Week van de Eik ||

Thuis of Achtergrond

Tijdens deze 'week van de eik' moet ik steeds terugdenken aan Holland, aan mijn achtergrond, het land waar ik de eerste 34 jaar van mijn leven doorbracht. Vaak heb ik op de blog gemopperd over Nederland, over het benauwde leefklimaat, de spoed, haast, de betutteling en de maatschappelijke lat die me altijd net even te hoog lag. Het gebrek aan echte natuur, aan natuurlijke duisternis, aan de geur van landschappen, van bossen en weilanden. Alle kennis en momenten tijdens de boomverzorgings-opleiding komen terug en diep ik op. Allemaal opgedaan tijdens een Hollandse winter, zonder sneeuw, maar toch; koud.
Veel van die dagen moest ik vanuit het meest westelijke puntje NL naar het Oosten om daar om 8 uur present te staan voor een lange zware dag klimmen, luisteren en oefenen, mijn grenzen verleggen, alert blijven en info opslaan. Ik doorkruiste tijdens de dageraad het landschap, zag Nederland wakker worden, inclusief de files, de geregelde chaos. Toch zwierven mijn ogen vaak naast de weg, dat was veel mooier om naar te kijken, de slootjes die zichtbaar werden door de knotwilgen, de rijp en de leegtes van de weilanden zonder bonte koeien. Tijdens die dagen stonden we vaak in een winters bos, doordeweeks en lekker stil. -Wat we natuurlijk later doorbroken door het geluid van de kettingzaagjes, das dan weer jammer.-
Eén van die dagen was aan de rand van een gemengd bos met een rij oudere eiken die aan een uitgestrekt landschap stonden, weide wit van de rijp. Verkleumd luisterden we naar de instructeurs en doen de nodige warming-up. Op die plek zette ik voor het eerst een kettingzaag in eikenhout, hoog in de top van de boom. En vol ontzag ervaarde ik toch een angst, niet voor de kettingzaag die een mens nogal kan verwonden. Nee, voor die eiken, dat stugge harde compacte hout dat doet wat het wil en onvoorspelbaar kan zijn, maar zo sterk is dat je het toch kan sturen.
Vanochtend lag ik wakker te worden onder een warm dekbed met Cros aan de voeten. Ik voelde mijn lijf, alle spieren en geen uitgezonderd. Ik heb zo'n spierpijn, sinds eergisteren al. Dat komt ervan als je geen warming-up doet, als die bestaat uit het beginnen met klimmen, oef. Mijn knie heeft een hartig woordje met mijn ontwakende geest en vertelt me dat het best nog een dag wil presteren, maar dan met goede warming up. Dus besluit ik vanmiddag pas de boom weer in te gaan. Het werk vlot best goed en het afvangen en samen werken gaat gesmeerd, alsof we al jaren niet anders doen. Ik verbaas me over het gemak waarmee ik grote blokken zaag, hoe goed het gaat en ik krijg van m'n lief het grootste compliment ooit; hij noemt me Mevrouw Hak. Nu zal dat de meeste lezers niets zeggen en dat laat ik zo. Maar ik was er gewoon even stil van. Hij is trots en blij.Ik krijg ontzettend mooie foto's van mijn vader op de mail; van het besneeuwde Hollandse landschap. Niet mijn thuis, wel mijn achtergrond, wat me grotendeels gevormd heeft. Dit 'Nederland' mis ik wel! Toch is dit ons thuis, onze harten wonen hier, mogen hier vrij zijn, doen wat en wanneer we willen, ook al gaven we veel op en lieten we juist ook de mooiste dingen van Nederland daar achter; het landschap.

De Geliefden

Week van de eik.

Veel klussen hier nemen een hele lange tijd in beslag. De CV installeren en aan de praat krijgen zonder lekkages kostte 4 maanden. Het keukendak een kleine 3 en de moestuin is gestart zodra we dit huis kochten, en is nog lang niet af.
De zwembadoverkapping is een onvoorspelbaar traject kwa duur en zo kan ik het lijstje nog wel langer maken.
Vorig jaar 4 januari klim ik in de noot en wil hem netjes gaan toppen en smaller maken. Maar de boom was het er niet mee eens en ging bloeden. Dus ook dat project werd gestaakt om dit in het najaar weer op te pakken. Met succes!
Voor zulke, voor mij, zware boomklimklussen neem ik ruim de tijd. Wat moet eruit gezaagd, waar kan ik een topanker maken, zodat ik overal bij kan zonder eerst terug te moeten klimmen naar de top en het anker te verplaatsen. Wat kan er vallen, of moet ik af gaan vangen. Gelukkig bij de noot kon alles zo naar beneden vallen.
Het denkwerk heb ik dan gehad. Op naar de mentale voorbereiding. Voel ik me goed? Geen last van mijn knie? Zijn alle tandjes scherp en werkt de kettingrem wel goed? Zijn m'n lijnen (touw) wel schoon en moet die prusnik niet eens gewassen en opnieuw geknoopt worden. Carabines smeren met loodpoeder en dubbelcheck, dubbelcheck.
Achter de schuur op de stijle helling tussen bospad en de schuur staat een eik. Meerdere, maar geen zo dik en hoog als deze, met twee zij-takken die bomen op zich zijn geworden. De onderste groeit recht naar het zuiden en is ter hoogte van de schuurmuur recht omhoog gaan groeien. De zijtakjes weer naar het zuiden. De zijtak er net boven en opzij groeit sterk en schuin omhoog richting zuid-oost. Hij had geen andere ruimte en dus heeft hij hier een flink gat opgevuld.
Maar die twee bomen aan de eik, zijn wel volledige eiken en ze hangen boven de schuur. In 2009 heb ik eens een poging gewaagd al wat takken eraf te zagen, uiteinden van de laagste zijtak. Maar met knikkende knietjes stond ik na een uurtje weer beneden. Het topanker beviel me niet, mijn handzaagje was bot en ik durfde nog niet met de kettingzaag zulke toeren uit te halen.
Inmiddels is m'n lief al maanden bezig met de renovatie van het schuurdak, de noordkant onder die eik. Meer dan de helft van de lauzen zijn eraf en dit is even afgedekt met een zeil. Vanaf de nok tot het zeil is het slecht gesteld met de lauzen, maar de balkenconstructie is wel gemaakt.
En elke keer als ik in de schuur kom, denk ik aan mijn voorgenomen klus om die eik te doen. De takken moeten eraf, zijn te zwaar en te dik voor een handzaag en kunnen absoluut niet gewoon naar beneden vallen op het zeil en in de gleuf tussen schuur en helling... Mijn materiaal is niet geschikt voor het afvangen van zwaar hout, dus takje voor takje, stammetje voor stammetje. En eik is behoorlijk zwaar hout.
Ik neem het me al voor te doen na die poging 2 jaar geleden. Het zit me steeds meer dwars.
Aan goede voornemens doe ik iedere avond voor ik slapen ga en op 1 januari 2011 was het dan zover; ik zeg tegen Marc dat ik deze eerste week van 2011 die eik ga doen.
Vanochtend zit ik eerst een kwartier in de schouw met een laatste mok koffie om me er mentaal op voor te bereiden. De eerste dag is alleen nog maar bedoeld voor mijn topanker en de afvang-installatie te installeren.
(Afvangen = de takken die je gaat zagen eerst vastbinden aan een lang touw dat via een vast punt in de boom en een katrolletje aldaar via de stam naar beneden loopt, waar het via een soort klim-achtje geleid wordt. Dit ijzerwerk is door nog zo'n kanjer-boomknuffelaar zelf gemaakt, het zijn grote zware ijzeren dingen die het touw remmen, zodat de grondman met gemak een paar honderd kilo rustig kan laten zakken en het wat kan sturen om de omgeving en de klimmer heel te houden.)
Maar het afvangen en die installatie heb ik alleen nog maar met top-materialen gemaakt tijdens mijn opleiding. Dat is al een fijne 3 a 4 jaar terug....
Ik loop dus weer een half uurtje op en neer en bekijk de eik van alle kanten totdat ik alles zeker weet. In vol ornaat met alle spullen vetrek ik naar boven, het smalle paadje langs de eik dat doodloopt bij het chateau.Eerst de eerste meters zien te overbruggen en met een werplijntje m'n klimtouw halverwege zien te krijgen. Dat is het meest vervelende van al het boomknuffelen.Als ik er eindelijk aan toe ben om de boom in te gaan ben ik heel blij met de klimijzers. Zelfde idee als ijsklimijzers aan je voeten, maar deze hebben de punten aan de binnenkanten van je voeten, zodat je je vast kunt zetten aan weerszijden van de stam. Een eik vindt dat niet zo erg, die gaatjes in zijn stam en ik vlot snel.Het hoogste punt is lekker stevig voor mijn topanker, het vertakte punt er 2 meter onder is goed voor het afvang-anker. De zon schijnt en verder is het koud, met een nog koudere oostenwind die in vlagen door de gorges de bocht door komt en me blij maakt dat ik fysiek lekker in de weer ben. Marc ruimt de ooit eens gezaagde eikenstammetjes op, die lagen in de weg bij de stamvoet.
Na de lunch wil ik een beginnetje maken. Toch die eik weer in met zaag. Ik wil een goede start maken, ik ken mezelf, anders hangen de lijnen er 4 weken in en zie ik het opeens niet meer zitten. Maar och, wat een werk. Marc leert het afvangen als grondman snel en adviseert welke takken eerst.
Veilig sta ik om 16:30 uur weer op de grond. Voor hem altijd weer een opluchting. Ik denk dat ik nog drie keer terug die boom in moet, maar dan zijn we heel erg blij dat de klus geklaard is.

oproepje

Tijdens het demonteren van alle kerstdecoraties kan ik inventariseren wat ik nodig heb volgend jaar. Nu komen er geen spullen terug die ik nog eens kan gebruiken. De voorraden zijn toch aardig geslonken en ik zie mezelf al struinen met een gedeelte van de winst. V&E in, Reeman en Luidvat uit, nog even bij de LEMA neuzen om via Extratuin en Europa-akker naar huis te gaan en voor een prikje m'n voorraden weer aangevuld te hebben....
Oeps, ik woon er een beetje ver van af en in de super zijn de paar spullen die ze er nog hebben nog te koop voor de volle pond evenals de afzichtelijk kitcherige decoraties. Niks geen uitverkoop van de restanten om met de mode mee te gaan volgend jaar...

Komende week -weken- breekt iedereen de kerstboom weer af, gaan de spulletjes weer in dozen, worden reeds verdroogde kerstdecoraties weggegooit of ook gedemonteerd. En zo verdwijnen alle spullen in een paar dozen weer naar zolder.
Lieve lezers;
Als jullie spullen weg willen gooien of met tegenzin naar zolder doen, omdat het eigenlijk niks meer is voor volgend jaar, gooi het alsjeblieft niet weg. Ik kan alles goed gebruiken. Het kan verzonden worden naar een adres in Nederland en verzendkosten worden vergoed. Onder rembours verzenden is nog beter.
Hieronder een lijst(je) waar ik behoefte aan heb;

* Een moeilijk ding bijvoorbeeld is heel dun ijzerdraad.
Ik had een bakje vol garenklosjes gevonden in de schuur met goud en zilverdraad van ijzer. ( Het was/is ontzettend mooi spul en ideaal voor het vastbinden van welk groen dan ook. Het zal niet dikker zijn dan een halve milimeter!!
* Kleine kerstballetjes in alle kleuren, voorkeur heeft zilver, goud, rood, blauw, wit en groen en alles wat daarbij in de buurt komt. Maar de fransen gebruiken alle kleuren van de regenboog.
* Hele dunne fijne kerstslingers. Te grof is lastig te verwerken in kleinere stukken en is overheersend.
* Lint, altijd lint, in de meest voorspelbare kleuren, maar ook in gekke kleuren; men heeft hier nog steeds een kitch-smaak.
* Spuitglitter, decoratieglitter of -sneeuw
* Decoratieverf in spuitbussen, goud, zilver, metallic rood (zal niet snel ergens in de aanbieding zijn, maar weer je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt, zoiets)
* Alle gedroogde natuurlijke rommeltjes, sliertjes, droogbloemen, enzovoorts. Dus natuurlijke versiersels. Geen idee hoe je eraan komen kan, maar hier onvindbaar.
* Die kleine kunstkerstboompjes. Het zijn vaak relatiegeschenken, niet groter dan 30 cm hoog, made in china. Maar ik heb daar zulke leuke ideëen over om mee te doen.
* Dat brengt me ook op lichtsnoertjes, tussen de 10 en 30 lampjes. Dat is haast weggooi-spul geworden.
* Sliertjes en engelenhaar, wederom in de meest voorspelbare kleuren.
* Kunstappeltjes, plastic figuurtjes, zoals sneeuwpopbeeldjes. Die waren zooo leuk, net als die appeltjes. Ook die heb ik hier niet kunnen vinden in een grotere verpakking dan 1 voor 4.50 per stuk. Tis wat!
* Kerstkaarsjes! Waxinelichtjes met een kleur of in de vorm van een sneeuwpopje, kerstmannetje, glitterboompje, enz.
Als je wat hebt om te versturen, even me een mailtje sturen (zie koptekst van deze blog) voor het adres waar het naartoe mag.

Bij voorbaat bedankt voor de moeite!

2011

Het jaar begint in een warm (ver)licht huis vol feestelijk aangekleedde mensen en een opgewonden hond die niet weet waar hij het zoeken moet van blijdschap.
Ik ben om half 11 naar H&T gereden die ieder jaar een Oud- & Nieuw Instuif houden voor vrienden en buurman Pierre, de allerbeminnelijkste alleenstaande oude boer die zich zelden of nooit wast. Misschien op de 31ste wel, want als ik de man een drie zoenen en een knuffel geef, mis ik de kwalijke geur die normaliter om hem heen hangt. Ik geniet van de drie-talige gesprekken, ontmoet een hovenier, cq tuinarchitect die het verwonderlijk en leuk vindt dat deze hollandse in bomen klimt om ze te verzorgen. (Wie weet is dit een kans op een klusje zo nu en dan.)
Om 0:00 kussen we elkaar allemaal een goed 2011, na enige verwarring omdat alle klokken en mobiels een andere tijd aangeven en drinken een bescheiden glas met lekkere champagne. H's hapjes zijn weer uit de kunst en ik vraag me weer af hoe ze dat toch voor elkaar krijgt, financieel gezien, want ook zij hebben het net zo moeilijk als wij!
Ik drink twee kir-royals en twee slokjes champagne, want ik wil harstikke graag gewoon naar huis om in m'n eigen bedje te slapen. Er is wel plek om de nacht te blijven hangen, maar ik was al zo blij dat ik ouderwets me in feestgedruis kon waren, dat het goed is zoals het is. Ik smul van een oliebol samen met Pierre, de fransen blijken dit hapje erg lekker te vinden. Hij spreekt het nog goed uit ook, wat een ontzettend leuke man is dit toch. Hij kan amper een gesprek volgen, want het engels en nederlands verstaat hij niet, maar hij vermaakt zich altijd goed, het is gezelschap, mensen om hem heen en aandacht. Zo zie je maar, een mens heeft niet veel nodig.
Om half 2 ben ik thuis en duik gelijk mijn bed in om echt met een heel fris gevoel in 2011 wakker te worden.

Alles lijkt nieuw, fris en anders als ik opsta. Alsof er echt een nieuw bewustzijn is in de natuur en ons.... Maar de dag verloopt gewoon zoals alle anderen;
Marc klust aan het schuurdak, ik demonteer de overgebleven kerststukken. Ik stuur nog wat nieuwjaars-wensen de kosmos in via satelliet en kabel en we genieten van de rust.

De jaarhoroscopen van stier en tijger spreken elkaar allemaal tegen, dus laat ik de toekomst nu voor wat het is.

Ik wens iedereen een fijn en gezond 2011. Het gekkengetal mag zich doen gelden wat mij betreft.

2010

Volgens de astrologen zou 2010 mijn topjaar worden. Ik zou groeien, sterk worden, mensen zouden op me steunen, ik zou gezond zijn, voorspoed kennen. Het zou geen gemakkelijk jaar worden, maar voldoende kracht en energie hebben om staande te blijven en moeilijke situaties het hoofd bieden. Financieel zou ik een meevaller krijgen, of in ieder geval de ruimte. En bestaande liefde zou versterken of een nieuwe liefde zou gestaag groeien en zich ankeren in mijn leven.
Op de laatste dag van het kalenderjaar kijk ik terug zoals iedereen.
Bovenstaande 'voorspelling' is aardig uitgekomen. Het voelt alleen niet zo 'topperig' als verwoord in diverse magazines en krantbijlages.
Dit jaar bestond uit maar twee hoofdzaken; hout & geld.
Hout betekent voor mij warmte, zachtheid, groei, kracht, verbondenheid met aarde en hemel, staat voor schaduw en het hoorbaar maken van de wind, een schuilplaats voor de kleinste wezentjes en tere jonge vogeltjes, een nestplaats voor alle vogels, houdt de aarde vast om niet als los zand uit elkaar te vallen en gebruikt het water, hout maakt mijn zuurstof, ik adem het en kan nooit zonder. Hout is ook een gewichtige factor, zowel in massa als in zijn betekenis in mijn leven.
Geld betekent voor mij strijd, afstand, kou, een heersende macht die je machteloos maakt, geld veroorzaakt machtsmisbruik, armoede en moord en doodslag, geld maakt jaloers en hard, geld is onbuigzaam en grillig, geld is ontastbaar en kan alleen uitgedrukt worden in cijfertjes. Geld is rationeel en ongevoelig.
Hout & geld, ik heb ze beide nodig. Ook als ik de keuze had en er niets voor zou hoeven doen. Afgelopen jaar was leven voor het zoeken naar de belans tussen deze twee. We komen een aardig eind. Marc en ik zijn gegroeit en dichter bij onszelf gekomen. Wat wel veroorzaakt dat we minder op één lijn zitten in veel kleine dingen, en meer in de essentie van ons leven. We groeien niet uit elkaar, maar worden meer eigen, onszelf, meer mens, echter. Wat het ook wat moeilijker maakt, dan dat we met de massa mee zouden lopen. De liefde is gegroeit op een niveau dat we beiden niet onder woorden kunnen brengen, alleen maar kunnen ervaren, mooi!

Ik ken twee wilgen. Ze staan op een kaveltje in het zo typische Zuid-Hollands landschap. Ze staan aan de rand naast een sloot in de middagzon en de volle wind, waar ze gesteund worden door de wilgen, essen en een enkele eik. Ze zijn omstrengeld met elkaar, steunen elkaar en konden zo de hoogte in. Ze zijn niet bang voor die stormen, om alle wind te vangen en dat wat achter hen ligt te beschermen. Deze twee bomen hebben een naam gekregen van de eigenaars van dit schitterende stukje Nederland. Als ik aan ons denk, specifiek als eenheid, denk ik aan die twee wilgen; 'De Geliefden'.


Ik wil ook graag mijn volgers en anonieme lezers bedanken. Voor jullie steun, vaak lange reacties per email, voor jullie opbeurende woorden en begrip, veel lieve reacties, pakketje en twee grote kado's in de vorm van een vintage wekkertje en een doos met linten, voor jullie ongezouten meningen, soms botte kritiek, voor jullie ideëen en suggesties, voor jullie meeleven en betrokkenheid!
Het heeft onze beide enorm gesteund, heeft ons laten lachen en na laten denken, het zette ons weer met beide benen op de grond en gaf ons de kans dankbaar te zijn voor wat er is, wat we hebben en wat er komen gaat.
Dus lieve lezers; BEDANKT!!!