La Lune

Ik vraag pas geleden nog aan een lokale kennis hoe het toch komt dat mijn geoogste tomaatjes gaan liggen rotten tijdens hun laatste rijp-week. Het antwoord wordt als vanzelfsprekend gegeven; "je zult ze wel met de verkeerde maanstand geoogst hebben". In een Aveyron-magazine van de lente staat een tuinieren-met-de-maan-kalender met tips en informatie. We hebben voor 3 stuivers een maan-kalender gekocht en bladeren daar regelmatig wat in, maar er veel van begrijpen doen we niet. Alle werkzaamheden die met de natuur te maken hebben, van bomen kappen met verschillende doelen, tot het maken van wijn, staan uitvoerig beschreven, wanneer wel en niet. Het is ingewikkelde materie, maar het blijkt te kloppen als we ons erin verdiepen en wat doen dat volgens de maanstand wel goed is. De 2e grote tomatenoogst ligt nu al even in de vensterbank en geen rottend plekje te bespeuren. Ook weten we nu wanneer we hout moeten kappen om het goed te laten drogen en te voorkomen dat er rot en parasieten in gaan leven. Nu is de maan hier ook niet weg te denken uit het leven. Vaak ook overdag staat zij er 'zonnig' bij en al is ze pas een sikkeltje, toch kun je al zonder zaklamp je weg vinden in het verder donkere bos. Met volle maan kan ik nauwelijks rust vinden en ben overactief en wat warrig van aard, terwijl ik normaal toch alles wel helder op een rijtje heb. We kunnen er niet onderuit dat alle natuur-elementen ons sterk beïnvloeden en we het daar ook mee moeten stellen. Dingen die we aanpakken zonder rekening te houden met de natuur lopen altijd uit op fiasco's. Tenzij het een kunstmatige menselijke aangelegenheid is, te denken aan ADSL, schoonmaken in huis of technische bezigheden. Ik dacht gisterochtend tijdens het maaien bij kennissen dat het simpel kort maaien van een groot grasveld wel tot de menselijke dingen behoorde die je gewoon kunt doen zonder er bij na te denken. Maar flink gestraft voelde ik me in de loop van de ochtend wel. Na de eerste vierkante meters aan de rand van het veld vlakbij de muur die het veld omgeeft, zie ik grote felgroene hagedissen wegschieten. Rustig in de zon wakker worden en opwarmen voor de grote winterrust was er niet bij toen ik plots langs kwam met een Honda-maaier met supervermogen. Ik ben blij dat ze door de trillingen al het hazepad kiezen. Later zet ik de maaier even stationair draaiend stil om mijn trui uit te trekken en zie in mijn ooghoek weer een grote hagedis onder de maaibak weghobbelen. Nee, echt snel kan dit prachtdier niet meer rennen, de maaimachine heeft haar staart afgemaaid tot 2 cm achter de achterpootjes. Beduust en met een enorm rotgevoel maai ik verder, nadat ik het gewonde beestje naar de schuur-muur heb gejaagd. (waar ik later toch ook met de bosmaaien nog heen moet) Knorrig en geschrokken maai ik verder tot ik op een talud rond de gastank met de bosmaaier het veldje winterklaar wil maken. Om het veldje heen staan enkel fruitbomen, waarvan al het fruit reeds ligt te rotten en te geuren in het hoge gras. Ik maai wel goed maar kan niet voorkomen dat ik mezelf onderspetter met peer- en appelmoes. Bezaaid met vlinders, wespen en hoornaars, maai ik me met moed erdoorheen. Ik leg accuut de maaier stil als ik de grote zwart-gele prikbeesten in mijn buurt gewaar word. Ik zeg ze weg te gaan en ik bied ze opengemaaid fruit aan ter genoegdoening van mijn actie met de grote Honda-maaier. Echt onder de indruk zijn ze niet, maar geprikt word ik ook niet. Schuchter verlaat ik de tuin en denk weer terug aan de beelden van de film MicroKosmos, waarin men van wel heel dichtbij laat zien wat er gebeurd als je eenvoudig het gazon maait. (een ware slachting laat je achter) Nu voel ik me niet schuldig om een vermaaide mier of een geschokte pissebed, maar ik kan de rest van de dag de gecoupeerde hagedis maar moeilijk loslaten en de wraak van de insecten laat me zien dat we niet moeten denken dat we boven de natuur almachtig en sterk staan. Misschien toch maar een betere maanplanning toepassen de volgende keer.

ADSL-update

Na het bezoek van de Socatel-man, hebben we de offertes met veel moeite kunnen openen per email en met evenveel moeite en geduld getekend terug kunnen sturen. De offerte komt na een week per post retour met France Telecom als afzender en een nieuw contactpersoon aldaar. Ook zij willen de offerte nogmaals getekend retour ontvangen. Daarnaast komt er nog een 'betaalde TV-offerte' van FT, maar daar kunnen en willen we niets mee. Hier tussenin belt France Telecom Marc op om te melden dat ze 20 october de telefoon binnen aan komen sluiten. De man van Socatel meldt ons nog per telefoon dat we nog een aangekondigd bezoek krijgen om met ons de 600 meter bosweg af te lopen en te kijken welke bomen en struiken er gesnoeid of weg moeten voor de nieuwe lijn. Ook sturen we de offerte nogmaals, maar ditmaal aan FT en gaan we naar het gemeentehuis om daar de offerte achter te laten. Dit met het verzoek of de gemeente een bijdrage wil leveren. We krijgen keurig uitgelegd dat dit eventueel deels gesubsidieerd wordt door Le Conseil Génerale, de Provinciale Staten van Frankrijk. Sommige departementen moedigen het gebruik van ADSL aan om tot een betere algemene bereikbaarheid te komen. We wachten nu dus op het belletje voor het nalopen van het bospad en op de schriftelijke bevestiging van de ADSL-aanvraag van FT.

Doorbraak

Er is een doorbraak in de installatie van de oude CV-ketel. Door geleend materieel is er al een flinke sleuf gehakt, geboord en gegraven vanaf huis tot aan de schuur. Plots was er ook een groot genoeg gat in de slaapkamer boven waar twee mooie koperen buisjes naar binnen komen. Ook in de schuurmuur is met een beschermengel op Marc's schouders een klein gat gemaakt om daar de leidingen naar buiten te leiden. Voor hetzelfde geval zit er een grote granieten steen voor waar je met geen mogelijkheid een net gat in kan maken zonder te wrikken aan de fundamenten en sluitstenen van het geheel. De schuurmuur staat immers los/koud op elkaar gestapeld. Geen cement houdt dit grote gebouw bij elkaar, maar ouderwets vakmanschap. Waar wij, bakstenenkenners, nog niets van begrijpen en het als een wonder zien dat eeuwenoude gebouwtjes als deze en de stenen muurtjes (dry-stone-walls) na zo'n lange tijd nog overeind staan. De ruïnes die we her en der in het landschap vinden missen enkel hun dak, de los gestapelde muren van de gebouwtjes staan nog vaak recht overeind. Alleen de bramen, varens, mos en hedera verdoezeld de menselijke resten. Het expansievat, de pomp en de eerste leidingen zijn al gelast en aangekoppeld, knap werk dus voor een leek!
Ik ben ondertussen weer eens een beetje ziek, een lichte keelonsteking, slap en moe gevoel, snotneus en vermoeide ogen. De vrede van afgelopen tijd ervaar ik even niet en er zit me van alles dwars. Een samenloop van kleine tegenvallers en zorgen hebben mijn weerstand weten te breken. Me uitspreken en me minder zorgen maken om de dingen die ik toch niet veranderen kan met wat extra rust en water moeten mij toch wat uitkomst en beterschap geven...

Das

Zoals bijna elke avond gaat één van ons, vaak samen, nog een stukje de weg op met Castel. Dat we als waakhond weinig tot niets aan haar hebben, daar hebben we ons al bij neergelegd. Dat ze zonder 'blikken of blozen' mij met onbekend wild op de weg heeft laten staan, onderwijl verder snuffelend, heb ik ook al verteld. Marc kwam net terug van zijn wandeling. In de verblindende volle maan, die scherpe schaduwen tekent, heeft hij geen koplampje nodig. Halverwege de wandeling naar de sluizen loopt Castel opgewonden een stuk voor hem uit. Maar nog geen paar tellen daarna hoort Marc 1 blaf en komt Castel in een holletje terug met achter haar aan een grote Das. Indrukwekkend en gevaarlijk indien genodigd tot een krachtmeting, moet Marc laten zien dat zij samen toch de grootste en sterkste zijn en zodra de Das Marc opmerkt buigt deze af de helling af het bos in. Ook Marc is geschrokken van het effect een bosbewoner tegen te komen en zich daaraan in eerste instantie ondergeschikt te voelen. Wel is ons lijstje aan gezien wild weer een beetje langer.

Het verschil met vorig jaar

Even om een beeld te vormen van wat er toch allemaal kan veranderen met 4 handige handen en de tijd. Het middenhuis in de lente vorig jaar zoals we het aantroffen en het middenhuis nu in de ochtendzon.
Het middageten dien ik altijd op op het achterterras, waar we tenminste in de schaduw kunnen zitten. Nazomeren in het najaar is meer zomer dan na(jaar). Zo warm hadden we niet verwacht en Marc betwijfeld zelfs of hij op lange termijn wel om kan gaan met dit klimaat. Zomer en winter is het heel de dag door van kleding wisselen, aan- en uittrekken, inclusief onverwachte regen- en onweersbuien. (ALTIJD er ergin hebben alle stekkers uit de stopcontacten te halen, ramen te sluiten of spullen buiten windvast weg te leggen) Dat is een andere manier van bewust leven die al aardig in ons systeem zit, maar toch. De warmte leeft ons en niet echt andersom. De tonnelle is heerlijk, met de mogelijkheid precies dat deel open te doen voor het windje dat verkoeld en zo dat je altijd in de schaduw zit. Het uitbuiken met dit uitzicht blijft een dagelijks kado!

Katten

En toch weer een post over de katten. Cros is een echte aanwinst voor de beestenboel. Hij zal zich moeten voegen tussen 4 volwassen grote katten (met pit), een grote hond en 2 volwassen mensen. Dat maakt Cros tot een zachtaardig draakje dat alles pijlsnel oppikt en slimmer is dan de rest bij elkaar. Zijn nieuwsgierigheid zal nog wel een keer tegen hem gaan werken, maar we hebben er alle vertrouwen in dat hij dat wel te boven zal komen. Cros is altijd en overal.
(Behalve als Spetter de Dalmaat langskomt; dan zijn alle katten spoorloos verdwenen precies een paar minuten voor zijn komst) Cros gaat mee naar de douche, wil daar niet meer onder, maar gaat op de rand zitten kijken en likt de druppels van zijn snorharen. Of hij gaat tussen het losse mos liggen zonnen als we op het dak aan het schrobben zijn. Of hij wil alles vanuit de hoogte gadeslaan en kruipt in de dakgoot. (waar hij dan al kitterig uitvalt en natuurlijk keurig en soepel op 4 pootjes landt en zich even wast alsof er niets gebeurt is)

Integratie

Niet van horen zeggen en ook niet uit de boekjes, het idee om iets te doen met de locals op regelmatige basis. Toevalligerwijs kwamen de burgermeestersvrouw en ik in gesprek in de loop van de avond van het dorpsfeestje ter ere van Felix en zijn vrouw Georgette. Ik vroeg haar wat er gedurende de winter te doen was en zo nee of ik iets kon organiseren. Hoofdschuddend maakt ze me duidelijk dat de mensen niet zo van nieuwe ideeen houden of van inmenging van buitenaf. Het is zoals het altijd was en dat wil men graag zo houden. Niet van de wijs gebracht, vraag ik haar of zij iets weet van de activiteiten voor dames buiten het hoogseizoen om. Ik vroeg het in augustus en dan zijn de feesten en evenementen altijd en overal. Enthousiast begint ze over Yoga dat ergens in september start. Ik heb al eens een jaar aan yoga gedaan in Nederland en wil toch echt iets gaan doen, dus blij knik ik expressief en geef haar een volmondig 'oui' en ze belooft me te bellen rond de start van de lessen. Ik wacht de eerste week van september af, de scholen zijn weer begonnen, de markt is weer verstild, de franse nummerborden als vanouds gesiert met nummer 12 en geen buitenlandse kentekens meer te bespeuren. Omdat ik erop gebrand ben toch één maal in de week iets voor mezelf buitenshuis te doen dat niet onder de noemer werken maar onder socialiseren en integreren valt, pak ik het telefoonboek en zoek het prive-nummer van de burgermeester op en toets het nummer in. De fransen nemen de telefoon op en zeggen gedag, maar zullen nooit hun naam zeggen. Wij ervaren dat als zeer prettig, je kunt zo gelijk vragen naar diegene die je spreken wilt, nog beter, je hoeft ook je eigen naam niet te zeggen. Onze drempel om de telefoon aan te nemen of om zelf te telefoneren vinden we hier minder hinderlijk als in Nederland. Dat heeft ook te maken met dat we nog niet alles begrijpen of zelf kunnen zeggen. Jaja, het de taal niet goed spreken heeft ook voordelen. Soms!!! kun je het niet begrepene langs je heen laten gaan, je pikt niet alles op, geen 'randgebeuren of geruis'. Ik krijg niet de vrouw van de burgermeester te pakken, maar ben zelfs verkeerd verbonden en met een verontschulding hang ik op. Toch fijn dat ik mijn naam niet hoef te zeggen, maar wel ontmoedigd dat het toch nog moeilijk is om iets voor mezelf klaar te spelen zo nog wat in 'den vreemde'. Ik vraag me vervolgens 2 keer af hoe ik toch aan die informatie kan komen, want yoga lijkt me wel passend in dit natuurlijke nieuwe leven en een middel om verder in de gemeenschap te groeien. Ik besluit naar de dichstbijzijnde 'office du tourisme' te gaan. Gewoon de 'VVV' van Frankrijk, waar ze meertalig zijn en internet hebben, zelfs voor je bellen indien nodig en alles weten van toerisme, omgeving, activiteiten, evenementen, sport, cultuur, accomodatie enzovoorts. Vele folders heb ik al inmiddels thuis liggen en in het zelfde gidsje als waar ik meer informatie, ideeen en tips uithaalde staat dit ook. Maar de kop van dit hoofdstukje heet 'Animations Permanentes'. Permanent had ik wel kunnen begrijpen, maar 'animations' interpreteerde ik verkeerd. Animations zijn vrij vertaald dus activiteiten. Bovenaan het lijstje staat yoga. Een muziek- en dansschool zijn er, een schilderclub, theatherclub en alle sporten nog niet meegerekend. De vriendelijke dame vraagt me honderduit zodra ze hoort dat ik in de georges woon en ze vindt het helemaal geweldig dat we hier permanent wonen en dan nog wel op een voor haar persoonlijk belangrijk stukje. Haar man loopt vaak over het pad vanaf de sluizen met de hond. Ze wonen in de dorpen bij de electriciteitscentrale op de punt van de georges en kennen de omgeving erg goed. Na een kleine 3 kwartier later sta ik buiten met meer dan de info die ik zocht. Yoga gaat eind september van start. Later die week kom ik de 'vrouw van' tegen bij het café in ons dorp en vertel haar wanneer het begint. De eerste keer heb ik verstek laten gaan, het was een hectische middag ervoor en ik had bezoek. Marc was voor technische boodschappen en radiateuren kijken, een middag op pad. En een lief stel uit het kasteeldorpje hadden de vele stappen gewaagd naar ons te komen lopen met een vinaigre-moeder en een beschrijving in het engels, terwijl ik ze zie rusten op het bankje langs de weg ben ik net met de projectleider van onze nieuwe telefoonleiding op pad om ter plaatse de plaatsing van palen en draad te bespreken.
Deze maandag gaat het wel door. Ik doe onderweg nog een boodschap en wacht dan een beetje zenuwachtig voor het onbekende en een nieuwe groep mensen waar je plompverloren bijstapt. Madeleine (de vrouw van) heeft de andere dames al verteld dat ik ook zou komen.
Deze maandag kwam het prima uit en heb op aanraden van iemand die al eens geweest was, dat ik zelfs een slaapzak mee moest nemen. Veels te vroeg loop ik het strakke wat oud en sombere gebouw rond. Via een zij-ingang van het buitenterrein met verder een coniferenhaag, hoog en dik, loop ik door het piepende hek. Daarachter ligt een tennisbaantje en wat paadjes door kort gazon. Enkel een nooddeur met een grote glazen wand waarachter een dojo met een spiegelwand. Het gebouw is uitgestorven, maar zie naast de achterdeur een schema met de sporten en activiteiten en waar in het gebouw. Tien minuten voor het begin van de les is het eng stil. Nog geen 20 minuutjes geleden komt de jeugd van college en gaan verdeeld over een zestal schoolbusjes naar huis. (de middelbare scholieren zitten tot half zes op school!) Ik besef me dat het alleen in een nieuwe groep binnenstappen me hier makkelijker afgaat als in Nederland. Puur door de andere kant van de medaille; dat we ons nog niet goed uit kunnen drukken in het frans. We kunnen alles zeggen en vragen, maar je tot uitdrukking kunnen brengen en in details treden is echt nog te moeilijk na 9 maanden.
Ik ben dus erg blij dat ik evendoor heb moeten zetten, want ik word al vriendelijk gedag gezegd door een zevental vriendelijke moderne alle slanke dames van 50+. Ik begrijp de helft nog niet van wat er gezegd word en kan me niet op m'n ademhaling concentreren en de ogen dichtdoen. Ik zou dan zeker weten zijn blijven steken in de eerste ontspanningsoefening. De atmosfeer was erg zacht, de judo-mat aangenaam en de yoga-leerares had een fijne stem. Ik heb alles af moeten kijken , los daarvan kon ik eigenlijk prima meekomen. Mijn lijf vond het super, deze aandacht en concentratie. Na de les wilden ze wel weten wat ik ervan vond. Heerlijk en super om even zo lief te zijn voor m'n lijf en dat komend jaar iedere week. Diepe vriendschappen zijn er nog niet met iemand na 9 maandjes hier wonen. Maar het gemak waarmee we kunnen integreren valt ons alles mee. Je hebt het met je directe omgeving te doen en mensen zijn mensen. Ook met alle taal-misverstandjes, de groei die we doormaken, de leuke dingen aan het herhaalde contact met mensen (met wie dan ook zonder uitzonderingen), geven je de kans helemaal opnieuw te starten. Alles is anders, dus binnen in ons gaan we de dingen ook wat anders zien. 'Waar je mee omgaat, daar wordt je mee besmet.' Is hier al wel een beetje voelbaar. Daarom ook vinden we het heel fijn om met de Nederlanders die we vanuit deze regio dan wel kennen een beetje contact te blijven houden. Zeker als je toch zoveel voor elkaar kunt betekenen. Het maakt je niet afhankelijk, want er zitten toch aardige ritjes tussen en het 'drukdrukdruk' is hier ook gewoon aanwezig.
Integreren zit hem voor ons in de dagelijkse dingen die je hier niet anders doet dan in Nederland. Sociale omgangsvormen staan geweldig goed beschreven in 'Waarom de Fransen zo frans zijn'. (zie boekenlijst) Dat is zeer zeker ook een kwestie van de kat uit de boom kijken en observeren. Gewoon doen en bij jezelf blijven...