Eisprong

Gisteravond laat geef ik in SecondLife een vriendin een kado'tje. Samen met haar man zijn we goede vrienden en het is leuk ze ook in dit spel te kunnen zien en spreken. Ze zijn gek op Dalmatiers, dus heb ik een kleding set gemaakt met prints van hun echte dalmatier. Een erg leuk projectje om aan te werken en voor mij is het geven van iets aan de ander een waar feestje.
Halverwege dit feestje komt een andere dame ook even kijken. Een Nederlandse, dat treft, want veel ontmoeten we er niet in dit enorme mondiale internet-spel.
We hebben elkaar 1 keer eerder op SecondLife ontmoet en kennen elkaar eigenlijk niet. Ze heeft wel ons eiland gezien, met onze enorme winkel waar het je snel duizelt van alle spullen die we de afgelopen 3 jaar gemaakt hebben.
Ze stelt me een vraag waar ze eigenlijk geen antwoord op wil krijgen. Ze heeft haar antwoord eigenlijk al ingevuld en wat ze daarop weer wil antwoorden ligt ook al op het puntje van de virtuele tong. Tijd om me uit te spreken en een antwoord te formuleren krijg ik eigenlijk niet. Ze raakt een hele oude zere verroeste snaar die me diep lijkt te snijden. Het gaat zo snel en is zo heftig dat ik ouderwets op het virtuele strand genageld sta. Ik zie alleen nog haar woorden vervagen op het scherm en haar avatar, het poppetje waar een ieder zich daar mee profileert.
Ik groet snel m'n lieve vrienden en 'teleport' mezelf naar huis waar ik even naar m'n werkruimte kijk en zo verbouwereerd ben, dat ik alleen nog meer op het kruisje wil klikken en naar bed.
Tijdens m'n superleuke boek van Steven King (De beproeving, onverkorte versie) dwalen mijn gedachten nog steeds af. Niet naar haar, wel wat ze voor mij vertegenwoordigt. Iets Nederlands, iets zo Hollands, iets zo typerends voor mij wat ik moeilijk onder woorden kan brengen, maar alleen maar voelen kan. Een intensieve weerzin tegen het volk, de algemene .... de identiteit van ons volk? Iets heel 'eigens' van ons Nederlanders. Iets dat me enorm tegenstaat en een hele belangrijke reden was om nederland te verlaten. iets dat in zoveel volksgenoten aanwezig is, voor andere volkeren onmiskenbaar, te zien en voor ons onzichtbaar, bijna niet aanwezig. Het uit zich in vooringenomenheid, een beter weten, een je angstvallig indekken voor het geval dat de ander... vul maar in. Ze zegt dit niet zo, de triggerende woorden vallen ook niet en het was zeker haar bedoeling niet me dit te geven bij een 2e ontspannen ontmoeting.
Dus het is mijn snaar, mijn kuif waarin ik heb laten pikken.
Toch val ik ermee in slaap en sta er ook mee op. Het houd me de rest van de dag bezig. Waarom ik me toch zo laat raken door een minder mooie kant in mijn volk én doordat ik me er zo door laat raken.
We komen alle nationaliteiten tegen in SecondLife, hebben met zo ontzettend veel mensen kontakt gehad en dagelijks nog. Ik kan me levendig voorstellen dat andere nationaliteiten onbedaarlijk in de lach kunnen schieten van de oer Hollandse manier van doen. M&M zijn daar met hun M&M Creations niet echt Nederlands meer te noemen. Meer SL-burgers zoals de afkorting luidt. In mijn hoofd probeer ik haar duidelijk te maken, wat ik gisteravond had willen vertellen. Maar ik ben volledig geblokt vandaag. Na een spoedklusje vanochtend ben ik eten gaan maken, in en uit lopend om steeds even in de zon te kunnen zitten. Ik peins me gek, maar kom er niet uit. Het blijft me ook verbazen hoe de virtuele wereld van SecondLife een afspiegeling blijkt te zijn van de echte wereld, het hier en nu. Een extractie ervan, evenals "De maatschappij, dat ben jij".
Zo gevoelig voor indrukken, emoties, prikkels en gedachten van anderen in deze wereld, achter een computerscherm en toetsenbord werkt dat gewoon door. Omdat het deels ook werk is, naast de 'fun-factor' natuurlijk.
Ik maak knolselderijsoep met zelf gebakken croutons en lettervermicelli. Maar ook dat vrolijkt niet op. De rest van de middag ga ik in de zon zitten met m'n boek en Marc draaft heen en weer om de blauwe laro in orde te maken voor 1 lange dag M&M avonturieren. (Naar een mooi gebied op 3 uurtjes rijden van hier, toeren en wie weet) Is de bandenspanning goed, gasslang van het gastoestel vervangen, doen de waterpompjes het nog na het vullen van de tanks, oliepeil en gereedschappen bij elkaar zoeken. Ik moet eigenlijk ook wat doen. Eten voorbereiden, brood uit de vriezer en liggen alle pannen wel in dat kastje?
Maar ik blijf zitten waar ik zit met af en toe een snoet van Cros of Joppie die met 4 poten! mijn bladzijden vult. Eind van de middag vind Marc mijn stille gemok wel genoeg. Meestal is hij diegene die me erop attent maakt, deze maand ben ik hem te snel af en alert zeg ik hem maar 1 ding: eisprong.
Hij moet lachen en laat me verder. Ik moet mijn verhaal nog wel even bij de vriend kwijt die erbij was. lastig, het is een vriendin van hem... Maar ik flap het eruit als iemand die eindelijk op iemands schouder uit kan huilen. Vind het bijna aandoenlijk van mezelf.
Ik heb wel een cake gebakken en we grappen over de hoeveelheid eitjes die deze maand de vrijheid hebben opgezocht in mijn eileiders, dat is er in ieder geval meer dan 1 te merken aan mijn overgevoelige bui. Het lijken elke keer weer veroorzakers en makers van hoofdbrekers, kopzorgen. En dan juist van die zorgen waar je in het hier en nu je absoluut niet druk over hoeft te maken. Misschien zelfs wel irrelevant zijn en toch pakken ze ieder mens op zijn tijd wel eens in. Momenten dat het relativeren je wat lastig afgaat.... ik gebruik gewoon mijn excuus van de eisprong. Het is inderdaad iedere maand hetzelfde, een (bijna) eindeloze cyclus en je went er niet aan. Althans, ik niet.

Lentegeluiden

pleister

Gisteravond viel de kruiwagen bijna om terwijl ik het laatste grote stuk stam erop wilde leggen. Deze wilde graag vallen en de volle kruiwagen met zich mee om trekken. Dat in de donker en de snijdende kou met koplampje op slipper-klompen... Dus ik val met mijn gewicht via mijn handen op de kruiwagen en behoed hem zo om te kukelen. Eén houtpieletje, ik weet er nog steeds geen ander woord voor, scheurt de huid open in mijn handpalm en prikt nog even diep door voor zover zo'n grof puntje hout dat kan. Het doet even verrekte zeer en haal met een bloedende hand nog 2 stammetjes met links. Maar die kruiwagen naar binnen rijden, dat gaat niet.
Marc plakt er na het wat uitspoelen met bronwater een pleister op na het droogdeppen met een schone doek. :-)
De wond ziet er vandaag nog erg rauw en open uit. Het lijkt schoon, maar hoe ouder de dag wordt hoe meer pijn ik krijg. het is ook aardig dik rond de wond, niet echt rood. Na de Betadine wordt het erger. Veel drinken en veel met het handje hoog als het kan.
Een rustige dag met een leuk weerzien in SecondLife en creatieve vibrations.

We zijn bijzonder vrolijk, dank M.

winter 2

Het is hier weer ontzettend koud. Gisteren lag er aan het strandje aan de overkant van de rivier een klein beetje sneeuw. De oostenwind en het zonnetje is als sneldrogen. Het hout is weer op en Marc had teveel last van zijn lijf. Ik voel me net zo verantwoordelijk voor de huiselijke warmte en voel me prima. In 2 broeken met laagjes erboven klim ik een makkelijke helling op en ga aan de slag om dode kastanjes weg te zagen. Die rotdingen blijven altijd in hun buurbomen hangen, broertjes en zusjes die gebroederlijk uit dezelfde stronk groeien en elkaar overeind en in evenwicht houden. Soms moet ik hele bomen in stukjes 'naar beneden' zagen, maar na een half uur ligt de helling bezaaid met dode boompjes. Marc komt altijd wel helpen met kleinzagen en in en uitladen. Zo zitten we er na een korte middag weer warmpjes bij voor een kleine week.
Door wat huishouden kom ik nauwelijks aan pc-werk toe. Prima even.
Vandaag moest ik even voor groenten naar de markt. De kou is enorm en er ligt een laagje sneeuw. Alles ziet eruit alsof we 3 maanden terug in de tijd zijn en de winter net een aanvang heeft genomen. Op de markt is het heel stil, de waren liggen bedekt onder dekens en zeilen en de groentenman moet voor alles de vrachtwagen inklimmen. Het is nog zo'n -6 overdag! Ook zo laag bij ons, in de gorges komt het kwik echt niet boven 0 uit. Het zijn rustige dagen en wij kruipen nog even verder in onze schulp. De winter plaagt ons, maar weet ook dat hij plaats moet maken voor het volgend seizoen.
Wij bouwen vanaf de vroege middag al een warm nestje door de luiken te sluiten en de kachel al aan te steken. Het huisje benutten waar het voor is.
De katten geven het goede voorbeeld en liggen gezamelijk op de bank in katzwijm. Aai tegenwoordig heel dicht bij Joppie zonder een onvertogen miauw of gebrom. Zou het ooit goedkomen met die twee?

Het verzekeringsverhaal is natuurlijk nog niet ten einde. Er is 1 maatschappij, een Nederlandse maatschappij uiteraard, die wij kunnen vinden. Zij zouden ons aan een verzekering kunnen helpen die ongeveer overeen komt met een Basis Ziektekostenverzekering. Met het hoogst mogelijke eigen risico betalen we ongeveer even veel als een basis Ziektekosten verzekering volgens Nederlandse maatstaven. En er zal vast wel zoiets in Frankrijk voor handen zijn, maar dat kanaal kunnen we nog niet vinden. Ons Frans is te slecht, we zijn nog niet zover.
Als je 5 jaar in Frankrijk woont en niet meer in Nederland bent ingeschreven heb je wel recht op toetreding in het Franse stelsel.
Deze laatste optie speelt in onze gedachten. het is het 'uitzingen' van deze periode. We leren hier wel heel veel van, gezien de voordelen van het onverzekerd zijn. Dat zijn we wijzer en rijker geworden door de dame van het C.P.A.M. Het liefst zou ik de dame toch even over haar balie trekken en in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken wat haar informatie ons heeft opgeleverd. Maar dat is net zo mosterd na de maaltijd als na een ongeval in het ziekenhuis terechtkomen en je dan pas druk te maken hoe je je verzekeren moet als 'expat' in dit land.

Voordelen van onverzekerd leven

Ik heb alle tijd om me bewust te worden van veel dingen. Tijd om ze te overdenken, er even wat langer bij stil te staan.
Wij hebben geen Basisverzekering! Nog steeds niet. Vergeten aan te vragen na de teleurstellende antwoorden van de ambassade en de franse overheid.
Gisteren realiseerde ik me tijdens de rit naar de stad waarin ik me op de kronkelweggetjes waag met een wat gaar automobiel met gladde banden, dat onverzekerd leven ook wat voordelen kent.
- Je leeft bewuster.
- Je leeft gezonder.
- Je leeft voorzichtiger.
- Je werkt nauwkeurig en let erg goed op in het verkeer.
- Je neemt geen onnodige risico's.
- Geen kosten waar je een inkomen voor nodig hebt.
- Geen ritten naar veel instanties, geen papierenwinkel waar je 3 extra ordner's voor nodig hebt. Geen frustrerende formulieren, webwinkels, in de wacht aan de telefoon en van het kastje naar de muur.
- Geen zorgen om zorg, eigen verantwoordelijkheid dragen voor de zorg voor je eigen lichaam en geest. Dit geeft veel voldoening, dat moet gezegd!

In de praktijk komt het neer op het wakker het schouwvuur bejegenen, afstand nemen als we de deur van de houtketel openenen, nooit kaarsen laten branden en de stekkers eruit halen ivm kortsluiting of brandgevaar. De brandblusser staat voor het grijpen. We werken heel voorzichtig met de kettingzagen, ook al dragen we alle veiligheidsmiddelen die we hebben. We tillen overal onze voeten goed op, struikelen en wat breken is hier niet echt handig en kan ook funest zijn.
We dragen onze autogordels, rijden niet te hard, houden afstand en kijken beter. We nemen de tijd om te rusten of aan te voelen wanneer we werkzaamheden juist niet moeten doen omdat we minder in ons vel zitten.
Door wat bewuster in het leven te staan en je je weinig risico's kunt veroorloven, blijf je gezonder.
We voelen ons hier uitermate prettig bij en geloven ook dat we minder snel ziek worden. Ook leven we zo goed als in quarantaine, dus aan ons waren alle griep-virussen niet besteed.

We sluiten niets uit, ongelukken zitten in kleine hoekjes en ziek worden kan altijd.

Terwijl ik me dit nog eens overdacht vanmorgen, ben ik in de telefoon geklommen met mijn oude Nederlandse Verzekeraar. Een aanvraag voor een Europese Zorgkaart is nu eindelijk onderweg via de email. Ik ben benieuwd....

NASCHRIFT
Het is onmogelijk om een basisverzekering te krijgen. Ik kan dan een europese nederlandse zijn die altijd keurig premie heeft betaald en precies weet hoe en waar ze zich in kan laten lichten. Maar uitgeschreven is uitgeschreven. Ook de formulieren E106 en E104 geven geen recht op een europese verzekeringskaart.
Je moet hier dus in loondienst zijn of een bedrijf starten. Een particuliere verzekering kan natuurlijk altijd, maar geen werk is geen inkomsten is geen geld voor zoiets duurs.
Laatste hoop is een antwoord van Marc's oude verzekeraar, een verzekeringsbureau in Frankrijk waar een nederlandse werkt die van de hoed en de rand weet.
Ik bespaar jullie allen alle mails met alle instanties. Het is nu al een boekwerk opzich, laat staan een duidelijk verhaal waar geinteresseerden in een frans woonavontuur wat aan zouden kunnen hebben.
1 tip: Laat je niet inlichten door 1 orgaan, 1 overheidsinstantie of 1 verzekeraar in NL of FR. Als het door een mens fout loopt, gaat het daarna niet meer om jou als mens, maar zijn de regeltjes en de premie belangrijker, ziek en zorgbehoeftig of niet!

uitstraling

Na één mok koffie schiet ik in de juiste kleer, dun en laagjes, en pak alle tassen en kratten om de grote boodschappen te gaan doen. Ik wil er eigenlijk een dikke morgen shoppen aan vast plakken. Met een bak koffie en een taartje erbij, struinen, winkeltjes af. De zon schijnt al fel, geen wolken in de valleien of aan de hemel.
Buiten blijkt het vreselijk koud aan te voelen door een ijzige oosten wind. Het gaat dwars door alle laagjes heen die mijn huid moeten berschermen en met verkleumde vingers rij ik relaxt naar de stad. Eerst tanken en de dame in schort die altijd in de mini-vissenkom de brandstoffen met je afleverd, moet haar gerieflijke hokje verlaten om een lange forse man te helpen met het embalage-fles gas. Ze loopt wrijvend met haar handen over haar bovenarmen naar me toe en glipt snel haar kommetje in, al mopperend op de wind dat deze niet bepaald warm te noemen valt.
Ik parkeer de auto op het dek en ga lopen de stad in. Het eerste winkeltje met bloemen en planten, geen grafbloemen en stenen dit keer, heeft narcisjes te koop, reeds bloeiend of nog in knop. De eerste 4,50 en de groene sprieten in het plastic binnenpotje 6,50. Een hyacint; 2,50... Alle prijzen van plantjes zijn hier echt absurd. Voor 7,90 heb je een paar jaar oude perzik-boom in de supermarkt. Ik blijf me ook verbazen over de kleding-prijzen. Mooi truitje en een broek kan ik niet kopen voor 100 euro. Door die wind in de straatjes en snijdend op de brug loop ik snel één rondje en ga naar de auto. Voor de supermarkt. Ik sla het tuincentrum ook nog maar even over.
Ik voel me in deze stad net zo thuis als in steden in Nederland. Het maakt me niets meer uit. Het vakantiegehalte is er al lang af hier en zomers vind ik het verstikkend benauwd in die stinkende drukte met veel herrie.
In de supermarkt is er ook wel kleding te koop. Elke keer zie ik wel wat leuks.
Dit keer hang ik 5 kledingstukken ongegeneerd over de caddy, winkelwagentje.
Vandaag is er iets met me. iedereen kijkt me aan of draait zich nonchalant om als ik ergens langs loop. Mannen vooral en ouden van dagen. Heb ik iets op mijn voorhoofd geschreven staan? Zie ik er zo goed uit of heb ik echt even een spiegel nodig. Ik heb zelfs een bad-hair-day door de vorst en de wind???
Relaxed reken ik dit keer wel heel veel geld af inclusief de kleding en eten en drinken voor een kleine maand.
Rustig pak ik de auto in, plof op de stoel en kijk de bonnen na. Terug moeten is ook weer zo wat.
's Middags blijf ik binnen en ook Marc vindt de wind na 1 ochtend wel verkoelend genoeg. Hij slaapt 's middags voor voor zijn avondlijke cursus op internet en ik pas m'n kleren terwijl ik wat werk in SecondLife. Lekker dagje zo :-)

Veranderen

Je kunt niemand veranderen, zeker je partner niet. Om jezelf te veranderen is al wat makkelijker, maar nog kosten de geplande veranderingen veel tijd en nog meer moeite. Veranderen gaat meestal vanzelf, ook ongewild. Of je het groeien noemt, volwassen worden of ouder worden, het is allemaal veranderen.
Wij merken dat ook. Ik merk het aan Marc, ik zie steeds weer nieuwe kleine dingetjes in hem, die duidelijk aangeven wat dit nieuwe leven met hem doet. Complex is hij, ook voor mij en ik begreep er nooit veel van.
Doordat ik zo sterk verander kan ik veel dingen bij hem laten en ze me niet al te veel aan trekken. Hij krijgt zo tijd bij zichzelf stil te staan en het komt er dan spontaan een keer uit dat hij zichzelf in de weg zit.
Ik merk zoveel veranderingen in mezelf. Onthechting, onthechting van de luxe die ik gewend was, het comfort en de makkelijkste wegen.
Ik was zo gewend me afhankelijk op te stellen. Van de overheid en haar verzorgende regels, van de CV die het altijd automatisch deed na het omzetten van de knop. Van het 'zuivere' kraanwater dat uit de kraan kwam en de mensen in mijn leven. Van de werkgever die mijn salaris netjes stort en de ziekenzorg verzekering die ik betaalde om mijn rekeningen niet helemaal zelf te hoeven betalen. Ik stelde me zelfs afhankelijk op van mijn ouders, ik keek naar hoe zij de dingen en het leven benaderden, en elkaar. Hoe het hoort en mij geleerd is. Mijn referentiekader. Dat alles voelde niet altijd even fijn en vrij. Het was als een voorgevormde mal waarin je je eigen leven probeert te gieten. Mijn leven in een door derden gemaakte mal, dat paste niet en daar had ik het schijnbaar zo moeilijk mee.
Na ruim een jaar hier te wonen lost de mal op, breekt, scheurt, verbleekt en lost op. Het blijkt dat ik een eigen mal onder de oude had zitten. Een vorm die ik blijkbaar zelf gevormd heb, geheel onbewust. Een malletje waar Tien op staat en waarin ik helemaal pas.
Ik heb hier 'gebrek' aan het welbekende referentiekader en dat doet mijn vorming goed.
Ik voel me steeds verder vrij en los komen van oude normen die me meer beklemden dan dat ik ze nodig had. Een vrij heftige en grote innerlijke verandering die mij echt mij maakt.
Daar schrikken anderen nog wel eens van. Marc ook als hij opeens 0 op request krijgt als hij iets vraagt of verwacht. Ik hoor mijn vader zich nog bezorgd uitspreken over mijn financiele zekerheid, dat ik die niet heb. Dat de crisis alles heeft opgegeten wat er was. Nu moet ik erbij zeggen dat ik nooit veel financiele zekerheid heb gehad, Marc zat ' in de slappe was' , maar ik kende dit gegeven helemaal niet en ben zonder blikken of blozen met hem in het huwelijksbootje gestapt. Inclusief die zware last van veel middelen en bezit.
Ik heb me daar al lang geleden van losgemaakt, ik red me wel. Dat kan ik al wat langer zo zeggen. Maar zelfs ontdoe ik mij van de afhankelijkheid van m'n maatje. Als hij even wat minder in zijn vel zit, mag hij daar blijven zitten zolang hij het nodig acht, dat is hij. Ik doe mijn ding bijna onverstoord en hou een oogje in het zeil. Andersom ook. Het is niet dat we elkaar niet meer raken. Maar door niet in elkaar mee te gaan, blijven we bij onszelf en als er met één van ons wat is, kan de ander dat opvangen. Zelfstandig, maar toch echt onafscheidelijk samen. Elkaar laten zijn zoals we zijn geeft een hoop innerlijke vrijheid, kans om onszelf te ontplooien en de dingen te doen die goed voelen.
Het valt niet altijd mee om stil te staan bij deze veranderingen, ook niet om ze in het prilste stadium een kans te geven. Toch gaat veel ongemerkt en vandaag realiseerde ik me dat het heel lastig is om echt gestalte geven, naar buiten toe, aan deze veranderingen. Hoe klein ook, de impacts zijn groot. Vooral voor m'n dierbaren die de Tien anders kennen en verbaast zijn als er opeens iets heel nieuws uit mij komt. Lastig is het ook voor mij. Het voelt zo echt, zo mij, dat het haast pijn doet dit de ander te tonen. Bang voor afwijzing zijn we allemaal, ik des te meer. En toch voelt het goed te doen wat bij me past, ook al heeft dat minder fijne consequenties.
Emigreren is een stap die ik bewust heb gezet zonder de gevolgen te kunnen overzien. Maar ik begin te ervaren hoe goed het is geweest; in het franse diepe te springen wetende dat ik goed kan zwemmen.
Ik laat me veranderen, niet door de mensen om me heen of de omgeving, maar door mijzelf de vrijheid te geven.