Naaldbomen jatten

Met deze log roep ik misschien toch enige vorm van afgunst wakker in de lezer die nog 5 dagen per week als 'loonslaaf' naar het werk moet. Ook al is de functie vrijwillig en met veel plezier vervuld. Marc had vorige week al gepland om naaldboompjes te gaan halen in een bos een half uur rijden van huis. Het kwam er niet van. Maandagochtend dan maar. Een gewone maandagochtend waarop ik om kwart over 9 wakker gemaakt wordt, omdat ik de wekker heb uitgezet in plaats van op het eindeloze gesnoozzzzz, zo lekker tijdens de winter. Het is weer bewolkt, alleen beneden in de lagere dalen en kloven. Boven zal de zon wel schijnen gezien de temperatuur die een heldere lucht verraadt. Geen paniek om mijn verslapen toestand. Even koffie, in de kleer, haar in een speld en snel graai ik nog wat mandarijntjes uit de schaal. De honden blijven thuis, scheppen gaan mee en de kaart om de exacte locatie te vinden van de jonge boompjes.

Ieder jaar proberen we naaldboompjes uit te spitten. Meestal is het makkelijker ze uit de grond te trekken met penwortel en al. We planten ze op de helling boven het huis. Als de helft aanslaat hebben we over een jaar of 5 a 10 een altijd groene afscheiding zodat 'men' het huis niet meer kan zien vanaf het bospad. Of we nu jonge naaldbomen kopen of ze ergens uit de grond trekken maakt geen verschil. Alleen mag het officieel niet, het is stelen, net als dat je een lauze of steen van een ruine meeneemt, of twee, of de gehele ruine in stukjes. Ieder jaar worden bermen van de paden in zulke bossen gemaaid en de toppen van de jonge boompjes gehakt. Maar zo'n boompje met wortel en al uit de grond trekken en herplanten is niet toegestaan. Gelukkig is het gebied niet zo compact als in Nederland en zo ook de sociale controle niet en kunnen wij straffeloos onze gang gaan. Na het uit trekken van een boom of 30 wandelen we als struinend wild nog wat door het bos, over een dik bed van mos. De stilte is weldadig, de geur van mos, hout, zelfs de zon heeft vandaag geur, de geur van warmte. Ik besef me voor de zoveelste keer dat ik me een rijk mens mag noemen, want wie kan er nu op z'n 38ste levensjaar op een gewone maandagochtend door een geurend bos struinen in een warme winterzon met niets meer om handen dan het terug vinden van de auto en het eten van een mandarijntje? Natuurlijk voel ik me allerminst schuldig dat ik de jonge bomen niet bestel, dus koop, bij een tuincentrum die er, terecht, 15 euro per stuk voor vraagt zonder garantie dat ze ook aanslaan. Deze super gezonde jonge bomen worden niet per definitie volwassen, mits ze hun top niet kwijtraken door een draaiende ketting van een maaier. (Ook vreemd dat dit weg nemen van naaldbomen van nog geen halve meter hoog verboden is terwijl men honderden, zo niet duizenden volwassen bomen de top afhakt om ze tegen een pui aan te zetten met foute versiering erin, dat mag dan weer wel?)

M&M jatten naaldbomen, at doen we met plezier op een maandagochtend. Waarna we het muurtje van een Bar-Tabac bezetten met koffie in een nabij gelegen stadje om het terras aan het einde van de ochtend als geopend te verklaren, 7 januari 2013 in een warm zonnetje. En weer prijs ik me echt gelukkig; dat kan zomaar, 38 jaar, maandagochtend, de koffie mee naar buiten nemen, een lieve dame die 60 centen aan wisselgeld buiten komt brengen -had niet gehoeven- om samen met manlief te genieten van het leven.

Nee, emigreren is niet voor iedereen weg gelegd. Eventuele onvoorziene kopzorgen ook niet. Problemen de baas blijven op deze schaal ook niet. Maar toch, ik zou voor geen goud met wie dan ook willen ruilen, ook al ben ik een bomendief en vind ik het gras bij de buren vaak groener.

De twee eiken

 Het bovenhuis, het benedenhuis en de secadou gezien vanuit de moestuin.

Ik heb er vast al vaker over geschreven hoe we alles een naam geven. Dat deden we al in Nederland. Onze tuin daar kent; de beek, het eiland, het blok, de hosta-walk, de korte en de lange as, de fontijn, het bospad, de buitenrand en nog meer. Hier; Het bovenhuis, het onderhuis, het stalpad, de overkant, boven -ook een naam-, enzovoorts. De twee eiken is ook een naam. Er staan hier namelijk massa's eiken in het bos omgeven door nog een grotere massa tamme kastanjes. Maar die twee eiken zijn vanaf het begin af aan speciaal geweest. Niet alleen omdat ze samen 1 kroon vormen en toch apart geworteld staan. Niet omdat er een klein plaatje met een nummer op gespijkerd is voor de jagers als herkenningspunt. (Een plaatje dat reflecteert als een verkeersbord wat ons de eerste nachtwandelingen de stuipen op het lijf joeg, want het lijkt of er iets groots in die boom zit boven je hoofd, een bedreiging in een onbekende donkere omgeving waar alles nog vreemd is.) De twee eiken staan ook niet op ons eigen terrein, maar een 500 meter verder op het publieke bospad.

Bij die twee eiken is DE beslissing genomen, gevoelsmatig en intuitief. Na een eerste bezichtiging met zaklampjes in gezelschap van een te net geklede makelaar met hoogtevrees. We sliepen de avond voor dat we de eigenaar zouden ontmoeten voor een 2e grondige bezichtiging naast deze twee eiken. Het was erg nat en koud en 's ochtends klimt Marc de helling af om in de wolken een kijkje te nemen bij het meer. Dit is op z'n zachtst gezegd een intense ervaring geweest, niet de mens staat hier centraal, maar de natuur en de dynamische historie ervan vorm gegeven door een gletsjer, aardverschuivingen en scheuren in de aardkorst die nu deze zuidhelling voorzien van vele bronnen en stroompjes.

de twee eiken

Terwijl ik in de Blauwe koffie zet, pakt Marc een kampeerstoeltje, de laptop en een paraplu, het was april 2008, in de hoop op de ruime open plek in de bocht van het bospad verbinding te maken met internet voor nog een aantal niet onbelangrijke vragen aan de makelaar. Tevergeefs natuurlijk, er is zo diep in een kloof geen wifi of anderszins ontvangst. Vele vragen schieten door ons hoofd. Het is niet zomaar een beslissing om je schepen te verbranden en je in het onbekende niets te storten. Van een goed geregeld modern leven in de wildernis waar niets anders is dan natuur en een verstopt huisje, deels opgeslokt door het bos dat opgetrokken is uit granietstenen met de hand gehakt en hout en pen-verbindingen, zonder warm water, zonder centrale verwarming, zonder degelijke telefoon of andere moderne zaken waar wij mee opgegroeid zijn. Dit om aan de rat-race te ontsnappen en terug te gaan naar een basis-bestaan waar we nauwelijks een goed beeld van hadden of ons op hadden voorbereid.

Die beslissing destijds, bij die twee eiken, hebben ervoor gezorgd dat we nu zijn waar we willen blijven. Twijfels over deze plek hebben we geen van beide. Wel twijfels over ons kunnen en de benodigde capaciteiten. Twijfels over elkaar en onszelf en de toekomst, die meer angst zijn dan twijfels.

Vroeger naar bed betekent voor mij dat ik vroeger op kan staan om de wereld wakker te zien worden, terwijl wij nog een volle ochtend in wolken gehuld zijn. Mijn sprookjeswereld. Ik voel me naar buiten geroepen. Na de koffie pak ik als vanouds mijn camera om met de twee honden een wandeling te maken. Niet te ver, dat kan de Newfoundlander met overgwicht niet aan. Naar de twee eiken is dus een redelijke trip en zo poept hij het barterras niet onder. (We hebben wat te doen als hij maandag weer is opgehaald, want Balou heeft van het barterras een hondentoilet gecreerd. U mag weten, zo'n hond poept per dag evenveel als M&M samen, terwijl wij meer eten, lijkt het.) Merlin en Sooty willen mee. Dat kan op zaterdag, dan rijden er geen auto's van de EDF of schoolbuschauffeur. Met veel moeite krijg ik Balou in beweging, hij heeft er duidelijk geen zin in. 

Merlin

 broer en zus

     web

Ik sta altijd even stil in die ruime bocht met die twee eiken. Het blijft een bijzonder punt, er is iets. Omschrijven kan ik het niet. Ik heb er vele keren gewoon gestaan, gezeten, bleef er hangen en waarom? Geen idee. We beklommen de twee eiken, voor de lol. We klommen daar de helling af en weer op. Het is recht tegenover de aardverschuiving en nu is daar goed zicht op zonder al het blad. Ons leven hier is juist daar begonnen. Niet in huis, niet in Nederland, niet in het makelaarskantoor waar we de vraag kregen of we optie wilden. Nee, bij deze twee eiken.

Groener Gras

Het gras bij de buren is altijd groener. 

Ik zag afgelopen twee weken Britse gazons, een gazon dichter bij het centrale zuiden van Frankrijk. Afgelopen jaar zag ik vele gazonnetjes van 'buren', waarmee ik wil zeggen; andere getrouwde stellen, vrijgezelle mannen op partner-tocht en de mogelijkheden om me vrij te maken, of te vechten. Ik had op vele momenten de koe bij de horens kunnen vatten. Rigoureuze beslissingen kunnen nemen. Wat ik schreef begin juli vorig jaar, het op mijn handen zitten en even niets doen, bleek ook het juiste te zijn. Meestal wordt het gras bij de buren verondersteld, gezien te worden en gewaardeerd door de heren. Niet juist! Wij dames kunnen er ook wat van. Ik als hovenier kijk door de kleur van het gazon heen. Het kan wel groener lijken, maar dat wil niet zeggen dat het gazon ook echt beter is. 

Ik stuurde vanochtend door een ferme wolk naar boven voor wat boodschappen, zaken die ik in huis wil hebben voor een smakelijke hap met veel groenten. Ik ben hier thuis, de wolken die 's ochtends in de gorges blijven hangen zijn me eigen. De wolken waarin wij vaak leven zijn dezelfde als de wolkenwereld waartussen ik met mede-visjes zweefde om van het Britse eiland mijn thuishaven te bereiken als een vliegende Hollander in de mythe. De wereld was wit en klein en sneller als 30 km per uur zou roekeloos zijn geweest. In de Rode die als een verlengstuk van mij is reed ik naar het licht. Bijna boven, in m'n durpje, mijn gemeente waar alles me zo vertrouwd is, kunnen de koplampen uit en de auto in z'n vier, want helder is het. Een stralende lucht, de bomen in winterrust, het gras in de berm zanderig bruin, geen tegenliggers, de rust van het Franse 'platteland'. Ik rijd van een mysterieuze wereld waarin ik me als dromerige meid thuis voel, in de andere wereld. Een heldere wereld waarvan veel mensen denken dat het gras er groener is. Waar iedereen dezelfde problemen heeft, hetzelfde werk moet verrichten voor een fatsoenlijke basis en misschien zelfs meer. Boven de wolken uit, het Cantal gebergte straalt met alleen besneeuwde toppen, nog niet klaar voor het wintersportseizoen. Ik zou me kunnen richten op het groenere gras. Een vrij leven, ongetrouwd. Ik kan dromen over andere partners en ik ken er wel een handvol waar ik mijn Cupido pijlen op zou kunnen richten. 

Laat het nu een feit zijn dat ik bij de 'buren' over de gazons mag lopen. Ik voel me vrij om over de schuttingen te kijken en te weten dat ik het gras mag bewonderen, erover heen kan rennen als ik wil of er languit op te gaan liggen, wat ik afgelopen twee weken op drie gazons heb gedaan. Lekkere bedden waren het trouwens, ook het tienerbedje van de dochter van Anna. Ook tijdens de winters zie ik jong groen blad genoeg en ik ben net een mens, echt waar, ook ik stel me voor hoe het zou zijn om me dat andere gazon toe te eigenen, indien mogelijk, want meestal is dit de grootste illusie die mensen koesteren als ze twijfelen aan zichzelf en hun relatie, dat gazon in eigen voor- of achtertuin.
Ik zag een bijna mediterraan gazon met een open deur en zoete inval, bereikbaar in een dorpskern in dit zo geliefde land. Veel makkelijker te bereiken, vlakbij één van de meest bijzondere steden van Frankrijk en alles behalve geïsoleerd. Ik zag een heel groot glad gazon. Strak gemaaid aan het begin van de herfst zonder ook maar een enkel onkruidje. Een gazon met aan de andere kant van de schutting een ruim weids park en de skyline van Londen, de wereldstad die te bereiken is met 15 minuutjes treinen, station om de hoek. Door de wijk waar dat gazon in verscholen ligt, zijn de hekken en schuttingen erom heen een noodzaak evenals de alarminstallatie. De vrijheid ontbrak, alleen op verzoek, met toestemming en enkel urban wildlife heeft vrij toegang. Het andere gazon was een wilde boel. Ongemaaid met wilde uitgebloeide bloemen, in de her en der verspreidde struiken hangen vetbollen en het vogelhuisje mist een voet waardoor het scheef alsnog beschutting en voedsel verstrekt. Een wildpaadje van een vossenpaar, ook daar, laat me zien hoe ik op het veldje achter het huis kan komen. Verder een vieze stadse bende, ook weer te besloten, ingebouwd met hoge hekken aan weerszijde van het huis tegen de hebberigen onder ons.
En thuis? Het wakker worden in de wolken en het licht tegemoet rijden voor een boodschap met de wetenschap of het vertrouwen dat ik vanmiddag mijn eigen gazon kan bewonderen in het felle winterlicht. Nou ja... gazon? Modderoprit. Ja, het gras is inderdaad altijd groener bij de buren, maar dat hoef ik gelukkig niet te onderhouden. Ik maak wel een ommetje als ik zin heb in die groene sprieten van hiernaast.

Vertrouwen

Vertrouwen is de vogel die het licht voelt en zingt als de dageraad nog donker is.

Rabindranath Tagore

Elkaar drie weken niet zien, beide op eigen wijze op vakantie gaan. Beide andere mensen ontmoeten, zien, ermee praten en van een afstandje observeren lijkt het beste dat we hadden kunnen doen. Bij onszelf stilstaan en andere gewoontes ervaren, op onszelf zijn aangewezen zonder in elkaars ruimte te staan. Vertrouwen heeft met trouw te maken. Trouw aan jezelf blijven blijkt de belangrijkste. Ik heb me gisteren tijdens de gehele reis, vanaf het zo geschrokken wakker worden, afgevraagd; hoe blijf ik trouw aan mezelf in de meest uiteenlopende omstandigheden, op de meest onwaarschijnlijke en ook zo vertrouwde plekken waar ik kom. Thuis, in Frankrijk, in het door ons gekozen isolement dat bestaat uit 100% natuur, is me dat het gemakkelijkst. Is het logisch en normaal in alles dat ik besluit te doen en laat liggen, omdat de afkeer er van nature kan zijn. We zijn weer helemaal bij, doen weer ons eigen ding, hebben het aan het einde van de middag gewoon koud, heel gewoon, en steken dan de kachel pas aan. Mijn slaapkamerraam staat open, ook al vriest het flink 's nachts. Ik kook tussen de middag omdat ik dat prettig en lekker vind en de rest van de dag nog heb. 's Avonds heb ik zowiezo weinig echte honger, een bam en soep is genoeg. Vertrouwen heeft afgelopen weken een ander licht gezien en de M&M hebben er hun trouw aan gegeven die de belofte overbodig maakt. 

Oud en Nieuw en foto's

Ter afsluiting van mijn vakantie het filmpje dat ik maakte van het vuurwerk in Londen op TV en een aantal foto's die ik hier graag nog wilde plaatsen met het gemak van mijn eigen systeem en photoshop.

Trouwens, Oud en Nieuw in drie landen, drie culturen en mijn ervaring;

Oud en Nieuw in Nederland;

Oliebollen, uiteraard. Bubbels, gourmetten of ander lekker eten, oudejaarsconferentie kijken en terugblikken van BN-ers, nieuwsoverzichten. Veel TV dus. Daarnaast 5 minuten voor middernacht het pas volschenken van glazen, enigszins beschonken. Dikke knuffels, beste wensen, zoenen, klinken en proosten, lach en zoenen om daarna de straat op te gaan met glazen en erg vaak een vuurwerkpakket. Iedereen op straat, van buren tot totaal onbekenden mensen omhelzen, gelukkig nieuwjaar wensen, kussen en -gewoon- feest vieren.

Oud en Nieuw in Frankrijk;

Uitgestorven straten, gesloten luiken, Oesters met citroen en veel champagne. Geen vuurwerk, niet de straat op, stilte. Alleen in huiselijke kring zal de champagne zijn werk wel doen, maar door die gesloten luiken lijkt het niet gevierd te worden.

Oud en Nieuw in Engeland;

Hier en daar een enkeling die rotjes en een vuurpijl afsteekt. Heel de avond achter de buis. Champagneglazen die 20 minuten voor middernacht vol geschonken zijn en 5 minuten voor middernacht bijgeschonken moeten worden, topping off the glasses. Om middernacht werd vanuit half liggende houding op de enorme bankstellen het glas licht geheven, nauwelijks oogcontact gezocht om elkaar happy newyear te wensen vanaf afstand waarna de armen weer wat zakten en de hand de bijna lege glazen naar de monden bracht, de ogen gericht op het vuurwerk in hartje Londen, op TV. Vlak daarna gaan moeder en dochter naar bed, blijven John en ik hangen die de champagneglazen vol schenkt met de beste whiskey die er in huis is. We kijken John Bishop, een comedian met talent. Om het op zijn engels te zeggen; i pissed my pants. 

(Deze weergave is niets overdreven, het kan aan het gezin liggen, maar oud en nieuw was ronduit lauw en draaide vooral om de TV en de drank.)

 Wolkenkrabbers die bij lange na niet die wolken ook echt krabben, maar goed. Er bestaan geen wolken met jeuk.

 De beroemde winkelpassage met kerstverlichting.

 Het monument voor de grote brand in Londen die 80% van de stad trof, veroorzaakt door een bakker die pech had.

 De Themes met de Towerbridge vanaf London Bridge gezien. London Bridge zelf is in 1976 gekocht door een Amerikaanse Dagobert Duck die de brug nu op zijn landgoed als lego weer in elkaar gezet heeft. Uiteraard zijn de kosten van de nieuwe brug ruimmmmschoots vergoed door meneer Duck.

 Prestige; het hoogste gebouw in Europa.

De augurk of de ananas.... Noemen ze dit in het oog springende groen oplichtende gebouw van glas. U begrijpt dat dit gebouw een heel andere naam heeft, uitgesproken achter de hand die vlak voor de mond gehouden wordt en giegelend wordt uitgesproken.

 Een klein gedeelte van de keuze aan kindertijdschriften met free gifts, holidaygifts en vooral free, NOT. Mijn ogen deden er zeer van, belachelijk!

 Het paleis met fontijn.

 Victoria Station waar we drie keer uit de trein zijn gestapt vanaf John's huis. Vanaf dit punt heb ik de binnenstad, gedeeltes ervan, 3 keer door gelopen. 1 Januari 's ochtends was het meest indrukwekkend; Ijskoud, prachtige blauwe wolkenloze hemel en amper mensen op straat. Een lege wereldstad, met twee koffers over een tapijt van gebroken glas terwijl drinken op straat verboden is. Op 1 nacht na dan.

 Een gemiddelde prullenbak in een stadspark.

 Het uitzicht in de voortuin van John... ik zeg niks.

 De Rosetta Stone, wel bijzonder, maar om me nu te verdringen tussen de kudde voor een glimp van dichtbij???

 "of ik alsjeblieft met John even naar zijn geliefde marbles wilde kijken na 3 uur schuifelen in het enorm drukke museum?" Ja hoor. Prachtig, onder de indruk, het hele verhaal erachter en me in kunnen leven in de eeuwige discussie of deze kapotte meesterwerken die ooit het Pantheon in Griekenland opsierden terug gegeven moeten worden aan de Grieken terwijl ze er niet eens een museum of ander deugdelijk gebouw voor hebben en geen geld om de resten te koesteren... 

 Het binnenmuseum, Karl Marx schreef hier. Erg mooie architectuur, als je ervan houdt. (Ik dus wel :-)

 De meeste zijn vervangen door moderne telefooncellen. Ze worden trouwens amper meer gebruikt, want iedereen heeft een draagbaar, draadloos ding. Maar toch; een Londen zonder deze rode cellen is ondenkbaar.

 Trafalgar Square

De vorige koningin aan de voet van een zo victorie-achtig mogelijk beeld bekleed met bladgoud.

vies, ongesteld, koffie-gebrek, ziek, moe

Ik schrok vanochtend wakker met een vermoeden dat het al bijna middag was, de tijd dat de Gate op vliegveld Stansted zou sluiten. Geen mobiel als wekker, totaal afhankelijk van Anna die me zou wekken om half 8, geen klokje in huis, alleen een kantoortje in de voorkamer met 4 computers die uit staan. Het licht dat door de zware gordijnen van de meisjeskamer piept verraad dat de dageraad echt al even voorbij is. Om 9 uur had ik in de auto willen zitten om de 90 minuten te overbruggen om op tijd in te checken. Ik had rustig willen douchen, me leuk aan willen kleden voor de reis in plaats van wandelende hobbezak. Ik had rustig koffie willen drinken en giebelen en serieuze praat willen doen met Anna. Mijn handbagage koffer plat in willen pakken zodat deze de 20 cm dikte niet overschrijdt. Alles is stil in huis, Trevor al lang naar zijn werk. Ik vlieg in kamerjas naar beneden in het kleine hokkerige bedompte huis en druk de knop in van één van de computers. Er verschijnt een slaperig koppie bovenaan de trap dat piept dat het tijd is om op te staan en dat het 9 uur is. Wel ja..... Geschrokken van het late wakker worden, schrik ik niet meer als ze zegt hoe laat het is. Mijn hoofd is al een stap verder en heeft al uitgerekend dat ik als hobbezak zonder douche me nog wel een oploskoffie kan veroorloven. Rustig zal het zijn op de weg en ik laat Anna het gaspedaal wel wat verder in trappen. Ongedouchd, ongesteld,  niet uitgeslapen en snipverkouden is geen beste start voor een lange dag reizen. En weer blijf ik er nog rustig onder ook, is de ergste schrik na 2 slokken van het zwarte hete spul verdwenen, is mijn hartslag verbazingwekkend normaal te noemen, heb ik vertrouwen dat ik het wel zal redden en op het vliegveld de tijd kan nemen wat te eten -wat ik niet doe-, koffie te drinken -wat ik wel doe-, Anna gerust te stellen -door relaxed te zijn-, me op te frissen op het toilet, me niet te ergeren aan de extreme veiligheidscontrole -de 'computer' pikt me eruit voor een grondige massage fouilleren- en ik ben voornamelijk beschouwend aanwezig terwijl ik de laatste papieren zakdoekjes drijfnat snuit, want ik heb er nog maar twee over voor in het vliegtuig. (Airco, luchtdrukverschil, stijgen, dalen, nog gezonde mede-sardientjes.) Al met al kan ik rustig aan doen. Ik krijg het bewijs dat de verandering van afgelopen jaar bestendig is, niet meer terug kan draaien. Volwassen geworden, of het oude van me afgeschud, genezen, what ever.

De vlucht is weer een prachtige ervaring. Ik prijs de techniek, niet de eigenlijke idioterie dat wij mensen ons zo snel willen verplaatsen. Ik zie de offers die we brengen, het ongemak, de angst, het afzien, bijna lijden omdat we ons als visjes in een blikje voegen en nog vrijwillig ook. Boven het zware wolkendek dat Engeland, de zee en een groot gedeelte van Frankrijk bedekt, komen we met z'n allen in een wondere wereld terecht. Boven het wolkendek, met de felste zon ooit af en toe verscholen tussen flarden van waterdamp die je op de aarde niet kan zien. Een wollen wereld door de zon beschenen, maar ijs en ijskoud. Onwerkelijk, hoog in de lucht, ons veilig wanend en toch zo kwetsbaar. Het felle licht laat me onafgebroken niesen. De meneer naast me die het met me te stellen heeft en waarvan ik hoop dat ik mijn verkoudheid niet overdraag door het raampje maar vol te proesten, blijkt later een vriend te zijn die opgehaald wordt door een Nederlandse die Elly -die me op vliegveld Carcassonne ophaalt- weer kent doordat ze elkaar steeds tegen het lijf blijven lopen op hetzelfde vliegveld. De wereld lijkt groot, zeker hoog in de lucht, maar is zo klein. Niks nietig, die mensheid, groots en soms veel te overheersend. Maar laat ik het daar maar niet over gaan hebben.

Ziek, vies als ik me voel, moe al van het abrupte ontwaken, mag ik twee meiden en ma naar hun huis rijden met de angst dat ik die verkoudheid overdraag. Vier uur sturen staat me te wachten, toch maar eerst even een bak koffie terwijl ik fysiek contact zoveel mogelijk vermijd. Die lieve meiden willen me knuffelen, maar ik probeer de boot af te houden. Eerst koffie en een babbel met Elly, heerlijk, pauze. Dan toch om half 5 de auto in die ik achteraf stijf tegen een muur heb geparkeerd. Er is een oude meneer overleden die juist vandaag begraven wordt en het hele dorpje staat vol met auto's, mijn bak kon er eigenlijk niet meer bij. Ik ken mezelf; al moet ik op mijn tandvlees de schellen van mijn ogen rijden; als ik mijn nest ruik rijd ik door. Ik ben extra voorzichtig. Juist als een mens moe is en naar huis wil, gaan mensen jakkeren en fouten maken. Het is al snel donker en dat betekent in de afgelegen gebieden van Frankrijk; geen wegverlichting, geen vangrails, zoek het zelf maar uit. Pikkedonker en tegenliggers, want het is spitstijd. In Nederland is dat er niet zo; bochtige smalle wegen zonder verlichting, smalle rijstroken en tegenliggers die vergeten groot licht uit te doen of ze verkeerd hebben afgesteld. Zeer onprettig rijden en zeker in mijn 'toestand'. Maar wederom heb ik het vertrouwen de Blauwe rustig te sturen, schouders gezakt te laten, muziekje aan en rustig door karren in de wetenschap dat thuis toch echt steeds dichterbij is.

In amper 4 uur sta ik binnen, ben ik thuis, maakt Marc een warm hapje voor me klaar, neem ik een uitgebreide douche met 3 kittens om me heen die de half uitgepakte koffer in de badkamer als een pretpark zien en kletsen we daarna een uurtje bij terwijl ik wat eet, drink en me wentel in dat heerlijke gevoel dat ik 'thuis' noem.

Mijn vakantie is voorbij. Een klassieker op vakantie-niveau, anders en apart doordat ik geen hotel of tent zag en niet in de Blauwe hoefde te improviseren, maar enkel vrienden tijdens hun kerstvakantie met een lekker warm bed. Anders doordat ik me in een wereldstad wentelde, cultuur op slurpte gepaard gaand met veel wijn en goed eten en souvenirs die vooral omgetoverd zullen worden in ander eten als dat we gewend zijn en een paar blijvertjes; een gids over de botanische tuinen van Kew en een heus parfum dat in zeer goede aarde valt bij M&M.

Koudje gevat

De moeder van Jane had twee weken geleden een koudje gevat. Precies in Jane's vakantie komt mams kerst vieren en steekt Jane aan. Ze geeft het koudje over aan John en sinds vanochtend loop ik met een kriebelneus wat te snuffen en te niesen. Reizen in de waterkou van Engeland is niet echt jedat. Zeker niet met twee koffers en al mijn jaszakken stijf gevuld met alle kleine dingen die niet in die koffers passen. Ach, nog twee dagen en morgen eind van de middag zit ik bij Elly en anders in de Blauwe op weg naar huis. Het verloop van dit Engelse koudje gaat snel met enkel 1 dag een lichte vorm van malaise, soi. Dit keer geen gram teveel. Ik moet alleen wat chocolade op eten voor morgen en monstertjes creme, shampoo en lotion hier laten. De 15 kilo incheck-koffer zit vol met kruiden, wat specifieke sauzen, 100 ml wel erg sjieke parfum en een megazware laptop die ik dit jaar toch echt hoop te kunnen vervangen met een sneller en licht exemplaar.

De eerste nacht met voet op de basis van het teloor gegane Britse Imperium slaap ik bij Anna. In het kamertje van de 13 jarige, jongste dochter. Die kamer waarvan de ramen eigenlijk niet open kunnen... mogen. Een kamertje met als behang posters van Direct One (googlen....). De knullen zijn verwijfd metrosexueel, gestyled, nog kinderen en kijken oh zo gelukkig uit hun ogen. Het was nog niet eens zo heel lang geleden dat ik zulke meidenkamers zag, Elly heeft er 3, niet die kamers, maar van die meiden. 

Omdat ik Anna maar heel even gezien heb vorig jaar de dag voor kerst, wil ik nog even terug. Haar woonplaats is maar drie kwartier rijden van Stansted Airport en daar vast zijn vergemakkelijkt het voor ons allemaal.

Vandaag is het weer stralend weer, verschrikkelijk koud, maar lekker genoeg ieder met een koffer door Londen naar Liverpool Street Station te lopen en nog wat gebouwen te bewonderen. Heerlijk rustig is het op straat, iedereen slaapt zijn roes nog uit. Snotterend en puffend verhaalt John nog trots alles dat hij weet over de stad en de geschiedenis. Leuk!

Anna heeft een transplantatiehart, die kan geen griepjes hebben. Elly haar dochter moet deze maand ook onder het mes voor haar hart. Maar ik kan geen van beide vermijden te zien, maar wil dit koudje niet overdragen.  Kunst en vliegwerk dan maar en van een afstandje in de lucht zoenen, wel jammer, maar logisch. 

Maar meidenkamers? och och, ik was vroeger niet zo. Ik kon niet eens in slaap vallen als mijn kamer een zootje was. Schoon moest het ook zijn, maar in sommige gevallen lijkt rommelend leven geerft. Anna is vergeetachtig door haar medicatie, het zij haar vergeven, maar die meiden? Varkentjes, lieve roze varkentjes. En ik mag in 1 van hun stalletjes slapen, rozige heiligdommen waar ik niets verplaats, nog geen roze glittergum of harige kam. 

Het is bijzonder op vakantie te zijn en niet in een tent, Landrover of hotel te slapen, maar bij mensen thuis te gast te zijn. Het is altijd even zoeken naar de balans, wat kan in dit huishouden wel en wat kan dus niet. Iedereen is anders en ik krijg weer eens een koekje van eigen deeg wat een zeur ik kan zijn als ik mensen te gast heb. Dat mijn vent toch best netjes is en we samen wel een goede huis-structuur hebben om het bos een beetje buiten te houden.

Tot snel vanuit Frankrijk en ik wens iedereen net zo'n fijne start van het nieuwe jaar, een betere gezondheid als die ik momenteel heb en voorspoed.