kleurig

Hoe verder de herfst vordert, hoe kaler, maar ook hoe mooier het wordt. Ondanks de regen en het sombere van al die natte klets vallen de herfstkleuren steeds meer op. De foto met de blauwe lucht is niet van hier, wel uit de regio op de laatste mooie dag vorige week. De varieteit aan mossen is heel groot, paddenstoelen moeten we nog leren zoeken, maar de uitgebloeide witte valse kamille aan de rivier zijn een mooi winters contrast met de sombere achtergrond. (Castel neemt nog steeds een duik in de koude rivier als ze er komt.... ze probeert zich nog droog te rollen in de verdorde beplanting, maar dat is zonder succes. Het stro in de stal doet wonderen en blijft een fijne schuilplek voor halverwege een wandeling in ons bos)
De eerste sneeuw is komend weekend al voorspeld. Dat blijft bij ons nooit liggen of veranderd op onze hoogte in nog koudere natte klets. Maar het kan onze pret niet drukken.

Het laswerk aan alle koperen leidingen in huis ligt even stil. De bestelde en aanbetaalde leiding-isolatie is eindelijk binnen en reeds opgehaald in de grote stad. Maar Marc is nog geen dag terug, of er is een flesje Kyrene leeg. Zonder dit spul kan er niet gelast worden. Hij heeft ook een onmogelijk plekje bedacht voor een aantal T-stukjes, 1 cm boven de houten vloer op een plat stukje van de overloop naar zolder, waar je net niet gewoon kunt zitten. Laat staan lassen! Verder is het een extreem koud tocht-gat om te zitten en wil Cros een extra lasnaadje, dus die loopt continu in de weg. Ik sta er met een emmer water bij, alles is zo brandgevaarlijk aan de binnenkant van dit huis.

We kijken erg uit naar onze volgende weewerkende gast. Hij is, al liftend!!, woensdag vertrokken en zijn benieuwd hoe het hem vergaat. We hebben geen telefoonnummer (en zo ja, hij heeft zijn mobiel in NL gelaten voor de rust en om het avontuurlijke gehalte te verhogen) en het weer is niet echt lifters-vriendelijk te noemen. Ik ben benieuwd of ze hier lokaal lifters meenemen...

Gepland onderhoud

Het regenseizoen is aangebroken. Natte koude klets komt ononderbroken uit de hemel vallen, voedt de droge aarde en laat alle beken en stroompjes weer aanzwellen. Alle vergeelde gevallen acacia-blaadjes lopen we met modderige schoenen weer naar binnen. Daar is het gemoedelijk warm door het knisperende en sissende vuurtje in de schouw. Natuurlijk hebben we (te) weinig droog hout, maar de warmte is voldoende voor de kleine ruimte. Doordat het redelijk tochtvrij is, koelt het niet in één nachtje af zoals het deed voor alle cement en kit. Het poezenvolk slaapt uit, op de bank, de schouw, een matje of een rietenstoel die voorzien is van een kussentje. Juist nu is de ADSL-verbinding ideaal. Binnen verven zal niet willen drogen, buitenwerk is lastig door de nattigheid en tot rust komen met het wegwerken van achterstallig computerwerk is prettig.
Marc schrijft een spiekbriefje in het frans met wat we met de burgermeester te bespreken hebben. Binnen op het gemeentehuisje worden we als vanouds vriendelijk ontvangen. Men lacht wat verlegen, zij weten ook wel dat we lastige vragen en verzoeken hebben. Eerlijk is de burgermeester wel. We vragen wat de plannen zijn voor de rest van het bospad. Dat gaat komende jaren helemaal geasfalteerd worden tot aan de buren. Die garantie hebben we. De gemeente 'moet' wel, de potjes met geld liggen er en waar het aan uitgegeven wordt staat al jaren vooruit gepland. We leggen weer een keer uit dat we niet voor de lol en het 4x4 rijden dit huis hebben gekocht. We willen rust, weg van de wereld en dit ook graag zo houden. Ik stel voor om bordjes te plaatsen. 'Doodlopende weg' bij de buren, daar waar het asfalt ophoud, en verboden voor al gemotoriseerd verkeer bij het begin en het einde van het voetpad dat bosweggetjes met elkaar verbind. De locals weten toch wel hoe het zit, de jagers zijn ook welkom als vanouds. We hebben al zoveel mensen hier in de buurt uigelegd hoe het zit en dat we er permanent wonen. De vriendelijkheid is hier altijd wederzijds, dus dat zal geen problemen opleveren. Het verzoek voor het plaatsen van de borden wordt overwogen. Daarover horen we later meer. Verder is de burgermeester bereidt ons op de hoogte te stellen als er motorcross-evenmenten gehouden worden. Dat is maar een paar keer per jaar, maar stelt ons gerust dat we weten wanneer de katten binnen moeten blijven en Castel eventjes aan de lijn. Hij informeert ook naar ons wel en wee, de werkzaamheden en het ADSL-gebeuren. Enthousiast verteld Marc over de verwarmingsketel en over de regen die ons aan het achterstallige pc-werk zet. Een prettig onderhoud waar we weer even mee vooruit kunnen. Nu de brief nog met een aanvraag tot subsidie om de kosten van de nieuwe telefoonlijn te drukken. Want dat is geen kattenpies!!
Natuurlijk komen we Dominique nog tegen op het gemeentehuis. Hij heeft ons dit weekend uitgenodigd voor een klein informeel traditioneel feestje. Gewoon genieten van zelfgebrouwen cider en gepofte kastanjes, zoals ieder jaar. En passant heb ik tegen hem ook gezegd alle mensen in ons dorpje te missen, nadat we er geen kantoortje meer huren. We bevestigen alletwee dat we komen en het zo leuk vinden dat hij aan ons denkt. Met de fransen iets ondernemen geeft ons een stap voorwaarts en zulke gelegenheden grijpen we met beide handen aan.
Ben wel benieuwd hoe zelfgemaakte cider valt.... zondag hoofdpijn???

omslag

Opeens is de rust terug, de last van de schouders, even vrij van één grote zorg. (ik heb zelfs niet gekookt vandaag, een soepje gebrouwen en verder wat gesnoept. Eind van de avond was de whiskey wel op haar plaats) Het isolement is inherent aan de behoefte aan goede communicatie-middelen. Dat dat afhangt van een ADSL-aansluiting wisten we eigenlijk al lang. Dat deze zo essentieel zou zijn en de impact van het ontbreken daarvan niet.
Bellen, kletsen met webcam, werken, hyven, skypen, mailen, noem maar op; het kan nu allemaal.
Ik heb hier wat meer behoefte aan als Marc, genieten doen we beide van deze enige vorm van absolute luxe.
We koesteren wel het fysieke isolement, dat kleeft in 11 hectare aan een bospad wat deels lastig begaanbaar blijft.
Dinsdag hebben we een onderhoud met de burgermeester om te bespreken of er mogelijkheden zijn de rust te waarborgen in de gorges. Of er verzoeken en plannen liggen om het bospad verder te asfalteren of te verbreden. Of er motor-cross-activiteiten blijven komen of andere zaken die voor ons van belang kunnen zijn. Ook om duidelijk te maken wat wij willen, wat we hier (komen) doen en waarom. Wat ons aandeel zou kunnen zijn en waar we de gemeente in tegemoet kunnen komen.
Morgen naar P. voor advies, gezellig (hoe Hollands) eten met elkaar en bijbabbelen.
Een omslag die klein aandoet, veel geld kost en groot voelt.

Cros est un voleur des souris

muizendief! het zij hem vergeven, zelfs door de jaagster die ze altijd heel mee naar huis brengt.

Pierre

Pierre, Peter, Petra, Pedro, steen of rots. Sterk, steun, toeverlaat. We komen aan bij het huis van H & T. Na het laatste bochtje parkeert Marc de landrover op een boerenoprit naar een weilandje. Het huis is feestelijk versiert, kaarsen branden in de windlichten en er brandt een vuurtje op het erf met stoelen er omheen. Vlaggen met een lachende Abraham hangen aan de gevels en slingers verbinden ze met elkaar. Er zit maar één persoon; Pierre. De buurman. Een oud baasje, geniet daar een sigaartje. De deur staat open, maar het huis is nog leeg. We kussen hem gedag en verlegen als hij is, kijkt hij ons schuin even aan. Zo'n opa'tje met waterige ogen, kromme benen die stevig op de grond staan. Alsof hij mijn opa is, waar ik jaren voor gezorgt heb in Nederland. Bij toeval terecht gekomen, omdat ik simpel wekr zocht om wat bij te verdienen, trof ik opa aan in de grote stad, zijn vrouw al verloren en wat vereenzamend in een viezig huis met veel huisdieren. Opbloeiend als er bezoek is, altijd verlegen om een praatje onlosmakelijk verbonden met de essentie van het leven. Alsof deze in zijn broekzak zit en zonder behoefte aan nog meer en de afleiding. Altijd daar, altijd dezelfde, nooit verandering en stevig als een rots, een steen waar je even met je rug tegenaan kan leunen om uit te rusten, zonder dat je verder moet of hoeft te praten. Zo is Pierre ook daar op het feest. Hij begrijpt niet veel van al het engels en nederlands dat er gesproken wordt. Pikt hier en daar wat op van de franse gasten en H. vertaald veel en haalt iedereen die een beetje frans spreekt ongemerkt over de babbel in het frans te doen. Pierre is altijd alleen geweest, geen vrouw en kinderen, in dat kleine gehuchtje dichtbij het stadje. Iedereen kent hem, hij draait al jaren mee, 70 jaar, 80?
Met zijn ezeltjes, waarvan hij de namen maar met moeite op kan sommen, en hondje Papi. Een klein zwart-wit bandenbijtertje die zich wel eens vergist in waar hij in bijt. Een mensenhand of kattenstaart wil ook wel. Zo onzichtbaar als Pierre lijkt, zo aanwezig is hij toch. Hij smult en drinkt mee en door de glinstering in zijn ogen weet je dat hij geniet. Ook al zegt hij weinig en mengt hij zich niet in de gesprekken. We genieten een geweldige verjaardag vol met lekkere hapjes en drankjes zoveel we maar willen. De deur blijft open, de rokers buiten vermengen zich moeiteloos met de niet-rokers binnen. Het maakt niet uit en er is genoeg te kletsen. H & T voelen als een Pierre en een Petra, altijd daar en bereid te helpen. Ze zijn er altijd voor iedereen en offeren hun privacy vaker op dan dat ze het beschermen en voor zichzelf houden. Het is fijn te weten dat ze er zijn. Zonder opsmuk.
Als eerste vertrekken we weer, het waren emotionele weken en de spanning is er hier afgevallen. Heerlijk even! Het is lastig afscheid nemen van dit warme feestje, als eerste weggaan is al moeilijk, laat staan gedag zeggen. Maar het was goed. Thuis duiken we gelijk ons bed in. Ze zijn er morgen nog, die Petra's en de Pierre's...

16 miljoen

24 April vorig jaar, nadat we onder de indruk van het zien van ons huis, naar boven rijden om alles even te laten bezinken en een plekje willen zoeken om in de auto te slapen, checken we bij het sportveld van de gemeente op de labtop, of de telefoonlijn geschikt is om op te internetten. De lengte van de telefoonlijn laat gelijk zien dat die belangrijke wens, bijna bovenaan ons lijstje van prioriteiten, onmogelijk is. Vanaf dat moment is Marc al bezig met het denkwerk en het surfen.
31 Oktober 2009, anderhalf jaar later. Een zaterdagochtend. De post heeft tot net in de middag. De spanning is te snijden. We vitten, Marc zoekt afleiding in de schuur met het werken aan de CV. Ik maak de bovenkamers schoon en doe de was. Onderwijl surf ik op de koeriersdienst van La Poste om te kijken of we er toch niet achter kunnen komen waar de modem nu is. Ik stuur hen zelfs een mail in het frans. Maar geen antwoord of bericht, geen telefoontje van de postbode... Bedrukt eten we een lekkere maaltijd en gaan daarna weer verder met ons ding. Plots pakt Marc de auto en rijdt weg. Verontwaardigd dat hij niet even zegt waar hij heen is ga ik verder met het stofzuigen om de spinnenwebben, onzichtbaar op de schrootjes, weg te halen. Het is herfst, volgende week zit het er weer vol mee.
Als Marc binnenstapt na 10 minuten, reageer ik niet, "laat maar" denk ik nog.
Hij houdt een modem in zijn hand, de LiveBox.... Gewoon zonder aankondiging of handtekening in de brievenbus. Daar zakt je broek toch van af!!! We maken ons geen illusies, Marc pakt hem uit en gaat aan de slag met de snoertjes en papieren.
De installatiehandleiding zegt dat inlognaam en password op internet staan. Op internet staat dat deze twee in een brief staan die de ADSL-aanvraag bevestigd. (nooit ontvangen). De klantenservice zegt dat de modem plug-and-play is, dus zitten de inlog-gegevens in de Livebox gebakken. Een ander van de klantenservice zegt dat je dit per sms krijgt. Niets van dit alles en de engelse klantenservice is op zaterdag gesloten. Ik laat Marc en ga verder met de was beneden.
Opeens hoor ik heel hard een schreeuw en ren naar buiten om te weten wat er geschreeuwt wordt. "CHAMPAGNEEEEEEEEEE!!!!! Ik ben online. De klantenservice (franse hulp-lijn van FT) heeft me het password gespeld".
pfffffffff beduust werken we dus een uurtje, doen de updates na 10 maanden. Gek. Het is net of je 16 miljoen wint in de loterij en door de schok niet blij kunt zijn.
Het feestje ter ere van T.'s verjaardag eerder deze week is een welkome afleiding om stoom af te blazen. In ons beste goed gaan we vroeg op de avond weg. Morgen weer een dag.

SecondLife

Eerst was het uit verveling, als het regende, avond was of in plaats van TV kijken. Toen sprak het onze creativiteit aan; Marc leert 3D-tekenen en ik leer werken met Photoshop. Toen bleek dat je er heuse euro's mee kunt verdienen, maar virtueel is en blijft virtueel. De kosten die we maken kunnen we net compenseren met de inkomsten. En het schommelt snel, maar verder blijft het gebakken lucht.
10 Maanden niets doen op SL lijkt funest. Maar wonderwel bestaan we er nog steeds. Vele virtuele bedrijfjes en mensen zijn failliet en verdwenen, dit door de crisis, want SL is een amerikaanse vinding. Met toegeknepen billen hebben we dus weinig kunnen doen afgelopen jaar en nu we weer terug zijn geeft dat een geruststellend gevoel. Deze zondag halen we in, voor zover gaat. De schouw brandt al vanaf 's ochtends vroeg en we genieten van het thuis werken. Niet meer een half uur op en neer om in andermans privacy op een trage labtop even ons ding te doen. Niet meer huur betalen bij een gekke oude eenzame dame waar je je eigen wc-papier mee moet nemen en continu gestoort wordt. Gewoon thuis met de poes op schoot en je natje en droogje!
HEEEERLIJK!