vaak koud hebben, alleen zijn samen, gaan onze gedachten uit naar zoveel andere mensen die ook wel zouden willen, maar niet kunnen.

Vandaag en dit verdere weekend denk ik aan al diegene die; het zonder verwarming moeten stellen, of zonder warm water, of zonder familie of geliefde, aan hen die van iemand afscheid hebben moeten nemen afgelopen jaar, aan hen die ziek zijn of in een uitzichtloze situatie verkeren, aan mensen die op de rand van een dakloos bestaan leven, aan hen die chronisch lijden, Kerst of geen Kerstmis. Aan hen gaan mijn gedachten uit en noem hen hier bij name;

Sandra, Patricia, Rock, Mark, Diana, Peter, Ans, Edith, Harry, Roland, Sébastien, Bitsy, Hero, Alfred, Anneke, Cees, Chris, Paul, Wil, Claudette, Destany, Wilma, Niki, Marianne, Opa, Michaël, Renée, Conchita, Marry, Marco, Jeri, Hope, Max, Daniël, Suzan, Pierre, Dominique, Daniëlle, Marieke, John, Vera, Chantal en alle anderen die ik niet bij name ken.

Kerststress

Ook hier niet anders; kerststress. Dat houdt in dat het stadje vol auto's staat en men geagiteerd is een eindje te moeten lopen met teveel boodschappen. Dat dezelfde wijn verpakt in kartonnetjes twee keer duurder is als de wijn in een herbruikbaar vaatje, dat mensen voor de middag alles thuis willen hebben en geen hand over om in de stromende regen een paraplu vast te houden.
Men komt dus zelfs niet binnen om te schuilen onder het genot van chinese thee of een kopje koffie en een knabbel. De omzet voor vandaag is 15 euro :-(
We babbelen over de chinese internetcensuur en de mentaliteit van de fransen versus de chinezen. Ik word vanavond juichend en giechelend toegevoegd als vriendin op Facebook. Ik geef Dominique en Michaël een mooie decoratie kado voor hun hulp & gezelschap.
Ik doe voor 37 euro kerst- en weekendboodschappen en ben content over de afgelopen week. Hoe ik me hield, de omzet, de interesse, de resultaten van mijn gefreubel in de ijskoude schuur, het geheel en verloop van zaken. Het was een bijzondere ervaring die ik graag nog eens overdoe, maar dan met de opgedane kennis.
Mijn kerststress bestaat uit het op willen ruimen van ons huisje, het plaatsen van de mooiste guirlande, krans-met-lampjes en nog een schat van een stukje op de kast en het schoonmaken van de badkamer. Maar vandaag ga ik eerst tijd besteden aan een kerstgroet aan mijn familie. Dat deze niet als kaart op de post kunnen is jammer, maar dat maakt de wensen zelf niet minder waard.

dag 2

Het is weer somber regenachtig en winderig weer. Ik ga ervan uit dat vandaag de tam-tam in het stadje wel zal werken en dat de verkopen morgen tijdens de marktdag wel wat beter zullen zijn.
P komt tussen de middag met Marc langs om gedrieën te lunchen, als er iets open is natuurlijk. Nadine koopt een kleine tafelloper en een krans voor op de deur en een begeleidster van de bejaarden een schattig lief klein rond stukje. Dat is toch 3x beter als gisteren.
De chinezen kunnen er niet zijn en met een bemanning van 3 mensen is het voor nieuwsgierigen te rustig, te eng om zomaar naar binnen te stappen. Geen chinees gepingel vandaag, dat scheelt.
P,Marc en ik gaan eten en we vinden een louche donker café waarvan men zegt dat het een lekker en makkelijk restaurant is. We lopen dus toch maar naar binnen en vragen of we nog een hapje kunnen eten. De drie paar ogen van de drie aanwezigen, allemaal personeel en of familie, vliegen naar de klok; tien voor 2... We zien ze alledrie denken of dit nog wel kan. Of ze hun middagdutje nog kunnen doen als we lang blijven plakken, maar we krijgen toestemming en lopen mee naar het verlaagde achterhuis waar het heel erg lekker ruikt naar.. knoflook.
Het 5-gangen dagmenu wordt ons nog net niet door de strot geduwd, zo snel worden de borden gewisseld. P kauwt nog op z'n sla en ik nog op een patatje als de borden al met een zwier van tafel genomen worden door een wel alleraardigst meisje met een toch oprechte glimlach. Ze denken aan toeristen die hier gestrand zijn.. Ach, laat maar denken. Als we vertrekken vragen ze waar we wonen, dus er is toch herkenning.
P zoekt een krans uit, die houd ik achter voor als ze samen over 2 weekjes terugkomen om alsnog een verlate kerstvakantie te genieten.
Ik ga nog een paar uurtjes terug. Dominique en ik gaan nog even langs het office du tourisme om te vragen of ze nog een keer reclame kunnen maken voor de geprolongeerde kerstmarkt. Zodra ze de naam van dit evenment horen komt er een bot 'non' tot ons. Dominique dringt aan en noemt haar naam, de kunstschilderes en mevrouw slaat om als een blad aan een boom. Ze hebben echt een hekel aan de man die de windmolenlobby vernietigde en ervoor zorgde dat die 100 molens a 120 meter hoog hier niet zouden komen. Dat heeft de notabelen hier dwars gezeten, zo'n misgelopen miljoenen-project. Iedereen geniet van dit karakteristieke franse platteland en wil dit zo graag houden, beschermen. Men vind het hier -geweldig. Maar zulke projecten moeten daaraan bijdragen? Toch wordt de voorzitter gezien als een terrorist als José Bove en krijgt jaren na zijn geslaagde tegenactie alleen maar weerstand.
Maar ze gaan morgen hun best doen. Als er kerstmuziek op de markt is en de bijna wekelijkse omroeper met zijn verhaaltje, als het weer goed is en men er ergin in heeft zullen ze nog een annonce doen voor de chinees-franse markt.. We wachten af.

's Avonds zitten we lekker wat te werken als Marc besluit een verpakkingsdoos in de schouw te verbranden. De vlammen gaan even fel de hoogte in en alle roetaanslag in de schoorsteen vat vlam. Het dooft wel, maar het blijft gloeien en de deksteen buiten op de schoorsteen is een gloeiend geheel. De harde wind waait er gloeiende brokken af die onder het dak kunnen waaien. Dus vliegen we naar buiten om te improviseren. Ik pak een tot nu toe ongebruikte staalborstel op een steel en Marc klimt op een oud laddertje om die gloeiende troep eraf te borstelen. Wat een gedoe in het donker tijdens een storm. Maar het werkt.
En ik zei het nog tegen de dakdekker eind van de zomer; "Bernard, moet dat niet eens geveegd worden?" "Nee hoor, het gat is nog groot genoeg!"
Wel potver!!