Zomaar een lente ochtend

Voordat M komt en we zondag een broodbakdag in willen lassen, moet er rond de broodoven en in de moestuin wel gemaaid worden. De paadjes een maaikop breed, de trapjes natuurlijk en voor de broodoven, waar het een verwilderde bende is, want gedurende een moesson doen we niets in de moestuin, zo zinloos.
Het valt ons ieder jaar op; het aantal escargots, de grootte van die eetbare beestjes, enorm! Ik heb al gesurft op internet naar de reglementen, hoe een slakken-farm te beginnen. Maar och-och, schiet mijn Frans even tekort zeg! Verder schijnt het makkelijk te zijn, de composthoop-vrachtwagenbanden zijn het al, dan wel erg klein, maar toch. We laten ook de grassen en wilde bloemen en planten groeien rond de plantvakken en paadjes, die ik elke keer iets anders vorm kan geven. Het is een weelderig paradijs voor insecten, die escargots natuurlijk, vogels, en kater Cros die werkelijk de meest idyllische plekjes uitzoekt om te dutten, te jagen en mij in het oog te houden om af en toe in me te kruipen of even aanwipt voor een ontteek-beurt. Het houdt ook het kostbare water vast, de grond los en rul, vinden de regenwormen geweldig, die zijn ook angstaanjagend groot moet ik bekennen.
Bosmaaien op dit soort terrein is alles behalve leuk. Het is erg vies ook, ik vermaai erg veel slakken, de slijmerige en plakkerige stukjes vliegen in het rond, misschien goed voor de huid met hun Q10-slijm, maar toch. Verder vliegen de steentjes in alle vormen en maten alle kanten op, ook met een broek aan, veroorzaken ze soms heel kleine putjes en wondjes. Een veiligheidsbril is het enige dat ik dragen wil, anders heb ik amper zicht op wat ik doe en ik ben een zeikerd die om dat ene margrietje heen maait en net dat plukje vergeet-me-nietjes wil laten staan, maar wel dat topje brandnetel genadeloos aan stukken slaat met het draad. -Verderop mag brandnetel groeien wat het wil, voor de vlinders en het bemesten van de aarde.-
Na het maaien, doorgezweet en met vermoeide spieren is het zaak nazorg te plegen. De bamboe-watergoten moeten maaiselvrij, de trapjes vegen en stapstenen vrij maken. Rond de broodoven heb ik de bramen weggemaaid en ik stop de bosmaaier even, zet oorkleppen af en haal die wazige slakkensmurrie-bril van m'n neus.
Dan gebeurt het weer, altijd;
De andere wereld die zich zo moeilijk laat omschrijven, omdat deze zo onaards aandoet. Of bevestigd dat het paradijs wel degelijk op aarde te vinden is. De geur van de ochtenddauw en de natte aarde, de bloemen en het lenteblad, bedwelmend, ik kan niet anders zeggen. De koele bries die de geur van het stromende water meevoert, het water van de waterval in het ravijn. Omringd door bloemen, hoge grassen in een ongekende varieteit, bloeiende brem, bosaardbeitjes die hun bloemen nu nog laten zien om het licht te vangen, de vogels, alsof ik in een volière sta. Als ik de helling op kijk, zie ik de broodoven, een lieflijk gebouwtje met de ronde oven erachter met de schoorsteen in het midden, verder, hogerop ons huis, statig, authentiek, onverwoestbaar als het lijkt. De akelei kietelt een hand, ik moet verder, wakker worden Tien! Werk aan de winkel. Maar lieve lezers, dit is moeilijk. Ik zou in de droom willen blijven die tegelijkertijd de realiteit is.

Trap 2e fase

Heel trots zijn we alle twee, op Marc natuurlijk die de visie had van 4 dode bomen een wenteltrap te maken om het middenhuis en het hoofdhuis met elkaar te verbinden.

Tussen alle andere bedrijven door kost zo'n klus toch maanden, net als met de hout gestookte stokoude CV. Het was lachwekkend hoe we met z'n drieën -Harry- de drie eiken in de Rode 'tilden', met een klep die niet meer dicht kon de openbare weg op om een half uur rijden van huis voor 3 tientjes in dikke planken te laten zagen. Het was net zo leuk om de stam van de kastanje van veel meters in de grote slaapkamer te drogen te leggen, het hoekje om, terwijl het hier al klein en propperig is, niet wetend of we hem ooit rechtop kunnen zetten, want een trapgat was er toen nog niet. De kastanje bleek krommer als dat hij er buiten in het bos uit zag, maar goed, M&M rommelen graag, 'we zien wel'. Ik heb getwijfeld, die paal past natuurlijk nooit! Hoe verlijm je zulke massieve eiken planken? Maar niks hoor, Marc is uit hard hout gesneden, wat hij in zijn kop heeft, komt er ook echt uit en hij blijkt vaker gelijk te hebben dan ik toe wil geven.

Lijm, schroeven, het zagen, stofzuigerzakken, lijnolie, toekomstige verlichting; de trap in z'n geheel heeft ons ongeveer 100 euro gekost. Tijd telt voor ons natuurlijk niet en dat noemen we een zegen!

De trap naar boven loopt beter als de trap naar beneden, oefening baart dus een fijne trap. De 2 te smalle treden naar beneden gaat m'n Lief nog verbreden en als je naar beneden loopt was het een extra steuntje om je hand in de open gezaagde vloer (van die 'broodjes') te leggen, stoten we ons hoofd niet, wat regelmatig gebeurde. Ook dit heeft Marc in stand gehouden door een plankje een gat te geven, scherpe randen zijn afgerond en de volgende stap zijn die twee treden en verlichting met hotelschakelaar.

Nu maar eerst even rust, het stof laten dalen, gast over de vloer dit weekend en mijn voorbereidingen voor een mini-vakantie naar Toulouse voor het vernieuwen van mijn paspoort. (Over Nederlandse burocratie gesproken)

hokjes voor later

Marc wil wel even een break en laat de boel de boel als P hem vraagt even met hem mee te gaan naar Port Leucate, een badplaats aan de Middellandse zee, voor het aansluiten van een airo van een kennis die daar een 'vakantiehuisje' heeft. (Die dat niet door Fransen wil laten doen, al zittend in Nederland... -ik zeg niks-) Een 4 uur rijden, maar dan wel strand en zee, een vlakke horizon op de dag van volle maan.
Ze komen aan, wandelen op het strand met hond, eten een hapje en gaan slapen in het 'vakantiehuisje', nadat Marc zich een uur vergaapt aan het opkomen van de maan. Doordat we zo diep in een kloof zitten zien we geen opkomen en ondergaan van zon of maan en dat is het enige gemis dat we ervaren, een wijds uitzicht. Dat dat uitzicht je ook wijds laat denken beseft Lief zich tijdens het turen tot zijn ogen er zeer van gaan doen.
Dat vakantiehuisje aan de Middellandse zee is als 13 in een dozijn, kleiner als 30 vierkante meter, met kitchenette, twee bedden, tafel en stoelen, ramen en luiken, toilet en mini douchecabine en je bent dan 80 duizend euro lichter en een heus vakantiehuisje aan de Middellandse zee rijker.... 80.000! Waar je in het zelfde authentieke rustieke fris ruikende favoriete Frankrijk een normaal goed huis voor kunt kopen, vrijstaand met voor Nederlandse begrippen een riante tuin en rommelzolder. (Ik zeg niks.) Maar die zee hè, die doet het hem.
Dat je geen plek hebt je kont te keren, de rottende algen ruikt aan de binnenzee van het opgespoten schiereiland, dat de straatverlichting van een nu verlaten boulevard als een eeuwige zon je enige kamer verlicht, dat je zomers altijd in de herrie en BBQ-stank zit, dat je geen privacy hebt en er geen stukje echte natuur te vinden is doet er allemaal niet toe. Je hebt een huisje aan de Middellandse zee. (Ik zeg niks.)
Het seizoen is nog niet open, daar moet je natuurlijk op wachten, 65 plusser of niet, voordat je je kunt laven aan de Middellandse zee, op de boulevard, kijkend naar buiten, met een bespiegeling in de rimpelloze zee, een spiegel buiten jezelf, net zoals je spiegelt buiten jezelf als je naar mensen kijkt, op terras, strand, straat, restaurant en club, 'zij wel, ik (gelukkig) niet'. Al het groen is aangeplant, ook de palmen met hun ziekte die er misschien allemaal aan gaan zodat de Middellandse zee de Middellandse zee niet meer is, zonder palmbomen. (Herman, ik heb een bult gezocht op je weblog om een link te plaatsen naar het bericht over de zieke palmbomen, maar ik heb het niet kunnen vinden :-(
Verschraald doen de planten hun best om zich prettig te voelen in de zoute rottende algenwind, treurnis alom is wat Marc ziet, hokjes met een dak erop, zover het oog naar het Noorden kijken kan met daarachter die machtige blokkade van de Pyreneeën. Veelal opgetrokken gebouwtjes met dezelfde daken, afmetingen en muren aan zelfde straatjes net dezelfde tuintjes met RTL4 via de satellieten op de daken. Vanuit de lucht ziet dit plaatsje eruit als een printplaat, een zelfde iets als Zoetermeer en Almere??
Opeens moet ik denken aan hokjes, hokjesgeest, hokjes denken, etiketten plakken, inkaderen, veilig stellen, verzekeringen, banken, crisis, gevallen kabinet, opnieuw structureren, nieuwe hokjes, nieuwe ronden, nieuwe kansen, hokjes, andere 'steunpilaren'.... Wat we met de omgeving kunnen en doen, doen we ook met elkaar en de oh zo veilige, in hokjes opgedeelde maatschappij, wordt onzeker. (Ik zeg niks.)
Die heeft het voor elkaar, met zijn huis aan de Middellandse zee.
Die is Commissaris van Ingewikkeld-Orgaan.
Die heeft een topbaan, is nooit thuis, maar rijdt wel een mooie wagen of drie. -wanneer weet ik niet hoor-
Die combineert moeder zijn met vrijwilligerswerk en een voltijd baan en gaat regelmatig op vakantie. Naar de Middellandse zee?
Die is aan het rentenieren in het buitenland.
De ander, de spiegel, het naar buiten kijken om jezelf te zien. Helaas het effect van het hokjes denken en ook wij ontkomen er niet aan. Niet door gebrek aan een wijds uitzicht, maar als we de hokjes opzoeken waarbinnen mensen zich zo veilig voelen, die duidelijke grenzen als je naar je oude brik kijkt dat niet wil starten terwijl je je moet haasten om te werken voor Commissaris van Ingewikkeld-Orgaan met een wagen of drie, een vrouw die alles-kunner is met een huis aan de Middellandse zee, al toe aan het rentenieren aldaar.
Wéér die keuze die we allemaal hebben, en nu zeg ik wèl wat!
Op het randje van die maatschappij leven wij. Af en toe stappen we erin, maar zijn dankbaar weer terug te keren naar ons innerlijk wijdse uitzicht. Het gaat heel erg slecht in Europa, de eindresultaten zijn een glimp aan de platte horizon, te ver weg om het goed te kunnen zien. Teveel leven we binnen ons zo veilige kadertje, halen onze schouders op met een blik van 'wij kunnen er ook niks aan doen', laden ons karretje nog steeds vol in de supermarkt, terwijl we onze buik al vol hebben van vol. Zeven miljard zielen, 7!
RTL4 kijken via de satelliet, het nieuws volgen en 'op de hoogte zijn', verder kijken naar diezelfde hokjes dan je eigen omgeving is voor ons zinloos, het maakt geen verschil, het blijkt niet te verrijken.
Wij groeien, we veranderen, transformeren, worden geraakt door vele dingen die ons op ons pad houden, de weg wijzen die ons hart blijkt te weerspiegelen. Marc dacht, had de hoop, dat iedereen meehobbelt op de onvermijdelijke stroom van het leven. Maar helaas, een dag aan de Middellandse zee, de reis ernaar toe, de smerige lucht met verziekte geuren, de kaalheid, het beton, de aangeplante natuur, nog steeds die snelle dure auto's, mensen hutje mutje, mensen met een status die wij niet meer begrijpen, reikend naar meer of beter, of ja, rijker... Helaas, wij, als mensheid, lijken niet te groeien, oorlog-dreiging in het Midden-Oosten, kindjes met hongerbuiken, drinkwater tekort, gevallen kabinetten, armoede, haat. Waar zou het toch door komen?
Hokjes, labels, etiketten, tunnelvisie, een zee die niet meer spiegelen kan en een beslagen spiegel in de badkamer.
Laat maar, M&M zeggen niks.....

.

 Gewoon een 'standing stone'

 Het stalpad, blauw van de vergeet-me-nietjes met hier en daar hoge grote diep paarse akelei en bosaardbeitjes.

Wilde bloemen....

Trappen

Ongeveer 5x8 meter is de gehele vloeroppervlakte van het boven huis. Verdeeld in tweeën met de woonkeuken en een smalle zijkamer die je bereikt door links van de voordeur de trap naar boven te negeren en een klein houten deurtje te openen. De enige trap in huis vult de woonkeuken, samen met de kollosale schouw, die nog groter lijkt door de kleine kamer waar die in staat. Geen ruimte voor een zithoek, of je moet een minibarretje plaatsen als eettafel. Om de rest van het huis te bereiken moesten we altijd buitenom, via de smalle afgesleten stenen trapjes. Ach, we zijn maar met z'n tweetjes, kleine families die niet 1-2-3 op de stoep zullen staan, geen B&B of Gites plannen, we zijn niet lang, groot en breed -Marc wel breed natuurlijk- dus we redden het prima. 

De trap met houten tussenwand maakt onze woonruimte heel klein. De vorige eigenaar heeft het wandje onder de trap maar geel geverfd -lelijk!- om het op te lichten. Onze werkruimte willen we wel in de woonkeuken, want anders verkleumen we, moeten we de kabels een eind doortrekken ten kostte van de signaalsterkte en we beleven dan die woonkeuken niet, we zijn verknocht aan die ruimte met de schouw, wel twee ramen! en twee deuren naar de terrassen toe. We werken veel achter de computers, juist als het slecht weer of donker is en we hebben geen TV. (een echte aanrader) Dus proppen we het eerste half jaar ons kantoor in dat kleine hoekje onder de kastanje houten trap.

Na wat ritjes Nederland groeit de spullenberg en ook de behoefte aan bewegingsruimte. Voor de douche, het toilet en de grote slaapkamer moeten we altijd buitenom. De raderen van Marc draaien al vanaf het eerste uur; 'er moeten trappen komen, één naar beneden, om het huis beter te isoleren en een andere naar de kamers boven zodat de tussenwand eruit kan en ruimte te besparen middels een verlengde wenteltrap.

Eerst dat houten deurtje er maar uit, wat de doorgang naar de zijkamer makkelijker maakt. De tocht door het verrotte zijraam in die kamer negeren we maar even. Op een regenachtige middag slopen we de zijwand gedeeltelijk en fabriceren een bureau waar onze computers de ruimte krijgen. Dat is al een hele vooruitgang, een verademing. Helaas hebben we weinig kasten of opbergruimte, dus het huis staat hier altijd vol met snuisterijen, boeken en oude gevonden typische franse boeren gebruiksvoorwerpen. We willen het zo authentiek mogelijk houden en M&M op een fijne manier toevoegen.

Marc blijft dubben over die trappen, dat de tussenwand en de massieve trap moeten gaan wijken wisten we al tijdens ons eerste bezoek aan dit huisje. We bezoeken alle franse Gamma's in de hoop dat we vallen voor een zo klein mogelijk betaalbare prefab wenteltrap. Maar die dingen zien er niet uit, staan als een vlag op een modderschip in dit zo antieke lieflijke maar donkere cottage in het bos. Net als de nok voor de overkapping van het zwembad plukt m'n Lief een dode kastanje uit het bos en legt deze te drogen in zijn slaapkamer. Het is de trappaal, een dikke kronkelige stam. Vorig jaar zomer leent hij een Makita van P voor het maken van een trapgat naar het middenhuis en de stoftroep vangt aan. Een maandje later zijn we gewend aan de typische, enigszins linke wenteltrap, samen met een dubbelglas raam in de zijkamer en de CV heeft hij gezorgd voor een betere isolatie. Maar ja, die trap naar de bovenverdieping.... De paal moet verlengt, eiken houten treden verlijmd, de brede trap moet weg, de zijkamer boven vergroot en een extra halletje... Het is geen sinecure.

Gisteren was het voor de verandering weer eens vies nat (on)weer, lakens hangen om de werkzaamheden van de wenteltrap, maken het huis nog kleiner en donkerder en samen fixen we dat wel ff. Die tussenwand eruit en die grote donkere trap slopen.. demonteren met beleid, want het hout is prachtig, nuttig.

Marc maakt nog een paar treden, ik ga de trap slopen. Cros en Joppie vinden dit maar niks, hun hele configuratie om zeep. De foto boven; een trap zonder leuning en een missende trede... Het is nu al ruimtelijker, maar raar! De rommel wordt met iedere trede die ik weghaal erger, eventjes, één dagje.

Opeens is ie weg... De tussenwand met trap. Omdat Marc er even tussenuit gaat met P, twee nachtjes, laat hij de trap voor wat hij is, ik zet wel een stoel neer om naar boven te kunnen, we slopen de tussenwand samen, improviseren het bureau wat deels bevestigd is aan die tussenwand en vinden dit proces weer moeilijk. Voor ons een balzaal! Die 5 bij 8 meter in z'n geheel, vele nieuwe mogelijkheden, wèl een zithoek, open kantoor met zicht op het raam voor beide en de schouw. Verandering en een grote!

Begin van de avond ruimen we alles zo goed mogelijk op. We missen de snuisterijen aan en op de trap, de decoraties aan de wand in het trapgat, het is heel raar en tegelijk een verademing, letterlijk. We kijken een film's avonds en Marc blijft werken tussen zijn oren. Hij kan zijn ogen niet afhouden van het trapgat, zoekt oplossingen voor verlichting, spullen, de kast waar hij nu naast zit, snoeren en comfort.

 Ik ben dolgelukkig met het licht en de ruimte. Vanmiddag ga ik wéér stofzuigen, dweilen en opruimen. Wat ik al weken doe sinds hij begon aan de verlenging van de wenteltrap. Die trap is heel erg mooi, natuurlijk, helemaal zelf gemaakt van hout uit ons bos, met liefde bewerkt, geschaafd, verlijmd, gezaagd, geschuurd en in de lijnolie gezet. Alleen ik hoef gebruik te maken van de trap naar boven, naar mijn kamertje, ik wen wel aan het gekronkel en het valt al reuze mee!

Zwaar weer

De goden hebben zich afgelopen winter goed voorbereid op een prachtig nieuw seizoen. Het bad vol laten lopen kostte ze een paar weken, het badderen zelf ook. Nog even naar het toilet en de haren föhnen (warme stormwind), toilet doorspoelen, bad leeg laten lopen en de stekker van de föhn eruit (onweersbuien). Klaar voor het ontbijt met alle lentebloemen en zoete orchideeën, het kan niet op!
Wat heeft geresulteerd in een internet- en telefoon debacle voor ons nietige mensjes in een groot gedeelte van de regio. Of je nu via Wimax belt en surft of via een zelf betaalde ADSL lijn, het maakt niet uit.
Sinds zondag is onze modem van streek. Dan eens een minuutje verbinding om zich heel de dag verwoed te resetten. En dat rode lampje maar knipperen.
Af en toe hebben we even internet, en geen telefoon. Dan weer even telefoon, om plotsklaps weg te vallen wat een gesprek onmogelijk maakt.
Eindelijk is het even droog met wat zonnestralen en een warmte die we zijn gaan missen na de hittegolf in maart. We hebben een enorme achterstand in het buitenwerk, dus dat de regio zonder stabiele zendmasten en satellieten zit, is voor ons een prima steuntje in de rug om lekker de moestuin in te gaan tot groot vermaak van Cros die heel de dag bij ons is. Lekker soezen in de schaduw van de kruiwagen, even de boom in om gek te doen, al rollend en draaiend zich te ontdoen van wintervacht en op schoot kruipen voor een ontteekbeurt.
Toch voel ik me niet prettig. Zenuwachtig, of opgejaagd, teveel energie dat ik probeer in zaaigoed kwijt te raken. Het lukt me niet, vandaag niet.
Ik ben begonnen aan een boek, eindelijk. Ik moet volhouden, als ik weinig afleiding heb schrijf ik het beste en zo word ik wakker; al ratelend op mijn toetsenbord. Dus internet mag van mij een tijdje wegblijven, ik schrijf toch in Word. Wel mis ik de vrije snelle communicatie met vrienden, via Skype, wat nu echt niet kan.
Dat zware weer is voor de natuur geen zwaar weer, maar gewoon wat het nodig heeft. Voor ons is het toch ook een zegen, want de bron heeft weer druk, de aarde is fijn doorwaterd en we krijgen de gelegenheid om klussen te doen die al veel te lang liggen (schrijven en de trap naar boven).
Weer kan niet slecht zijn, of te koud of in de war. Weer is gewoon weer en van opwarming?? Heb ik niets gemerkt afgelopen winter.

De 5140i

Mobiele telefoons heten tegenwoordig Android, Blackberry of Iphone. Gewone mobiele telefoons zijn er natuurlijk ook nog. Maar zo antiek als de mijne is een zeldzaamheid. De Nokia 5140i is best modern hoor; een camera voor foto's, een zaklampje, compas, waterpas, stopwatch, bluetooth -bestaat dat nog?- internet, MMS, SMS, gewoon bellen kan er zelfs mee... Gekocht in 2004, handig voor m'n buitenwerk, want hij is waterdicht, stootvast en niet kapot te krijgen. Op één ding na dan, het toetsenbord flapje. Dat is een jaar geleden gaan scheuren, rubbermoeheid of zoiets.

Nu wil ik graag de sim kaart behouden en in een ander toestel doen. Of een nieuw stootvast, waterdicht hoesje bestellen om deze stokoude telefoon te blijven gebruiken. (te bestellen, in Nederland, en 'toevallig' niet op voorraad) Als ik eens weg ga, naar Nederland, heb ik een telefoon nodig om bereikbaar te zijn of voor in geval van nood. Maar de belangrijkste functie is de wekker die er natuurlijk ook in zit. Trouw, ongelooflijk trouw is mijn Nokia-wekker. Zo trouw dat Marc hem al meerdere keren weg had willen gooien, omdat ik verknocht was aan de snooze-functie, soms een uur lang. -Apart genoeg kom ik nu bij de eerste Nokia-deun mijn bed al uit. Heel apart, want dat snoozen kon ik al te goed als kind, alleen had ik toen een rinkelwekker die, eenmaal uit gezet, niet kon snoozen, ik versliep me dus dagelijks, ik ben geen ochtend mens.-

Zijn ingewanden liggen al maanden bloot, een nogal kwetsbaar aangelegenheid om nu de wekker te zetten. Een rondgeschreven potlood werkt nog het beste om de wekker te zetten. Met een slaperige kop zet ik de wekker uit met een hoekje van mijn nagels. Maar die beschermhoes zit er niet voor niets en ook dat werkt niet echt meer naar behoren. 

Al maandenlang zoek ik in winkels naar een nieuw toestel, simlock vrij, zonder poespas, stevig, niet teveel super kleine toetsjes, want met mijn werkhanden gaat dat irriteren. Maar helaas, men wil perse dat je een toestel koopt met poespas, met abonnement, met ingewikkelde prepaid sim-kaart, met de gebruikelijke toeters en bellen. 'Koop dan een wekker' zou je denken. Maar dan zou ik onthand zijn in geval van nood, moet ik er één lenen als ik erop uit moet en mensen steeds een ander nummer geven, onhandig.

En mijn franse prepaid simkaartje van SFR is een hele goedkope, beltegoed is oneindig lang geldig, de kosten per maand laag en ik heb nog ontvangst ook, thuis, binnen die meters dikke muren, als het onweert en onze andere mobiele telefoon van France Telecom geen enkele ontvangst heeft.

Gisteren stond ik in een redelijk grote supermarkt met in een vitrinekast een rits aan mobiele toeter- en belapparaten. Maar de dame achter de balie wimpelde me gelijk de super uit met de melding dat zij er geen verstand van heeft en er niemand was die me kon helpen met informatie. De speurtocht in afgelegen Frankrijk ben ik beu.

Dus hier komt weer een verzoekje;

Heeft iemand een simlock vrij mobieltje, een echte pure Mobiele Telefoon, met oplader en een goede batterij die het opgeladen langer uithoudt dan 4 uur? Een oudje, één met kunstgebit en grijs haar, ergens in een lade of kast, vervangen door een Blackberry, Android of Iphone, omdat dat volgens de telefoonmaatschappij voordeliger, beter en nieuwer is? Het hoeft niet de Nokia 5140(i) te zijn, als het ding maar wekt, smst en belt.

Als je me uit de brand kan halen, stuur me dan een mailtje naar contact@opennaarfrankrijk.com voor het adres.