De auto was al geladen en we konden om half 9 weg. We zijn er pas om half 10 en na een prioriteiten-rondje met P. kunnen we aan de slag.
Metershoge laurierhagen, hoge Buxushagen, een enorme buxusbol, alle op zeer schuine vlakken aan de rand van steile hellinkjes... Daar zie ik enorm tegenop en Marc ook, die heeft al zo'n hekel aan het werken met die gemotoriseerde heggescharen. De spierbundel wil het uit zijn armen alleen halen en dat gaat niet zo makkelijk met zo'n machine. P&G hebben fantastische machines om mee te werken, nieuw en de beste merken. Ook een verlengde heggeschaar met een tuig waar je het machineblok in hangt. Maar het gevaarte kan uitgeschoven worden tot ruim 3 meter! En zwaar dat de machine is, maar onontbeerlijk, goud!
We gaan aan de slag en al snel kunnen de truien uit. De machine doet een enorme aanslag op m'n spieren en het is nog geen eens middag.
Na een heerlijke lunch met een sheppards pie en engelse pudding toe met een verfrissend drankje gaan we verder. Een stukje bos moet gedund en wat dode bomen in mootjes. Na een half uur geeft mijn lichaam het op met die heggeschaar. Ik ga wisselen met Marc. Die komt na nog geen 20 minuten terug om te vragen hoe ik dat toch gedaan heb met al die hagen. Samen maken we het bos af om daarna nog een te oude hazelaar weg te zagen die een vijg in vreemde bochten heeft gedwongen. De hazelaar staat ook in een rotswand waar je niet kunt staan en met gegoochel krijgen we het zware hout uit de rots.
Aardig stuk maar wat euro's rijker gaan we om 6 uur naar huis. We laten de auto volgepakt met de werkspullen, duiken onder de douche, eten en ploffen even achter de pc.
Maar daar komt weinig meer uit onze vingers.
We verbazen ons over wat wij samen kunnen op 1 dag en genieten daar van na.
dinsdag 6 april 2010
werken
Zondagavond worden we weer getrakteerd op muizen. Cros neemt ze nu nog mee naar binnen om daar veilig 'af te rekenen' met die ritselbeestjes die ook eetbaar zijn. De laatste tijd is dit iedere avond het geval en we moeten meegenieten van het wrede kat- en muisspel.
Het is goed de katten aan het werk te zien, ze zijn niet alleen aaibaar of zorgen voor een stofbende. Ze gooien niet alleen potten van de enige vensterbank die we rijk zijn of kannen met water van tafel. Ze zijn er niet alleen om om te lachen als ze kapriolen uithalen, maar ook om het huis muis-vrij te houden. Waarom ze de illusie koesteren dat ze ook het bos zelf wel muisvrij krijgen weten we niet.
Cros speelt uren met een nog levende muis, de prullenbak moet van zijn plek, spullen worden omgegooit en het gegrom en geblaas laat weten dat er nog een kat toekijkt hoe Cros met een muis speelt. Via het kattenluik er in en eruit, met muis.
Soms is het grappig, dan laat Cros de muis even los omdat ie niks meer doet. De muis rent een holletje in, bijvoorbeeld achter de voordeur. Cros vergeet muis en gaat verder jagen en Joppie blijft rustig zitten. Joppie is barmhartiger, die doodt sneller om daarna naast de muis te spelen met eigen staart.
Hier komt nog een filmpje van, "oude rode terrorist jaagt eigen staart op".
Gisteren hebben we een begin gemaakt met het schoonmaken van tuin en huis van een typisch frans pandje in een slaapdorpje vlakbij. De eigenaar woont aan het andere kant van de aardbol en hij wil het graag wat representatiever hebben.
Er hebben engelsen in gewoond die hun inboedel er nog hebben liggen, een grote stapel op een laag stro in de schuur. Maar ook binnen ligt nog een kamer volgestouwd met 'troep'.
Foto's, jeugdherinneringen, kleding, rommel en beddengoed. De laatste is prima, want dan smoelen de bedden beter als het na ons werk te koop komt te staan bij H&T. De meubels in huis moeten erin blijven. Anders was ik wel op een rommelmarkt hier gaan staan. Geen meesterwerken, maar praktische franse meubels van mooi donker hout. Ze zijn stuk voor stuk te groot voor bij ons, wij hebben er geen ruimte voor.
Ik doe de tuin terwijl Marc met veger en blik op zolder begint, waar meer dan een kilo dode vliegen liggen. We dachten eerst dat het muizenkeutels waren, de zwarte waas op de vloer.
.
Het huis is zo frans dat het in een film niet zou misstaan met het 2-tredig opstapje naar de hal, de donkere meubels van zwaar hout, het tuintje met het schapenveldje ernaast versiert met oude fruitbomen. Naast de schuur is een waterput. Zo één met een uitgesleten steen op de rand, een houten grove as met daaromheen de ketting waar uiteindelijk een zinken emmer aan zit. Dichtgegroeit met klimop en zo afgesloten dat spelende kinderen er niet in kunnen vallen.
Maar het terrein is afgesloten en het detail te mooi om het zo verwaarloosd te laten.
Ik knap de put op. Helaas heeft het een golfplaten dakje! Eeuwig zonde en wij hopen dat de toekomstige eigenaars dit vervangen door een lauzedakje
De dode peer in het weilandje is voor ons. Die lag al een tijdje in het gras aan het hout te zien en wij hebben het daar wel een avond warm van. Tot onze verrassing staan er 5 flinke schapen in de wei, dat scheelt maaien, maar 5 is te weinig voor het veld. Het interesserd ze niets als Marc de peer klein komt zagen, we worden gedoogd.
Plots is de zon aan het zakken. We pakken de auto in en gaan snel naar huis. Daar is het de auto uitpakken en klaarzetten voor de werkdag van vandaag, douchen, eten en wat relaxen. Maar na een douche is het al 8 uur! Daar zijn we voorlopig nog niet aan gewend, dat het later donker wordt en we weer pas gaan eten rond 8 uur.
Moe maar voldaan kijken we de film Avatar, gecomprimeerde download-versie.
Prachtige natuur versus geweld van de mensen... mmmm bekend beeld.
Ik had niet eens tijd om mails te beantwoorden, de dagen vliegen nu de gorges weer open is.
Het gras groeit sneller en de wandelaars maken ons alert het rustiger aan te doen op het bospad. De Fransen hebben dan wel geen 2e Paasdag, maar wel vakantie.
Vandaag een dag zwaar snoeiwerk bij een Brits stel een uur rijden verderop. Altijd de moeite, immense siertuin, leuke buur-boeren (de Middeleeuwse toestand) en een prachtige rit in de vroege ochtend.
maandag 5 april 2010
drukte
Te veel werk om rustig te bloggen. Morgen wat foto's met tekst en uitleg. De zon schijnt even en het werk stroomt binnen omdat het gras gaat groeien :-)
Altijd leuk en dus meer nieuws deze week.
Maar niet nu, naar bed naar bed zei Duimelot.
Altijd leuk en dus meer nieuws deze week.
Maar niet nu, naar bed naar bed zei Duimelot.
zondag 4 april 2010
Samen zijn
((door op de titel te klikken opent het bericht van Heleen en Arno's eerste bezoek))
Een auto? Ja. Een camper? Ja. Een 4x4? Ja. Een busje? Ja. Een huis? Ja.
Als we gasten hebben ben ik er vaak voor de gasten uit. Voelt toch als plicht om er te zijn en verwen hen graag met warme koffie terwijl Marc voor een vuurtje in de schouw zorgt. Ook kijken we altijd graag even naar onze 'SL-Business' voor zover het nog wat waard is. (Het gaat niet zo goed daar en helaas meer een zorgenkindje dan dat we erop kunnen vertrouwen)
Ik stap eerst eens lekker onder de warme douche, dat gaat niet meer wennen, die eenvoudige luxe.
Zoals dat bij reizigers hoort weten we dat ze vandaag weer vertrekken, nooit lang op 1 plek blijven, verder, ervaren, zien, leven! Ook al zijn ze op weg naar huis waar het werk weer roept.
Tegen de middag komen ze hun huis op wielen uit voor de koffie. We zetten gauw een nieuwe bak in de cafetiere, makkelijk, snel en lekker.
Ik bied hen altijd een kamer aan met een gewoon bed, maar wij weten ook wel dat ze liever thuis slapen, in de auto. Daar hebben ze een loopruimte, kunnen rechtop staan. Hebben er een toilet, zithoek, tafel, luxe keuken, warm water (boilertje), koelkast, noem maar op. Het bed is superdeluxe en bevindt zich boven op hoofdhoogte met dakraampjes (4 of 5) om naar de sterren te kunnen kijken.
Vannacht geen 1000-sterrenhotel, maar een donker gat met de regen die zachtjes tikt op het grootste dakraam.
Ontbijten doet Heleen net zo min als ik en we drinken koffie tot het na 1 uur is en ik begerig naar de avocado's kijk die ze meebrachten en het zakje met Marokkaanse koekjes leeg eet. Het immense brood is net genoeg voor 2 maaltijden met z'n vieren en we maken iets dat lijkt op Guacamole (oei, hoe schrijf je dat ;-) met een gekookt eitje. We tafelen weer, drinken thee en melk en daarna willen H&A graag afwassen, net als de vorige keer.
Hun bezoek loopt ten einde, jammer. Castel krijgt nog een enorme knuffel- en aandachts-sessie van Arnold en ze pakken de enkele spullen die achter Aai op de bank liggen binnen.
We snappen dat ze gaan en toch is het jammer. We waren met elkaar, een samen zijn.
Zodra ze zijn vertrokken druipt Castel af en gaat hun afwezigheid liggen betreuren in haar huisje. Ook wij zijn weer samen, leeg en stil, haast saai.
Het blijft heel fijn om mensen te ontvangen en het is altijd jammer als ze weggaan. De rest van deze Paasdag is van ons en in alle rust hebben we een echte zon- en feestdag. De getuigen zijn de paaseitjes in een schaaltje op tafel en een half-leeg zakje Marokkaanse chocoladekoekjes...
Een auto? Ja. Een camper? Ja. Een 4x4? Ja. Een busje? Ja. Een huis? Ja.
Als we gasten hebben ben ik er vaak voor de gasten uit. Voelt toch als plicht om er te zijn en verwen hen graag met warme koffie terwijl Marc voor een vuurtje in de schouw zorgt. Ook kijken we altijd graag even naar onze 'SL-Business' voor zover het nog wat waard is. (Het gaat niet zo goed daar en helaas meer een zorgenkindje dan dat we erop kunnen vertrouwen)
Ik stap eerst eens lekker onder de warme douche, dat gaat niet meer wennen, die eenvoudige luxe.
Zoals dat bij reizigers hoort weten we dat ze vandaag weer vertrekken, nooit lang op 1 plek blijven, verder, ervaren, zien, leven! Ook al zijn ze op weg naar huis waar het werk weer roept.
Tegen de middag komen ze hun huis op wielen uit voor de koffie. We zetten gauw een nieuwe bak in de cafetiere, makkelijk, snel en lekker.
Ik bied hen altijd een kamer aan met een gewoon bed, maar wij weten ook wel dat ze liever thuis slapen, in de auto. Daar hebben ze een loopruimte, kunnen rechtop staan. Hebben er een toilet, zithoek, tafel, luxe keuken, warm water (boilertje), koelkast, noem maar op. Het bed is superdeluxe en bevindt zich boven op hoofdhoogte met dakraampjes (4 of 5) om naar de sterren te kunnen kijken.
Vannacht geen 1000-sterrenhotel, maar een donker gat met de regen die zachtjes tikt op het grootste dakraam.
Ontbijten doet Heleen net zo min als ik en we drinken koffie tot het na 1 uur is en ik begerig naar de avocado's kijk die ze meebrachten en het zakje met Marokkaanse koekjes leeg eet. Het immense brood is net genoeg voor 2 maaltijden met z'n vieren en we maken iets dat lijkt op Guacamole (oei, hoe schrijf je dat ;-) met een gekookt eitje. We tafelen weer, drinken thee en melk en daarna willen H&A graag afwassen, net als de vorige keer.
Hun bezoek loopt ten einde, jammer. Castel krijgt nog een enorme knuffel- en aandachts-sessie van Arnold en ze pakken de enkele spullen die achter Aai op de bank liggen binnen.
We snappen dat ze gaan en toch is het jammer. We waren met elkaar, een samen zijn.
Zodra ze zijn vertrokken druipt Castel af en gaat hun afwezigheid liggen betreuren in haar huisje. Ook wij zijn weer samen, leeg en stil, haast saai.
Het blijft heel fijn om mensen te ontvangen en het is altijd jammer als ze weggaan. De rest van deze Paasdag is van ons en in alle rust hebben we een echte zon- en feestdag. De getuigen zijn de paaseitjes in een schaaltje op tafel en een half-leeg zakje Marokkaanse chocoladekoekjes...
Marokkaanse Liefdesbekers
((klik op de titel van dit bericht om het basis-bericht te lezen))
In 2006 kopen we een Landrover Defender 110 van een Nijmeegs stel. Zij kopen iedere 3 jaar een 4x4 die ze ombouwen tot camper om erin te kunnen wonen en reizen. Altijd door Noord-Afrika. Na 3 jaar zijn de auto's wel zo af en geoptimaliseerd, dat hij toe is aan de volgende uitdaging.
Wij kopen de Defender om mee te reizen, niet zo ver en niet zo lang, maar om er dezelfde afgelegen plekken mee te bereiken.
Onze eerste reis met de 'LaRo' is onze huwelijksreis en we maken kennis met het op elkaars lip leven, 24/7 in een extreem kleine doch luxe camper.
Geen Tupperware, zoals Heleen en Arnold dat noemen, de grote witte brede logge wagens waar je in kunt wonen en die je hutje mutje op grote camper-stand-plaatsen ziet staan aan de costa's en langs wegen op parkeerplaatsen. Niet met opstapje naar binnen en gordijntjes voor de ramen.
Het je reiziger voelen is prettiger als de toerist uithangen en we blijven ons verbazen over de vrijheid en de mogelijkheden van zo'n minicamper met z'n ingenieus ingebouwde koelkast, gasfornuis, badkamer, bergruimtes, kastjes en mini-garage weggestopt in een klepje ergens.
We raken verknocht aan het motorgeluid, de geur van de wagen en het zwijgzaam vol bewondering door de prachtigste landschappen rijden.
Na een aantal reizen kwam dit plekje op ons pad en hier bleven we 'steken' in al onze reisplannen. De LaRo heeft wat kleine gebreken en we zijn er zo zuinig op dat we hem droog wegzetten in het 'chateau' tot we tijd en middelen hebben weer een reis te maken.
Heleen en Arnold hebben inmiddels al een ander vehicel, steeds 'luxer' en beter aangepast op hun wensen, en reizen weer 3 maanden door Marokko waar ze elke keer weer nieuwe dingen zien, andere reizigers ontmoeten, oude bekenden tegenkomen en nieuwe belevenissen ervaren.
Op de terugweg van hun 3 maanden kwamen ze vorig jaar ons nieuwe stulpje bekijken, wat uitmondde in een fijne tussenstop naar huis in Nederland. Toen brachten ze 2 Marokkaanse Liefdesbekers mee, een oranje en een rode met een 'vergulde' randje.
Waar we ook gingen, wanneer we maar koffie dronken, de liefdesbekers gingen altijd mee.
Tot ik na een half jaartje mijn oranje bekertje per ongeluk van tafel stootte en het in 100 scherven op de tegelvloer brak. Ik vond het meer dan erg, mijn liefdesbekertje was stuk.
Ik heb het toen H&A gelijk per mail laten weten, het is maar een bekertje maar toch!
Ik lees hun reisblog en als ze weg zijn, lees en leef ik met hen mee. Ook deze reis weer mooie foto's en kleine filmpjes gezien en het blijft kriebelen om ook op reis te gaan. Maar dat verlangen moeten we beperken tot soms eens 1 dagje en het verlangen naar een grote reis parkeren we.
Gisteren werden we weer vereert met hun 2e bezoek. We bewonderen hun andere 4x4 vehicel, een Mercedes Iglhaut, een busje hoog op terreinbanden. Het is een wat raar gezicht, het is geen terreinauto om te zien, geen camper of busje, maar alles in 1 en toch ook weer niet. Na een flink rondje 'tuin' met een zwemmende en takken apporterende Castel belanden we in de woonkeuken aan tafel met maar weer eens koffie.
Opeens gaat Heleen even naar de auto. Het is me 1 seconde te binnen geschoten dat ik ze eigenlijk wil vragen of ze aan een nieuw liefdesbekertje hebben kunnen komen.
Als Heleen terugkomt zet ze in een krantenpapiertje gewikkeld het bekertje op tafel. Ik ben zelden zo blij geweest met iets. Een voor mij wel belangrijk symbool, zo'n bekertje. Deze is van iets dikker porcelein in mijn lievelingskleur; groen. Ik kan niet meer stoppen met blij kijken en krijg kramp in mijn kaken. Wauw!
We tafelen, ik heb een groot brood gebakken en kletsen. Over reizigers, locals en toeristen. Over Nederland en Marokko en verder alles ertussenin, over politiek en culturen en doen een flinke pot Yathzee. De drank komt pas daarna ter tafel en we bomen verder. Rond middernacht gaan we slapen in een heel donker bos terwijl het weer eens regent.
In 2006 kopen we een Landrover Defender 110 van een Nijmeegs stel. Zij kopen iedere 3 jaar een 4x4 die ze ombouwen tot camper om erin te kunnen wonen en reizen. Altijd door Noord-Afrika. Na 3 jaar zijn de auto's wel zo af en geoptimaliseerd, dat hij toe is aan de volgende uitdaging.
Wij kopen de Defender om mee te reizen, niet zo ver en niet zo lang, maar om er dezelfde afgelegen plekken mee te bereiken.
Onze eerste reis met de 'LaRo' is onze huwelijksreis en we maken kennis met het op elkaars lip leven, 24/7 in een extreem kleine doch luxe camper.
Geen Tupperware, zoals Heleen en Arnold dat noemen, de grote witte brede logge wagens waar je in kunt wonen en die je hutje mutje op grote camper-stand-plaatsen ziet staan aan de costa's en langs wegen op parkeerplaatsen. Niet met opstapje naar binnen en gordijntjes voor de ramen.
Het je reiziger voelen is prettiger als de toerist uithangen en we blijven ons verbazen over de vrijheid en de mogelijkheden van zo'n minicamper met z'n ingenieus ingebouwde koelkast, gasfornuis, badkamer, bergruimtes, kastjes en mini-garage weggestopt in een klepje ergens.
We raken verknocht aan het motorgeluid, de geur van de wagen en het zwijgzaam vol bewondering door de prachtigste landschappen rijden.
Na een aantal reizen kwam dit plekje op ons pad en hier bleven we 'steken' in al onze reisplannen. De LaRo heeft wat kleine gebreken en we zijn er zo zuinig op dat we hem droog wegzetten in het 'chateau' tot we tijd en middelen hebben weer een reis te maken.
Heleen en Arnold hebben inmiddels al een ander vehicel, steeds 'luxer' en beter aangepast op hun wensen, en reizen weer 3 maanden door Marokko waar ze elke keer weer nieuwe dingen zien, andere reizigers ontmoeten, oude bekenden tegenkomen en nieuwe belevenissen ervaren.
Op de terugweg van hun 3 maanden kwamen ze vorig jaar ons nieuwe stulpje bekijken, wat uitmondde in een fijne tussenstop naar huis in Nederland. Toen brachten ze 2 Marokkaanse Liefdesbekers mee, een oranje en een rode met een 'vergulde' randje.
Waar we ook gingen, wanneer we maar koffie dronken, de liefdesbekers gingen altijd mee.
Tot ik na een half jaartje mijn oranje bekertje per ongeluk van tafel stootte en het in 100 scherven op de tegelvloer brak. Ik vond het meer dan erg, mijn liefdesbekertje was stuk.
Ik heb het toen H&A gelijk per mail laten weten, het is maar een bekertje maar toch!
Ik lees hun reisblog en als ze weg zijn, lees en leef ik met hen mee. Ook deze reis weer mooie foto's en kleine filmpjes gezien en het blijft kriebelen om ook op reis te gaan. Maar dat verlangen moeten we beperken tot soms eens 1 dagje en het verlangen naar een grote reis parkeren we.
Gisteren werden we weer vereert met hun 2e bezoek. We bewonderen hun andere 4x4 vehicel, een Mercedes Iglhaut, een busje hoog op terreinbanden. Het is een wat raar gezicht, het is geen terreinauto om te zien, geen camper of busje, maar alles in 1 en toch ook weer niet. Na een flink rondje 'tuin' met een zwemmende en takken apporterende Castel belanden we in de woonkeuken aan tafel met maar weer eens koffie.
Opeens gaat Heleen even naar de auto. Het is me 1 seconde te binnen geschoten dat ik ze eigenlijk wil vragen of ze aan een nieuw liefdesbekertje hebben kunnen komen.
Als Heleen terugkomt zet ze in een krantenpapiertje gewikkeld het bekertje op tafel. Ik ben zelden zo blij geweest met iets. Een voor mij wel belangrijk symbool, zo'n bekertje. Deze is van iets dikker porcelein in mijn lievelingskleur; groen. Ik kan niet meer stoppen met blij kijken en krijg kramp in mijn kaken. Wauw!
We tafelen, ik heb een groot brood gebakken en kletsen. Over reizigers, locals en toeristen. Over Nederland en Marokko en verder alles ertussenin, over politiek en culturen en doen een flinke pot Yathzee. De drank komt pas daarna ter tafel en we bomen verder. Rond middernacht gaan we slapen in een heel donker bos terwijl het weer eens regent.
zaterdag 3 april 2010
Goede Vrijdag
Goede Vrijdag was echt de Goede Vrijdag. Niet goed dus, maar vol onbewuste donkere wolken die zich boven in mijn hoofd samenpakken. Het zal de vermoeidheid wel zijn. Het niet ingehaald hebben van gemiste slaap en dan versterkt door m'n bewustzijn van de betekenis van Goede Vrijdag. Ik plaats al het lijden dat ik ken en gezien heb, van gehoord en al lang geschiedenis maar wel een essentieel stuk van het erfgoed van de mens, bij elkaar in mijn hoofd en zie alle verbanden, breng het terug tot één essentie. De tegenpolen en de strijd die ieder van ons kent, die van de menselijkheid. Altijd strevend naar dichter bij God of dichter naar onze kern toe. Het goede en het kwade dat zoveel uitingsvormen heeft. Mijn vermoeidheid doet er een schepje bovenop, waardoor ik vlekken voor mijn ogen krijg en niet zo goed kan nadenken. Ik kan alleen maar voelen en het beste zou zijn niks te doen. Maar een dag niks doen is te moeilijk. Ook lezen valt bij mij onder niks doen maar mijn hoofd en ogen zijn te moe. In de frisse buitenlucht leef ik me uit op de moestuin, waar de aarde zwaar is van het regenwater. Op zulke dagen wil mijn lijf ook niet meewerken, licht motorisch gestoord hanteer ik toch de hak en hark, schrepel en schoffel. Ik doe mijn ding half automatisch.
's Avonds wil Marc weer 'uit-op-z'n-M&M's' en ik bedankt voor de eer en wordt wat sjagerijnig.
Ik voel weer de strijd, het verwerven van een plekje, mijn plekje, mijn waarde, mijn ik. Los van onze toch wel traditionele rolverdeling voel ik me steeds meer 'ik' worden, minder meegaand, meer uitgekristalliseerd met duidelijke grenzen en wat ik nu eigenlijk wil en wie ik ben.
Daar is in Marc's leven weinig plek voor, hij creëert zijn eigen wereld met alles erop en eraan. Hij geeft me een plekje, maar dat wil ik graag zelf vormgeven en dat blijft moeilijk. Het komt vaak tot uiting in SecondLife waar we samen een bedrijf hebben. We hebben beiden echt ons eigen ding daar, onze eigen kwaliteiten en taken en los van elkaar zijn we niets. Zo als ook in het echte leven vullen we elkaar aan. Maar ik blijf ten alle tijden het idee hebben dat ik een bezemwagen ben, een aanhangsel nog net niet misbaar. Niet belangrijk genoeg of gelijkwaardig. Hoe meer ik groei naar volledige zelfstandigheid, mijn grenzen leer kennen en mijn kracht, hoe meer strijd dat opleverd op de niet gebaande wegen. Wegen die we samen voor het eerst bewandelen. Volgzaam als dat ik ben, of was, is het lastig om mijn visie gestalte te geven, het onder woorden te brengen en het door te duwen in gezelschap van m'n maatje. Stellig als hij vaak is, rationeel en direct. Ik doe veel eigen dingen naar eigen inzicht, maar juist in SecondLife heb ik zijn begrip en openheid nodig. Dat is hij niet en ik ga hem niet veranderen. Maar de afhankelijkheid is op z'n zachtst gezegd onprettig en mijn liefde voor hem en mijn ding daar weerhoud me van het nemen van drastische stappen en beslissingen.
De dag eindigd onbevredigend om 9 uur. Na 1 uurtje lezen gaan gelukkig mijn luikjes dicht voor een lange goede slaap die ik hard nodig heb.
Deze dag krijgen we Heleen en Arnold op bezoek. Zijn zijn de vorige eigenaars van onze blauwe woon-Landrover en reizen een aantal maanden per jaar door Afrika in hun andere 4x4-camper. Op de terugreis naar huis rusten ze een dag bij ons. Het is heel fijn me even op wat anders te richten en sluit SecondLife af na een opbeurend gesprek met een goede Texaanse vriendin en ga een lekker brood bakken voor vanavond.
Het weer blijft wisselend met meer regen en bewolking dan het heerlijke lentezonnetje. Dat werkt ook niet echt mee.
's Avonds wil Marc weer 'uit-op-z'n-M&M's' en ik bedankt voor de eer en wordt wat sjagerijnig.
Ik voel weer de strijd, het verwerven van een plekje, mijn plekje, mijn waarde, mijn ik. Los van onze toch wel traditionele rolverdeling voel ik me steeds meer 'ik' worden, minder meegaand, meer uitgekristalliseerd met duidelijke grenzen en wat ik nu eigenlijk wil en wie ik ben.
Daar is in Marc's leven weinig plek voor, hij creëert zijn eigen wereld met alles erop en eraan. Hij geeft me een plekje, maar dat wil ik graag zelf vormgeven en dat blijft moeilijk. Het komt vaak tot uiting in SecondLife waar we samen een bedrijf hebben. We hebben beiden echt ons eigen ding daar, onze eigen kwaliteiten en taken en los van elkaar zijn we niets. Zo als ook in het echte leven vullen we elkaar aan. Maar ik blijf ten alle tijden het idee hebben dat ik een bezemwagen ben, een aanhangsel nog net niet misbaar. Niet belangrijk genoeg of gelijkwaardig. Hoe meer ik groei naar volledige zelfstandigheid, mijn grenzen leer kennen en mijn kracht, hoe meer strijd dat opleverd op de niet gebaande wegen. Wegen die we samen voor het eerst bewandelen. Volgzaam als dat ik ben, of was, is het lastig om mijn visie gestalte te geven, het onder woorden te brengen en het door te duwen in gezelschap van m'n maatje. Stellig als hij vaak is, rationeel en direct. Ik doe veel eigen dingen naar eigen inzicht, maar juist in SecondLife heb ik zijn begrip en openheid nodig. Dat is hij niet en ik ga hem niet veranderen. Maar de afhankelijkheid is op z'n zachtst gezegd onprettig en mijn liefde voor hem en mijn ding daar weerhoud me van het nemen van drastische stappen en beslissingen.
De dag eindigd onbevredigend om 9 uur. Na 1 uurtje lezen gaan gelukkig mijn luikjes dicht voor een lange goede slaap die ik hard nodig heb.
Deze dag krijgen we Heleen en Arnold op bezoek. Zijn zijn de vorige eigenaars van onze blauwe woon-Landrover en reizen een aantal maanden per jaar door Afrika in hun andere 4x4-camper. Op de terugreis naar huis rusten ze een dag bij ons. Het is heel fijn me even op wat anders te richten en sluit SecondLife af na een opbeurend gesprek met een goede Texaanse vriendin en ga een lekker brood bakken voor vanavond.
Het weer blijft wisselend met meer regen en bewolking dan het heerlijke lentezonnetje. Dat werkt ook niet echt mee.
donderdag 1 april 2010
Vroeg dag
De stal boven is wat uitgeveegd en opgeruimd.
De werkbank, 4 tonnen met oude diesel, een paar honderd lauzen, een flinke kub mest en afval is weg uit deze ruimte. Klaar voor de ezels....
Half 6 is het 'dag' voor ons. We kunnen al wat dagen de ketel niet meer stoken, geen droog stukje hout te vinden. De schouw moet het doen met nog levend hout en deze ochtend krijg ik er zowaar nog leven in zonder aanmaakblokjes.
Vannacht heeft het doorgeregend alsof we in de moesson zitten.
Zo uit ons bed drinken we koffie en zitten we bij elkaar alsof Roel niet weggaat.
Maar Yo weet het wel en komt ons steeds nog om een laatste knuffel vragen en kijkt het baasje verlangend aan.
Pas bij de auto zijn er de laatste woorden. Roel vond het een schot in de roos, het klikte en we hebben het erg goed gehad met z'n drieeen.
Los van het weer hebben we toch veel gedaan;
-Brem geknipt voor de broodoven
-De stal is schoon, leeg van rommel en opgeruimd
-Een stuk moestuin is ontgonnen
-De mest uit de stal ligt boven naast de moestuin
-Er is water in de moestuin door de 2e overloop aan te vullen met een thyleenslang (gevonden in het bos)
-Veel SL-werk kunnen verzetten en Roel heeft aan zijn verslag kunnen werken
-Groot stuk ezelhek is gerepareerd
-Appel is gesnoeid
-Zand in de kuilen op de oprit
-Hout gesprokkeld
-Stenen versleept
Het was bijzonder hoe we onszelf konden blijven, ons ding konden blijven doen.
Meestal ben ik teveel met de gasten bezig, ook omdat ik altijd een voorsprong heb. Ik leg de contacten en onderhoud deze met vrienden familie en de meewerkende gasten. Tijdens bezoeken is er minder tijd en aandacht voor elkaar en haalt ons uit ons ritme. Dit keer in veel mindere mate en we voelden ons hier heel prettig bij.
We hebben veel geboomd en gepraat met elkaar, veel emotionele raakvlakken en dus ook de verdieping door confronterende vragen en momenten waarbij er het vertrouwen en de rust was om ons uit te spreken.
We voelen ons gesterkt en begrepen, gesteund en gerespecteerd. Ook de verschillen mogen er zijn.
Marc gaat terug naar bed en ik warm me op onder de douche om daarna naar de markt te gaan. Het is er 1 graad boven nul en terwijl ik mijn groente bij elkaar zoek begint het te sneeuwen. Auto's die al wat langer op het plein staan hebben een flinke laag sneeuw op hun dak. Ik loop in een windjack met een dunne broek en heb bevroren vingers. De wijnman zijn Merlot is natuurlijk nog beter als vorig jaar. Ik denk " het zal wel" en reken 7 euro af zonder te reageren op zijn verkooppraatje voor witte wijn.
Verkleumd ga ik naar huis en een vrachtwagen en ik weten elkaar in een bocht maar net te ontwijken. Hij toetert van de schrik als we alweer 'en route' zijn. Thuis tref ik Marc aan de telefoon met de nieuwe eigenaar van zijn verkochte bedrijven.
Het wordt waarschijnlijk tijd voor hem om Nederland te vereren met een bezoek voor regelzaken. Eerst maar eens het werk daar inventariseren, misschien valt het mee.
De werkbank, 4 tonnen met oude diesel, een paar honderd lauzen, een flinke kub mest en afval is weg uit deze ruimte. Klaar voor de ezels....
Half 6 is het 'dag' voor ons. We kunnen al wat dagen de ketel niet meer stoken, geen droog stukje hout te vinden. De schouw moet het doen met nog levend hout en deze ochtend krijg ik er zowaar nog leven in zonder aanmaakblokjes.
Vannacht heeft het doorgeregend alsof we in de moesson zitten.
Zo uit ons bed drinken we koffie en zitten we bij elkaar alsof Roel niet weggaat.
Maar Yo weet het wel en komt ons steeds nog om een laatste knuffel vragen en kijkt het baasje verlangend aan.
Pas bij de auto zijn er de laatste woorden. Roel vond het een schot in de roos, het klikte en we hebben het erg goed gehad met z'n drieeen.
Los van het weer hebben we toch veel gedaan;
-Brem geknipt voor de broodoven
-De stal is schoon, leeg van rommel en opgeruimd
-Een stuk moestuin is ontgonnen
-De mest uit de stal ligt boven naast de moestuin
-Er is water in de moestuin door de 2e overloop aan te vullen met een thyleenslang (gevonden in het bos)
-Veel SL-werk kunnen verzetten en Roel heeft aan zijn verslag kunnen werken
-Groot stuk ezelhek is gerepareerd
-Appel is gesnoeid
-Zand in de kuilen op de oprit
-Hout gesprokkeld
-Stenen versleept
Het was bijzonder hoe we onszelf konden blijven, ons ding konden blijven doen.
Meestal ben ik teveel met de gasten bezig, ook omdat ik altijd een voorsprong heb. Ik leg de contacten en onderhoud deze met vrienden familie en de meewerkende gasten. Tijdens bezoeken is er minder tijd en aandacht voor elkaar en haalt ons uit ons ritme. Dit keer in veel mindere mate en we voelden ons hier heel prettig bij.
We hebben veel geboomd en gepraat met elkaar, veel emotionele raakvlakken en dus ook de verdieping door confronterende vragen en momenten waarbij er het vertrouwen en de rust was om ons uit te spreken.
We voelen ons gesterkt en begrepen, gesteund en gerespecteerd. Ook de verschillen mogen er zijn.
Marc gaat terug naar bed en ik warm me op onder de douche om daarna naar de markt te gaan. Het is er 1 graad boven nul en terwijl ik mijn groente bij elkaar zoek begint het te sneeuwen. Auto's die al wat langer op het plein staan hebben een flinke laag sneeuw op hun dak. Ik loop in een windjack met een dunne broek en heb bevroren vingers. De wijnman zijn Merlot is natuurlijk nog beter als vorig jaar. Ik denk " het zal wel" en reken 7 euro af zonder te reageren op zijn verkooppraatje voor witte wijn.
Verkleumd ga ik naar huis en een vrachtwagen en ik weten elkaar in een bocht maar net te ontwijken. Hij toetert van de schrik als we alweer 'en route' zijn. Thuis tref ik Marc aan de telefoon met de nieuwe eigenaar van zijn verkochte bedrijven.
Het wordt waarschijnlijk tijd voor hem om Nederland te vereren met een bezoek voor regelzaken. Eerst maar eens het werk daar inventariseren, misschien valt het mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)