Kabouters en mammoeten

M&M zijn toe aan een dagje toeren in het Cantalgebergte. DE pas op de Puy Mary was dicht, maar alle wegen erom heen waren wel open op een piste na die halverwege een ijsbaan had met een stijle afgrond ernaast. Die hebben we in z'n geheel in z'n achteruit maar weer verlaten. Verder weinig tekst, alleen hier en daar nadere uitleg over de foto's.

Waar de rit om begon is het terugvinden van bovenstaande boom. Eens gespot in een plaatsje daar en daar in een vallei... Maar welke vallei?

Het kasteel achter het hek staat echt naast de boom.... Helaas was het terrein potdicht, ik had de boom wel van dichtbij willen voelen.

Even een uitzicht-stop na anderhalf uur door dichte bewolking rijden. Marc heeft dit gebied al drie keer doorkruist en nooit meer zicht gehad dan een paar honderd meter. Eindelijk.....

Een restje sneeuw zacht beschenen door een laag staande winterzon.

We zien overal bevroren bergbeekjes, bevroren watervalletjes, huizenhoge ijswanden in de verte en van dichtbij. Een bijzonder gezicht, die bevroren beken en beddingen.

Om daar details van te fotograferen moet je soms wat moeite doen. Ik traverseer (klimmers jargon) me de problemen in met de camera om de hals. Als ik val doordat ik grip verlies op de wand begroeid met grassen, mos en bramen, lig ik met de kop omlaag in een ijzige waterval... Het loopt goed af, maar ben weer wat schrammen rijker en het zweet staat op mijn rug, terwijl Marc bij de auto staat te verkleumen. Eén ding heb ik geleerd; ijswater kan lange tenen hebben, en veel ook!

De ijsbaan na 2 kilometer smalle piste (bospad)

We nemen alle verstopte paden die we vinden kunnen. Dit bospad kwam uit op de kale hoge vlakten met oude hekjes. Een weids uitzicht met een ontbrekende overgang tussen het landschap, de wolken en de hemel, heel apart.

Aan de schoorsteen en oude schouw te zien -een uitsparing in de muur binnen- is dit toch echt een oude woning met de oudste soort lauze-dakbedekking die bekend is. Hele dikke platte stenen zonder houten draagconstructie, deels bedekt met grassen, haast onverwoestbaar.


Nu staat het leeg en is het achterkamertje wat rommelig met oude flessen en een deels ingestortte tussenmuur. Het dak is inderdaad nog helemaal intact, de stilte bijzonder.


Een rotskapel. Met bovenop een spierwit Mariabeeld staande op Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt. Het hekwerk voor het kapelletje is indrukwekkend. Het glas-in-lood raam aan de zijkant van de rots ook. We ontdekken nog een te luiden bel in de klimop waarmee de hele rots bedekt is. Een bidstoeltje met uiteraard de letter M in krulletters in het smeedwerk en een hartje staat voor het Mariabeeld wat in de rots geplaatst. Droog bidden op een bijzonder plekje in alle stilte.
De wind neemt je gebeden mee.

Gevangen aarde in ijskristallen van ongeveer 5 centimeter lang.

Na deze dag rijden we tijdens zonsondergang ons gebied weer binnen.

We hebben ervaren; Een vos, weidse uitzichten, vee hoog op de weiden in verdampende wolken voor de zon, mammoetenpoep (ja heus, ze bestaan nog steeds), ijswanden, een boom twee keer groter als een kasteel en de zonneweiden van kabouters. Dat ze zo'n 20 centimeter groot zijn in hun gloriejaren, want ze krimpen naarmate ze ouder worden. Hoe dieper in het bos en toch beschenen door de zon, hoe welvarender ze zijn. De groene plekjes aan de wegzijde is voor de kaboutersloebers. En nee! Kabouters dragen geen rode puntmutsen, want dan vallen ze teveel op. Groen en bruin zijn al eeuwen in de mode.

lengende dagen

Omdat het nog steeds droog is, is het voor ons zaak hout te blijven zagen voor de regens die zeer waarschijnlijk wel weer komen, of sneeuw.
Eergisteren krijg ik wat op m'n kop dat ik mezelf verlies in m'n computerwerk, zodat ik gister moedig de zagen pak en de helling oploop om daar dode kastanjes te zagen. Eerst schaaf ik mijn onderarm door drie lagen kleding heen. Maar ik zaag door. Dan bezeer ik mijn rechterhand aan de binnenkant, een spiertje ofzo. Maar ik zaag moedig door. Dan zaag ik steeds een stuk van een dode boom schuin weg die zich rechtop in de bosgrond heeft geboord, omdat hij met de top bleef hangen in een buurboom. Als uiteindelijk de rest van de boom op een reeds gezaagde stam valt gaat het even mis. De al liggende stam wipt omhoog met het dikste deel en geeft me een stomp op de solar plexis. De zaag leg ik neer terwijl ik naar adem hap en ik ga even op de knieëen.... Van een karate-kampioen had ik geen betere stomp kunnen krijgen. Zodra ik weer adem heb struikel ik over een platte steen?? Wat is dat dan? Vind ik pardoes een voorraad lauzestenen en nog grote ook! Al wat ingebed in de bosgrond, maar nog niet overgroeid met Maagdenpalm waar de hellingen mee bedekt zijn in dit stukje bos. (In de lente een prachtgezicht met al die paarse bloempjes.)
Ik heb al bijna tabak van het zagen na het uitgraven van die mooie vondst, toch zaag ik nog de gevallen bomen in stukken en zet de zaag in een volgende dikke die half in een muurtje is geworteld. Ik kan er niet zo goed bij, maar ik zaag moedig door.
Ik glij halverwege het zagen van de valkerf van m'n standplaats af en houd de kettingzaag nog wel goed vast, zodat ik op m'n gat op die helling zit en de kettingzaag recht boven m'n hoofd heb met het blad in de boom. Ik denk niet, maar laat los en zet drie flinke stappen om die zaag niet op m'n kop te krijgen. Gelukkig blijft hij hangen in de valkerf. Sodeju, ik stop met dat grote gevaarte!! Dus trek ik de zaag eruit, zet hem uit en leg hem bij de andere spullen. -rugzakje met zakdoekjes, telefoon, mandarijnen, pleisters-
Na een mandarijnenpauze pak ik het kleine zaagje en probeer het overgroeide pad vrij te krijgen in de hoop dat daar ooit een auto doorkan om het hout makkelijker naar beneden te krijgen. Nu lopen we eerst 70 meter met de stammetjes om ze dan in 4 etappes op het bospad te gooien. Uitputtend. Maar na wat takken weggezaagd te hebben, grijp ik met links in een uitstekend stukje hout dat een gat maakt in mijn handpalm.
Op het moment dat ik er geen gat meer in zie, en wel één in mijn hand, roept m'n lief me op met de walkie talkie of het goed gaat en waar ik bezig ben...
We sjouwen de paar stammetjes toch maar de terrassen af naar de auto. Hij heeft drie bramendoorns in de vingers, ik ben geradbraakt na zoveel pech en struikelpartijen door diezelfde bramen...
Vandaag doen we hetzelfde, geen doorns, geen pech, geen valpartijen en uitglijden, veel pret en een enorme hoeveelheid hout. Castel is een holletje-met-wild op het spoor. Ze graaft en klauwt, piept en maakt nog meer diverse geluidjes die gesmoord worden door die hondenkop in de grond onder een boomwortel. Op de rand van een muurtje hoopt ze daar een muizenfamilie aan te treffen, denken we. Ze vangt vaker muizen, die ze doodbijt en dan met een vies gezicht laat liggen. Zelf heeft ze na zo'n avontuur ook een vieze bek en poten, helemaal onder de bosaarde blijft ze steeds bij ons in de buurt.
Marc zet de te kloven stammen rechtop op het pad en loopt zo te zwieren met de kloofbijl dat het een lachwekkend gezicht is en heel snel vlot. Eén stammetje zet ik zo fier neer, dat Marc mij de bijl geeft met de mededeling dat ik er ook best één mag klieven. En zowaar; ik kloof bijna het hele rijtje dat hij even overeind zette en trots kijkt hij naar z'n maatje met de mededeling dat ik 'geschikt' ben voor het bosleven..... (Of de landmacht?)
Drie spetters regen kondigen meer aan, maar deze dag blijft het droog.
's Avonds weer 'film & friet' als tweewekelijks ritueel, even onderbroken door een stroomuitval, want èn de wasmachine aan èn de frituurpan, dat kan niet in huize M&M.
En zo slijten wij de lengende dagen....


Ik kreeg bericht;
Hobbes heeft besloten de dierenarts ervan te overtuigen dat ie nog niet naar de eeuwige muizenvelden wil. In goed overleg en met opluchting is Hobbes weer naar huis gebracht om zijn slaapjes te hervatten in het mandje in het gezelschap van verzorgers en andere kat! Zo zie je maar!
Ik denk persoonlijk dat hij te gewend is aan de 5 sterren maaltijden, ondanks de pillengeur.

youtube

Dit YouTube filmpje kreeg ik van N doorgestuurd. Voor zover ik het frans kan volgen;
Wat is dit een ontzettend bijzondere weergave van de wereldse realitiet!
Ze oordelen niet, ze kijken, luisteren en geven enkel hun visie op wat ze zien. Dat wat ze niet kennen of kunnen refereren aan hun eigen bestaan, wordt niet verworpen, maar ter zijde gelegd. Wat ze wel herkennen, maar heel anders doen of beleven, wordt ook zo verwoord. Simpel kan ik dit volk niet noemen!

Aan Hobbes

Hoi pipeloi Hobbes,

Ga je nu al?? Wil dat zeggen dat ik al met mijn 2e leven begonnen ben en er nog maar 5 te gaan heb, dat kattelevens zo voorbij vliegen, al hebben we er wel 7? Ik hoop dat je je niet zo vaak verveeld zoals ik, dat de muizen daar bij jou lastiger te vangen waren en af en toe terugbeten. Ze, die oude knarren hier, zeggen dat wij katten-met-verzorgers het in Frankrijk heel goed hebben. Maar de eeuwige muizenvelden waarover ze spreken zie ik ook wel zitten hoor! Veel lol daar en geniet van de vrijheid-zonder-verhuizingen-in-auto's.

Cros

Dag Hobbes

Omdat ik moest hoor, want ik heb de pest aan katers. Jij, Hobbes, hebt het net zo goed voor elkaar als wij met liefdevolle zorg en veel aandacht. Want ook jouw verzorgers hebben geen mensenkinderen, net als hier. Dus je bent vertroeteld als was je wel zo'n tweebenig dier. Het enige dat we gemeen hebben lijkt onze voorouders; ook zo'n majesteitelijke vacht als ik. Omdat het me nu eenmaal gevraagd werd door de huisoudste alhier; ik wens je een goed hemelen toe en een fijn 10e leven!

Aai

Hé daar, jij Hobbes

Nog zin in een laatste potje kater-sparren? Nee? Ok, je ziet me laters!! Fijn dat je hemelen mag, al die smerige pillen door je eten (al is dat iedere dag weer een 5-sterren-mensen-maal) , het niet kunnen verschalken van je gevangen muizen. Niks voor ons, si non? Maak er wat van gedurende je eeuwige 10e leven en potje matten staat! Toch?

Vaarwel, Joppie

Hoi jonge katerbroer,
Ja, hier spreekt een oude van jaren, 19 tel ik er. Ik heb al heel wat ervaring met betrekking tot het leven van een 10e leven. Ons grut Cros denkt dat katten er 7 hebben, maar das frans hoor, en je bent net zo min een franse kater als wij. Wij hebben 9 levens en na het overgaan leven we oneindig lang ons 10e leven. Nu ben ik een geval apart, ik heb besloten vast met mijn 10e leven te starten hier en nu, ow nee, toen! Het valt me alles mee, ondanks dat mijn oortje opgegeten wordt door kanker, ik heel erg blijk te stinken en altijd op een handdoek moet slapen. Ik eet nog altijd graag, net als jij. Maar neem maar van mij, een oude sok, aan, dat je niets gaat merken van de overgang naar je 10e bestaan. Ik zal er op je wachten, want ik leef in beide dimensies.
Pipo
Dag m'n jongen,
Hier een laatste woordje van mij, niet de oudste, maar wel op mijn laatste eindje. Ik heb geen vlees meer aan m'n lijfje en val pardoes van de bank als ik lekker lig te dromen van m'n komende 10e leven. (Ja laat Cros maar miauwen over maar 7 levens) Ik wens je ook een fijne overgang, de rit naar dat spuitje zal wel meevallen. Je bent er al bijna. Ik begrijp dat het voor je verzorgers heel moeilijk is je te laten gaan. Dat vinden ze hier namelijk ook en kinderloze verzorgers zijn zo begaan met ons katten. Het is fijn te horen dat ook jij zo goed verzorgd bent, zoveel schoot-bij-de-kachel hebt gehad en van de uitmuntende hapjes de laatste tijd sinds je een gezwel in je bek hebt. Probeer nog maar duidelijk te maken aan de twee-potigen dat wij fysieke pijn anders beleven en dat het niet erg is voor je 10e leven 'op te gaan'.
Fijne relaxte overgang en maak er iets moois van daar! Tot snel ziens,
Shadow

Wij, twee-potige verzorgers van de vijf hierboven, wensen de liefhebbende verzorgers van Hobbes veel sterkte toe morgen, tijdens en na het loslaten van hun zieke kater!

M&M

lieve zus

Ik ben blij,

heb er een zus bij,

Een grote zus die ik ongenuanceerd

Zo kan schrijven wat mij deerd

Een Meid om tegen aan te bab'len

Te zeuren en te wauwelen

Zomaar in mijn schoot geworpen

Lief!

Een geteld mens

Terwijl een krantenartikel over de leegloop van het Nederlandse platteland me nog vers in het geheugen ligt -AD 28-12-2010-, waarin de resultaten van een onderzoek hier naar uiteengezet worden, moeten wij hier naar het gemeentehuis voor de 5-jaarlijkse volkstelling. De Laatste volkstelling in Nederland stamt uit 1971, precies 40 jaar geleden, ik heb zo'n telling nooit meegemaakt, ik was er nog niet.
Een romantische trek van stad naar platteland wordt in Nederland niet meer verwacht. Hier gaat die 'romantische trek' gewoon gestaag door. -Het is ook zo romantisch, verhuizen naar het platteland van Frankrijk.- Terwijl Nederland nog steeds te maken heeft met meer immigranten dan emigranten -respectievelijk 147.000 tegen 120.000- geloof ik zeker dat dit ook voor Frankrijk geldt alleen dan met iets andere cijfertjes. Honderdduizenden erin en een handvol eruit, ook naar het platteland, alhoewel hier de hoofddoekjes onvindbaar zijn, want die komen deze regio gewoon niet in!
2011 Is het jaar van de grote volkstelling in dit mooie land. Hoewel heel erg weinig informatie van overheidsdiensten makkelijk beschikbaar is in andere talen, die van de Volkstelling wel en al wil je de informatie hierover in het swahili hebben, het kan!
Volgens het formulier in het Nederlands;
"Een door mijn gemeente aangestelde volkstellingsambtenaar komt naar me toe. Te herkennen aan zijn driekleurige kaart met foto die me het vragenformulier(en!) overhandigt, die wij dan samen invullen." Uiteraard is alle verstrekte informatie alleen voor het franse CBS te heten INSEE.
Natuurlijk komt de volkstellingsambtenaar met driekleurige kaart met foto niet naar ons toe, stel je voor, dat zou zijn auto en de zwijntjes maar ontwrichten met al die kleuren.
Wij lopen tegen dit verzoek aan, als we voor de zoveelste keer op het gemeentehuis staan voor het krijgen van wat borden op het pad tegen de jakkerende motorrijders, waarvan ik er vorig weekend bijna één op schoot had terwijl ik de auto draaide om de oprit te nemen naar huis waar Castel altijd als een dolleman naar toe komt rennen als ze de auto hoort.
De borden, één met "na 3km einde weg" en één "verboden voor gemotoriseerd verkeer", zijn even onvindbaar, maar ze zijn er echt hoor. Ons verzoek om bordjes is nu al een klein jaar oud, maar ach, Frankrijk, relax!!
Eerst vult de man het huisformulier in, over het huis en wie daar allemaal in wonen, hoe we stoken -de optie 'met hout' staat er niet bij-, wanneer het gebouwd is, hoeveel bewoonbare vierkante meters het heeft (Marc deelt dit door twee en ik sta te grinniken.), of we getrouwd zijn, een stel en wanneer we dit huis betrokken en nog veel meer.
Daarna vult eerst de man zijn formulier in. Ze willen weten of je een opleiding genoten hebt en tot hoever je bent gekomen met diploma's, of je werkt, wat voor werk en hoe je dat kwa salariëring regelt. Hoe je naar je werk gaat en wederom is de lijst met vragen 2 A4'tjes lang.
We blijven lachen, want Marc moet invullen dat hij geen enkele school of opleiding heeft afgerond, wel bedrijven en een beroep heeft en nu niet werkt. We werken ons een bult, maar dat voor jezelf zorgen telt voor de grote volkstelling en de overheid haar gegevens niet mee.
Ik ben de tellings-hekkesluiter, werk wel en heb wel diploma's. De jongedame van het gemeentesecretariaat lacht met ons mee en helpt. Ze is tof en modern, regelt alles gewoon ff snel per email en snapt ook wel dat dit voor ons alleen maar 'grappig' is.
Toch is het vertaalde formulier over het hoe en waarom wel informatief. Burocratie met een reden, want;
De vragen over reistijd naar het werk -als er gewerkt wordt- zijn van belang voor het vaststellen en ontwikkelen van transportmiddelen door de overheid.
De persoonlijke vragen zijn van belang voor het inzicht in de beroepsactiviteiten en het uitvoeren van studies ter bevordering van scholing en werkgelegenheid.
De vragen over het comfort van de woning en dergelijke kan een beter beeld opleveren van de behoeften ter plekke voor renovatieprojecten van wijken... Ja heus.
Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen gemeenten van 10.000 inwoners en meer of minder. Onze volledige gemeente past 20 keer in 10.000, dus of we meetellen na het invullen? Ze nemen de telling hier nog zeer serieus. Helaas krijgen we de volkstellingsambtenaar met zijn driekleurige kaart met foto niet te zien. Wel het gehakte, strak gespijkerbroekte secretariaat in driekleurig truitje, veel beter!!
Meetellen doen we toch niet echt en dat vinden we prima, zoniet perfect, lekker rustig en daar gaat het toch om op het platteland?

Durf gelukkig te zijn...

Dat kabbelende leven in de winterzon, de kalmte in ons leven met de oostenwind die langs de gebouwen blaast en je ter plekke zou kunnen bevriezen, maar een zon die dat verhindert. Dit leven is vrij, ondanks de zorgen. Er is niet veel dat er echt toe doet en dus slijten we onze dagen met hout vergaren, beetje klussen in de schuur, beetje klussen achter de schuur, de moestuin in om weer wat stammetjes van de stapel te halen voor het volgend stookseizoen. Omdat de afnemende maan zorgt voor een sapstroom de grond in, wordt het de goede tijd om bomen te vellen voor hout voor over drie jaar. We gaan een helling boven het bospad verkennen en bomen uitzoeken voor deze grote klus. Marc dacht al eiken gezien te hebben met een dode top die te dicht bij elkaar staan en geen uitzicht bepalen voor wandelaars of onszelf. Het stukje bos waar de koningswouw (Correctie 'Rode Wouw!) ieder jaar zijn nest bouwt, opknapt en hergebruikt. Die boom, daar gaan we met de werkzaamheden met een ruime boog omheen.
De helling is er één van enkel puinsteentjes die glad over elkaar heen glijden en nu bedolven liggen onder droog glad eikenblad. In een droge bergbeekjesbedding klauteren we omhoog. Ik glij tot de slappe lach aan toe wel drie keer weer een paar meter naar beneden, maar uiteindelijk sta ik dan toch op de stijle helling. Het is verraderlijk terrein; je ziet niet waar je precies je voeten zet in het dikke bladerdek, de wintergrassen zijn glad en vele stenen rollen met geruis naar beneden.
Castel jaagt als een bezetene door dit stuk bos en in de verte horen we haar blaffen. Die heeft natuurlijk wild ontdekt. Er staat hier voor de rest van ons leven hout, zover ons oog reikt. Hoe dichter bij het bospad, hoe makkelijker is het om de zware stammen met een staalkabel en paardekracht van een 4x4 op dat bospad te trekken. We klauteren al denkend verder omhoog, terrasjes, overal de oude stenen muurtjes die ze omzomen waar ooit wijnranken stonden.
Meer als 100 meter boven het pad, verderop de helling vinden we 4 omgewaaide eiken en een aantal eiken die er al decennia liggen en kurkdroog zijn. Maar hoe krijgen we die omlaag naar het bospad??
Het is een bijzonder moment daar zo saampjes op 'onze' helling met één van de belangrijkste ingrediënten van ons leven; hout. Het licht van de zon lijkt alles om ons heen te verschralen, het mos op de muurtjes en die enkele ruine, het dorre ritselende blad, de lage takjes die langs ons gezicht striemen als we eronder door moeten kruipen, de stilte op de wind na, het is van ons. Dat geeft een rijk gevoel. Water uit de bron, de warmte van hout en het eigene, daar waar nooit iemand komt, waar we ons na twee jaar al zo vertrouwd mee voelen.
De afdaling is een hachelijke onderneming, toch bang dat we zijn juist nu iets te verzwikken of te breken, want er kan hier geen hulpdienst komen en toch moeten we hier gaan werken. Maar ongeschonden met zere knieën staan we na een 20 minuten weer op het pad en bewonderen de prachtige sparren die langs het pad boven ons huis staan. Nog nooit hebben we van zulke dichte groot-naaldige gezonde sparrebomen gezien.

Binnen is het lekker warm en we werken ons een bult in de virtuele werelden. Ik heb het er zelfs zo druk dat ik overweeg hulp in te kopen.. Maar het blijft de moeite waard, sociaal, creatief en financiëel gezien.
's Avonds kijken we een erg grappige Nederlandse film; 'Dennis P.' Met een sterrencasting, typisch nederlands en o zo leuk! De hoofdpersoon in de film doet iets waar wij wel eens van dromen in de situatie waar we nu in leven. Moraal van het verhaal; gewoon doen en niet denken. Durf te leven!

Wij durven en het maakt me meer dan gelukkig alleen.