Franse humor

Veel humor is universeel. Veel ook niet. Van Britse humor kun je houden, dat is voor Nederlanders best makkelijk. De Fransen vinden die Britse humor wat minder. Maar neem het hen niet kwalijk. Om Nederlandse humor in het Frans te vertalen is wat anders.

P hielp mee met het klein zagen van zijn eik. Met een kettingzaag waarvan de kettingrem stuk is en de ketting  zelf daardoor al het inwendige van de moordmachine aan het vermalen is. Nota bene zonder kettingvanger met een zaaghouding waar ik al pijn in mijn rug van krijg als ik naar hem kijk. Ik plukte het ding uit zijn handen na het afdalen op de helling en wat ik zie doet me gruwen. Dat mijn vriend nog 10 vingers en een ongeschonden onderarm en gezicht heeft is het goede nieuws. Beschermengelen bestaan dus echt. Ik neem zijn kettingzaag mee, maak hem vast wat schoon en zodoende staan M&M deze ochtend bij de 'fietsenmaker'. Zo'n rommelbedrijfje dat meer aan gemotoriseerde fietsen en quads doet dan aan fietsen. Maar a la, de man is vlot, vriendelijk en goedkoop, bereid tot improviseren. Terwijl hij onderdelen van een ander restje gelijknamige kettingzaag op de wat gehavende probeert te fietsen bekijk ik wat nieuwe zaagmaterialen in de 'winkel' en Marc kijkt toe hoe de man probeert de kettingrem te maken.

Hij krijgt een iel klein palletje niet in het gaatje en Lief denkt; 'als er haar op zou zitten zou het makkelijker gaan'. Inwendig schiet hij in een ondeugende deuk. Ik later ook als hij dit grapje in het Nederlands laat vallen terwijl hij een vork met komkommerschijfjes met precisie in zijn mond schuift. 

Ik proest het uit, samen met wat sliertjes mie. We zijn beiden nog niet in staat zulke grapjes taaltechnisch correct in het Frans te maken. De mensen doen zo hun best ons te begrijpen, dat ze ons veelal net even te serieus nemen, waardoor grapjes als deze niet over komen. Toch een gemis, want deze lol moet toch universeel zijn. Net als het onderdeel dat vervangen moet worden en de band van het mens-zijn zou kunnen versterken.

De Eik

Klusje voor P. Een niet zo evenwichtige eik van ongeveer 90 jaar oud. Verdrukt broer eik die net wat dominanter was en altijd zal blijven en wel een ongeschonden volle kroon heeft. Lief en P gaan een paar honderd meter verderop langs de smalle doodlopende kronkelweg proberen het probleem van een zo goed als droge bron op te sporen. Lief het gat in van de put, P er als grondman bij. Ik ga de valruimte vast vrijzagen van hazelaars en wat hulst.
Zo met de kleine Echo zagend alleen, brengt me in contact met die boom. Gehavend staat hij daar in de schaduw. Een enorme zijtak, een boom op zich, heeft een meters grote wond, het ziet er poreus uit. Als een enorme Y staat hij naar het zuiden te leunen, verdrukt en verzwakt. Terwijl ik over zijn enorme, ongeziene wortelgestel klauter en zaag, maak ik ongemerkt verbinding met zijn aarde, zijn wortels, zijn zijn.
Ik loop tig rondjes om de stamvoet, tegen een muurtje dat veel ouder is. Wrijf wat mos weg, probeer de beste hoogte in te schatten van de valkerf. Bomen verzorgen is een mooi vak. Een zware velling in mijn up is geen sinecure en ik laat liever niets aan het toeval over. Ook niet als het volle maan is. Juist niet als ik brak ben en niet wakker. Al mijn voelsprieten dus uit en luisteren. Naar mezelf, naar de aarde, de eik in zijn geheel. Ik ben er helemaal klaar voor op een gegeven moment. Ik doe zulke vellingen nooit alleen. Meestal laat ik het aan Marc over, ook om het hem te leren, wars van vakliteratuur als hij is.

 Zo ziet een boom er eigenlijk standaard uit!!

Ik ben door al die startersklussen zeer gemotiveerd Franse vakkennis op te doen. Het vak blijft me aantrekken terwijl ik een rasechte herintreder ben. Dus zaag ik deze eik om als eerste grote velling. Eiken vallen traag en majestueus. Alsof ze nog even nadrukkelijk afscheid nemen van een geaard leven. Ik heb hem het leven waardig ontnomen, daarom viel hij waarschijnlijk ook exact hoe ik hem hebben wilde. Maar nietig ben je, zo nietig tegen de kracht en het gewicht van deze boom. 

Deze bimbo is dus echt. Daarom ontbreekt de bikini ook.

Ik zet de zaag op de stronk en kijk wat ik heb aangericht, een kunstig scharnier, bijna loepzuiver te noemen. Een zogenoemde hartsteek lijkt verraad, maar is het gevolg van een te klein zaagblad. De 50 centimeters zijn niet genoeg. De eik is me niet de baas, maar die zware zaag wel. Wat een zwaar ding en ik moet mijn meerderen in deze, de mannen, toch gelijk geven. 

De mannen ga ik direct na de mooie velling inlichten dat ik ok ben. Onder het zaagsel loop ik de paar honderd meter en vertel ze dat 'ie ligt'. (Dat kan, als Hollanders onder elkaar.) Ze hebben niets gehoord, ook niet het geluid van de zware kettingzaag. 

Op de foto met mijn trofee .... tis wat.

Jut & Jul

Of toch Ham & Bacon.

Of Slim & Sluw? (De sluwe is slank, de slimme wat voller slank)

Vandaag heeft Marc het draadje weggehaald dat ze in de buurt van de stal hield. Omdat het blad aan de bomen nog zo klein is, is er gebrek aan schaduw wat onze varkentjes zonnebrand oplevert! Marc was al van plan ze in te smeren met zonnebrand. Maar morgen zullen ze wel wat verder van de stal af gaan wroeten en daar is al schaduw genoeg. We hopen dat ze spoedig bij de bron zijn waar we een dammetje gebouwd hebben voor een heuse modderpoel.

Dat dammetjes bouwen was DE bezigheid tijdens mijn vakantie's in Frankrijk als kind. M&M vonden dat het leukst van het terrein in orde maken voor Jut & Jul, of Slim & Sluw... of Ham & Bacon.

Ze zijn inmiddels alles behalve timide. Ze spelen, rennen, springen, kibbelen en knorren de hele dag door als ze wakker zijn. Ze staan het liefst tegen onze enkels aan om ook de veters of schoenen te proeven. Ik ben al overgestapt op kaplaarzen, die laten ze tenminste met rust. Ze reageren op Nederlands Varkens, maar houden hun Franse hoefjes stijf als het om enig begrip moet draaien. Soi, er komt een dag dat ik ze versta!

Donderdagbeleving XX

Gekkenhuis. Gewoon ronduit gekkenhuis. Zes maanden was het rustig op de markt, stond ik amper 4 minuten in de rij voor de groenten, was ik bij de super gelijk aan de beurt, werd er nergens voorgedrongen en hoefde er geen moeite gedaan te worden voor een stoel in de kroeg of het vinden van de persoon die je net even nodig hebt.

Nee, dan op een mooie lentedag. Parkeren in een straal van 300 meter rond het kleine marktplein? Vergeet het maar. Roger vinden om wat te vragen over varkens in combinatie met een ezel? Vergeet het maar. Staand een bak koffie leuten is ook zo wat en wat te denken van 300 meter lopen met een zware boodschappentas in de ene hand, handtas over de schouder en in de andere hand een papieren zak maat groene container vol oud brood. Dit voor een ezel die echt wachten moet, want we zitten echt in de knoei met de omheining. En dan de straatjes met een hellingshoek van, pak 'm beet, 30 graden. Omhoog vandaag.

Ik maak wel even kennis met een dame die ik wekelijks zie, maar nergens anders van dan van de markt. Ze ziet me tobben, kan niet helpen. Want ja, alle echte die-hard Aveyronnaises zijn 65+. 

Maar ach, ik ben toch om half 12 bij Nadine en JP en snoei 'ff' de eerste linde om na vis en garnalen door te stomen met linde #2. Ze staan beide op de balustrade te kijken, flapdrol van een zoon staat binnen achter het raam te gluren met een angstig gezicht. Die snapt niets van mijn capriolen.

De Rode is misschien overleden en ik rij even langs de garage om te vragen of ze het probleem al gevonden hebben of dat het werkdier op wielen nu echt dood verklaard is. Het zou me aan het hart gaan en Marc chagrijnig maken. De L200 is dan wel een stoere bak met alle comfort op het asfalt, maar op terrein valt hij vies tegen. De Rode is gewoon een kei van een 4x4 die alles kan, gewend als we ook zijn aan de stugge besturing en het spartaanse gebruikersgemak. (Stiekem dus op zoek naar een Landrover Defender 110 pick-up uit het laatste lustrum van de vorige eeuw.)

Door naar mevrouw Ravelac. IJskonijn is er niet, oude meneer Ravelac heeft zijn siësta. Stofzuigen, strijken en de wc, zo gepiept. Door naar het centrum voor yoga waar een journalist uit Toulouse een goede advertorial wil schrijven voor een activiteitenkalender voor de Midi-Pyreneën. Misschien dus ergens ooit een foto van wat yoga beoefenaars met mij achterin de hoek in oranje drollenvanger.

Soms is het zo heerlijk om thuis te komen. Even naar de varkentjes die echt tam zijn en het schrikdraad nu durven naderen, maar zich dus echt geen twee keer stoten aan dat draad. Kipjes en katjes, moestuin met hoofdzakelijk bloemen en gras dat echt zeer doet aan de ogen en een rommelende Marc die ook blij is de dag door te kunnen nemen.

Ik vergeet het iedere winter weer; dat gekkenhuis vol toeristen en bezitters van vakantie- en familiehuizen. 

Verjaardagsvisite

Ik herdenk de 23ste van april altijd de dag dat ik geboren werd. Het gaat me niet zozeer om het vieren met taart en veel visite, cadeau's en toastjes met kipkerrie salade en blokjes kaas. Maar dit jaar was het al speciaal door de varkentjes. Die knorretjes sliepen uit op dinsdag, tot aan midi. Ik vermoed dat ze dat woensdags ook doen. En donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag en maandag.

Ik heb het voor elkaar gekregen te wachten met het uitpakken van twee cadeaus die per post waren gearriveerd. Het blijft feest, post ontvangen!

Deze stralende ochtend kwam het me goed uit dat de varkentjes uitslapen. We moeten even naar de overkant van het meer om een klus te inventariseren voor het maken van een offerte. Weer op de piste (het openbare bospad) spotten we ezelmest, dat lag er op de heenweg nog niet, dus zijn er weer ezels ontsnapt. De 5 van Michel, zien we later als we in de bocht voor ons huis rijden. Ze hebben deze dag gekozen om een fikse wandeling te maken of de verjaardagsvisite is stiekem ingepland door Marc die iedereen meegetrokken heeft in het complot.

Als je iets loslaat in het leven,komt het juist naar je toe. 

Omdat het nog vroeg in de ochtend is, besluiten we om die lievelingen achterna te lopen met bamboestokken en wat touw en linten. We hopen ze voorbij te kunnen lopen en terug te drijven naar onze oprit om ze daar een dagje te laten bivakkeren. Michel werkt de hele dag, die kan ze niet even op komen halen tussendoor.

P komt Nederlandse boodschapjes brengen en nog een aardigheidje. Terwijl wij ezelhoeder spelen heeft hij het hek open gezet en open laten staan, denkende dat we zo thuis komen. Gelukkig heeft P zijn Dalmaat aangelijnd. 

Dat ze de hele piste uitlopen tot aan de bruggen is even een pittig loopje in de zon, maar rond midi staan ze op de oprit en drinken dorstig de 2 emmers water leeg. Er volgen nog 4 emmers. Marc laat de varkens zien aan P en laat ze nu buiten wat scharrelen op het kleine stukje voor de onderdeur. Het wennen aan schrikdraad gaat goed. Castel raakt erin verstrikt, het arme dier. Die zal voorlopig last houden van het Pavlov-effect. 

We eten laat en luxe, dat mag wel een keer. Ik betaal P voor de boodschapjes en we verplaatsen de ezels tot voorbij de goot. Op het pad naar de stal staan ze beter en hebben ze een bronbak om hun dorst te lessen. Van Michel nog geen spoor. Ik ga de varkentjes filmen en terwijl we daar beneden zitten te genieten van Jut & Jul hoor ik Castel blaffen. Dat moet Michel zijn. 

Die blijft ons bedanken voor de goede zorg en biedt aan de mest op te ruimen. Dat hoeft natuurlijk niet. Hij noemt de ezeltjes bij name en vraagt of ik Sarko wil hebben. Het 1 jaar oude heertje kan niet bij de groep blijven, inteelt is niet erg wenselijk en wie wil er nou 1 ezel? Hij zit er dus eigenlijk mee in zijn maag. Marc en ik kijken elkaar aan terwijl Michel uitlegt dat 1 schrikdraadje echt voldoende is. Ik blijf naar Sarko staren. Zijn plukkerige vacht, de lieve ogen, het nog korte staartje. 

Ik ben verkocht en zonder het met veel woorden te zeggen, begrijpt Michel dat hij voor Sarko een goed en fijn thuis gevonden heeft.

Eerst een omheining regelen voor de kleuter, dan komt hij Sarko brengen. Weer een klusje erbij komende week.

Verder ben ik stierlijk verwend met felicitatie's, verrassingen en cadeaus. De werklijst is opeens anderhalf keer langer en een volle agenda zet me voor het blok. Even doorzetten maar weer.

Knorretjes 1 & 2

De dag van de varkens. Het is te goed weer om mijn werplijntje niet uit de Es van zonnebril & sul te gaan halen. Nog een boodschapje en dan door naar de andere kant van de gorges. We hebben geen idee hoe je varkentjes a 25 kg moet vervoeren, de pick-up ligt vol met een reservewiel, zaag- en klimspullen, een zak varkensvoer en een krat boodschappen. Halverwege een steile klim ruiken we verbrande olie in de cabine van de Rode. Het is mis met de oude bak. Er zit nog wel genoeg olie in om de rit te maken, maar toch komt er vieze rook uit de olietank. Zaagspullen bij je hebben betekent ook kettingzaagolie. Maar dat durven we er eigenlijk niet in te gooien. De Rode slikt wel alles, maar kettingzaagolie?? Marc giet een bijna lege kan in een nieuwe kan olie en beklimt de weilanden naast de weg. Misschien dat de boven gelegen boerderij wat heeft staan. Het is prachtig weer om autopech te hebben.

De ontvangst door de boerin is weer hartelijk. Ze schrikt wel als we de klep van de Rode open doen.  Geen plek? Hadden we een kist mee moeten nemen? We weten niet eens hoe groot varkens van 25 kg zijn, laat staan... Nee hoor, maar ze lopen alles ondersteboven en dus biedt de boerin aan dat we twee pallets gebruiken om schotten te plaatsen. Zo geregeld en we duiken de stal in. Die is leeg op 1 vak na waar al twee gecastreerde knorretjes in een hoek angstig staan te kijken. Ik kan wel zeggen dat ze nog geen spareribs worden op korte termijn, maar dit blijkt zinloos. Eerst mijn Varkens maar eens onder de knie krijgen. Boerin grijpt er één terwijl de ander al halverwege een geslaagde ontsnapping is. Marc staat in de weg en het sluwe dier kijkt hem aan met een blik van; "Wat denk jij nou, ik ontsnap toch wel aan jou." Maar hij had niet op mij gerekend. Ik druk het compacte warme stevige lijfje tegen de grond en probeer grip te krijgen op het speenvarken. Het schreeuwt alsof het al op de slachtbank ligt en piest mijn kleren vol.

Eén ding, varkenspies stinkt verschrikkelijk. Na een kwartiertje of 2 lijkt het wel 100% pure parfum, musk welteverstaan. 

 Zoals we de stal aantroffen in juni 2008

de achterkant van de stal

 

de voorkant van de stal

 het schrikdraad dwars door het bos

de trog, nog drogend. gemaakt van een bij de dechetterie gevonden houten bak 

Castel heeft ons al wat laten zien hoe varkens zich gedragen 

voor nu stel ik aan u voor; Jut & Jul

De reis in de auto bleek voor de varkentjes wel te doen. Alleen wat schrammen van het tegen de pallets aan liggen. Ook al hebben we een uur moeten pauzeren om de olie af te laten koelen. Thuis piest Jut of Jul weer mijn vest vol, maar ik stink toch al als een varken wat me favoriet maakt bij Castel. 

Tijdens het avondeten moet ik mijn best doen de pies niet te ruiken. Daarna dan maar extra lang schrobben onder de douche, dat zinloos blijkt te zijn. Het is dus echt net Parfum des Couchons Nr2!

Tegen de schemer aan zijn Jut & Jul pas wat geacclimatiseerd. Ze wroeten niet alleen in de grond, maar proberen ook stenen uit de stalvloer te porren. Ze kiepen de emmer met water om, ze proberen de teil met eten om te gooien (trog moet nog versjouwd worden), spelen met het stro en komen aan me ruiken. 

Ik doe mijn best mijn Varkens beter te articuleren. Warempel, ze verstaan me. De oren recht omhoog komen ze naar me toe, de vieze natte zachte neuzen ruiken aan mijn knie en handen. Ik kan weer onder de douche...

Ja... we hebben varkentjes. Naast 5 katten, 4 kippen, meneer de Haan #5 en een hond.

doorzetten

Een aanvraag per email voor het kappen en snoeien van wat bomen voor een dierenartspraktijk, mondde uit in een supersnelle communicatie met foto's van de situatie. Ik keek op Meteo woensdag om te zien of het droog zou blijven. Meteo knikte van 'Ja' en ik belde de dierenarts op om te zeggen dat we 9 uur op de stoep zouden staan. 

Half 7 op, koffie drinken, werkkleer aan en de auto in met de sombere regenwolken dreigend boven de gorges. Ik kan me dan wel voornemen om geen bomen te klimmen in de regen, maar als je er een uur voor moet rijden is mijn 'Nee' veel minder waard als het leugenachtige 'Ja' van Meteo.

Twee 'deviations' later, die hier echt verschrikkelijk te noemen zijn, want 35 kilometer om moeten rijden is echt geen uitzondering, 1 minuut per kilometer over kronkelige smalle wegen met greppel en afgronden, staan we toch om 9 uur bij de praktijk.

Terwijl ik het zootje bomen bekijk dat door zwammen aangetaste wilgen blijken te zijn, begint het fijn te kletteren op het golfplaten dak van de praktijk. We worden heel enthousiast onthaalt door de dames, er wordt lekkere filterkoffie geschonken met fouace aveyronnaise erbij. Het standaard praatje; hoe lang we hier wonen, waar precies, wat we doen en over dieren, bien sur! Ik natuurlijk over 'mijn varkentjes' totdat het stil is op het dak en de regen even gestopt is. 

Op de foto links die ik kreeg van de dierenarts, leek het een klusje voor een uur of drie. Maar wat bedrieglijk bleek is de aard van het probleem. Vijf wilgen die een 10 jaar geen zaag voelden en slachtoffer van een zwam. Geen licht in de praktijk, deze ver buiten de gemeentegrenzen op een industrieterrein en zo ook dus verscholen nog moeilijker te vinden.

Het regende, niet weinig en ook niet continu. Verzwakte bemoste wilgen klimmen is geen sinecure in de regen. Maar vallen kon de aller linkse niet, in verband met de hoofdstroom leidingen. Ik besluit de takken eraf te zagen en het gedrocht verder gewoon om te zagen. De assistente komt ons van chocolade voorzien, de dierenartsen zie ik steeds voor het raam staan, Marc rijdt 6 keer op en neer naar de 5 km verderop gelegen dechetterie om takken te lossen, terwijl ik door knot en klein zaag. Drie geschatte uren werden er vijf! Nu maar hopen dat ze me ook meer willen betalen, die takken wegbrengen is meerwerk.

Weer koffie tegen 3 uur. "Tuurlijk kost dit meer" roept de arts uit terwijl ze ons de zieke kalfjes laat zien. Er is een epidemie onder de kalveren. Zo zielig om juist deze dieren met infuus onder een warmtelamp te zien slapen met het schuim op de bek, koude neuzen en oren. Zelfs op mijn vingers kunnen ze niet meer sabbelen.

De folder gaat aan hun prikbord, alle boeren en werklui op het industrieterrein hebben me ongeloofwaardige blikken getoond, de praktijk is opeens te zien en airco's worden besteld met het pand nu in de volle zon. Onder de indruk, 'impressionant', het verhoogde bedrag als cheque in mijn tas, vochtige kleding, heel vieze handen en wederom voldaan door naar de kersenboom. Doorzetten beloont!

Ook hier gaat werk uit komen voor van de herfst, waarschijnlijk voor de dierenliefhebber, want de boeren zagen de bomen nog steeds gewoon om als ze twijfelen aan hun nut.