Bedrijfsauto

Dit kan niet overal, zo'n barrel uit 1978 door laten gaan als bedrijfsauto. Deze auto komt nog door de technische keuring heen en gebruikt Bernard voor het jagen. (het hondenhok achterin zegt genoeg)
Het is voor ons een X-factor auto...

een mooie dag

Het stormt hier en niet alleen buiten.

De vaas met bloemen is al omgewaait, die zet ik maar niet meer overeind.

Ik word altijd onrustig van een flinke wind en denk dat ik moet handelen met de zelfde snelheid. Daar komen natuurlijk brokken van. Als ik naar de markt rij besef ik me dat, maar de dag is nog jong om mezelf een halt toe te roepen. Zodra ik dit voel en dat anders de dag met mij aan de haal gaat, stopt de innerlijke onrust accuut. Ik wist niet dat ik zoveel kracht had om mezelf op deze manier heel relaxt tot rust te laten komen. Ook wat yoga-oefeningen doen me snel goed.

Boven tussen al die vriendelijke mensen en bekenden die even een praatje komen maken gaat de zon schijnen. Er verdwijnen nog wel wat parasols de lucht in en over de muur, maar de forellenman, de eigenaar van de parasol, haalt hem snel naar boven en klapt hem maar dicht. Het is droog en de wind verjaagt alle donkere wolken. Ik warm accuut weer op en voel me blij en gerust door de kracht die ik had deze morgen.

Vanmiddag gaan we de auto repareren, het is vreemd rijden zonder kilometer-teller. En wat vertel je de Gendarmerie als ze je aanhouden voor te snel rijden??? Dat de teller het niet doet? Ze zouden me uitlachen.. Maar het zal wel meevallen met deze klus, gezien het kabeltje is blijven hangen op de plek waar deze eruit gewrikt is door die steen die op het pad wilde blijven liggen.

De rozen bloeien, de één nog groter dan de ander. Door het snoeien van de afgelopen seizoenen zien we steeds meer rozen overal verschijnen. Zijn ze niet prachtig.

De moestuin en dan met name de bonen en kool vakken... Het groeit opeens heel erg hard.

Van regen in de drup

De dag begint vroeg natuurlijk. Ik wil graag even babbelen met een vriendin, ze zou haar programma open hebben staan die ochtend. En een berg werk verzetten op SecondLife, mijn lijstje korter maken.
Het belletje komt pas eind van de ochtend door. Dan maar Photoshoppen voor SL met een leuk gesprek met de klant daar. Het regent dat het giet en met hier en daar een droge minuut.
Ik loop lekker in m'n kamerjas deze ochtend en zet het raam open. Zodra ik hoor dat de regen overgaat in de drup, ga ik naar buiten om te slenteren door de moestuin met miauwende Cros op de hielen en spinnende Pipo voor me uit.
Castel een flinke knuffel, extra bak koffie en dan maar weer aan het werk.
Ik krijg nog het seintje dat mijn meelbestelling binnen is. Besteld bij een webwinkel van een Nederlandse molen (http://www.dehoopklarenbeek.nl/). Goedkoop en binnen twee weken geleverd. Ik laat het afleveren bij P&W, die het volgende maand mee zullen nemen. Van bakmixen tot alle grondstoffen apart, pitten en zaden, speculaaskruiden en nog veel meer.
Het granen-meel dat ze hierhebben is óf Siège-meel, of relatief duur merk-meel dat ik niet zo smaakvol vind als de waldkornmixen of 11-zaden-meel. Geregeld, dat geeft rust.
Het blijft de rest van de dag hetzelfde weerbeeld. Dat wordt dus binnen werken, maar heel de dag???
Ook Marc heeft hier geen zin in. Ik opper gewoon een film te kijken. Wat we ook doen. Daarna willen we nog steeds niet achter de pc...
Ik wil wel een stukje gaan rijden, nog zoveel weggetjes, hellingen, bossen en paadjes te verkennen in de directe omgeving!
Dit keer, ja echt!!, vergeten we niet een zaagje en een schepje mee te nemen.
Het pakt leuk uit. De bossen zijn groen, mistige kloven, alles drupt en de vogels zijn druk in de weer. De net toegankelijke bospaadjes voor de 4x4 zijn glibberig en we genieten weer van het rode dier-op-wielen. We hebben het zaagje nodig... niet te geloven, hoe doen we dat toch elke keer. Dus voor het eerst zijn we weer snel op weg en liggen de dode bomen in twee aan de kant.
We zoeken al heel lang naar zaailingen van naaldbomen, net zo als de groen-blijvende eiken. (Deze nieuwe eikjes groeien op de wortels van hun oudere broer of zus.) We komen ze als bermbegroeiing tegen; naaldboompjes zover ons oog rijkt... We prenten dit pad in ons hoofd voor de herfst.
We rijden over takken en stenen... Als we weer op de gewone weg zitten valt het opeens op; de kilometerteller doet het niet meer. Het wijzertje staat op 2 km/uur.
Dus zetten we de auto midden op het weggetje stil en kijken eronder... Het kabeltje van de snelheidsmeter hangt los onder de auto... We moeten een beetje lachen, want de nieuwe Haynes-manual ligt natuurlijk thuis... (Een hard-cover over landrover Defenders repareren voor dummies en de echte professionele sleutelaar.) Die operatie mag tot morgen wachten.
Eind van de middag zijn we terug en gaan eens vroeg eten. Manman wat gaar en ik wil de hele avond voor onszelf hebben.
Een heel relaxte regendag.

Dit heb ik nooit gedroomd.

Zoals ik al vaker heb aangehaald; de rommelzooi op het erf wordt steeds opgeruimd, verplaatst, weggegooit om weer aangevuld te worden met nieuwe spullen.
Het blijft aan de gang, het komt alleen door te weinig bergruimte die droog zijn en dicht kunnen. Daar werken we wel hard aan, steeds weer een stukje dak of een andere sortering.
Ik krijg altijd heel veel spullen in een beperkte ruimte. Vermoedelijk een erfenis van de fiets-kampeer-vakanties die mijn ouders ooit zijn aangegaan... met de kinderen. Fietstassen achterop, fietstassen voorop, stuurtasje, kaartenhouder, rollen op de fietstassen met tent, matje en slaapzak en de net gewassen ondergoedjes en washandjes met knijpers aan de remleidingen. De handdoek onder de sjorbandjes achterop en iedere nacht een andere camping.
Heel je hebben en houden op 1 fiets en maar proppen en herindelen met al die lichtgewicht high-tech spulletjes.
Heeeeel handig merk ik nu, ideaal! Als ik alleen leef heb ik alleen ruimte nodig voor de katten en boeken. Maar met m'n lief (bedankt Donsjes) erbij moet ik van andere huize komen wil alle rommel (Ja schat, sorry, het is rommel voor mij.) een beetje uit het zicht te houden. Links van de oprit, rechts van de oprit, overal. Emmers met kleine steentjes voor de muur die hij bouwt. Omhoog gehaalde bouwstenen van een paar honderd kilo's, planken en balken, oude scharnieren van formaat, vlaklat en duimstok, stapel borden, verkeersborden, verroeste decoratieve (die dan weer wel) landbouw-apparaten, buitendouche-experiment, een oude tobbe die uit elkaar valt, een kandelaar, bloempot en zakje potgrond, latten-hek op rol, botten van een ezel, stuk schoorsteenpijp en twee wielen met een as ertussen.... En de auto keer op keer heel voorzichtig achteruit manouvreren tussen de spullen en werkzaamheden door.
Dus het plan lag er al langer; het verplaatsen van het stenen bankje naast de buxus en alle drie de zware oud stenen troggen?
Maar hoe??
Juist, gewoon met de hand en spanbanden, met een trekhaak (goed dat we nog geen ezels hebben, ik zou klachten krijgen ;-) en heel veel gesteun en gezucht.
We hebben een hele dag nodig in totaal om al die zware stenen objecten te verplaatsen. Alles gaat naar de moestuinkant, het bankje hoeft alleen 1 meter naar achteren en 2 meter opzij richting de vuurplaats. De eerste bak met Margrieten heeft een week midden voor het huis gestaan. Tijdens het ff verplaatsen 's avonds na de boterham, waarbij Marc me 'een handje' vraagt en ik dus a la minuut op mijn slippers hem dat handje geef. We doen eerst de lichtste. Marc wipt een stukje omhoog met een stootijzer. Ik leg er steeds een groter steentje onder totdat er een stalen rolletje onder past.
Dan rollen we hem met de trekhaak richting secadou waar hij op het randje mag staan. Maar ter hoogte van de grote buxus moet de bak een heuveltje op en de auto kan niet verder. dus trekken en duwen hem met de hand op de rolletjes het heuveltje op. Die bak wil maar al te graag het heuveltje ook weer af, een voornaam plekje op het terras met veel bekijks en bewondering ziet de bak wel zitten. De bak op de voorste rol waar ik aan trek duwt zich op mijn voet. Dus einde oefening. Niks erg, even pijn, minder erg als zeer, maar toch!
Gisterenmiddag is het dan allemaal wel gebeurd. We hadden het moeten filmen, vergeten.
We weten hoe de stenendragers uit Kathedraal van de Zee zich hebben kunnen voelen.
Binnenkort ga ik eens opruimen zonder weg te gooien.
Het is geweldig werkweer, bewolkt, lekker warm met af en toe een spatje. dus de moestuin wordt goed verzorgd, beesten zijn lekker buiten en zo'n beetje alles wil wel groeien.
Ik geniet erg van de ochtenden alleen. Te meer nog van de extra tijd die ik nu heb, omdat ik vroeger opsta door het heuse werkritme van Marc.
Ik heb ook besloten naar het huwelijks-jubileum van mijn ouders te gaan. In augustus dus 2 of 3 nachtjes niet thuis en op een creatieve manier reizen. Eens anders reizen dan met werk en verhuis-geregel in een niet zo beste auto naar Nederland jakkeren.
Vanochtend maar weer aardbietjes gaan plukken. door de zon, regen en heerlijke temperatuur worden ze snel groot en rijp. Het zijn echt knalrode vruchtjes, maar je moet haast op je knieëen om ze te kunnen zien. Onder de blaadjes en een kroontje dat vaak groter is als het 'beitje zelf.
Weer veel! Potje puur misschien wel! (zonder gewone aardbeien erbij)
Op één van de terrassen met veel kruid en gras en hier en daar een hondsroos, braam of brem. Een paar flinke eiken sieren hethier door open schaduwen te geven aan al het bodemspul. Juist op deze plekjes kun je de aardbeitjes vinden, precies vaak in de zon. Ik woel door de grassen en kleine braampjes en duw zo de blaadjes van dit plantje opzij. De rode knikkertjes piepen er hier en daar doorheen.
Ik denk een specht te horen boven me, die een kruising maakt tussen kloppen en tsilpen... Maar dat kan geen specht zijn. Ik sta op en leg mijn hoofd in mijn nek en kijk. "tsjok-tjik-sjik-tsjok" Het is de eekhoorn. We zien elkaar en ik probeer eens terug te praten op z'n 'eekhoorns'. Heel dynamisch, druk en nerveus beweegt hij op die tak. Hij blijft roepen. (Hoe heet het geluid dat een eekhoorn maakt?) Hij maakt enorme sprongen tussen de bomen, landt op fragiele dunne takjes die hem makkelijk houden. (Wat weegt een eekhoorn eigenlijk?) Ik denk nog dat ik zijn alarm-roep heb nagedaan en zo voor het diertje bevestigd heb dat ik 'gevaar' ben voor dit bosvolkje. Ik pluk weer door. De beleving is voorbij en focus al weer op de rode vruchtjes.
Het dier komt gewoon terug en gaat een boom verder als waar ik hem het eerst in zag, wat zitten scharrelen en eten. Zonder te roepen of van boom tot boom te springen.
Wat een puur stukje bos is het hier toch. Via het stalpad loop ik naar huis met m'nbakje aardbeitjes. Bij de laatste bocht hoor ik het luide ge-pprrrrrri van winterkoninkjes. Het nestje zal uitgekomen zijn, alsof ze zich niet zo ver van het nest durven wagen. Ze komen allemaal bij me in de buurt om me eens voorzichtig op te nemen. Wat zijn dié nieuwsgierig zeg! En maar pprrrrrrrrrri-en naar elkaar en weer kijken naar mij. Verder stikt het hier van de grote escargots. Het is onvoorstelbaar. Ze doen zich te goed aan het maaisel dat ik achterlaat als ik met de bosmaaier langs ben geweest. Ik zie ze minder in de moestuin, alleen op de afvalbergjes. Flink maaien leidt ze af :-)

Het is uiteindelijk 1 potje 100% pure bosaardbeienjam geworden. Twee eetlepels zitten in een mini-jampotje, het allerlaatste beetje uit de pan, voor morgen op brood.

Slangen

Of ik nu op het asfalt rij, het bospad of even naar de waslijn boven de keuken loop. Een rondje moestuin doe of bosaardbeien pluk; de SLANGEN!!
Werkelijk overal en zo onverwacht. De bruin gevlekte snelle slang. Ranker dan een couleuvre, wacht tot het allerlaatste moment, om dan sissend de berm in te schieten om binnen 1 meter werkelijk te verdwijnen in de begroeiing, in rotsspleten en muurtjes. De couleuvre laat nog net niet op zich trappen, maar zal geen hazenpad kiezen. Nee, de zwarte glanzende effen couleuvre met een mooi egale licht gele buik en een afgerond koppie, glijdt met glimmende oogjes bedaard weg en blijft nog even in het zicht. Als de slang wil zeggen dat je zijn of haar terrein betreedt en daar ook heel rustig op reageert. Niet als wild dus.
Op de weg zijn ze ten dode opgeschreven. Als de trillingen van het wegdek te bedreigend zijn, zetten ze zich pas in beweging... Veel te laat voor de snelheid van het verkeer. De plat gereden slangen liggen overal. Ik ben van de week nog voor 2 mooie volwassen exemplaren op de rem gaan staan. (Gelukkig in de wetenschap dat er niks achter me reed.) Keurig op tijd, om ze rustig weg te zien glijden over het warme asfalt, de beschutting van de bermen in.
Elke keer dat ik met hoge goede schoenen en een fototoestel erop uitga... geen slang te vinden, ook al kijk ik drie stappen vooruit en ga ik stap voor stap.
Elke keer dat ik op slippertjes even een 'rondje' doe, of met m'n handen vol op het erf loop, schrik ik weer als ik een slang weg zie vliegen of relaxed 'glijden'. Dan baal ik ook weer dat ik het toestel niet paraat bij me had.
Het zijn er erg veel dit jaar, ze zijn alert en snel. (behalve op het asfalt dan hè)
Ze blijven ons ontzag inboezemen. Marc zit binnen achter de pc en ik sta achter het kastje bij de grote notenboom. En ja, daar ligt weer zo'n statige couleuvre een wakker tukje te doen.
Hij ziet mij natuurlijk eerder en gaat aan de wandel. Het dier is ruim anderhalve meter lang!!!!! Respect!
Als ik na 5 minuten bij het zelfde kruispuntje in de moestuin kom, glijdt hij bedaard over het pad. Ik sta stil, want ik kan het dier eens rustig bewonderen. Ik roep 1 keer heel hard 'Marc!!' en hij komt gelijk. Samen kijken we naar dit prachtige dier. Het kwaad en Genezing, Gevaar en Wijsheid, de slang....
Fantastisch dat we in een omgeving leven waar deze dieren gewoon eigen zijn en een eigen plaats kennen.


Dus ja, een bericht over slangen, maar geen mooie foto... Ik blijf erop jagen, ooit komt ie, die close-up van een slang.

Anoniem of niet

Zondagse hemel

We zijn er wel een beetje overheen. Het willen verdwijnen van de aardbodem. Het onvindbaar willen zijn hier, ruim 1100 kilometer verder.
Regelmatig worden we 'gevonden' door gepassioneerde Google-Maps gebruikers en andere speurders die het als een sport zien juist zulke plekjes te vinden, die als anoniem worden geprofileerd.
Dat we geisoleerd wonen is en blijft de realiteit. Het bospad wordt dan wel geasfalteerd, maar niet tot aan ons huis. Op ons verzoek wordt de rest van het pad zo gelaten als dat het is, vol kuilen en stenen, hobbels en bomen die nog net niet op het bospad liggen.
Dus pesterijen als belletje trek, collectes (zelfs de pompiers komen niet voor een jaarlijkse vrijwillige bijdrage) en andere ongenode gasten hebben we niet.
Na lang nadenken en stilstaan bij ons gevoel, de veranderingen die we hier doormaken, de groei die we ervaren, heb ik besloten niet meer zo moeilijk te doen over waar we wonen. Dat scheelt een hoop hersenbrekers hoe ik het moet inkleden als de regio ter sprake komt in mijn blog-berichten.
Ook de letterlijke chantage van Marianne dat ze ons adres gaat publiceren op het internet, als ik niet alle berichten met de M erin van de blog verwijder, houdt zo geen stand. (het mag ook niet volgens de wet op de bescherming van de privacy, internet of niet)
Het geeft ons rust. We hebben tenslotte niets te verbergen en ik kan zodoende alsnog zelf bepalen wat ik wel met jullie deel en wat niet.

Het is vandaag miezerig, heerlijk koel en een fijne dag om de auto uit te ruimen van de resten stookhout uit de stof-schuur. Een echte zondag waar we flink gebruik van maken door de kleine achterstallige klusjes te doen. Zo lekker eten maken, wijntje erbij en misschien zo'n middagslaapje.
Marc gaat verder in de schuur. Hij breekt de bovenmuur af van de rotte kant. Zo kan hij van binnenuit de grond weghalen achter de muur en de plek vrijmaken waar ooit een steunbalk in de muur zat. Er komen golfplaten op de noordkant van de schuur. Minder snel aangedaan door de natuurelementen en een transparante plaat zal veel licht geven in deze fijne werkruimte. Het scheelt enorm veel werk en de platen kunnen we goedkoop inkopen bij Bernard. Een hele grote klus, dat wel, maar een heel belangrijke. Als het regent is een derde van de schuur nat. Op de lange termijn zal het gebouw in storten. De schuur is ongemetseld! Losse stenen met de houtconstructie erin gepast, meesterlijk gedaan! En dit staaltje klassiek traditioneel bouwen willen we perse handhaven.

Stof happen deel zoveel

Eigenlijk is het veels te warm, maar de klus moet nu maar eens af. Oorspronkelijk was 19 april de 'dead-line', en wij doen niet aan dead-lines, want dat jaagt ons op. Maar het huis zou die dag te koop komen te staan... Ook dat is nog niet officieel gerealiseerd, dus hebben we toch onze vrijheid hierin genomen. De eigenaar van het pand komt eind deze maand een paar dagen langs en daarom willen we het nu toch maar eens klaren, het stofhappen.
Deze klus was veeeeel groter dan we hadden kunnen inschatten. Maar we hebben er ook veel plezier aan beleeft en het is een flinke uitdaging gebleken.
Het laatste loodje is het schoonmaken van de beneden verdieping van de schuur, wat ooit het woonhuis van dit boerderijtje geweest moet zijn. Lastigste is, dat de trap steunt op twee balken waarvan er 1 volledig is doorgerot, waardoor de trap scheef is komen te hangen op een luchtledige ruimte onder de trap. Gevaarlijk dus!Verder is de houten vloer volledig weggerot, deze is gewoon op de grond gelegd en in de loop van de eeuw blijft daar niets van over.
De leidingen zijn nog van net na de oorlog, het is maar goed dat er geen electriciteit is en de spinnenwebben hangen een meter omlaag vanaf de steunbalken aan het plafond. De treden worden bewoond door houtworm, maar die zijn nog heel goed, gezien we met onze armen vol zware spullen deze trapjes tientallen keren afgelopen zijn.
We gaan de steunbalk van de trap proberen op te krikken en te stutten met een gevonden balk zonder beestjes. (Die zich natuurlijk snel meester maken van dit lekkere hout.)
We gebruiken een high-jack, een speciale krik voor landrovers die je op alle kanten van de auto kunt gebruiken en de wagen een flink eind omhoog kunt krikken. Een high-jack werkt simpel, zo simpel dat wij hem steeds opnieuw moeten leren bedienen, we denken te moeilijk.
In dit geval is het eng, we staan onder de trap en deze beweegt mee omhoog met de balk, net als het wandje met een deur wat als één geheel gebouwd is en allemaal met elkaar samenhangt. Zodra dit gefixt is gaat Marc aan de slag om er met oude materialen een vloertje in te leggen. Spijkers te dun, zon te heet om buiten het oude harde hout te zagen, batterij van de zaag steeds leeg en het stof werkt ook niet mee.
Ik probeer de gaten bij de voordeur te dichten met grond en plankjes.
Dan zien mijn ogen iets dat er niet normaal uitziet. Ik buig nog dieper met mijn hoofd naar vloerhoogte en steek mijn hand onder de rotte planken om het 'ding' te pakken. Een heuse mummi.
In de schuur naast deze ruimte, waar het trappenhuis aan grenst, stonden 3 'houtconstructies' waarvan 1 met gaas. Het leek een konijnenhok gemaakt van een oude kast. Bij het slopen van dit ook weer half rotte gevaarte stuitten we in het hok op een uitgegraven gang.
We hebben er nog over gegrapt, dat de konijnen na het vertrek of overlijden van de vorige eigenaar, zichzelf een weg naar buiten heeft weten te graven. Gerustgesteld dat het dier, of dieren, hebben weten te ontsnappen, door honger gedreven.
Nu, 2 weken later, pakt mijn linkerhand voorzichtig een stoffige vorm onder de planken vandaan. Eén helft is gemummificeerd door de droge lucht. De andere kant van het konijntje heeft in de aarde gelegen en is geheel verrot.
Buiten stof ik het deels karkas, deels gemummificeerde konijntje af. Dus helaas, met graven alleen kom je er niet als konijn. Er lagen teveel grote stenen als vloer in deze ruimte om het buiten te bereiken.
Een oortje en een dicht oog, de plek waar de voelsprietjes zaten, het gebit, alles zit er nog op en aan... Aan één kant weliswaar.Een bijzondere vonst dat toch het weiland in verdwijnt. Het is te vies om te bewaren en te ver heen het onder een steen te begraven. Na wat regenbuien zal het reeds half verteerde konijnenlijkje wel uit elkaar vallen.
Verder met stofhappen dan maar. Marc heeft echt veel last van de zon. Het is geen fijne warmte meer 's middags maar een brandende hitte. We praten en denken aan een nieuw evenwicht dat hij daarin moet vinden. Het zich binnen MOETEN vermaken op die hete uren staan hem tegen, maar je ontkomt er hier niet aan.
De omslag naar een andere balans is zo 1-2-3 niet gevonden en ik ben benieuwd wanneer mijn maatje zich durft over te geven aan het je laten leven door de natuur en de elementen....