heet

Eerst de film, dat was al warm te noemen, nee erger nog. De film heet "Sunshine" en gaat over een zeeeeeer jong team van 8 leden met een missie. Het injecteren van de zon met een ander zonnetje om de zon te voeden zodat deze niet sterft. Een ontzettende B-sience-fiction film, maar bloedstollend door al die hitte en warmtestralen die vanaf het beeldscherm onze kant uit komen met achter ons het vuur in de schouw. Net na de film wil Marc even de kachel gaan checken, of deze inmiddels niet is uitgebrand en om te vullen met nieuwe stammetjes.
Na 10 seconden komt hij weer binnen rennen en vliegt de trap op naar boven met maar 1 woord op de lippen "oververhit". Het in koper gevatte thermometertje op de kachel geeft een ruime 110 graden aan. Wat inhoudt dat het water aan het kookpunt is beland, waardoor alle ontluchters zullen gaan sissen en stoom afblazen, dit keer letterlijk. Ook de pomp is gloeiend heet en de druk 1 bar gestegen. Marc rent alle radiatoren af om ze open te draaien zodat de kachel zijn warmte kwijt kan. Ik kijk of er niks in staat is in brand te vliegen.....

Zodra we de themperatuur zien dalen gaan we de kamer maar weer in.
Nog meer hitte volgt daarna. Daar ga ik verder niemand deelgenoot van maken. De gloeiende kooltjes doen mee, die branden nog 2 gaatjes in het matras, terwijl dat er toch anderhalve meter vanaf ligt. Het kan de pret niet drukken, buiten is het flink aan het vriezen, en binnen schijnt de zon.

marathon

Al 2 dagen geen wolkje aan de hemel, een felle zon die zijn warmte laat verwaaien door een heel frisse wind. We hebben eindelijk eens buiten kunnen eten gisteren, eindelijk...
Maar dit prachtige weer dwingt ons naar buiten te gaan, waar alleen maar werk ligt, zwaar werk.
Of stenen sjouwen, cement mixen en terras leggen. of hakken met de hak, acacia-stronken uithakken, omdat we niet met gif willen werken. Bramen weghakken, met wortel en al, priegelwerk in het kasje, de mini-klaver moet eruit en de bleekselderij van de droogte gered.
Het werk is weer te veel, ik laat het werk en start zomaar ergens.
Marc vermoeit zichzelf met het overzicht bewaren, hij is zich altijd bewust van al het werk en hoe zwaar het is. Dat geeft hem een onbeschrijfelijk rothumeur.
Als ik hem aanraad naar het nu te kijken en van de zon te genieten, krijg ik een rotgezicht terug en de klacht dat de zonnestralen zo fel in zijn ogen schijnen en het hoofdpijn veroorzaakt.
Zijn hoofd zit altijd vol en hij kan het niet legen.
Ik kan hem alles aanraden en krijg ook wel gelijk, maar het doen is een heel ander verhaal. Dit is manman.... Ik laat hem en we gaan samen door aan de werk-marathon. Hij met stenen en cement, ik met boomstronken en de harde aarde.
Ik krijg mezelf er ook niet toe tijdig te stoppen om binnen te gaan koken, ik wil door door door, niet te stoppen en geniet van alles dat ik zie en ruik. Ik deel dit met Cros, onafscheidelijk zijn we buiten.
De bolletjes veldsla staan overal, de spinazie groeit eindelijk door en ik heb er goede hoop op dat de moestuin het dit jaar nog beter gaat doen.
Alleen de lap grond die ik wil gebruiken is te groot om te overzien. Maar ik wend me alleen naar die stukjes waar ik mee bezig ben. Na 2 dagen is er heel veel werk verzet.
Eind van de middag besluit Marc nog even te stoken. Genoeg takken, verdroogd onkruid en bramensprietjes steken uitnodigend boven het maaiveld uit. Terwijl ik het meloenenvak afhak en glad hark, ruik ik de typische stookgeur.
Als 2 professionals houden we het in de gaten en zien hoe het vuur richting de hogere bramenbossen kruipt om af en toe 1 struik in lichterlaaie te zetten, steeds hoger kruipen de vlammetjes tot de oprit, waar niets te branden is.
Koud van vermoeidheid duiken we onder de douche en stoken het huis warm. We gaan film kijken en ik maak vast lekkere hapjes klaar. Zo de boel weer aan de kant en met wel 10 kussens op het matras snoepen, relaxen en de dag fijn afsluiten.
Het samen buiten bezig zijn heeft ons erg goed gedaan, geen sjag-gezichten meer of vermoeide zuchten.
Wel staan alle kranen op drup, zijn de deuren dicht en wachten we de strenge vorst weer af, -8 is voorspeld.

badderen

Sinds een jaar heb ik geen bad meer genoten. Een mens kan dat gaan missen en het werd me steeds door P aangeboden als we weer een de buurt zijn.

Vandaag zouden we de geleende aanhanger terugbrengen en Marc zou hem helpen met een klusje. Natuurlijk genieten we met elkaar een maaltijd en de dag begint stralend met een zonnetje. Bij P is het hoog en winderig, maar uit de wind is het erg lekker om buiten te zitten.

Marc is ontzettend sjag zijn bed uitgekomen en ik word daarom ook pissig op zijn gedrag nog voor we bij P zijn. Ik ben blij m'n zere lijf in het bad te laten zakken en met een Margriet, Libelle, Viva en Flair onderuit in het sop te zakken. Marc moet het dak op om de nok te repareren en wat lauzen te vervangen.

Wat hij van de locale couvreur geleerd heeft is goud waard hier. Die man kan het dak op, en hij doet het! Hij frist wel wat op en trekt bij.

Spetter en Castel vermaken zich heel goed zo samen, ik voel me weer vrouw en kom terug op mijn vooroordeel over vrouwen-bladen met bovengenoemde titels.

Ik ga snel de recepten eruit scheuren, bewaar de Jan, Jans en de kinderen en vergeet de rest. Van alle verhalen over borstkanker word ik bang. Als het komt, moet dit. Ik kan het niet voorkomen. Ik lees het wel om me bewust te houden. Verder is het bad-lectuur en fijner dan het loodzware boek waar ik me nu in vastgebeten heb.

Er is hier wel lente te bespeuren, maar de winter is hier nog niet voorbij. koude winden en besneeuwde bergtoppen, zwiepende boomkronen en bevroren molshopen in de middag op de velden. Wij laten ons wel oppeppen door de al warme zon. Mijn ogen prikken ervan eind van de middag.

In de brievenbus ligt een dikke enveloppe!

De beloofde films van de huisoppas en 2 tijgerogen. We hoopten met die tijgerogen onze waterpas terug te krijgen. Die zijn we een paar dagen echt kwijt geweest. Zo'n lange van 2 meter kost wat centen en we laten onze boel altijd open en soms wat zaken buiten staan. Dus we dachten dat het gestolen kon zijn, en toch ook weer niet. Na het mailtje met het verzoek om wat tijgerogen, vindt hij de waterpas terug in de bar. Een wel heel vreemde plek, we komen haast nooit in de bar. Maar toch voelt het hier met tijgerogen nog beter.

Het pakketje heeft er erg lang over gedaan. Alle douanestickers en -plakband geven al aan dat het pakket is opengemaakt door de douane.

Wij vermoeden om de inhoud te controleren, niet op drugs, maar op kinderporno. En 20 films kijken om te controleren vergt veel tijd. Hebben de beambten wat te doen gehad!!!

Gelukkig zijn het gewone films, van alles wat en kunnen wij ons werk eens afwisselen met een ontspannen filmpje als de stroom niet uitvalt en mijn pc mee wil werken...

vroegste lente; foto's

Laat licht

Perzik-boompje

Een Paardebloem is NU wel heel erg mooi.

Wilde primula (geelbloemig)

Vergeet-M&M-Nietjes

Selderij

Prachtig uitzicht

Gewone primula's

Knopje

Een vroege Iris

Kerstroos oftewel een (wilde) Helleboris

Hazelaarknopjes

Witte bosviooltjes

Gewone Bosviooltjes

Het paarse Bosviooltje

Akelei die uitloopt

Een koffieleut uurtje loopt wat uit. Ik ga naar de markt om 3 gebakjes te kopen en 1 brood. Verder schud ik Pierre de hand en schenk alle mensen een glimlach. Het regent weer, of nog. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik spreek met H. alle roddels door en met z'n drieëen gaan we even de diepte in. Op de terugweg zwabbert de auto over de weg, er zit al een aantal weken een kruisschroef in een achterband. Nu is het tijd om die te repareren met een speciaal setje dat we al jaren in huis hebben.
Het mini compressortje die op een accu van een auto past moet de band weer op spanning krijgen. Het is een gehannes in de modder, maar met goede moed sluiten we het kleine handige apparaatje aan. "Heavy Duty Compressor" heet het ding. Maar na 1 bar lucht stopt het ermee. 30 Minuten afkoelen zegt het label. Maar de compressor is niet heet, zelfs niet warm. Ik ga maar foto's maken in het bos met Aai in mijn kielzog en castel op kop vooruit. Ik ben op zoek naar de gecultiveerde helleborissen die Marc vorig jaar heeft uitgepoot in de vallei. Ze zijn onvindbaar en terwijl ik zoek, foto's maak van alles dat mijn ogen streelt en Aai blijft miauwen, haalt Castel een poeltje leeg van takken. Wat ze in de rivier ook graag doet. Takken horen niet in het water, water moet water zijn, niet meer en niet minder.
Ook na terugkomst, een uurtje later, doet de compressor nog steeds niets. Wegwerp-kwaliteit dus. De band is wel hard genoeg om ermee naar een pompstation te rijden om hem verder op spanning te brengen.
Verder een hele rustige dag, te nat om buiten wat te doen.

headsetje

De contrasten met het leven in dichtbevolkt gebied worden steeds groter. Net als de tegenstellingen in het landklimaat vergeleken met een zeeklimaat als in zuid-holland.
Tuurlijk hebben de boeren op het platteland wel gehoord van iets als computers en internet. De computers zien ze op het gemeentehuis en in winkels. Internet is van horen praten en van TV die de ouderen hier heel de dag aan hebben staan.
Het mag ook bijzonder heten dat we hier zo'n snelle internetverbinding hebben. 1 Mb is heel luxe voor deze contreien en wij kunnen weer verder met ons werk-als-het-regent.
Marc laat zich uitdagen door zich in te schrijven voor een cursus in SecondLife. Dit wordt gedaan met 'voice' zodat het lijkt op een cursus via video-conference, maar dan in de virtuele wereld zelf. Je hoeft dan niet te typen, maar luistert en spreekt alsof je bij elkaar bent of echt aanwezig bent bij een videoconference.
Om dit te kunnen volgen heeft Marc een headsetje nodig. Een soort handfree-kitje dat je gebruikt om in de auto handfree te kunnen bellen, maar de set moet geschikt zijn voor een computer-aansluiting.
Vorige week gaan we de stad in op zoek naar zo'n set. We starten gewoon bij de grote supermarkt. Maar geen succes. Wel koptelefoons voor de TV en heuse microfoons alsof je als ster op de buhne staat.
We rijden door naar de rand van het centrum en vragen het bij een computer-zaakje annex internet'café'. Nee, ook niet, probeer het bij de ID. Dat is een grote van-alles-en-nog-wat winkel, voor huis, klus en tuin. Ook bij de enorme TV-afdeling geen headsets, maar weer de losse microfoons en koptelefoons.
Als Marc geen headset heeft kan hij niet deelnemen aan de cursus. Je moet je handen vrijhebben en zijn PC heeft geen boxjes of microfoon.
Door naar het centrum dan maar. Ook daar bezoeken we 3 winkels, van een speciaal PC-zaakje, een winkel met huishoudelijke apparatuur en ten slotte een telefoonwinkel.
De dame van de telefoons heeft zelfs zoiets niet. Ze stuurt ons door naar de hoofdstad van het departement, maar dat is wel erg kort dag en duur om alleen voor een dure professionele headset door te rijden naar die stad.
Als Marc iets zoekt dan ren ik achter hem aan. Zo ook in de stad en geen impuls voor koffie ofzo, niet nuttig... Lunchtijd is aangebroken, maar wij rennen naar de auto , stappen in en laten het los door al kibbelend naar huis te rijden.
De dag erop gaan we bij K&R op bezoek. Waar we vertellen over onze vergeefse speurtocht voor een headsetje.
Ze rommelt wat in een de zijkamer en komt terug met een mapje labtop-accesoires en warempel zit daar een headsetje voor een computer bij. Precies in de week dat zij even uit NL gevlucht zijn voor een werkweekje in hun huis hier in de buurt.
Dus dat wordt via via ons aangereikt en komt uit Nederland....

De eerste cursusavond is daar. Maar het setje moet wel even geinstalleerd en getest worden. P. helpt hem via SecondLife om alles goed in te stellen en Marc begint bijna te schreeuwen in het ding. Knopjes indrukken, opties uit- en aanvinken en een hoop gelach. Maar na 20 minuutjes blijkt het best goed te werken allemaal.
Ik heb al zoveel voorpret gehad en zie het al helemaal voor me hoe Marc tot in de nacht met een telefoniste-ding op zijn hoofd een cursus volgt via een soort video-conference in de virtuele wereld.
Onvoorstelbaar geavanceerd en het past hier absoluut niet. Heel vreemd.
Zodra de cursus is begonnen moet Marc zich even voorstellen en het engels schalt door de kleine ruimte. Het is leuk, een uitdaging, maar heel vreemd om dit te doen en mee te maken in de setting van een eeuwenoude gerenoveerde ruine op een onmogelijk geisoleerde plek op het platteland van Frankrijk.

Maar het kan... hier wennen we niet meer aan.
Ik voel me oud worden, denk dat ik vanaf 23 april maar terug ga tellen... wordt ik 1 jaar jonger, 34 :-)

gekke kater dag

De wekker moet eraan te pas komen om op deze natte dag op tijd uit de veren te zijn.
Cros heeft een afspraak bij de veearts voor castratie en moet zich om half 9 melden.
Alles drupt na buiten, ons hout is op en het ontwaken moet snel. Dus reeds van slag voor we goed en wel weer thuis zijn van het ritje met de kleine draak. Fransen vinden dit kitten enorm, kwa afmeting dan. En altijd 'mignon' met zijn zwarte neusje. Mignon is een schatje en dat klopt in Cros' geval ook wel. Een allemansvriend en nergens bang voor, hoe groter de mens hoe leuker om mee te dollen.
Alleen dat mandje waar hij in moet bevalt hem niet. Hij geeft geen kik en kopjes aan mijn vingers tussen de tralies van riet door. Af en toe probeert hij een uitweg te vinden, maar die is er niet. Verder laat hij het gelaten toe en lijkt vertrouwen in de mensen te hebben.
Het is dan ook akelig rustig voor alle viervoeters nu Cros er even niet is. Joppie, inmiddels weer op 4 poten, dwaalt rond het huis op zoek naar z'n kleine speelmakker.
Zagen moeten we, dus gaan we weer de hellingen op. Na een half uurtje ben ik al tig keer gevallen, uitgegleden, me gestoten en heb ik met de draaidende zaag in de handen al wat keren een boom tegen mijn schenen gehad. Doorgezweet raadt Marc me aan dan het hout op het pad maar klein te zagen. Ik doe net een stap richting beneden en ga weer hard onderuit. De tranen springen me in de ogen, spuugzat ben ik het. Dat linke gekloot op die hellingen hier. Zagen is prima, leuk ook, maar het geploeter op die ondergrond is na zoveel maanden wel echt vervelend aan het worden.
Snachts is het nog te koud, en we moeten dus blijven stoken.
De zon maakt vandaag veel goed; citroenvlinders steken fel af tegen het nog sombere bos, een dagpauwoog droogt zijn vleugels op een lauze en er zoemt al van alles rond onze oren.
Ik 'maak' tussen de middag boerenkoolstamp met rookworst. Beide AH-producten die na 10 minuten in een magnetron warm zijn. Het lijkt nergens op, het is geprefabriceerd en toch smaakt het als een after-party. Ik hoef dus niet echt te koken, maar om het met mezelf goed te maken dat ik zo'n pech had met zagen, maak ik wel een grote pan erwtensoep met het pakket en het voorgebraden vlees van P. dat hij gisteren meenam.
De twee schattige potjes met bollen (hyacinten en narcissen) die ik van mijn ouders kreeg schieten de lucht in en een geel narcisje kijkt me vriendelijk aan.
Buiten gaan de lentebloemen ook al snel. Primula's staan in bloei alsof ze van plastic zijn, de knoppen van de sering zijn groen en dik en we eten weer eens buiten. De irissen komen boven en we hebben vorig jaar bloembollen gehad in de kleur van onze luiken, ook die hebben al sprieten van 10 centimeter.
We gaan dus weer dagelijks het groen uit de grond kijken, wat ieder jaar weer lijkt te lukken.
Ik moet zo boodschappen gaan halen en Crosje gelijk mee terug nemen. Het liefst zou ik gaan naaien. Jawel, niks naaimisschiene, maar slopen voor rolkussens en andere experimenten. De machine werkt makkelijk en netjes en ik ben er ontzettend blij mee.
Marc ligt op bed, voorslapen. Hij heeft zich ingeschreven voor een cursus 3D-tekenen. Online en gegeven in de USA. Het start vanavond om 23 uur tot 1 uur. Geen tijden voor mijn manman, dus hij slaapt voor en uit. Soms moet je voor bepaalde dingen wat offeren en of overhebben. Het gefoeter achter zijn beeldscherm zal nu veel minder worden met zoveel kennis erbij.
Ik ga even wat vroeger naar bed, dan draait mijn pc niet en is de internet-verbinding stabieler. Samen met de rust kan hij rustig naar cursus en ik ben wat meer uitgeslapen 's ochtends.
Cros is ook na de ingreep Le Mignon. Iedereen bij de dierenarts is verrukt en ingenomen over het karakter van onze grote knorrekop. Onberispelijk, stoer, lief en verdraagzaam heeft hij zich door deze dag geslagen. Als ik binnenkom en zijn naam roep hoor ik zijn bekende, nu wat zwakke begroetings-miauw.
In de auto ligt hij in het mandje alsof hij niet beter weet en precies begrijpt dat de rit even duurt en weer naar huis gaat. Als hij kon blozen, deed hij het niet.
Nog wat duf natuurlijk.
Die is er zo weer bovenop.
Pipo ligt al heel de dag in de zon op de muur van het achterterras. Gisteren is hij geschrokken van de binnenwandelende dalmaat Spetter. Spetter deed niets bijzonders, maar zijn aanwezigheid was voor Pipo voldoende op het dak van de broodoven te gaan zitten. Met af en toe een loopje naar de schoorsteen van de oven en wat evenwichtsoefeningen op de nok door zich daar te wassen. We hebben met veel lief geroep en gelok nog geprobeerd hem voor het donker van het dak af te krijgen, maar zonder succes.
Het broodovendak is erg stijl en de natte lauzen zijn heel glad. Pipo ligt nu bij te komen van zijn kneuzing. Solidair met Joppie loopt hij wat mank met zijn linker voorpoot. Nogal zwart van de schoorsteen vond hij het tijd om languit te bleken in de zon en zich wat te verstoppen vandaag.
Marc heeft geen wekker gezet en eind van de dag ligt hij nog te snurken...
Geen huishouden dus en de zagen maar ophalen...

ik ben jarig

23 april 1974 ben ik geboren. Dat heb ik altijd op 23 april gevierd. Sinds 2 jaar valt dat op die dag niet te plannen. Of niet in de gelegenheid of de mensen die ik juist op mijn geboortedag wil zien, zijn in Nederland. Vorig jaar heb ik het een dikke week later gevierd en M&M hebben besloten het te vieren wanneer het uitkomt.
Voor mij was dat vandaag. P. , een vriend, kwam dit weekend deze kant op, onderweg naar zijn werk in het nog warmere zuiden.
Mijn ouders, met wie ik het liefst mijn verjaardag vier, dankzij hen heb ik uberhaupt een verjaardag, kunnen dit jaar niet hier zijn rond de 23ste april. Ik kan ook niet naar Nederland gaan. Mijn wens was een moderne eenvoudige naaimachine. Bij alles dat ik wil maken of repareren moet ik met koplamp op, naald en draad urenlang gaan zitten prutsen.
Als ik zelf zoiets hier op de kop tik, begrijp ik de gebruiksaanwijzing niet en ik moet nog leren naaien. Dus dat zou niet werken. De antieke die bovenstaat mist wat belangrijke onderdelen, tevens een goede gebruiksaanwijzing met het juiste typenummer. De wens was uitgesproken en mijn lieve mams heeft dus een maand of wat geleden een gloednieuwe eenvoudige machine voor m'n verjaring gekocht. Maar hoe krijg je zo'n zware doos hier? Meegeven aan vrienden dus. Dat kwam allemaal goed uit! Samen met zijn eigen spullen voor maanden en kerstdecoraties voor m'n kerst-guirlandes eind dit jaar kwam P. bepakt en bezakt bij ons langs vanochtend. Eigenlijk om bij te kletsen en wat les in SecondLife te krijgen.
Ik voel me helemaal jarig en tut me op. Ik loop te stralen vandaag, ik ben jarig en krijg kado's. P. had ook allerlei lekkers meegenomen; boerenkoolstamp, echte AH-rookworsten (laat Sjaak Bral het maar niet horen), stroopwafels en een erwtensoep-pakket! Naast deze lekkernijen werden we nog meer verrast door een tas vol dropjes, winegums, stroopwafels en ...... NEGERZOENEN. Ik ga die typische lekkernij geen zoenen noemen. Zoenen zien er anders uit en smaken anders. Voor mij blijven het negerzoenen, wat de negers er ook van mogen denken. Negers zoenen wel lekker, maar dat is een ander verhaal.
Eerst met z'n drieën aan de koffie met stroopwafels en natuurlijk negerzoenen, zie foto!

Na de maaltijd aan de SecondLife-slag. Ik vergeet warempel naar H. te gaan, vage koffie-afspraak. Maar dat maak ik snel goed. De grote dalmaat van P. blaft net zo lang tot hij even binnen mag kijken. Het is ook gaan regenen en deze hond is niet gewend als franse hond bejegend te worden. Normaal stormt deze hond het terrein op op zoek naar een lekker kattenhapje, maar vanmiddag was zijn gedrag werkelijk voorbeeldig. Even neuzen met Cros, Shadow proberen uit te dagen. Shadow verroert geen vin, zet zijn haren niet op en blijft lekker voor de schouw zitten.
Na een productieve, informatieve en gezellige middag vertrekt P en ga ik de gebruiksaanwijzing lezen. Er zit zelfs een lampje in, dus niks meer moeilijk doen met een speleo-lampje op mijn hoofd, maar gewoon naaien.
Marc vermaant me om het woord dat zo'n machine draagt, het moet een 'naaimisschiene' zijn. Hij ziet mij nog niet naaien. Hij ziet me er geen gebruik van maken...
Ik zie het daarintegen helemaal zitten. Eerst maar eens de lange ronde kussenslopen naaien. Fijne kussens, maar pas als ik er hoezen voor heb. Verder zit ik de rest van de dag te glunderen. Het was een echte verjaardag en voel me echt verwend. Ook al zijn m'n ouders niet hier, ze hebben een stukje van zichzelf meeverpakt en ook de zoenen smaken goed.
Het was een top-verjaardag, een hele leuke en ik vergeet zelfs om naar yoga te gaan.... Nu even niet, nagenieten, snoepen en misschien het gaspedaal even indrukken om een proeflapje van een meter stiksel te voorzien...

's avonds snoepen we winegums (ik wist niet dat het bekend was dat ik die snoepjes Té lekker vind) en naai ik een zoom in een oude matrashoes. Als testje natuurlijk.
Ik laat ter plekke alles in de steek; cros die geen 24 uur meer ballen heeft, mijn werk in SecondLife, het schouwvuur en Marc's natje en droogje....
Ik ben dus nog steeds jarig en als klein kind vergeet ik de wereld...