pms

Ik kon maar niet in slaap komen gisterenavond. De nachten zijn weer koud aan het worden, de ochtenden heerlijk trui-fris en de avondmaaltijden genieten we met een jas aan. De zon voelt overdag aan als zo'n heerlijk herfstzonnetje, warm nazomeren, daar kijk ik best naar uit na de hitte die ons zo vaak naar binnen joeg.
Ik kan niet slapen in gesloten ruimtes en ik slaap nog steeds in het Deluxe comfort bed van 30 jaar oud, of ouder, dat onder het raam staat. Ik lig maar te draaien en naar de uiltjes te luisteren tot ik het zat ben en het boek pak waar ik in bezig was. Ja, was, want ik heb het uitgelezen, een oud boek geschreven in 1953 over de oorlog; 'Reqium voor een vijand'. En dat na een lange mooie film over een scherpschutter, een herder uit de Oeral, die meevecht tegen de duitsers. Zelfde thema, zelfde oorlog, zelfde plaatjes in mijn hoofd.
's Ochtends word ik wakker met een verschrikkelijk stijve nek! Dat is een pijnlijk en lastig begin van de dag. Verder slaap ik door mijn wekker heen en roept Marc me wakker, want we hebben elkaar belooft de telefoonpalen voor het hek te 'rooien' en vast te plaatsen.
Nu ben ik al geen held 's ochtends, zeker niet als ik die nacht ervoor niet in kon slapen, wakker gemaakt moet worden, ongesteldheid aan voel komen en een stijve nek heb. Dus alles valt me zwaar, voelt rot, en toch heb ik best zin om te werken aan een beetje veiligheid na die onzinnige diefstal van een antieke verroeste decoratief geplaatste ploeg. Marc ergert zich een bult aan m'n gekluns, terwijl ik de kettijgzaag hanteer alsof het een verlengstuk van me is. (Nu moet ik zeggen dat tuingereedschap hanteren zelden een straf voor me is.) Maar hij kent me langer dan vandaag en schudt meewarig zijn hoofd als ik wat uit mijn handen laat glippen of weer struikel over een takje terwijl een lange braamsliert zich om mijn pols wikkelt.
(Ik heb de eerste paal nog niet op het pad of m'n lief roept me al voor de tweëede, ik heb nog geen 2 emmers water in de gaten gegoten of er moeten er nog 10, zegt ie. Ik heb de cement-spullen nog niet schoon of ik moet gaan koken, ik heb het één nog niet gedaan, of het volgende moet al aangevangen worden.... soms lijkt manlief net een slavendrijver en zuchtend, juist vandaag zuchtend, ga ik van het één in het ander. Het moet gezegd; ik voel me niet onprettig bij het bezig gehouden worden, maar die zere nek!!!)
Ik haal met één hand de oude gaten van de palen leeg, waar het hek ooit stond. Blaadjes, grond -zo hard als steentjes- wortels en al niet meer, die gaten moeten leeg, opgemeten en volgestort met water ter voorbereiding voor de palen. De oude telefoonpalen zijn erg zwaar, maar samen krijgen we ze toch de helling op en bevestigen ze met een ketting aan de trekhaak. Marc gaat grind 'jatten'. Ja heus, het ligt er sinds ze 2 stukjes van het bospad hebben geasfalteerd. Nu waren we daar al boos over, de manier waarop dat ging. En veel respect voor elkaars eigendommen heeft men hier ook niet, die rotte appels dan, dus van dat hoopje grind zullen ze 6 schepjes niet missen, meer hebben we niet nodig.

Marc maakt cement, ik ga even op de bak zitten van de bron. Even tot mezelf komen in de ochtendzon en Castel doet met me mee. Het valt me soms zwaar om vrouw te zijn, lastig is het, iedere maand, al zijn het maar 2 dagen dat ik hier last van heb, het me in de greep heeft en ik m'n maatje ermee in de weg zit. Ik mezelf niet zozeer, ik geef me eraan over en ben lief voor mezelf. Maar toch wil ik dat veel dingen gewoon doorgang moeten hebben, werk en sociale aangelegenheden, wat niet echt eerlijk is naar mijn lijf en leden...
De palen zetten we samen in het gat, ongezaagd kiepen we de met spijkers beslagen palen a 5,70 meter de gaten in. We zetten ze zo goed als kwaad waterpas, timmeren ze vast aan een hekpaaltje en een mispelboompje en stampen, proppen, duwen en smeren het cement tussen paal en de oude cementen gaten. Nu een weekje uit laten harden. We maken tijdens een sapje en een koekje wat schetsjes voor een hek. Die ijzeren hekken vinden we zo lelijk en manlief heeft al veel ervaring met pure houtverbindingen van gevonden stukken kastanje. We kiezen na het schetsen toch voor een zelfgemaakt houten hek, dat wat meer tijd gaat kosten, dan het terugplaatsen van die afgebladderde saaie ijzeren kolossen.
Nu alleen nog een speurtocht door de bossen voor mooie stammetjes en gekromd hout.

Deze middag maak ik het mezelf niet moeilijk. Ik ga 'custom'-werk doen in Photoshop voor een lieve italiaanse klant die me overvoerd met inspiratie, leerstof en opdrachten, SecondLife natuurlijk, waar anders voor. Marc is solidair, die tekent een ontzettend mooi 3D-bed voor een klant die ook nog moet betalen.

Das mooi; want ik moet morgen weer de maandboodschappen gaan halen. Ik hoop maar dat het pms een beetje minder is, dan ziet de wereld er wat lichter uit en beweeg ik me makkelijker door het leven...... voor even.

Van alles

Het zwembad moet wel toegankelijk blijven en aldus maakt Marc een trapje dat haaks op het te smalle oude gemetselde trapje staat. De oude gevonden eiken parket delen komen weer goed van pas. Nu de entree nog, met een deurtje erin en een dakje om het dicht te houden. Aan de andere lange kant van het zwembad, waar nu hout ligt, komen golfplaten te liggen. Goedkoop en niet zichtbaar, alleen moeten we het hout of verplaatsen of opstoken. Maar alles op zijn tijd.

Nadat ik P heb geholpen zijn huis aan kant te maken voor het weer een maandje vertoeven in Nederland, oogst ik zijn lavendel. Het is iets meer als vorig jaar, maar van lavendel knippen word ik hebberig door de rustgevende geur en het vooruitzicht om daar leuke geurzakjes van te maken, of geurkikkertjes waarvan ik het patroontje vond onderin mijn naaidoosje. Om het te drogen heb ik maar een laken uitgespreid op één van de bedden boven. Is gelijk de wat muffe geur daar weg. Ik laat het liggen tot ik daar klaar ben met verven. Tegen die tijd is het niet meer zo warm en slaap ik in een opgeknapte kamer, ik kijk daar erg naar uit, maar eerst moet ik daar nog veel werk verzetten. Om zin te maken ben ik dus maar met de deur begonnen, ook verven, en die muren gaat makkelijker als zo'n deur.

Manlief wil er vandaag even tussenuit. Het 'rondje Bèz-Bédène' doen. Het ligt 'op' het plateau La Viadène en te verstopt om er zo spontaan naar toe te rijden. De priorij en een paar huizen staan op een hoge smalle bergkam die zo is uitgesleten door een riviertje die weer een stuwmeer voedt. Als daar 's winters 10 mensen wonen zou het me verrassen. Zomers is Bèz-Bédène een trekpleister, een beschermde gemeente, samen met nog 2 plaatsjes, die bol staan van de activiteiten. Achter de priorij ligt de begraafplaats als laatste teken van menselijk leven. De weg loopt wel door, steil naar beneden om daar via een brug over de rivier zijn weg te vervolgen het niemandsland in. In de 11e eeuw is de priorij gestart door ene St. Gausbert en het kerkje is nog steeds indrukwekkend. Het is fris, er staat een lekker windje en zodra we uit de auto stappen kopen we eerst een ijsje bij de enige gelegenheid die daar is. 's Winters is het ook hier uitgestorven stil. Er staan nog Dolmen, maar daarvoor moet je voorbij de graven en de hoge stenen muur die hen aan het zicht onttrekt. Dan via een rotsig onduidelijk paadje je weg zoeken naar de punt van de kam, om daar op gevoel verder naar beneden te klauteren. Vrij diep, dicht bij het riviertje kom je grote stenen tegen, enorme boulders die horizontaal op verticale stenen balanceren. Het is dat er een rotstekeningetje bijstaat dat het dolmen zijn, anders zou je toch denken aan een gewoon natuurlijk fenomeen. Nu staat er overal geschreven dat Dolmen vooral hebben gediend als ceremoniële plekken voor druïden en andere paganisten. Vandaag gaan we niet naar beneden, maar willen we het rondje bovenlangs lopen. Over de historische brug, die idyllisch begroeit is met hedera en waar het water nog helder en rijkelijk onderdoor stroomt, met aan één kant een dicht begroeide ruïne en een ruime schapenweide erachter. Met de ochtendzon op deze brug is het een lust voor het oog, en nog steeds wil ik eens heel vroeg eruit om dit schouwspel vast te leggen.

De route start gelijk na de brug, een verschrikkelijk steile klim die per definitie een aanslag doet op zere knieëen en versleten heupen. het blijft maar stijgen. Het pad is gemaakt van toevallig daar liggende stenen en rotsblokken, omgevallen bomen en boomwortels van de beuken die daar hoog naar de hemel staren en sterk staan verankerd. Hier en daar heeft de mens het pad 'verbeterd' door wat trapjes aan te brengen van stukjes vangrail, boomstammetjes en pennen die deze stukken vasthouden. Ook touwen zijn er tussen bomen gespannen om je aan vast te houden. Naast de touwen valt de bodem weg en we horen steeds steentjes naar beneden rollen. Als het regent glijdt je hier meer dan dat je lopen kunt en nu het zo droog is, is het oppassen geblazen dat je niet naar beneden rolt door het losse gruis. Stoffige benen en schoenen in de kleur van de bosbodem hebben we snel en Castel is niet te houden. Die komt met een soort grote logge opengevreten rollade de helling af. Het is echt een rollade, maar nog zwaar en niet één van de slager. We vragen ons af wat het ding hier doet. Het enige dat ik kan verzinnen is een lekker -met gif gevuld- hapje voor vossen en marters, die de vijanden zijn en blijven van de boeren/kippen-eigenaren. Dus weten we Castel zover te krijgen dat ze het afstaat en rol ik het ding de helling af en leidt Marc de hond af door een stok de andere kant op te gooien. Het is een hele heftige zware maar ontzettend leuke wandeling. Over de 6 kilometer doe je wel 2 uur, maar wat wil je als er nog geen meter vlak terrein in de wandeling zit.

Bijna thuis, op het bospad, rijden we langs het bankje. Marc trapt op de rem en kijkt me aan met de vraag "waar is de ploeg?". Naast het bankje voor de wandelaars hebben we vorig jaar een oude verroeste half verbogen ploeg neergezet, ter decoratie. We stappen uit, kijken rond, kijken in de raveintjes, maar geen ploeg. Gestolen; absurd!!!!!!

Een beetje beduusd door zoiets stoms, zoiets banaals dat iemand de moeite nam met een flinke wagen met aanhanger op dit plekje een ploeg te komen halen. Er stond geen bordje op 'neem maar mee' en het bankje heeft meer waarde dan dat stuk schroot.

Dus we komen even bij thuis en gaan gelijk het bankje halen, dat we neerzetten op het stalpad in een wijde bocht. Dan maar geen rustpunt voor de wandelaars.

Ik kan er niet bij met mijn verstand.....

We zijn een uurtje aan het bewateren met 3 gieters, de hele moestuin, of althans, wat er nog kans van slagen heeft; wat prei, salie, 1 pompoen-plantje, boontjes, kool??? en de meloen van inmiddels wel 7 centimeter. We blijven positief en geloven in de liefde die er in de aarde is gestopt. Een vaas met zonnebloemen bevestigd me binnen dat er buiten veel moois te vinden is.

Deze dag is weer van alles en nog wat.

Zomaar een dag

Deze dag was als alle anderen. Beetje rommelen. Ik ben eindelijk aan de middendeur begonnen. De deur naar het middenhuis die manman vorig jaar helemaal uit oud hout na heeft gemaakt, volgens oud recept. Een dubbele houten deur met ijzeren nageltjes erin en een kattenluik, opgehangen aan nieuwe zware ijzeren scharnieren. Maar het opspattende water dat de in de verf trekt omdat we er geen regengoot hebben, laat de drie lagen verf afbladderen. De onderdeur moet dus netjes bijgewerkt worden. Marc werkt natuurlijk verder aan de overkapping. Een trapje naar beneden en een deurpost. Ik denk mee en Cros en Castel kijken steeds nieuwsgierig toe.
We eten lekker tussen de middag. We rommelen als vanouds en 's avonds ga ik een uurtje zitten dromen op het stenen bankje naast de buxusstruik.
Marc komt er later bijzitten.
Het enige dat merkbaar is, is dat we de dag van 4 jaar geleden terughalen. onze trouwdag, die zonder zenuwen in de stromende regen prachtig verliep!
Het was een mooie dag vandaag met fijn (werk)weer en niets waar we ons zorgen om maakten.
MM, zo wil ik het ieder jaar wel.

Waterwolf

Met dit weer hoef ik maar één stap richting het stalpad te zetten en Castel is me al vooruit richting de rivier.

Waar ze al lang in zwemt als ik flink bezweet beneden kom en me toepiept dat ik takken moet gaan zoeken voor haar om ze uit het water te vissen. Vaak zijn de gegooide takken te min. Dan komt ze aangezwoegt met een boomstam, om die grommend, happend, krabbend en spugend klein te krijgen. Vandaag blijf ik extra lang beneden. Naast waar ze bezig is haar boomstam te vermorzelen als een wolf die honger heeft, ligt een niet zo lang aangespoelde vis van een centimeter of 40. Met een tak draai ik het kadaver om en zie; zongegaarde vis, je zou er zo je tanden in zetten mits al die torretjes en kevers er niet in en uit liepen en ik flink verkouden was geweest. Ik stond uit de wind, maar voor mijn plezier het dier voorbij lopen om aan de andere kant van de rotsen een kijkje te nemen doe ik liever niet. Een filmpje met een luchtje.....

Extreem weer

Het blijft ons verrassen, wij die gewend zijn aan een zeeklimaat, waarbij het weer toch vaak een beetje in gemiddelden blijft hangen met hier en daar een uitschieter en de seizoenen rustig in elkaar overlopen.
Maar hier!!! ......
De kou van een dag of wat geleden, ongeveer 24 uur met lange broeken en een jas aan, sloeg over in benauwende warmte, een muur waar je tegenop loopt als je naar buiten gaat, een hitte die je traag maakt en bij alles dat je doet en denkt het zweet doet uitbreken.
Vanochtend begon het te waaien, de wind die boven in Lo Mur nog lekker was, voelt bij ons aan als een woestijnwind. Ik had me bij zulke winden niets voor kunnen stellen, per vandaag kan ik dat wel. Alsof er een windmachine achterin een sauna is gezet en de deur open staat. Onvoorstelbaar.
Net als een week -15 en een dag na die week in je shirt tussen de middag buiten kunnen eten. Of de stortbuien met onweer als begeleider die je doen schudden en het huis laat beven, met een 10 minuutjes na de opklaring de turkse stoombad-nevelen om je heen.
's Ochtends met heel veel lagen aan buiten gaan werken om jezelf een beetje warm te maken en dan 's middags in je hempje lopen terwijl het zweet in straaltjes over je rug en achter je oren loopt. 's Nachts een flink pak sneeuw en voor je je slee uit het vet gehaald hebt kun je alleen nog maar glijden op de kale rotsen en de korrelige paden.
Landklimaat, dat verrast ons nog altijd en we hebben nog lang niet alle uitingsvormen van het bergweer meegemaakt. Heerlijk, dat dat ons nog steeds kan verrassen.

strip

We moeten beiden lachen om dit stripje in de krant van vandaag....

Het bezoekje aan de markt is deze week iets relaxter omdat ik er om 9 uur al ben en een parkeerplekje bij de supermarkt kan vinden. Eerst die enveloppe laten frankeren met priorité bij het postkantoor. Die tref ik nog gesloten aan, ik zal nog een half uur moeten wachten. Bij het weglopen richting de super kom ik langs de postsorteerruimte waar onze postbode me ziet, naar buiten komt stappen met zijn pittige insteek en me begroet bij naam en vraagt wat ik nodig heb van de franse posterijen. Ik wijs naar de nog gesloten deur en mijn brief. Hij heeft hem al in zijn handen voor ik er ergin heb, loopt naar binnen, komt weer naar buiten en haalt een tarievenboek uit zijn auto. Probeert de kleine lettertjes te lezen en bedenkt dat hij zijn leesbril nodig heeft. Loopt weer naar binnen, legt de grote zware brief op de weegschaal, gaat zijn brilletje halen en heeft er al bijna 82 cent op geplakt als hij zich corrigeert naar 68 centen. Wat een voorrecht de postbode te kennen!! Heerlijk gegeven om nog als mens gezien te worden.
Ook de vrouw die zulke prachtige handtassen met de hand maakt staat er weer en ik wil graag weten of ze een winkeltje heeft om het eens buiten het hoogseizoen te bezoeken. Maar nee, dat heeft ze niet. Ze is een ZZP-er (auto-enterpreneure) en staat zo op alle markten die er zijn in de regio. Of ik haar nummer wil hebben zodat ik altijd kan bellen als ik wil komen kijken bij haar prachtige zelfgemaakte spullen? Ook weer geregeld en een fijn informatief praatje rijker ga ik koffie drinken in de extreme drukte op het kleine terras. De patron heeft het er maar druk mee.
Ik koop een forel van 650! gram die ik thuis schoonmaak, vul met een chalotje, citroen en selderij en in de boter zachtjes gaar bak. Smullen, wat is die vis vers toch ontzettend lekker.
Met de nieuwe nietjes maak ik m'n lief blij die weer verder kan met de overkapping. Het is weer stralend blauw en een, niet warme maar, hete wind maakt het UV-zeil zacht waardoor hij het goed strak spannen kan. castel mag weer heel even op haar straf-plaatsje van 1 vierkante meter. Elke keer dat ze voor het huis poept leggen we de drollen op diezelfde meter, waar ze dan even moet blijven met de instructie 'kaka lá'. Misschien dat ze het een keer gaat snappen, we zijn er wel heel consequent in, maar ze blijft te belazerd om even die paar meter de oprit op te lopen of het stalpad te verkennen, wat ook dicht bij huis is, maar niet zo hinderlijk als tussen goot, chateau en woonhuis.

Kabbelen

En zo kabbelt het leven aan ons voorbij. We sleuren ons letterlijk door de hitte heen, bakken brood en gieteren de moestuin. Na het bakken zei ik tegen Marc dat het zou gaan regenen. En jawel hoor, gisteren was het zover. Op de vroege ochtend begon het eerst wat te spetteren om daarna een flinke bui prijs te geven. Niet dat het water in de grond terecht kon komen, maar het friste even flink op.

In die flinke bui, zonder onweer, ga ik de oude thyleenslang vrijsnoeien met een flink verroeste heggenschaar. Of ik zo nat werd door de regen of het zweet weet ik niet. Maar op een schuine braamhelling zo'n apparaat bedienen kost heel wat kracht en ik wilde de schaar niet nog botter laten worden door stenen door te knippen, in het natte zand te happen of de oude thyleenslang een knipje te geven. (Of mijn benen, dat geeft hele vreemde onderhuidse wonden die je na jaren nog ziet.) Maar één enkel uurtje regen zet geen zoden aan de dijk. Zodra het opknapt ligt de slang vrij voor de nieuwe grotere en ga ik de heggenschaar maar eens onder handen nemen. Na een uurtje is het ding weer schoon, droog en gesmeerd, puntjes bijgeschaafd en netjes stofvrij en droog opgeborgen. Mijn oog viel op de barbie-zaag; mijn kleine Echo kettingzaagje van maar 2,8 kilo. Die heeft m'n lief erg veel gebruikt met de overkapping en door het aangekoekte zaagsel zie je nauwelijks zaag meer. Dus ook die krijgt een grote beurt, kan zo de occasion-verkoop weer in.

Marc maakt ook gebruik van de koelte en de frisse wind en werkt verder aan de kap. Dat gaat er echt heel prof. uitzien. Zo knap om van wat bomen uit het bos en oud UV-zeil zoiets als dit te maken.

Verder leggen we samen de nieuwe waterleiding naar de moestuin. Vijftig meter slang prutsen we aan elkaar, ik hak een geul en maak het vlak tegen de muur aan. Marc bevestigd de slang een terras lager aan de muur voor een beter verloop. Eindelijk meer aanvoer van water. Nu alle geulen nog een keer vervangen door oude dakgoten. De gesplitste bamboe gaat op den duur rotten of scheurt door de droogte. Komende droge tijden dus nog met gietertjes heen en weer, maar al met al zien we hier en daar wel iets van groente verschijnen.

Het brood is erg goed gelukt. We hielden ons hart nog even vast door het wegkauwen van de enige 2 nauwelijks grezen mislukkelingen. Maar op de derde dag na het bakken is er een heus brood met gaten op tafel verschenen met knapperige sojabits er bovenop. Echte luchtige broodgaatjes, waar een kleine bakker in zou kunnen en de smaak van het brood is weer ouderwets lekker. Beleg is nauwelijks nodig en we knappen op van zo'n maaltijd.

Het is haast sleur te noemen, ons leven op het franse platteland, het kabbelt, gaat rustig zijn gangetje met dezelfde zorgen en dezelfde vreugd als waar dan ook. Kat op schoot en in de boom, blije hond die je lief aankijkt als je buiten komt, muisje in de keuken (Inmiddels gesneuveld onder het stangetje van een muizenval en in het bos op natuurlijke wijze ter aarde gesteld) en een zonnetje dat (te) soms plaats moet maken voor een wolk(breukje).

Van God in Frankrijk hebben we nog weinig gezien, wij als mensen in Frankrijk vinden het wel beter zo.