sneeuw

We dachten het eerder deze week al gezien te hebben; sneeuw. Maar zo fijntjes en af en toe 1 licht dwarrelend 'dingetje' kan net zo goed as zijn uit één van de schoorstenen.
Gisteravond na een ware niks-dag ga ik naar bed en loop met het lampje in de hand naar buiten. Weer die as of toch iets dat op sneeuw lijkt. Ik buig me voorover en schijn met het koplampje op de terrastafel.... Ik zie mini-drupjes, geen sneeuw. Ik zie een wit stipje en raak het aan... weg. Toch as??? Tot ik Cros reikhalzend op het muurtje zie zitten om me welterusten te koppen. Hij heeft 1 sneeuwvlokje op zijn kop, op het zwarte gedeelte van dat pluizige zachte knorrekopje van h'm... OW SNEEUW!!!! Een echt onvervalst sneeuwvlokje ligt losjes op de vacht. Verrukt knuffel ik het draakje, zet het neer en ga blij naar bed. Het was al zo afgekoeld en de lucht zag er al een paar dagen 'sneeuwerig' uit.
Omdat we al een week te laat uit bed komen, totaal uit ons ritme zijn, zo niet normaal eten en te veel binnen zitten besloot ik weer eens een wekker te zetten kwart over 7. Het lukt me om ook echt op de wekker uit bed te komen en in het donker sta ik, nog warm van dat heerlijke warme bedje in een niet al te koude slaapkamer, buiten. Ik voel met mijn slippers of het glad is, een heel klein beetje. Opgepast op de trapjes dus! De daken hebben een grappig witte aanslag, de terrastafel is wit en de motorkap van de auto..... Ja echt! Het heeft zowaar wat gesneeuwd vannacht ....
Misschien een witte Kerst??

Een frans diner

Ce n'est pas nécessaire d'expliquer vous, lecteurs et lectrices, d'être un diner Francais... Si vous etes Francais vous-même :-)))
Mais pour notre lecteurs Hollandais c'est plus comme tout 'interessant' seul... ;

Nog in de feeststemming van het diner met gasten thuis, bereiden we ons tijdig voor op het diner bij onze vrienden 'en haut'. Zo noemen we het kasteeldorpje boven voor het gemak, het ligt boven ons, hoger. Dat dorpje dat zeker 's winters meer kasteel is dan dorpje. Wat echt helemaal geen Kerstversiering heeft, omdat het er het hele jaar al uitziet als een museumdorpje met kerstlantaarns op straat. Er is geen toerisme en alle vakantie-gangers uit de grote steden zijn ook liever thuis dan in dit donkere stille dorpje dat overdag vaak verscholen ligt in de mist. Alle luiken zijn gesloten, geen kat of hond op straat. De huizen en schuurtjes, het ziet er allemaal wat Efteling-achtig uit met rozenstruiken op de hoeken en vlinderstruiken in de muurtjes gegroeid. De appelboompjes met knalrode en gele vruchten en niet te vergeten de geurende kruiden in ieder spleetje of hoekje. En dan ben ik nog steeds alle glimwormpjes niet vergeten die zomers een onwerkelijk schijnsel geven op de meest onverwachte plekjes. Nu is het heel stil en onze grove Landrover rijdt met een contrasterend kabaal door de straat, het dorp heeft maar 1 straat die doodloopt aan het einde net voor de begraafplaats, en past maar net als zij met de brede hoeken de muurtjes net niet schamt die de weg opsluiten. Met angst en beven keert Marc de auto aan het einde van het weggetje. We zijn nog nooit bij J&N geweest, we weten alleen dat ze het allerlaatste huisje van het dorp bewonen.
Ik heb een kerstkrans gemaakt die bewonderenswaardig mooi is uitgevallen en dat in een uurtje. De cake is leuk ingepakt met het jam-recept erop. Geen deurbel, ook zo karakteristiek, en een klopje op het deurraam is voldoende om daarna gelijk de woonkeuken in te stappen. N is een schot die hier al 46 jaar woont, volledig verfranst, maar met onvervalste schotse trekjes, zijn humor, voorkomen en liefde voor een glas whiskey op zijn tijd. J is toch een francaise (ik dacht tot aan gisteren dat ze spaans was gek genoeg, de tamtam werkt niet altijd even secuur), een artistieke vrouw van net in de 60, klein van stuk met kort donker donshaar en altijd lipstick op haar dunne lippen. Ze is net een heel slank rank kaboutervrouwtje en 'adorable' voor iedereen. Ze wonen eigenlijk in een groot huis uit 1600 in een dorpje hier een flink eind vandaan en ontvluchten af en toe hun saaie bestaan daar. Ze worden er niet geaccepteerd door de gemeente omdat ze er niet geboren zijn. Met open armen ontvangen worden, maar de armen sluiten zich nooit om je heen. Een heel typisch feit dat vele mensen zullen ervaren als ze binnen Frankrijk naar een andere streek verhuizen of als vreemdeling uit een ander land, zoals wij.
We waren daar bang voor, niet geaccepteerd te worden, maar al snel is onze angst weggedrukt door het warme welkom dat we krijgen hier. Ook J&N zijn dus graag in dit kleine dorpje waar ze na een paar jaar al volledig opgenomen zijn in deze familie op een bergtopje dat nog onder de plateaus ligt.
De woonkeuken is een huisje waar Leut en Lariekoek gegeten wordt. Waar je Sneeuwwitje denkt aan te treffen op het antieke bed dat als bank in de kamer staat. Halve gordijntjes met een knalrood BB-ruitje en traditionele snuisterijen als decoratie, een brandende kachel en een eenvoudig gedekte tafel. De trap naar boven staat midden in de kamer en verruimt het geheel omdat je er niet doorheen kunt kijken. J laat ons het poppenhuisje zien met kamers als scheepshutjes en gedecoreerd met prachtige doeken om de schrootjes te verbergen. Een poes ligt op bed, maar opgeschrikt door bezoek rent het speelse ding mee naar beneden om de rest van de avond zich te laten vermaken. Ik had hier heel graag foto's willen maken van de woonkeuken (het begrip woonkamer is hier onbekend, als men zoiets heeft is het een zithoek in de woonkeuken), want dit keer is het niet oud en vies, maar traditioneel zoals alle huisjes en verzorgt, opgeknapt en schoon met kleurige details die prachtig passen. De kunst aan de muur met een antiek dressoirtje zegt veel over dit ontwikkelde stel. We zijn benieuwd wie er nog meer komen, want de tafel is gedekt voor 7 en niet voor 4.
Een jong stel met hun zoon Gregoire, dat ventje dat als enige kind altijd en overal aanwezig is tijdens de feesten en samenkomsten in het dorp. Die jongen die zonder gene zich met een opgewekt gezicht en sprankelende ogen mengt tussen de volwassenen. Ook zij spreken een beetje engels, maar het blijft een echt franse avond met een frans diner.
J heeft garnaal-taart gemaakt als entree met zelfgemaakte mayonaise. Uiteraard met mostert als ingredient en ik vraag waarom er geen 'mayo' te vinden is zonder mostert. Dit mondt uit in een typisch frans tafelgesprek, temperamentvol met het luid uitspreken van de meningsverschillen, verontwaardigde gezichten en arm- en handgebaren om aan te geven dat de ander onzin praat en er niks van af weet. (terwijl beide partijen heerlijke mayonaise weet te maken!) Ik vertel het gezelschap dat Nederlanders denken dat er een ruzie groeit. Iedereen schiet in de lach, nee geen ruzie, dit is gewoon een gesprek over hoe je mayonaise maakt...
Rond half 8 wordt je verondersteld er te zijn, maar 8 uur is ook goed. Eerst drink je een aperatief, al staande!! in de woonkeuken en de begroeting mondt uit in een luchtig gesprek over de afgelopen week, het werk en wat je elkaar even snel wilt vertellen na elkaar de laatste keer gezien te hebben. Weetjes en ditdatjes. Het hoofdgerecht komt pas rond 22 uur op tafel. Eend, heel gewoon om tijdens een diner op tafel te zetten, met gebakken aardappels. Ze wilde er truffade van maken, een traditioneel aardappelgerecht met spekjes en smeltkaas. Maar dat viel anders uit door het verkeerde soort aardappel.
Na het hoofdgerecht komt pas een eenvoudige salade, sla met wat dressing. De gehele maaltijd is er brood en als iedereen is uitgegeten en aan de koffie of thee zit, ligt er altijd nog naast ieder bord een stukje brood.
Na de sla komt er kaas uiteraard. En als de koffie op is is het na twaalven :-))
We krijgen mee dat een frans etentje, de franse keuken, gericht is op de smaak, de combinatie van smaken en ingredienten en de kwaliteit hiervan. Niks presentatie, servies-keuze, kleur van het servet of de mooiste kristallen glazen! Nee, kwaliteit!
Het bord waar je van eet of de messen die de boter uitsmeren zijn alleen de 'tools' en zijn van geen betekenis. Wat anders blijkt in Engeland naar hun zeggen. Waar het om de presentatie gaat en het accent niet ligt op het eten zelf.
Een heerlijk stukje Frankrijk dus. Een teken aan de wand, je weet precies waar je bent en niet alleen door de gesproken taal.
Ook neem je ten alle tijden iets mee als je te eten wordt gevraagd. Bij voorkeur iets dat je zelf gemaakt hebt en bij de gelegenheid past. Je komt ook niet graag aan met een goedkoop flesje wijn of ander makkelijk kadootje. Wat in veel gevallen niet anders kan, want ook hier heeft men het vaak druk (drukdrukdruk) met werken en leven, nood breekt wel eens wet. En nee, dat is niet beledigend, maar realiteit en dus geaccepteerd.

Onze harten wonen hier langer als wijzelf. We begrijpen dit leven beter als het Nederlandse leven. Het is een groot compliment uitgenodigd te worden voor zulke gelegenheden, het wordt nooit gewoon.
Marc is nooit zo'n feestjesganger geweest en ik heb nooit veel verjaardagen of gelegenheden gehad met een kleine familie. Hier gaan we graag en altijd samen. Ik hoef het niet eens aan Marc te vragen, we gaan gewoon! Misschien veranderd dat nog, maar ik betwijfel of we zulke samenkomsten zat worden als de nieuwigheid eraf is.

La Fête Apres

De vooroorlogse gas-aansteker
De dag erna is het tijd voor de After-party; De afwas! Voor mij ook een feest. Bij iedere vork of pan die ik schoonpoets zie ik de avond weer aan me voorbij flitsen. De gespreksonderwerpen zijn ook heel anders als in een nederlands gezelschap en dat is verfrissend. De echte temperamentvolle geprekken, die franse luide converstaties die bijna op ruzie lijken, maar het niet zijn, vertonen zich niet. Nederlanders (koetjes en kalfjes, files en de hapjes), Schotten (grappen, grollen en imitaties van B.S.-ers*) en Fransen aan tafel levert een heel nieuwe mix op van gezelschaps-gesprekken. Veel over werk en gezondheid of regeltjes en wetten met hier en daar een kleine roddel (ragot). B. is erg charmant als hij engels praat met een meesterlijk frans accent, een charismatische man met introverte humor die op ons heel goed overkomt. S. is een lieve vrouw die heel ziek is geweest, ik ken haar nog niet zo goed, maar het is een heel fijn mens om naast te zitten. Ondanks de weer sterke mate van onzekerheid stelt ze me onbewust op mijn gemak. Ik heb naar H. toe juist wel veel onzekerheid. Het gemak waarmee zij voor grote gezelschappen een fantastisch maal op tafel weet te toveren en alle gasten weet te 'sturen' ....
Na de glazen en bestek-ronde is het tijd voor de borden, het afdruiprekje is te klein en ik spreid een thee-doek uit op een vrij stukje aanrecht... H. hielp me met opscheppen en opdienen, ze is zo heerlijk eerlijk over m'n pasta. :-) Zo ongedwongen stelt ook zij me op m'n gemak door met een grinnik toch het wat kleffe geheel naar de kamer te dragen. Het desert is een succes, ondanks dat ik denk weer veel te veel op te dienen alles bij elkaar. Zelfgebakken cake met een bolletje citroen en vanille-ijs, een lepel slagroom met zelfgemaakte citroen-suiker en een staafje praline-chocolade... mmmm De bordjes gaan schoonleeg het afwaswater in.
Na de borden zet ik de pannen in de week en mijn blik valt op het gasfornuis. Het kookwater van de tagliatelle met verse peterselie is flink overgekookt, tot over de rand van het fornuis met olie-spetters op de tegeltjesmuur.... Ik droom verder over een nieuwe keuken.
Omdat ik geen ruimte / pannen heb voor 6 flinke entrecots, vroeg ik bij de slager al om vlees om te grillen. Zonder blikken of blozen wordt gelijk verondersteld dat je dit in de schouw bereidt. Je zou toch denken dat het wat vreemd is om 's winters je vlees in de open haard te grillen, niets is minder waar; hier is dat niet ongebruikelijk. Het beantwoord ook aan mijn stukje 'back-to-basic' om te koken op open vuur. Er zijn zelfs nog zat (kook)boeken te koop over dit onderwerp.
Omdat we rond tienen pas op staan, ben ik met een koffiepauze tussendoor om 1 uur pas klaar met afwassen. Ons hele ritme is verdwenen, maar we laten het één weekend makkelijk los. Morgen weer een dag, lijken we iedere dag weer te denken...
Op naar het volgende feest; een etentje bij vrienden vlakbij, ook import maar dan anders. En omdat ze al ruim 40 jaar hier wonen zal het een aparte avond worden, Frans maar ook weer niet helemaal. Ik ga een kerstkrans voor hen maken, neem een cake mee (die ene die wel heel uit de vorm wilde komen) en het recept van de Winter-perzik-jam. Het recept staat op de blog en is een echte aanrader als je wat aparts wilt maken. (http://opennaarfrankrijk.blogspot.com/2009/08/winter-perzik-jam.html)

* B.S. = Bekende Schotten


La fête apres est la vaisselle!!! Une fête aussi parce que je vois tout le soir la deuxième fois. La compagnie hier soir etait international, donc les conversations aussi. Pas fougueux, comme si on fait une querelle. (nous, les Hollandais, pensent c'est une querelle si les Français as une réunion agréable...)
B&S sont un couple français et parlent Anglais aussi. Avec l'accent charmant, mais tout soir nous parlons français :-) Nous avons reveillé a 10 heures est j'ai fini la vaisselle apres 1 heure!!!! Le difference dans la cuisine est très grande et c'est temps pour le preparation de prochaine fête... Un diner chez amies 'en haut', elle est Espagnole et il est Écossais! Encore international, mais ils habitent ici 40 ans... Je donnerait la recette la confiture Peche-Hiver (très speciale) et une couronne Noël j' ai fait moi-même.

un message qui pousse

Gedurende deze dag zal ik steeds stukjes aan dit bericht toevoegen.
Dan wel in het Frans, Nederlands of Engels; Een groei-bericht.
Aujourd'hui j'écrie continuellement. En-dessous j'explique T'as me dit je faus écrire en français plus et plus, parce'que tu ne me comprend pas. Je sais que je fait beaucoup des fautes, mais c'est pas grave apres un an.
This post will be growing all day long. I promised French friends to write more in French and it is a great way of practising the language. I know i make a lot of mistakes, but after one year i don't mind, it will grow each moment i enjoy life here!
Last night we waited to go to sleep, because all the presents above the cheminée were too attractive for Marc. After midnight he openend one of the 5 presents and he picked the bottle of Gardhu, so we could have a quality-drink before bed-time.
We're expecting some friends tonight for a simple dinner-party. I bake some herbs-bread for that moment. It will smell great here.

We worden pas rond 10 uur wakker op deze prachtige dag. Geen mist of wolkje om ons huis heen en een zon die wel wil vandaag! Het is heel bijzonder als Marc na 9 uur opstaat, echt feest en jarig!
Ik krijg van een franse vriend per mail een beetje op mijn kop dat ik zo weinig in het frans schrijf op de blog. Ik besef me dat het me heel erg zou raken als een Nederlander hetzelfde gezegd zou hebben. Van hem kan ik het op een leuke manier bevatten, toch de taal misschien die me vrijer laat zijn. Dat ik me minder snel laat raken door het cultuurverschil...

Ik bak voor vanavond vers kruidenbrood.
De cakes zijn goed gelukt gisteren. Ik moest improviseren met rietsuiker, want ik heb de wekpot met kristalsuiker kapot laten vallen. Heel de keuken onder de plakkerige korreltjes vermengd met stukjes glas. Enigszins vertraging in mijn planning, maar het kan de smaak en de pret niet drukken.
Het brood staat te rijzen in de schouw, voor die kleine hoeveelheden gaat dat perfect.

Hier soir nous avons attendu pour le moment que c'est apres 0:00 heures. Marc est très curious du contenu des 5 cadeaux sûr la cheminée et il donne luimême une... Le bouteille avec Cardhu (whiskey :-) Le deuxièm cadeau est un briquet ancien avec les petites pierres à feu. Les autres sont pour apres la nuit.
Nous réveillons 10 heures, terrible, trop tard!! Je veux cuir du pain épicer, mariner l'entrecotes, nettoyer la maison, guide nos fêtes au SecondLife, faire une dame de moi-même (c'est la plus difficile tâche!!) écrire un message aux 3 langues, décorer la maison un petit plus pour Noël, me régaler dans le soleil, garde le gâteau sûr la table (Cros est un voleur!!) et plus et plus et plus.....
Je ne suis pas un mille-pattes. Pourquoi je ce demande moi-même??
Les cadeaux sont achetés chez un broccanterie ici... pas cher et trés bonnes.

De kandelaar (hij weet niet dat er nog één ingepakt op de schouw ligt) valt in goede aarde. De 'aansteker' ook. Van de fles whiskey ging hij ook al glunderen, dus met de kadootjes zit het wel goed.
Marc aime les cadeaux, je suis contente. C'est toujours difficile de trouver quelque chose original.

Le temps est très bon! Je peux être dehors sans manteau. C'est un vendredi paisible avec les décorations, le soleil, lui qui fête son anniversaire, Castel qui dors sûr le terras et la pâte levée chez le feu...

Het is een heel vredig dagje zo, laat uit bed, vanavond pas koken, cake als ontbijt met lekkere koffie. De zon die schijnt en zo dat ik in een wollen jurkje zo naar buiten kan, Castel die ligt te suffen met soezende katten om haar heen.

Laat in de middag ruikt de woonkeuken naar vers kruidenbrood, ze zijn goed gelukt!!
Marc had toch liever een gewone dag gehad, beetje zagen samen en rommelen en 's avonds dat bammetje. Ik denk dat hij niet zo goed raad weet met de minmale opsmuk, maar dat is niet echt nieuw. Ieder jaar een beetje hetzelfde, wel of niet iets ' vieren' en hoe ' vier' je eigenlijk iets. M'n schat wil zo graag het wiel opnieuw uitvinden met betrekking op alles. Ook het begrip vieren of het doorleven van. Ik voel me prettig genoeg bij het doen zoals ik vind dat het hoort/kan. Ik doe vandaag lekker mijn ding. Overal zijn naaldboomtakjes te zien die met een rood kado-lint aan spijkers en objecten hangen. Kaarsjes branden overal, dit ga ik zo ook buiten doen. Het is hier aarde donker zonder maan en de modder is na 1 dag zon niet opgedroogd.
Ook de route buitenom naar het toilet zal verlicht zijn, wel zo makkelijk...

J'illumine le terrain avant l'arrivé de visite avec beaucoup des petites bougies. C' est trop sombre sur le terrain sans lumieres. Du pain est superb...
Le vent a souflé le demi des bougies, mais la maison entre tout les petites lumieres est magnifique!! :-)

Het was een heerlijke avond en we hebben voornamelijk frans gesproken. Het franse stel (B&S) heeft jaren bij H (H&T waren er natuurlijk ook) engelse les gevolgd. En het gaat hen heel goed af. Heel knap, want er is weinig te oefen voor hen hier. Voor ons des te meer natuurlijk. Het is warm in huis en de entrecots op het rooster in de schouw zorgen voor een ontzettend lekkere geur in huis. Heel bijzonder met het kruidenbrood (alom bewonderd om zijn smaak, leuk!) en de te plakkerig uitgevallen tagliatelle die ik net wat te lang heb laten koken.
Het heldere groentensoepje van Honig wordt ook gewaardeerd. Door de verse groenten misschien??? Ik had geen puf om zelf soep te maken na 2 cakes, 2 broden, huis versieren, de kaarsjes buiten neerzetten enzovoorts.. maar alles bij elkaar ben ik haast trots op mezelf dat ik in deze kleine ruimte met zijn mini-keuken toch iets op tafel kan zetten voor 6 mensen. En we vonden het heel fijn eens met z'n zessen bij elkaar te komen. We hebben een half jaar geprobeerd dit te plannen en Marc's verjaardag was een goed moment.

De keuken is 1 grote afwas-berg. Ik vind het goed, morgen weer een dag. De versiering kan blijven, dat is ook voor de kerst.
Ik kan me een jaar laven in Margrieten en Libelles van H. Boeken, chocolade, wijn en Confit de Canard is voor laters en ik ben erg moe van de dag.
Het is al over twaalven, de dag zit erop... Een hele mooie dag, een feestdag in de warme winterzon, een fijne dag. Mag op het lijstje van de toppers.

42

Marc is net 42 jaar geworden.
Ik heb alle kado's in rood en zilverfolie verpakt en op de schouw gelegd.
Hij wil net na 0:00 uur één pakje openmaken en kiest de fles Cardhu. Dus een borreltje om deze eerste verjaardag van Marc in Frankrijk te vieren.
Even een voor-feestje :-)
GEFELICITEERD LIEVE SCHAT!!!!
We starten de SL-activiteiten en sluiten voldaan de dag af met de laatste slok van de haast zoete single malt whiskey, mmmmmm

It's Marc's birthday!
C'est l'anniversaire du Marc!!

Geluk

Het is weer donderdag en ik heb veel boodschappen nodig. De gewone dingen en groenten natuurlijk. Maar ook iets leuks voor Marc en extra boodschappen voor de gasten morgenavond. Dit keer een erg goed boodschappenlijstje gemaakt, anders vergeet ik vaak de meest belangrijke dingen. (broodgist en dan noem ik maar een zijstraat)
Eerst even langs het café waar ik anderhalve week geleden postzegels heb gekocht voor naar het buitenland. De mevrouw die er altijd is, wist de prijs er niet van, dus op de pof meegekregen en de mini-schuld open laten staan. Ik koop een dikke krant en sigaartjes en vergeet natuurlijk die postzegels te betalen. Dit maak ik op de terugweg naar huis weer goed. Bij de mini-super in het dorp zit een slagers-afdelinkje. Een verkleinwoord moet ik gebruiken, het is één toonbank van misschien 2,5 meter waar een enorme man achter staat met een bevlekt schort voor. Kalend en een buik, enorme slagershanden en het leukst aan hem is zijn uitstraling. Hij staat er met aandacht voor de mensen, liefde voor zijn vak en een glimlach van oor tot oor de entrecots te snijden of de hamburgers te maken. Ik krijg ander vlees aangeraden als waar ik om vraag. Een verzoekje voor een bot voor Castel loopt uit in een zak gevuld met restjes en dat grote bot. Het geheel weegt minmaal anderhalve kilo. Ik moet een beetje lachen in mezelf; als we ooit geen vlees meer kunnen betalen, struin ik alle slagers hier af en vraag om restjes voor de hond. Ik weet zeker dat we dagelijks kostelijk vlees zullen kunnen eten. Maar gelukkig, zover is het nog niet. Iedereen zegt elkaar weer vriendelijk gedag en neemt de tijd voor elkaar en de boodschapjes. Er heerst rust, ook op straat waar de gemeentemannen (ze hebben 2,5 mankracht om de gehele gemeente te verzorgen) de kerstversiering aanbrengen aan de lantaarnpalen en gevels van het gemeentehuis. De vrouw van de burgermeester maakt een praatje met een oudere dame en een auto stopt midden op de weg in het centrum om de weg te vragen.
Op de markt begroet ik natuurlijk weer de bekenden. Iedereen lacht, babbelt en slentert wat rond en doet wat inkopen.
Ik stap de antiqair binnen, de hoeden-kraam is er niet. Dat plan valt in duigen, maar een grappig oud snuisterijtje is misschien ook wel leuk voor Marc.
De man blijft rustig buiten staan praten met een vriend, amicaal slaan ze elkaar op de schouders en ook zij lachen op een ontspannen manier.
Ik snuffel wat rond. Eerst zet ik de lompe boodschappentas in een hoek. Ik voel me altijd een olifant in een porceleinkast in zulke winkeltjes. Mijn ogen smullen, ze doen zich te goed aan echte franse antieke spullen en prullaria. De borden, kannen en kruiken, het lijkt wel echt Victoriaans. Alles is stoffig en het lijkt een vieze rommel. Misschien is het ook een vieze rommel, maar sommige objecten die mijn blik vangen zeggen me toch dat het alles behalve rommel is. Ik zie een donkere houten massieve kantelspiegel staan. Manshoog en erg mooi. mmmm Even prijsje kijken.... ehm 1550 euro???? Ok, ik struin even verder. Oude spiegels vindt Marc prachtig! Maar dat kan ik helaas niet doen. De goedkoopste die er staat is 110 euro... Ik zie heel veel leuke en mooie dingen, bruikbaar ook, maar dit is allemaal leuk voor mij! En daarom begeef ik me niet in dit winkeltje.
Ik zie een mand in een donker nisje met oud ijzer... ja zo lijkt het. Een voor-oorlogs snoeimes, dat je zelf moet slijpen, maar voor de rest ziet het er solide en onslijtbaar uit. Dat is een leuk dingetje. Daarnaast trek ik een gek soort tangetje uit de mand. Ik loop naar de antiqair toe en vraag wat het is. Een aansteker om het gas mee aan te steken. Voor fornuizen en dergelijk... "maar meneer, hij doet het niet" en zijn antwoord is weg te lopen met de aansteker, de zaak uit, de straat op, het plein over en weg is hij.... Ik moet weer lachen. Hij komt terug met kleine vuursteentjes, even gehaald bij de dame van de tabac. Dat is dus nog een leuk ding. (die vuursteentjes krijg ik erbij, ze zijn vermoedelijk even duur als het hebbeding zelf!) Mijn ogen hebben zich nog verder tegoed gedaan aan alle spulletjes en 2 zware gietijzeren kandelaren gespot zonder prijsje. Voorzichtig vraag ik de man zijn prijs voor de twee. Ze verdienen wel wat werk, want ooit zijn ze gebruikt om gloeilampjes op te zetten. Geen gezicht natuurlijk. Hij durft op de prijskaartjes te rekenen, maar van de 11 voor de snoeischaar en de aansteker haalt hij er 6 af. Ook de kandelaren zijn samen 3x minder als dat ik had vermoed. Dus met een leuk kado dat past in ons nieuwe leven verlaat ik een paar tientjes armer de antiqair na een praatje over m'n nationaliteit en of ik hier permanent woon. Ook hij ontdooit zodra hij hoort dat we hier thuis zijn.
Natuurlijk zie ik Pierre in het gezelschap van Georgette en Felix (de dorps-oudsten van het kasteeldorpje) en begroet ze hartelijk. Ze grappen over het doosje wijn dat ik koop bij de charismatische wijn- en olijvenman. Zodra ik vertel dat het voor de verjaardag van Marc is, wordt de stemming nog vrolijker. Het geluk ligt hier op straat, het wandelt over het pleintje, het geluk verkoopt groente en rookt een sigaartje op de hoek. Het geluk zit zelfs achter de kassa van de super of staat hoog op een ladder kerstlampjes te bevestigen. Het geluk is hier eenvoudig, alsof men wat minder verwachtingen koestert. Het lijkt of men hier het kleine geluk niet alleen ziet, maar het intensiever beleeft. Of de zware kanten van het leven er niet zijn, dat men het misschien laat overmeesteren door het kleine geluk, omdat de zon nu eens even schijnt, of omdat men zich op laat beuren door de kitcherige kerstversiering.
Misschien dat we het in Nederland te makkelijk hadden, waardoor we gingen klagen over de kleine ongelukjes, de ontevredenheid die hoogtij vierde. Hier kent men misschien het klappen van die levenszweep, is het leven hier harder, zwaarder. Dat kleine geluk wat ik op alle gezichten waarneem is uniek voor me en wederom... het verwarmt en omarmt. Marc ervaart dit ook zo, zijn lach is onbetaalbaar als we bij de boer-broertjes koffie krijgen. De armoei-troef en de gelukzalige uitstraling van de mensen om ons heen. En tuurlijk, men wordt hier stug genoemd. Maar dat is als sneeuw voor de zon verdwenen als je je laat zien zoals je bent.
Klein geluk bestaat en door het te ervaren wordt het groter en groter. Eén extra element heb je nodig om het te ervaren, het te voelen en te zien; overgave.
Na het snelle rondje markt, (ik was laat uit bed en nog later weg van huis, dan heb je opeens maar anderhalf uur de tijd voor alle boodschapjes in een onthaastende sfeer) rijd ik terug en betaal de postzegels. Als ik de bocht omkom op de kronkelweg richting het kasteeldorpje word ik plots verblind door een dikke wolk die in het dal het dorpje verhult. Alleen de contouren van het kasteel zijn zichtbaar en steken net boven de wolk uit. Daarboven is het stralend blauw, terwijl ons huis in dichte mist gehuld is. De wolk wordt beschenen door een winterse zon en het geheel is letterlijk verblindend. Ik moet echt op de rem omdat ik niets meer zien kan, mijn ogen knijpen zich dicht en aan de kant laat ik ze wennen. Het schittert en dus schitterend. Een geluksgevoel, alweer. Dit is wel zo'n fraai zicht dat ik verbaast ben en door getoeter alert gemaakt word dat ik niet naast de weg even gestopt ben, maar er meer half op en dus nogal gevaarlijk stilsta. Ik zie gelach in mijn spiegels, ik ben niet de enige die dit beeld tot zich door laat dringen en enkel kan glunderen. Thuis tover ik Marc een glimlach op de lippen door hem te zeggen de auto niet te mogen helpen leegruimen van de boodschappen. Marc tovert Castel blij door haar het bot te geven na het vertonen van haar gebruikelijke kunstjes. Ik zie Hem hier overal. Ik denk niet dat ik de kerk ga missen tijdens Kerst, of al die andere tradities die daar voor mij bijhoren. Hier is anders Kerst, maar de beleving blijft ook zonder deze tradities volledig aanwezig. Overgave, het woord kenmerkt onze stap in dit nieuwe leven.

Geen nieuws is nieuws

Geen nieuws is wel nieuws!!
Mijn middelvinger blijft heel dik, het eerste kootje vanaf mijn hand, ik kan hem niet helemaal buigen, maar nog steeds staat me niets bij van beklemming, een doorn of een verkeerde beweging, een mysterie!!! Ik kan er wel alles mee doen, nog gekker. Een middelvingersignaal??
Gisteren weer veel binnen gerommeld, maar de schuur ligt nog zo vol mooie takken, dat ook een krans inmiddels de deur versiert. Onze franse vrienden uit de lichtstad halen verhaal waarom de kerstman wel bij ons is geweest maar niet bij hen in hun vakantie-woning aan de overkant van het meer. (Ik heb Le Père Noël gevraagd na hun huwelijk 2e week van januari te komen!!!) Maar moest hen nu met een smoesje antwoorden, leugentjes om bestwil? Gelukkig is de beste man in zijn knalrode pak zelf een leugen, dat scheelt me dat schuldgevoel!
s'Middags laat Marc meerdere goede eiken vallen. De maanstand is goed en hij heeft er zin in. Terwijl ik in de schuur met takjes en bessen in de weer ben, gadegeslagen door een tweetal bruine ogen, hoor ik het gekraak en de zware ploffen op de helling. Het moeten reuzen zijn. Als ik ga kijken is er niets te zien, op sloffen kom ik de helling niet op en ze liggen te hoog.
Maar Marc verteld stralend hoe mooi het wel niet is, ze te zien vallen. De reuzen duwen zich met alle gewicht door andere boomkronen heen, ze vallen vaak nog een meter vrij van de stam, omdat ze op een helling staan.
Wij begrijpen verder niet waar Cros ze vandaan haalt. Met vijf katten verwacht je toch dat alle muizen grondig zijn uitgeroeit, maar nee, 2 avonden achter elkaar haalt Cros ze door het stroeve luik mee naar binnen. Geen restjes, dus ze gaan erin als koek.

Verder werken we ons een bult op SL. Evenementen organiseren is leuk, maar het brengt mij weer een berg onzekerheid. Angst voor een grote flop. De pers komt, de jury is geregeld, zelfs een DJ voor de muzikale opluistering. Maar..... ik heb nog geen inschrijvingsformulier retour ontvangen van een deelnemer aan de Kleding-ontwerp-Wedstrijd.... Ik zie me er al staan met al mijn goede gedrag en geregel...
Maar geduld is een schone zaak, alle mensen hebben nog een week ter voorbereiding.

Vandaag is het marktdag.
De laatse dag dat ik wat leuks voor Marc kan zoeken. Ik weet het niet. Misschien die prachtige hoed met zijn zachte rand, of iets uit de Broccanterie... of gewoon dat eenvoudige maal met 4 vrienden?? Zijn verjaardagen probeer ik ieder jaar weer te overtroeven met iets nog leukers... Ik denk niet dat dat dit jaar gaat lukken.