Foto's van de week

Afgelopen week heb ik dagelijks veel werk verzet. Voornamelijk in de moestuin. De bloemkool- en spitskoolplantjes moesten toch echt de volle grond in en beschermd met halve petflessen. Veel water geven in het begin is noodzakelijk. Om ruimte te creëeren moest er ook een vakje leeg van doorgeschoten prei en bloeiende kolen. Ik verpoot de rabarber in autobanden, zo kan ik ook de grond bemesten, want zo in het graniet-zand verkommeren de mooie planten en we vinden rabarber nou juist zo lekker.
Verder zaag ik een doorkijkje vanaf de oprit de moestuin in, en af. En met de stokzaag zaag ik veel acacia-takjes aan de stammen weg. Ook de kandelaar die boven de secadou in de acacia hangt -voor de grap en sier- zaag ik vrij. Meer licht en ruimte maakt het fris en verzorgd.

"En wie ben jij dan wel?" Lijkt deze sprinkhaan te denken als hij poseert voor een foto.

Een nog springlevende vlinder in de kas.

Deze vlinder is al zo duf, dat je hem zo kunt pakken. Vanavond is hij/zij waarschijnlijk dood, maar ja, ik kan er niets aan doen.

Ik ruim 2 keer per jaar de schuur op en maak hem schoon voor zover dat kan. Dit keer was het erg veel werk, omdat m'n lief met het schuurdak bezig is. Overal kasten opzij, emmers erop en teiltjes en bakken of pannen op de grond om het lekwater op te vangen. Planken, balken, stukjes hout en zaagsel, stronkjes, potjes en bakjes met verschillende spijkers erin, gereedschappen met en zonder snoertjes. Het ligt allemaal door elkaar, op de grond, de muur en achter spullen die je bijna nooit nodig hebt. Marc wacht tot ik de rommel zat ben, terwijl ik er haast nooit kom. (Eén keer per jaar voor het maken van decoratie's.) Maar ik zie er wel gat in en hij absoluut niet, waardoor zijn dak-project gewoon stil komt te liggen. Na 3 uur stofhappen en oren en neus vol zaagsel-stof, heb ik de klus wel geklaard en ben ik een heel blije echtgenoot rijker.

De zachtroze papaver zaait zich ook makkelijk uit. De hoge planten houden de nog kleine tomatenplantjes gezelschap en voorzien veel insecten van lekkernijen.

De broodoven heeft vanuit het bosaardbeitjes-perspectief een zee aan korenbloemen. Ik kreeg vorig jaar een bloemenkaartje met een matje met bloemenzaadjes erin. Roze bloempjes en 1 plantje korenbloemen gingen het wel doen, wat nu resulteert in een blauwe bloemenzee. Wie had dat kunnen denken.

De kas is een laatste rustplaats voor insecten van allerlei pluimage. Ze sterven het liefst in de paar kweekpotjes die er staan. Helaas, maar overdaad schaadt ook.

Wat een pracht!

In vol ornaat.

De doucheslangen-installatie. Hoewel we het gisteren alletwee te koud vonden; het water dan. Er zit weer een foutje in de constructie, dus knutselt Marc op deze zondagochtend weer verder aan het eerste dat hij hier wilde maken.

2,8 km afsfalt

De D-weg waar het bospad aan ligt heeft er een B-weggetje bij; het bospad. Twee weken geleden is men verder gegaan aan het geheel asfalteren van het bospad. Op ons verzoek tot de buren en geen meter verder. Wat mij verplicht wel een keer de ergste kuilen handmatig te dichten met stenen. Maar a la.
Het ziet er letterlijk raar uit; een prachtig bos, ongerept met een biodiversiteit waar je je over kan blijven verwonderen, een lust voor biologen en andere kenners of de gewone liefhebber van natuurschoon optima forma. Dit met een strakke antraciet grijze asfaltbaan er doorheen. In z'n drie rijden wij de piste, 40 per uur in nog geen 7 minuutjes. De bermen zien zwart van de teer, de kruiden en bloemen zijn verdwenen.
Nu is er natuurlijk al eerder een stuk geasfalteerd en de natuur trekt wel weer bij.
Maar de bermbegroeiing is arm en eenzijdig. Door de warmte absorberende werking van asfalt is het erg droog, erg warm en veel van de planten die er stonden hebben nu geen kans meer. Denk aan gipskruid, boterbloemen, vergeet-me-nietjes, bosaardbeien, tijm en marjorein. Ook zien we geen zonnende slangen meer, padden in de mist of de honderden vuurbuiksalamanders, helaas, gewoon verdwenen!!
We blijven verontwaardigd. We komen de strepenzetters tegen, de mannen die de gekleurde streepjes plaatsen op bomen, paaltjes, rotsen en stenen in de kleuren van de wandelroutes, waarmee Frankrijk bezaait is. Ook zij spreken zich met verontwaardiging uit over de rare geld verslindende actie om dit doodlopende pad te asfalteren. De mensen in het kasteeldorpje en het gehucht ernaast, mensen die de gorges kennen van hun wandelingen of omdat ze hier al 60, 70, 80 jaar wonen. We hebben nog niemand ontmoet die het logisch vindt, het goed vindt of er blij mee is; werkelijk geen enkele ziel. Iedereen vindt het ronduit belachelijk.
Eerlijk is eerlijk; het stuk asfalt dat er nu ruim een jaar ligt heeft ook weer bermbegroeiing dat verre van lelijk is. Maar toch, dat grijs en die -kleurrijk, dat wel- arme vegetatie die het asfalt omsluit, blijft een doorn in het oog.
De wandelroute-strepentrekkers (geef mij zo'n baan, geweldig!!) weten uit ervaring dat er zo weinig tot geen wandelaars de keuze zullen maken voor het rondje gorges. De motorrijders weten het nog niet allemaal, wel dat de route niet helemaal geasfalteerd is en er spannende stukken verderop liggen. Grote groepen scheuren met een herrie die alles verstoort en de katten de hoogste bomen in jagen voorbij. Ze slopen het bospad nog verder als dat het er al bijlag. De stank is ontzettend smerig.
Ik ben benieuwd hoe het verandert als alle bordjes geplaatst zijn...

Ik ga graszaad zaaien, op het asfalt tijdens een lekker natte miezerbui, en verzamelde zaden. Ik ga zout strooien tijdens de winter, en veel! Ik kan niet meer weg als het nu gesneeuwd heeft, wat niet erg is en een goed excuus het asfalt zo snel mogelijk te laten breken en scheuren. Het weer doet de rest....

Bistro gesloten.

Het is er altijd erg druk, maar dat is niet voor niks. De omgeving is werkelijk schitterend. De bistro is wel wat lastig te bereiken. Maar de lange wandeling is zeker de moeite waard. Of je durft je te laten vallen, maar dan nog zul je een stuk moet lopen voor een goed plekje. De tinten op het pad zijn van grote pracht, alle tinten grijs in sepia, met hier en daar een toefje geel. Het is er warm en druk. Rij aan rij doet iedereen zich tegoed aan het kostbare voedsel. De etensgeuren verspreiden zich over het hele terrein, maar voor de creme de la creme moet je echt naar de top en soms op z'n kop plaats nemen. Warm en gezellig en plat en uitgehongerd kun je aan de dis. De rust als je eenmaal aan het eten bent is goed voor de spijsvertering. Als je nog niet je plekje hebt gevonden zul je je af en toe goed vast moeten houden. Voor je het weet ben je van het terrein af en verdwaald in de weidse omgeving en zul je opnieuw de sprong en wandeling moeten wagen. Het schijnt dat er af en toe een razzia gehouden wordt en iedereen die aan tafel zit er hardhandig af wordt gerukt. Wat vaak de dood tot gevolg heeft, maar overleven moet je. Wil je betrekkelijk safe kunnen fourageren dan is de tocht lang en zwaar en moet je een sterke maag hebben en wat kou kunnen ontberen. Maar dan heb je ook wat als teek op Castel.

De bistro is in mei 2007 geopend, maar de zaken gaan ieder seizoen slechter. Zoals alle horecaondernemingen in deze regio moeten ze het hebben van het hoogseizoen.
Op de vorige locatie was er minder clandizie, dus vandaar de verhuizing naar een bos, om de omzet wat te verhogen. Dit ging erg goed, voor even. Want mensennagels die dagelijks door haar vacht jagen doen hun werk goed. De bijna dagelijkse zwempartijen helpen de handen en het goedje Frontline zorgt voor een bijsmaak die in de keukens al wordt toegevoegd. Maar de teken wennen aan de Frontline geur van hun maaltijden, ook de smaak valt best mee op de lange termijn. Dus had de Bistro "Chez Castel" weer een topomzet afgelopen twee maanden.
Maar het lijkt erop alsof de bistro nu toch echt gesloten gaat worden, want de spierwitte halsband is echt teveel van het goede. De wandeltocht naar de kop van castel is al onmogelijk geworden en als je zo slim was gelijk op haar kop te landen is de atmosfeer niet te harden.

Dan maar die andere beesten die er rondlopen. Vooral die ene; lang lijf, dunne enkele vacht, lange gladde haren. Het is net een glijbaan naar de zitplaatsen om gelijk toe te kunnen happen. Ook hier, op Cros, dagelijks de vingernagels en Cros vindt het ontteken erg prettig, hij gaat er gewoon voor liggen met uitgestrekt koppie, snorharen zo wijd mogelijk naar buiten, mmmmm lekker. Ook op Cros ruikt het verschrikkelijk. Frontline ruik je niet, maar de eucalyptus olie speciaal voor dieren is een zeer sterk goedje. Shadow en Aai komen amper buiten -wat wij graag anders zouden willen zien- Joppie en Pipo hebben er af en toe eens één.
De jaarlijkse strijd tegen de teken zetten wij voort.

Hiernaast ben ik toch vitamines wezen kopen voor ons pluimvee. Ze vinden het water nu opeens zo lekker dat ze veel lijken te drinken. Ik concludeer hieruit dat ze toch wat tekort kwamen. Marc komt terug op zijn verontwaardiging dat ik een flesje vitamine koop, terwijl ze hier toch in een rijke omgeving hun voedsel bij elkaar zoeken, bronwater drinken en wat kippenvoer krijgen.
Eén dode haan is mij genoeg. Haan² kraait ook niet -meer-, maar doet het prima met zijn overbite. 's avonds doen we nu de deur van het kippenhok dicht, maar Haan² wil gewoon ergens naar binnen. Dus de schuur, als deze open staat, of het woonhuis, het maakt hem niet uit. Hij laat zich al wel makkelijker pakken, begrijpt misschien dat het voor hem het beste is en dat we het goed voor hebben met hem. Als hij tam wil worden, knippen we zijn snavel bij, misschien helpt dit wat.

M&M

Vandaag probeert Marc in het zwembad nog wat dwarslatten te bevestigen boven het zo schuine deel van de zwembadbodem die ook vol staat en ligt met zware, grote en grove spullen. Denk dan aan een stuk rioolbuis, oude zware balken, vaten, een zwembadpomp, een gedemonteerd betonnen konijnenhok en zo al niet meer van die sta-in-de-weg spullen. Met de dwarslatjes in de nok van de overkapping ontstaat er ruimte om bamboe-stokken, ijzeren pijpen, stukken koperpijp, latjes en andere lange dingen weg te leggen en dat binnen handbereik. Maar hij kan geen ladder tegen het UV-doek zetten en een ladder gewoon op de bodem is onmogelijk door de spullen en die schuine vloer. Er ligt een uitschuifladder die hoger is als het dak, een ladder-deeltje met een gekniekte top, een zwembadladder die hij in het begin hier weggehaald heeft, twee terrasstoeltjes van verweerd plastic, een keukentrapje en die stapel balken. Alles op elkaar klim je tot in de hoogst aanwezige eik, maar los van elkaar bereikt hij nog niet de spijkerhoogte voor de latjes.
Wat te doen... We lopen steeds om, zwembad in, kijken, versjouwen weer iets om op te staan, maar niets schijnt te werken.
Marc plaats zo'n stoeltje op de onregelmatige stapel balken, ik durf niet te kijken. Nee, te laag. Hij probeert de uitschuifladder goed te krijgen, maar dan is de afstand tot de spijkers ook te groot.
Ik denk mee, en als echte Buurman & Buurman vinden we de oplossing in de zwembadladder die met twee enorm ruime wijde haken wel over 1 latje heen kan om zo de 2e eronder door te schuiven.
Dus de ladder moet eerst horizontaal gedraaid in het volle zwembad, dan door de waslijn heen -daar gaat mijn drooglijn!- om dan over dat enkele latje gehangen te worden. Marc klimt omhoog en .. jawel hoor, hij kan erbij, ook al hangt hij er niet recht voor, maar recht onder. Ach, "Voor elkaar!".
Voor iedereen die altijd genoten heeft van Buurman & Buurman, maar vooral voor iedereen die Buurman & Buurman niet kent.
Dit filmpje is een reëele afspiegeling van M&M's Rommelen.

Virtuele werelden

Dit filmpje vond ik op YouTube. Een goede weergave van de virtuele werkelijkheid waar we alle hete middagen, regenachtige dagen en andere momenten ons werk doen. Alle dingen die je ziet zijn door de residenten zelf gemaakt. Er is niets standaard, dus ieder object moet 'from scratch' gebouwd worden. Virtuele werelden zijn grenzeloos, maar beperkt, virtueel is virtueel. Dat maakt ze niet minder waardevol;
Ze leerden ons voorbij de limieten van onze verstandelijke vermogens oplossingen te vinden voor problemen in ons dagelijks bestaan. Ze maken ons creatiever, wat ideaal is als je met weinig zoveel moet doen. Ze brachten ons contacten en vrienden van over de hele wereld, met andere zienswijzen, andere culturen, nieuwe ideëen en inspiratie, feedback en een luisterend oor. Oh nee, een meelezend oog.
Hoe dan ook vond ik het wel eens tijd worden voor een filmpje over wat een virtuele wereld eigenlijk is....

Eco-Douche

* niet schokkend, maar wel een blote man in deze log!!


M'n lief is al maanden bezig, nee, jaren, met het verzinnen van een buitendouche geheel op natuurlijke basis. Geen pomp, geen geiser of boiler, geen zonnepaneeltjes of andere logische oplossingen tot het hebben van een buitendouche. We vonden twee jaar geleden een 210 liter vat met oude diesel. Die zou geschikt zijn, als we die diesellucht er maar uit kunnen krijgen. Hij hevelt de diesel in andere vaatjes en spoelt dit vat tientallen keren om. Hij hangt er zo'n drie goedkope thermometers in, die elke keer van hun draadje af het vat in dwarrelen en onbereikbaar op de bodem belanden. Hij probeert ook nog om thyleenslang om het vat heen te wikkelen, maar het thyleen is te stug of kniekt.
1 Het oude dieselvat
2 De doorvoertjes voor het opgewarmde water
3 Handdoek
4 Zeep
5 De afvoerbuis die bij het putje van het zwembad ligt

In de tussentijd groeit de zwembadoverkapping tot een solide geheel. De golfplaten worden zo heet en weer gaan de raderen draaien in zijn hoofd, om die warmte te gebruiken en de restjes thyleenslang die we hier overal vinden, uit de tijd van de vorige eigenaar, die een bronput heeft geslagen en de leidingen ondergronds heeft liggen. Een oude buitendouchekop en andere toebehoren hebben we ook gevonden in de schuur. Wie wat bewaardt heeft wat. Na veel pech, luchtbellen in de leidingen en andere tegenslagen, staat hij nu voor het eerst buiten onder de bijna hete douche. Het vat is nog blauw -zwart in-tapen of verven-, het is nog geen hoogzomer en het systeem is gisteren nog leeg geweest voor een nieuwe doorvoer in het vat voor warmer water via een 2e thyleen-lus op het dak van het zwembad. Hij doucht het vat leeg, om te testen hoe lang je kunt douchen en om te genieten natuurlijk.

Nu is het nog zaak dat we in het nisje een plekje maken voor zomer-douche-benodigdheden. De glijbaan is de grondglijer. Af en toe scheppen we wat kruiwagens grond en zand weg achter de muur van het zwembad. Op lange termijn zal anders die ruimte volstromen met grond en de muur kapot duwen.
Onze 0-sterren camping heeft een eco-toilet, een vuurplaats, vrij uitzicht, privacy, geen rekening, een heel erg groot zwembad-met-gebruiksaanwijzing en nu ook een eco-douche!

Dierendag

Vandaag is het dierendag, want mensendag is het iedere dag, op vandaag na.
De dag begon in de moestuin en voor alsnog ten alle tijden vergezeld door Cros.
Na een paar uurtjes werken in de moestuin deze morgen verrek ik een spiertje in m'n rechter schouder. Het werk met de hak is zo onmogelijk, dus ga ik maar plantjes buiten zetten met een schrepeltje. Ook dat lukt niet meer na een half uurtje en ik geef het op met één afhangende schouder. Met pijn ga ik koken, makkelijke pastahap en als marc een tukkie gaat doen, ga ik Castel een knipbeurt geven.
Ze is werkelijk verzot op dat getut aan haar lijf, dus gaat ze zo zitten zoals ik haar hebben wil, beweegt niet en laat zich alles genietend welgevallen. Ik knip haar plukkerig, ze zit al zolang dat ik meer knip, overal waar ik vind dat die wintervacht nu eindelijk eens dunner mag. Dat resulteert in een terras-met-vacht, een proestende en blije hond en een losse bol haren in het voortuintje voor de vogeltjes of als poezenbed.
Het beste is als ze even lekker gaat zwemmen, dus pak ik matje, boek, sap en handdoek en vertrek naar beneden. Het is weer warm vandaag, maar de wind maakt een hoop goed.
Castel gaat uit haar bol tijdens haar pogingen gegooide stenen uit het water te vissen. Ze blaft hier uitbundig bij en het galmt heen en terug naar boven, waar Marc wel wakker van zal worden. Haan² ook, die begint te kraaien en ik zit in een klankschaal daar beneden.
Marc komt inderdaad maar even kijken wat er aan de hand is. Als er wat loos is of ze heeft buit gevangen, gaat ze ook zo te keer en ik heb geen walkie-talkie bij me, je weet maar nooit....

Als Marc met een gerust hart weer naar boven is, probeer ik nog wat te lezen. Zodra ik mijn liggende houding verander voelt ik wat prikken rond mijn elleboog. Ik ben op mijn buik met mijn pijnlijke rechterarm op een hele dikke lange wollige rups gaan liggen die zijn haartjes als een tapijtje in mijn arm geplant heeft. Het insect ligt verontwaardigd stil en opgerold. Ik bekijk de elleboog van alle kanten, er net onder en net boven aan de binnenkant van die arm zijn vlekjes zichtbaar, die alleen vlekjes lijken, omdat de honderden haartjes zo dicht opeen rechtop in mijn huid staan. Auw! Ik probeer ze er nog uit te vegen, maar helaas. Daar gaat zo rescue-creme op zodra ik thuis ben en wacht af totdat ze eruit zijn of tot mijn lijf ze geabsorbeerd heeft...
De rups wandelt na een half minuutje rustig door, alsof er niets gebeurt is.

Terwijl Marc even aan de telefoon zit op het terras, sta ik de lekkerste mayonaise ooit te maken als hij me roept boven het geluid van de mixer uit. Hij ziet steeds 2 slangen in het hoekje van de secadou, naast de ingang van Castel haar huis. Ik grijp m'n fototoestel en terwijl Marc ophangt en ook komt kijken, verschijnen er drie!
Dit is een bijzonder fraai filmpje, niet de kwaliteit, maar de inhoud, heel bijzonder!



Deze slangen worden per definitie Couleuvre genoemd hier. Er zijn volgens de locals dus maar twee soorten slangen; Couleuvres en Vipers (adders). Dat is natuurlijk onzin, want ik zie veel verschillende soorten. Geen idee welke soorten het allemaal zijn, maar dit wordt de Kastanjeslang genoemd. Er staan er hier heel veel, kastanjebomen, dus het is wel hun habitat.
De slang op de foto is de gevluchtte slang die aan het kortste eind trok gedurende de krachtmeting.
Haan² snapt het nog steeds niet. Als de kippen op stok zijn kijkt hij argwanend naar de loopplank waar hij toch iedere ochtend vanaf loopt om met de dames op stap te gaan. Haan² gaat liever via de voordeur, maar treft daar het deurtje dicht, want hij moet leren door het luik te gaan. Castel denkt dat ze ons helpt door Haan² via die voordeur klem te zetten, maar Haan² is niet gecharmeerd van de viervoeter en vliegt op en zich een ongeluk in het kleine krappe voorportaal. Ik wil niet dat hij zich verwondt op de rol kippengaas op de plank, dus laat ik hem maar even tot rust komen met de deur dicht. Marc ontdekt dat Haan² als was in je handen is als je hem bij de poten pakt. Rustig en zonder stress brengt Marc Haan² naar bed.

Dit was dierendag in de hoogste graad.