Fotografije

Ze komt uit de hoofdstad van Slovenië; Ljubljana. Prachtige naam als je het hoort uitspreken in het Sloveens, mooie taal, ook om naar te kijken. Ik snap er alleen niets van, geen enkel woord zegt me iets. Daar is toch wel moed voor nodig. Weinig of niets weten over flora en fauna en jezelf op onze rommelboerderij wagen. Met de camera in de hand, legt ze alle dieren op de plaat vast, details vanuit haar beleving. Wat een geweldig beeld oplevert van ons leven gezien door haar ogen.

Vanja stelt zich voor;

 Guitig izzie!

Soms is dichtbij wel erg dichtbij!

En altijd achter je aan hobbelen; "Wat ga je doen?"

Een blij varken dat 's ochtends, bij enig teken van leven rond de stal, op een holletje en luidkeels knor-kniert naar je toe komt rennen voor een rug-rub of oren-kriebel.

Vanaf de eik, het bronnetje met modderpoel en het hele stuk land naar de stal toe zijn zo goed als kaal gewroet en gesnoept in bijna 3 maanden. Het schrikdraad moet verzet worden, ook als voorbereiding dat de ezel(s) de stal in kan voor zijn gerief. Nu meer om de varkens vers bosgroen te geven, nog meer schaduw en op de kale bemeste aarde wat late aardappels en misschien wat mais. (Bosmaaien vind ik leuk, maar niet om 7 uur 's ochtends bosrozen verstrengeld met decennia oude bramenstengels plat hakken met het mes op de bosmaaier, op een droge zanderige stijle helling met verdwaalde stenen en stukken rots. Zekerrrr niet op zo'n warme dag waar onweer verpakt zit in de atmosfeer. Ik zal wel veel van beesten houden)

Blij varken #2. Vanja vindt ze geweldig. Lief en leuk en nog aaibaar ook ondanks het ontbreken van een zachte vacht. 

Alles onder wakend oog van Cros die Vanja al snel accepteerde als mens #3, heel bijzonder.

   Klaprozen......

 Ze ziet het gebruiksgemak van bamboe.

Dat deurtje daar, de broodoven vanuit een al ver uitgegroeid bamboebos. Haar perspectief, ik loop daar nooit meer met camera, alleen met bosmaaier of zaagspullen.

 De Bibliotheek, oude naam De Bar (gesloopt), is haar kamer. Ik had nog geen foto van de ruimte als kamer voor gasten. Ze heeft de koelste kamer onder de grote kamer waar het nu een sauna is. Het dak is er slecht aan toe en de isolatie is na 30 jaar wel zo'n beetje opgepeuzeld door het klein dierenrijk.

Zij plukt de vruchten, de stieren maken jam van wilde kersjes, bosaardbeien, cassis bessen, frambozen en aalbesjes, Marc proeft en vind het de lekkerste jam ooit!

De gerant praatte te snel, wat een vies drankje oplevert met net even teveel sirop de menthe.

Gewoon de brug, voor ons dan.

Ik sta er eens een keer goed op.

Foto's van ons samen zijn uniek.

april-stieren

Met die sandalen, samen op de rots; echt een stelletje.

M&M kijken hier naar het bospad, ons te druk bereden bospad.

Marc moest het even proberen. Achter dit nauwe pad ligt een vergeten piste die zich omlaag kronkelt naar de weg aan de overkant van de gorges.

Onweer.

Dat ons passeerde zonder de wenselijke regen.

seizoenswerk

Nu is de temperatuur van de surrogaat-zee dit jaar op tijd op temperatuur met een graad of 26. Gezouten met oud wat viezig strooizout. Met oud bedoel ik een jaar of 20, ooit door de vorige eigenaar ingeslagen en de half open zak maar als rommel voor ons achter gelaten. Met Vanja hebben we het kikkerbadje met diepte op het achterterras geïnstalleerd. 

U denkt het al wel te snappen; Hier wordt vakantie gevierd. 

Dus niet!

Het zit zo;

Vanja, een mooi mens is ze. Met alle antwoorden die ik ooit als vragen had, over hoe het is om op te groeien met het socialistisch communisme als een deel van voormalig Joegoslavië. De oorlog in Joegoslavië (die mijn beeld van Europa schokte, het is nooit meer goed gekomen met mij en 'Europa'.), het IJzeren Gordijn, Perestrojka en meer van die omwentelingen rond dat Gordijn, de fascinatie voor Rood nog onverklaard.  Ze telt precies 10 jaar meer, op dezelfde dag geboren, mede-stier van 23 april. Ze bloeit langzaam open en wij genieten van het wij-zijn, van het ons op individuele manier tot haar verhouden. Onze eigen interesses in haar, komen samen aan tafel tijdens drink-pauzes en de maaltijden. 

Maar met haar motivatie, zet ze ons aan het werk in plaats van andersom. We krijgen met de 48 jarige echt meer voor elkaar dan samen. Ze kan maar moeilijk stil zitten en heeft minder snel last van de warmte. Er verschijnt al flink wat kleur op de stadshuid. Een sterk mooi mens dat goedlachs is en zich moeiteloos in onze ferme du bonheur wentelt en haar eigen weg kan vinden. 

Ze pakt alles aan, kookt Sloveens voor ons, is net zo'n miezemeut in de keuken als ik, zeker tijdens de warme hondsdagen. -Correctie; ze is net een tikkie erger met een schone keuken- In staat om mij vakantie te geven door de boel een beetje over te nemen. Ik moet u eerlijk bekennen, ze is er toe in staat om dat op mijn manier te doen en zo dat ik het me aan laat leunen.

Dat klinkt vals, maar is het niet. Ik spendeer de losse momenten aan friemelig werk in de moestuin, iets waar zij geen sjoege van heeft en Marc geen tijd. Ik heb tig keer per dag even fijn contact met Sarko. Hij is echt lief, ezels, veelt de kippen en de haan als er veel vliegen en horzels zijn en neust met DQ, Merlin en Sooty. Een wortel is een tovermiddel. Borstelen mag al en ja; overal behalve de staart. Die heeft het te druk met vliegen verjagen. We kunnen hem wel erg goed inschatten; 's avonds en 's ochtends vroeg zijn er amper vliegen, dan is hij super relaxed. Als we samen naar Sarko gaan, is hij makkelijker te hanteren. Mij alleen durft hij wat uit te dagen, maar we zijn al best dik samen. Ook volgt hij ons alle drie als we gebruik maken van het stalpad. Hij geniet van zijn grotere vrijheid en gaat in z'n up al even buurten bij de varkens. 

Cotivet is te duur gebleken. Ik maak een mix van anti-septische kruiden en we krijgen het voor elkaar om Sarko een kompres te geven op een grotere wond op zijn knie.

Seizoenswerk maakt van mij een tijdelijk boerinneke, die hebben geen tijd om te schrijven.
Wederom zoete broodjes, maar dan voor drie.

vrijdag

Het extra geluid van een balkende Sarko zo een paar keer per dag is een extra stem die welkom is. M&M vinden het getok en de scharrelgeluidjes van de kippen al leuk zonder deze aanvulling. Sarko heeft ons gewoon nodig. Zo zijn we er ook voor het dier midden in de nacht. Zijn roep om aandacht of gezelschap laten we niet onbeantwoord en krijgen er een heel dankbare reactie voor terug.

Een bezoek aan de dierenarts stelt me gerust. Registeren middels een chip is officieel verplicht, maar alle drie de dames kijken me lachend aan en negeren met me mee. Lang leve het bureaucratisch Frankrijk, een land dat toch echt te groot is om al de regels en wetten minuscule op te volgen als het om mensen gaat. Als je elkaar niet in de weg zit -in het geval van voldoende leefruimte- worden regels geacht er te zijn voor de hoofdlijnen, niet om het gezwetst op kleine lettertjes niveau. 

Sarko werd knettergestoord van de vliegen, dazen is hij gewend. Niet minder irritant, maar toch. Ik koop Cothivet, wat de vliegen wat afschrikt en de wondjes sneller laat genezen, terwijl we hem als een jong adolescent in de gaten houden, contact (proberen te) maken en ervoor -inderdaad- ons bed uitgaan.. Nu maar zien of ik mag sprayen op ieder wondje, want een een geschaafde voorhuid kan ik niet zomaar bereiken en Sarko boezemt me ontzag in door zijn slimheid en zijn kracht. Deze vijfde dag doet hij het al beter. Hij voelt zich vrij eens te doen waar hij zin in heeft; ons uitdagen, niet mee terug lopen van de stal naar de goot, proberen je een liefdesbeetje te geven of er opeens op een holletje vandoor gaan om achterom te kijken of we achter hem aan hollen. Nee dus. Pas als hij zijn spel vergeten is, weten we geboeid te krijgen om met ons op te lopen.
Al met al draaien M&M extra uren, zoals gebruikelijk tijdens de lente, zomer en begin van de herfst. Maar alles draait gewoon door, Sarko of geen Sarko. Workawayer Vanja komt vanmiddag aan, Lief is haar ophalen op het station terwijl ik een middag puntjes op de i zet. Met de Franse slag natuurlijk, want in de typische zomerhitte van vandaag, gaat alles een tandje Franser.

Sarko

Sarko

Een drama. Voor hem en voor ons. Na deze maandag helemaal besteed te hebben aan het toch maar plaatsen van een dubbele draad MET schrik, staat hij nu even alleen op een strookje van het bospad dicht bij huis. De verwikkelingen heb ik beschreven in een kort verhaal dat ik de verhalen-pagina te lezen is.

De zomerse brandende zon, wat opdonders van het schrikdraad, dazen, mugjes en die honderden vliegen, de zeer intelligente puber die de stal na 16 uur zat begon te worden en de resterende vermoeidheid van gister, laten ons even binnen bijkomen van de afgelopen 22 uur.

Ik ben al verkocht. Geen enkele twijfel. Al zijn wel de extra spullen en de aanschaf even een rib uit m'n lijf.

de offerte

U kunt het zich vast wel voorstellen. Dat u een vakman c.q. vakvrouw ‘bestelt’ voor het maken van een offerte voor het een of ander. Het is het inkopen van een dienst of service, mensenwerk. Je betaalt voor iets dat je zelf niet kunt doen en in een flink wat gevallen komt de mens bij u thuis om het werk in ogenschouw te nemen, misschien nog wat vragen te stellen, op te meten, kleurkaart achter te laten en wat weken later verslikt u zich letterlijk in de middagthee van wat de postbode voor u heeft achtergelaten naast rekeningen en de blauwe enveloppen; De offerte. (Hier zitten belastingpapieren ongevouwen in waterdicht folie met het logo van de staat, gelukkig zonder marketinggrap eraan vast dat het niet leuker kan, maar wel makkelijker.)

Marc gaat altijd mee als ik het eerste bezoek breng aan potentiële boom- of tuinklant. Nieuwe mensen ontmoeten en meedenken, altijd een lesje conversatie. We hebben een dikke drie kwartier te gaan, maar de tocht wordt toch langer. Een routebeschrijving krijgen aan de telefoon is al een probleem, ons gevoel voor richting puzzelt mee. We zeggen niets en rijden door de tropisch uitziende bossen, wolken, mist en regen. IJzig koud voor eind juni, we zeggen niets en dat wat gezegd wordt gaat over ‘dat huis’ niet kunnen vinden.

Een dikke Mercedes met departementnummer 90 voor de oprit die langs het huis naar beneden afloopt. We denken het beide; ‘Niet van hier, gelikt spulletje, ’t zal hier wel zijn.’ De traditionele poort zit dicht en er ontbreekt iets van een deurbel, maar dat principe kennen we. Het huis lijkt nieuw, maar volledig volgens de oude regionale bouwstijl neergezet.

Ze had het over de telefoon al over hele grote bomen. ‘Ze zijn zo hoog mevrouw, weet u zeker dat we elkaar goed begrijpen?’ We lopen de poort door om op een binnenplaats met nieuw grind te stappen. Een ‘voortuin’ die een sierlijke en smaakvolle mix is van Europese tuinen, er staat van alles wat en planten en bloemen die iedereen onkruid noemt, zie ik niet. De tuin is geen tuin, maar een tuinpark en grootse plannen, horen we later. Ik vind een deurbelknop, hypermodern aan de binnenkant van de stenen deurstijl. Blond regelmatig krullend haar tot op de bovenarmen, verder een klein nog steeds rimpelloos gezicht, slobbertrui, broek. Best mens dat direct begint te ratelen. Ze praat met een voor ons uitstekende articulatie, heeft een berg geduld en begrip, bijna meer vragen aan ons en verhalen over de ruïne die ze hier 10 jaar geleden kochten om een echt ‘buiten’ te hebben in haar geboortestreek.

Het stel, rijk geworden in de immobilié-business, neemt me bijna een verhoor af of ik wel mijn papieren heb en het echt officieel wit wil en kan doen. De hovenier zou het vorig jaar herfst wel ff fiksen, al die essen kort zetten. Op een mooie ochtend begin hij aan de essen voor de vijver, in z’n up. Al klimmend en zagend brak er een tak (meer een boom na 13 jaar) af die zijn dijbeen verbrijzelde. Gendarmerie, pompiers, een elektricien die toesnelde om de man naar beneden te krijgen. Drama. Vandaar, les Parisiennes willen een vakman, zeker weten dat ik verzekerd ben, dat ik het ook echt kan en nog zekerder weten dat ik niet alleen werk.

Drie uur later stappen vakvrouw en personeel rond 1 uur in de Rode, na een snel aperitiefje. We zaten hen duidelijk niet in de weg en frisse jonge vreemdelingen-aanwas is voor Parijzenaren een kans zich wereldburger te voelen in plaats van ongewenst in eigen land. ‘Impressionant’ zeggen we beide. Een snelle rekensom leert; Tegen normaal tarief en mijn werkwijze – rustig, nauwkeurig, professioneel traag? – een 17 dagen klus. Dat zou inhouden dat ik nu echt ronduit nee moet gaan verkopen tegen nieuw werk. Een genoeg-klus en dit houdt ons een twee winters zoet. Ik zie de mogelijkheden om ook eens wat dagen collega’s uit te nodigen, beetje mijn vaardigheden en kennis opkrikken. Marc ziet de fun ervan in en wuift het standaard-uurtarief-rekenen al snel van de hand. 32 rond de 80 jaar oude essen, die al in geen 13 jaar geknot zijn, mogen geknot. Clusters elzen opgekroond, 4 eiken, letterlijk, verzorgen. Oh ja, misschien ook de lindebomen naast de kerk.

‘Die lindebomen zijn van de gemeente, maar die komen hier nog niet eens sneeuw ruimen! We betalen en doen alles hier zelf.’

Dat vind ik niet echt raar. Mevrouw heeft zussen en broers. Haar zus heeft een ander stuk van het gehucht gekocht. Het superstrak gerenoveerd, van de broodoven een gite gemaakt en in juli en augustus zijn ze er wèl. Zo bezit hun familie zo zoetjesaan het gehele gehucht. Er hoeven alleen wat ouderen komen te overlijden. Dat vrijspel komt er niet. Want net als zij, komen de kinderen op latere leeftijd bijna altijd terug. Naar huis, naar hun geboortegrond. Die drang lijkt enorm bij de Fransen.  Maar als je dan een gehucht opkoopt en het in ere herstelt, verwacht dan niet dat de burgemeester je nog een handje helpt. Die kijkt, al leunend achterover, jou in je portefeuille.

De meeste kleine gehuchten zijn armoei troef. Zeker die van deze grote gemeente met het meest saaie, akelige en tijdens de feestdagen een kitscherig versierde kerk in het ‘grote dorp’. Maar dit gehucht is een Aveyronnais idylle. Van top tot teen verzorgt. Van bijna iedere plant en boom kent ze de Latijnse naam en weet wie het geplant heeft, gesnoeid. De liefde voor groen delen we. Het overdadige niet. Aan de volledig geruïneerde schuur is een uitbouw geplaatst. Het heeft de vorm van een zwembad, met drie heel brede dubbele glazen puien. 

Terwijl mevrouw weer druk is binnen, gaan wij kijken, rekenen, inschatten en ons best doen ons te concentreren. Dat valt niet mee met een rattenval waar twee jonge ratjes met schrik in de trillende lijfjes in een hoekje kruipen. Ze duwen tegen het geblokkeerde deurtje aan, de ruimte is net te klein om te ontsnappen. Mevrouw gelooft niet dat dit ratten zijn. Ik vraag meneer om de twee kleintjes zo snel mogelijk af te maken, maar ze denken dat er iets veel groters in het park huist. Vooral rond de vijver en bij de beek. Dus de kleintjes zullen verkommeren, terwijl meneer en mevrouw hopen op een grotere rat. Zij is panisch voor dieren. Reptielen, muizen, de meeste insecten, als het maar niet op een mens lijkt of een lieflijk vogeltje.  We kijken even naar binnen, die glazen puien lonken, want zo’n uitbouw is vreemd, te nieuw en is net even te veel ‘off-topic’. Een zwembad met jacuzzi, een douche en toilet, ligstoelen, kunst en prachtige volwassen planten, design-lampen aan de wanden. Alles op basis van de kleur van zand. Wel ja.

De weelde geeft ons een ambivalent gevoel. Niet dat we dit zouden ambiëren, meer van ‘waarom?’

30 juni

30 Juni 2012. Ik zat vanaf 2 uur in de middag alleen. Man weg en misschien voorgoed. Het was goed, dat wist ik. Over de consequenties maakte ik me nog geen zorgen. Het ‘misschien’ troostte niet, ik zal achteraf wel in een shock  gezeten hebben toen Nadine in de schemering het terrein op kwam rijden. Ze is jarig de 30^ste, wist van onze scheiding en kwam zich over me ontfermen onder het mom van een klein feestje. Op haar verjaardag en mijn kogel door de kerk  gorges.

Nu weet ik dat ze zich in mij herkent, van toen zij zich in dezelfde nesten verwikkeld zag als ik die periode vorig jaar. Ze kwam me gewoon troosten. Met de meest zuivere eau de vie op basis van peren en een blowtje op de koop toe. Ik had natuurlijk heel de dag niet gegeten. U snapt het al, ze heeft me naar bed moeten brengen en is blijven slapen in haar eigen busje. Ook de zondag erop is ze tot in de middag gebleven, babbelen, luisteren en laten zien dat weet waar ik zit. Achteraf precies wat nodig was om me uit die shocktoestand te halen.

30 juni zal altijd een memorabele dag blijven. Voor de M&M die op eigen wijze hersteld lijkt te zijn. Er gingen 4 weken aan vooraf met vele verwikkelingen, de modder te hard om mee te gooien. Er gingen 4 jaren aan vooraf die de voorbode waren van de invulling van een groot verlangen. Zo’n groot verlangen dat het voor veel mensen pas in zicht komt als ze de dood in de ogen kunnen kijken. Een verlangen waar de hele spirituele wereld op geënt is en er een leuke ‘business’ van heeft gemaakt. Wat toch iedereen wil en soms ook probeert af te dwingen ; Thuis komen in jezelf. En thuis blijven. Daar zijn, dat je onafhankelijk bent van waar je bent, met wie je bent, wat je doet om nooit meer te hoeven verhuizen met je ziel of daarop moet wachten tot het laatste moment.

Het is bijna een jaar later, die 30^ste juni. Afgelopen donderdag stond ik de tafel te dekken bij JP en Nadine, te midden van haar chaotische hypermanier van de organisatie van het verjaardagsfeest en de grote intocht van vakantie vierende vrienden en twee families. Omdat ze beter is gaan luisteren, pikt ze ook hier en daar mijn zoete broodjes op en maakt een grapje in het Frans, dat ik pas vat na toch zeker 10 seconden erover na te moeten denken. “Vorig jaar op deze dag één ezel eruit en dit jaar dezelfde dag een ezel erbij.” Dit natuurlijk met haar kenmerkende vleugje ondeugend sarcasme. JP is niet zo doof als dat hij al blind is. Hij kijkt naar mij omhoog vanuit zijn vaste rook- en TV-stoel en trekt zijn wenkbrauwen op. ‘La Grande’, zo noemt hij me sinds ik vorig jaar november vaste donderdag tafelgast werd, huisvriend met een sleutel van het kapitale pand, krijgt een onderzoekende blik.  

Sinds die 30^ste vorig jaar is alles in mijn leven volledig op z’n kant gezet. Het roer ging wéér om. Eén groot verschil, het balletje is nog lang niet uitgerold.  

Marc is aan het einde van de zomer naar huis gekomen. Hobbels en bobbels, maar weer een stuk verdiept door onze eigen afstand te bepalen, eigen ruimte te nemen. Pure overlevingsdrang, leek me zo. Maar schijn bedriegt. Het is enkel zoals wij getrouwd willen zijn, alleen wisten we dat voorheen zelf nog niet. 

Mijn penvriend vergeleek het met de eenheid die Simone de Beauvoir en Jean-Paul Sartre vormden. Ik geloof dat ik me daar helemaal in kan vinden. Onze kracht is groter geworden, we kunnen meer aan als M&M en profiteren nu van het even doorbijten vorig jaar.

De 30ste juni 2013 wordt vandaag al aangehaald, omdat ik morgen Nadine wil verrassen om te feliciteren en te bedanken, we P op bezoek krijgen én we onze puberale Sarko mogen verwelkomen. Marcel zal nog wel even blijven om te kijken hoe we een klein stukje terrein hebben afgezet voor de eerste weken. 

Donderdagbeleving XXVIII

"De 'knoflook-man' is er deze week weer. Zijn kwaliteits knoflook is zeer bekend en we kennen elkaar inmiddels ook een beetje. Naast hem staat mijn lieve olijven-wijnkoopman. Zo één met een brede snor, alpinopet en flirt-oogjes, waar ik steeds langer een praatje mee kan maken. De knoflook-man is een kerel apart met zijn wel zeer corpulente lijf versus een kleine gestalte. Zijn hoofd lijkt veel te groot op het propperige lijf, zijn gelaatskleur is bijna grijzig en zijn onderkin bijna groter als zijn hoofd. Grijze haren en een stoppelige kin, waar je dus veels te veel van kan zien. Vriendelijk is hij wel en ik wil graag zijn bos met 3 kilo knoflook. Nors is hij zomers, hij heeft een hekel aan de toeristen en passanten die hier niet wonen. Zodra hij weet dat je hier hoort, slaat hij om als een blad aan een boom. Ik krijg de bos voor een tientje, het gescheurde karton eronder verteld dat ze 12 euro kosten. Dat blonde haar doet het hem dus nog goed, of mijn status als 'blijvertje'?" (Uit Casanova)

Vaste prik op de markt was het openbaar omhelzen van Rene, gezeten op een krukje, ingeklemd tussen huifkar met dieselmotor en het tafeltje met knoflook en soms een berg sjalotjes. Luidkeels begroetten we elkaar, lachten we elkaar toe, maakte we een babbeltje, hij en ik. De dikke man in hawaii-overhemden met schakelketting om de nek, stoppelbaard en steevast twee slangetjes in zijn neus die over de grond naar zijn wagen lagen om via de zijdeur de flessen zuurstof te bereiken. Hij kon al jaren niet zonder die zuurstof, longemfyseem. Maar het pakje Gauloises ontbrak nooit in het borstzakje. 's Winters naar zijn familie in Mexico vliegen werd hem steeds lastiger gemaakt, want die zuurstof kocht hij op de zwarte markt, geen verzekering, in geen enkel systeem opgenomen, vogelvrij verklaard. Die flessen mogen niet bij je handbagage, u snapt het al; papieren moet je hebben.
Dat was De Knoflookman die ik iedere herfst gedag zei, vast fijne feestdagen wenste en een gelukkig en gezond nieuw jaar. Pas in juni verscheen hij weer met zijn 'kar' en tafel, flessen ongebakken lucht achterin, tussen bergen modderige knoflook en uitjes. Begin van de winter even het ziekenhuis in, papieren regelen en overwinteren in Mexico bij een gedeelte van zijn familie en anders naar zijn stacaravan aan de Middellandse Zee. 
En dat met knoflook verkopen, niet slecht.

Vanuit mijn ooghoek zag ik vorige week dat zijn zoon er zat. Aan de rand van de markt, een beetje afgezonderd van de rest. Geen tijd om te babbelen met de mooie jongen waar Rene een sport van maakte om ons te koppelen. Ja, Rene zag het helemaal zitten, de blonde Martine en zijn zoon.
Vandaag hoor ik mijn naam als ik even met Robert en Gigi sta te kletsen over Sarko, schrikdraad en het opvoeden van die pluizenoren op hoefjes. Het is 'zoonlief' die vertelt dat hij niet de echte zoon is van Rene, maar een zakelijke zoon aan wie Rene de knoflookbusiness overgeeft. Want ja, Rene is niet meer. Ingeslapen in een ziekenhuisbed ergens tijdens koud en nat februari. Ik condoleer le bon mec en babbelen terwijl natuurlijk ie-de-reen al weet dat Rene drie jaren lang geprobeerd heeft een vrouw te vinden voor de eeuwige vrijbuiter met de diep bruine ogen. Men kijkt quasi nonchalant toe hoe hij het flirten ervan afbrengt en hoe la Batave reageert.

Ik flirt gezellig met hem mee, dan hebben de dorpelingen ook weer wat om over te praten en ik neurie het lied 'De monniken' van Jaap Fisher voor me uit als ik richting forellenman slenter.
Rene, ik zal hem missen, want die bruine ogen kunnen dan wel mooi zijn, ze missen het verhaal van de onbespoten knoflook. Of hij nu sierraden verkoopt, foie gras of pompoenpitten, het is hem om het even.