Nieuw Logo

Het nieuwe logo van ons bedrijf in SecondLife:

M&M Creations

(Ben ik best een beetje trots op.)

BS en zuurstof

Kwart voor 7 m'n nestje uit, met het goede been duw ik toch een kat van het bed, een ander heeft het beter bekeken, die ligt in zwijm aan de andere kant. Even wakker worden, snel een bakje koffie, mailcheck, me wakker douchen en wegwezen...
Eerst de sleutels halen van het huis van P&W. Daar met koplampje aan P bellen om de electriciteit te controleren na de inslag van zondag. Niks aan de hand gelukkig, dus laarzen aan en maaien maar. Daarna het huis goed afsluiten, poort dicht en op naar Espalion voor de boodschappen. Het is er altijd druk, op zaterdagavond na, want een uitgaansleven is hier niet zo bekend bij gebrek aan jongeren.
Eerst doe ik de enorme doe=het-zelf-zaak aan waar ik tot 3 keer toe het parkeervak weer uit moet. De auto is gewoon te groot voor die gewone vakken. Maar a la, na veel bekijks wat die blonde dame aan het uithalen is in die enorme verroeste bak op wielen stap ik opgelucht dat ik geen voertuigen geraakt heb de winkel binnen met een lange waslijst aan spullen. Lijmklemmen, verschillende auto-olieën, touw, vetspuit, vet en de zuurstof. Om mee 'hard te solderen'. Dan kan Marc de verwarming loskoppelen en het systeem afdoppen in de bar. Die verwarming daar heeft een flinke scheur waardoor hij leegloopt en een roestplas achterlaat. De tegelvloer is al verziekt daar, zonde... Zonder zo'n dure fles zuurstof is het solderen onmogelijk en hij heeft verlangend uitgekeken naar het moment dat ik naar de stad ga. De man achter de balie schroeft ook zonder blikken of blozen het mesje uit een buizensnij-geval om het onze te vervangen voor wat eurocenten. Dus een ander apparaatje schroeft hij uit elkaar om me van dienst te kunnen zijn, wauw wat een service.
Daarna de BS (boodschappen) voor een maand. Dit keer een foto erbij van al die boodschappen. Het kost me een uur om de kar zo vol te laden, het uit de kar op de band te leggen, het na de kassa in tassen te doen, het bij de auto weer anders in de auto in de kratten te zetten en de auto te starten. Dan naar huis nadat ik de sleutels weer heb afgegeven. Daar warmt Marc een spaghetti-hapje op. Eten we toch nog samen.
Ik ruim alle BS op en ruim buiten nog wat rommel. Marc is niet te houden en gaat gelijk met zijn zuurstof in de weer. We kunnen zo erger voorkomen, in de bar staan wel al onze boeken opgeslagen, administratie en apparatuur van allerlei aard...

Het weer is zozo, donkere wolken en hier en daar een spat. Het is niet warm en niet koud. Dus de dinsdag was eigenlijk als de maandag; niks bijzonders.

De maandag

De maandag was een maandag,
Zoals een wasdag is
Of een gehaktdag.
Huishouden klaren, regelen van werk en een lange boodschappenlijst maken.
Een flinke klus geklaard in SecondLife, nu kan ik m'n reclames daar betalen. Tis wat hoor, dat geld rolt maar in diverse vormen en toch is het allemaal maar schrapen.
Nog meer huishouden, een lekker gepaneerd visje op tafel, met broccoli. Onze eigen broccoli kunnen we al gaan oogsten over 2 weekjes. Dat is wel zo lekker om zelf te kweken.
Het is bewolkt en koud. Het huis krijgt een grote meerdaagse beurt. Dus ik ren wat heen en weer vandaag.
Yoga is weer heerlijk en gezellig. Ik kan steeds meer van de rappe korte gesprekjes van de dames begrijpen, ik kan me steeds beter uitdrukken. Ik krijg steeds weer complimenten over mijn franse taalbeheersing. Ik schrijf en lees ook veel Frans door de contacten in SecondLife, dat telt ook zwaar mee.
Gewoon een maandag dus, in een dik pak bewolking, heel erg veel regen en een a-junische temperatuur voor Zuid-Frankrijk.
Maandag dus, dat we hem maar even niet mogen vergeten!

En Nederland heeft gespeeld... schijnt het :-) moet vaak wel lachen om mezelf als er een oranjekoorts woedt, het heeft nooit grip op mij gehad. Niks, nada. Maar ga zo wel even kijken hoe en wat... toch wel hè.

Onweer

We vermoedde het al dit weekend, dat de hemel naar beneden lijkt te komen. Die plensbuien, die rollende donders door de gorges en de bliksems zo fel dat je snel je hoofd afwend.
Terwijl we lekker aan het werk zijn is het zover. De lucht ziet helder blauw met hier en daar een fris wit wolkje. Het is al warm aan het worden deze ochtend. Ik maak trapjes en muurtjes schoon, zoveel eer van je werk en zo kunnen we zonder schrammen alle paadjes bewandelen in de moestuin. Metertje voor meter, maar voor je er ergin hebt is het klaar. Een hele boze hommel jaagt me steeds even weg. Ik ben bij z'n holletje bezig en het 'beesie' is allerminst geamuseerd door de werkzaamheden.
Plots voel ik druppels en kijk omhoog, verbaasd want recht boven me is het blauw.
Voor ik goed en wel de gorges in heb kunnen kijken is de donderslag al voorbij!
Ik ren met alle spullen naar boven en hoop dat Marc het gehoord heeft om de pc's uit te zetten. Echt een franse bui; zo weer over.
's Middags wil ik gaan maaien bij P&W. Het gras is dan wel nat, maar ik wil niet te lang wachten.
Voor ik daar de auto parkeer komen er hele grote druppels uit de lucht. Dit worden hagelstenen zo groot als de eitjes van de winterkoning. Ik heb ze nog nooit gezien en ga bij Castel achterin zitten die als de dood is voor dit weer. Het geluid wat de hagelstenen maken in de aluminium bak is enorm en het doet mij ook pijn aan de oren.
Ik zie een beekje ontstaan op het pad en kijk er genietend naar. Hier kan het geen kwaad.
Tot ik een auto hoor toeteren... Twee keer, drie keer en met nadruk zo lang... geergerd stap ik de bak uit. Wie moet hier zo nodig met haast door in zo'n enorme bui op een zondag middag? Wat een drammer! Half doorweekt van de twee stappen vanuit de bak naar de bestuurdersstoel stap ik in en laat de wagen 2 meter naar voren rijden. "Wat een zeur", denk ik nog. Geen verharding op dit pad, geen huizen, geen boeren schuren, dus waarom nu? Het auto'tje zou beter op de gewone weg kunnen rijden, het pad is slechter als het onze...
Het is natuurlijk zo weer droog en doe eerst het rondje bosmaaien langs de kantjes.
Daarna open ik de schuur, start de grote maaimachine en terwijl ik het eerste rondje voortuin loop begint het weer te regenen met grote druppels die mijn jack weer doorweken.
Ik besluit al maaiend naar de schuur te lopen om daar even te schuilen. Ik heb boven het machine-tumult uit geen onweer gehoort, maar met draaiende motor en oorkleppen op hoor ik de knal wel en tegelijkertijd schiet er een vonkenwolk uit het electriciteitskastje in de muur naast de schuurdeuren. Precies waar ik loop!!!
De maaimachine heeft een zogenoemde dodemansknop. Als je die van schrik los laat stopt de machine... Dat is maar goed ook.
Ik val bijna, struikel bijna en beland met kloppend hart in de schuur. De maaimachine ploft ook een keer en ik trek me terug achterin de ruimte. Dit is zeldzaam dichtbij en eng. De bliksem is ingeslagen in het kastje, dat kan niet anders. Ik dub en denk. Durf ik die schuur nog uit, ga ik nog verder maaien? Zou deze bui ook zo over zijn...? Het ziet er niet naar uit.
Ik moet eerst de machine nog aanzetten en naar binnen rijden. Maar het ijzeren ronkgeval staat nog steeds naast dat kastje en eigenlijk durf ik even geen stap te zetten. De donder en bliksem gaan onverminderd door. Om het terrein te verlaten moet ik onder 3 hele hoge oude naaldbomen door lopen. Ze staan op een heuveltje achter het huis dat ook hoog ligt. Zo aangedaan door die vonkenwolk, die inslag, de schrik. Ik durf niet, is dat wat!
Ik trek de machine snel aan na een donderslag, rij hem achteruit de schuur in, vergendel en sluit de deur snel en loop naar achteren. Voor ik onder de bomen de trap afloop wacht ik tot er een bliksem en donderslag geweest zijn. Dan op een holletje naar de auto, waar Castel als de dood in het hoekje van de bak bang ligt te zijn.
Snel rijden we naar huis. Door meerdere zware buien heen. Ik maak het morgen wel af, of overmorgen. Maar met dit soort weer ga ik niet meer maaien.

Zweetvliegjes

De nieuwe lay-out kwam als een kado'tje van Blogger zelf. Per ongeluk door maar wat te klikken op de pijltjes en knoppen is het dit geworden. Frisser, minder 'dikkig'.
Terwijl het wereldse voetbalfeest weer gestart is, of moet ik zeggen oorlog, wordt het hier ook wat stiller. De televisie neemt hier vaak een belangrijkere plaats in dan een krant. (Waar niet eigenlijk? Ow ja, ik weet het al...)
Wij genieten van het fijne weer en een weekend-dag door samen een stuk oprit te toppen.
Dit leg ik even uit.
De oprit loopt wat steil naar beneden ons terrein op, langs het bospad.
Op dat schuine stuk staan heel veel uitgezaaide acacia-bomen die krom en scheef als lange nekken snel naar het licht groeien. Hier zijn het woekeraars. Daaronder doen de bramen al jaren gezellig mee met stamstokken van 7 centimeter dik. Daar wordt je niet blij van. Deze combi verdringt alle mooie bomen en struiken en het is gewoon een zootje kort gezegd. Acacia's zijn ook prachtig, maar te veel is te veel. Geen balans te vinden op dat hele stuk. Deze bomen hebben kwetsbare toppen waarvan er heel vaak flinke takken uitbreken.Dus de zaag gaat erin, de auto trekt mee en stipt om 11:30 uur, als de zweetvliegjes als irritante zweetvliegjes, irritant om je hoofd heen zoemen, het liefst pal voor je netvliezen en je gehooringangen, is het te warm om te werken en etenstijd aan het worden. De rest van de dag doen we rustig aan!!
Ik geef 's avonds weer m'n tutorials, 2 uur voor de klas staan is best grappig, maar wel vermoeiend.
Ter aanvulling op het 'schuur-bericht';
Deze foto is van nu. Het verschil is enorm.

Project schuur 1

Het is nu echt gestart; het Schuur-project. Dit is het eerste bericht, er zullen er nog velen volgen.
Ik kijk de archieven door en we kijken verbaasd naar hoe het ooit was. Beneden en boven tot in de nok lag de stoffige troep opgestapeld. Zo een huis te koop aanbieden op de franse markt is geen uitzondering. Fransen kopen een huis op een andere manier. Ze kunnen (blijkbaar) door de troep en het vuil heen kijken. Fransen kopen een huis voor het huis en het is een enorm verschil met hoe wij Hollanders hier tegenaan kijken. Ik vergelijk het even kort met hoe we ons huis te koop aanbieden; Tuin spik en span, keuken half leeg geruimd voor de foto's alleen, verfwerk in orde, TV niet aan en de voorkomendheid zelfde als er mensen komen kijken. (die in ons geval niet komen... niemand!!)
Maar we hebben het nu over dit huis en deze schuur. Na de overdracht was de schuur redelijk!!!! leeggeruimd, het huis ook. Maar de smerigheid, het stof, de muizenlijken en vleermuizenuitwerpselen (galgje!), de onbruikbare troep, de klimop die liever binnen groeide, het mos op de daken, spinnenwebben en aangekoekt roet lag en plakte en zat er nog wel. Huis verkocht?? Niks meer aan doen, ff leeghalen en wegwezen...

Buiten hadden we de situatie snel goed overzien. Dachten we. Die begroeiing snoeien we wel weg, die boom die te dicht op de helling naastde schuur staat kappen we gewoon. Geen probleem... Waar we ons het meest in vergist hebben is de toestand van de gebouwen op de plekken waar we door de begroeiing nieteens konden gaan kijken. De stal was ontoegankelijk. De hellingkant van de schuur, de broodoven.
De schuur staat tegen/in de helling gebouwd, de zuid-helling en het schuurdak aan de hellingkant staat onder een enorme eik op het noorden. Nooit geen zon en heel vochtig. Twee eeuwen geleden had men een ander idee over drainage en zulke gebouwen werden niet gemetseld, maar twee los op elkaar gestapelde muren met puin ertussen was de truuk voor een stevig bouwsel met ruimte voor het vocht. Een geul op begane grond hielp het overtollige water weg te voeren.
Deze staat van het dak was niet te zien. Te dicht gegroeid aan beide kanten en het mos op de daken was een mooie camouflage. Wisten wij veel dat mos op lauze-daken deze stenen dakbedekking stuk maakt. Wij hadden geen idee!! Ook niet over de traditionele constructie's en hoe die te beoordelen. De standaard controle die verplicht uitgevoerd wordt in Frankrijk voor je een huis koopt is meer een formaliteit voor het juiste papiertje met de juiste stempel, om het huis te kunnen (ver)kopen.
Na de overdracht gaan we de eerste etage van de schuur eens leegruimen. Alle spullen zetten we buiten om uit te zoeken. Dat duurde een week. Gelukkig met mooi weer.
Zodra we de ruimte leeg hadden kregen we meer zicht op de toestand van het gebouw. Het is na wat snoeien ook mogelijk om achter het dak te kijken. De zware grote lauzestenen die normaliter helemaal onderop liggen, waar dan een dakgoot onder hangt, zijn niet meer zichtbaar. Ondergronds zeg maar, verdwenen. Herfstblad van de eik erboven van een x aantal seizoenen vult de geul op... Denken we.
Totdat Marc eens gaat graven met een klein pioniersschepje. Hij kan zich er niet omdraaien, laat staan emmers met blaadjes, wortels, bramen en aarde aan beide zijde dumpen.
We zien pas later de dikke laag mos op de lauzen en geen idee hoeveel lauzen eraf zijn, die nu in de grond begraven liggen door jarenlang geen onderhoud. Door de lege ruimte achter het dak zien we nu ook de lekkages, als een mandje zo lek. Met heel veel pijn en moeite graaft Marc verder, schept de aarde in emmers en wurmt zich naar de oostkant om daar de emmers te legen, de helling af. Daar gaat de aarde via een kinderglijbaan achter de muur. Waar we hetooit weer weg moeten graven. Die muur is niet gebouwd als grondkering, maar moet als decoratieve muur beschouwd worden achter het zwembad.
Deze winter word ons duidelijk hoe het ermee gesteld is. Vele gaten in het dak, de dwarsbalk over de hele breedte van de schuur is verdwenen. Anderhalve meter lauzen zijn in de helling verdwenen, waar achter al het houtwerk verder rot is en weg. Het houtwerk onder het mos en de lauzen is verrot en belangrijke houten hoekverbindingen zijn ook meer weggerot dan dat er nogwat van over is...

De dwarsbalkjes zijn in het midden doorgerot. Hoe het kan dat de schuur nog staat is ons een klein raadsel. Vroeger werd er met iets meer zekerheid gebouwd en als we om ons heen kijken hoe lang op deze wijze gebouwde huizen nog blijven staan door de eeuwen heen, halen we opgelucht adem. De schuur is echt stevig genoeg. Maar toch, dit hele dak moet vervangen worden. Nu kan Marc wel bij een dakdekker werken, dit is en blijft een enorm en duur project.

Marc besluit van binnenuit te werken. Dus weer of geen weer, 40 graden of regen dat het giet, hij kan zo verder.
Hij maakt keuzes. Eerst de bovenmuur afbreken, om zo inzicht te krijgen hoeveel dwarsbalken hij moet maken. Er moet toch verder uitgegraven worden achter de schuur, ook al kun je je kont er niet keren en het glijbaan-systeem houden we erin. De zeiltjes op de lekke plekken liggen er voorlopig wel goed. We zien deze kant niet en er komen ooit golfplaten op, waarvan 1 transparant voor het ligt. Goedkoper, onderhoudsvriendelijk en sneller geplaatst.

Voorlopig is Marc daar nog niet aan toe. Het streven is wel 'voor de winter klaar.'
Gisteren heb ik mijn ochtend besteed aan het weghalen van alle begroeiing aan de zwembad-kant, zodat het glijbaan-systeem weer gebruikt kan worden zonder in de bramen of acacia-stekels te hoeven scheppen.

Mix-Post

Een rupsje
Donzig wuppie (ik corrigeer; Donzig Beesie)
En zo snel --->


Het gaat echt stormen 's middags. We sleutelen eerst aan de auto's. Eerst de blauwe laro uit het chateau (ik ga dan aan de achterkant hangen, de wagen is 0,5 cm te hoog, de banden te hard of de watertank is niet gevuld), de rode erin en een poging wagen dat kabeltje terug te frutteren. Wat blijkt na een uurtje poetsen en kijken, aan kabels trekken en andere pogingen? De kabel is achter de teller losgekomen en aan de onderkant, toch die steen die erachter is blijven hangen... Dus het dashbord uit elkaar geschroeft, auto uit, de 'pit' in, daar de kabel meer ruimte geven, terug de auto in en vastzetten... Wat een gedoe, maar het werkt weer. Met het uitrijden van de blauwe zien we een plasje diesel, dus we zijn nog niet klaar met sleutelen. Dit euvel was zo verholpen, het dieselfilter-dopje zat er wat losjes op. Omdat het van dat bijzondere weer is (te weten zon en storm) blijven we buiten rommelen. Ik wil graag de storm ervaren, maar moet eerst de moestuin in om planten met stokjes te helpen de zware winden te overleven. Ik word bijna de helling afgeblazen, maar door de storm zo te ervaren, de kracht te voelen en me eraan over te geven blijft de onrust niet toenemen, de wind neemt het mee.

Even voorstellenDaarna het stalpad af... met camera, misschien kan ik de wind fotograferen, of de gevolgen daarvan.
Bij de eerste bocht die ik van de week deels gemaaid heb trap ik weer bijna op een slang.Weer zo'n joekel en dit keer was ik op tijd....!!!

Via de terrassen loop ik omhoog, voel de storm, laat hem me helemaal inpakken, laat hem door me heen waaien, alles schoonblazen, machtig!
Het bamboe-bos gaat te keer, het klinkt als een eentonige voorstelling van Slagerij Van Kampen. (slagwerkgroep/-band)
Ik ga bij het wildpaadje op mijn rug liggen en kijk en film omhoog. Later op het scherm ziet dit eruit als in de tropen.

Dan bekijken we de nieuwste film van Michael Moore "Capitalism, A love story". Daar volgt tijdens de boterham een leuke felle discussie over. Controversieel voor amerikanen, erg amerikaans in onze ogen en er zitten bijna letterlijke verwijzingen in naar De Complot-theorie. Marc en ik zijn het in essentie wel met elkaar eens. Dus het 'dispuut' (op echt franse wijze in het nederlands) is voor de laatste slok melk wel ten einde.
De dag ook, moe van alle indrukken, het schoongeblazen worden en de olie- & dieseltroep sluiten we de dag af. De wind niet, die raast nog even door.