Soms moet er een scherp bericht uit. Eén die kan confronteren en shockeren. Na het gebeurene met/van Castel, kregen we natuurlijk reacties en niet alleen openlijk als reactie op de weblog. Ook via mail of afgekeerde ruggen van (enkel) Nederlandse kennissen en zelfs vrienden hier ter plekke. Dat wisten we en het is goed!
Toch moet me iets van het hart dat pittig is. Pittig voor de mensen die het beter weten. Pittig voor de mensen die ons afrekenen op onze beslissingen.
De ingesloten film heb ik in 2008 gedownload en bekeken. (93 minuten) De link was gepubliceerd in het magazine Ode en we hebben hem beide gezien. Niet zonder tranen en slapeloze nachten of met onderbrekingen. WIJ kunnen deze film niet twee keer zien en de beelden zijn op onze netvliezen gebrand.
Deze film heb ik gepubliceerd voor de mensen die het lef hebben ons te veroordelen.
Dat zij ook het lef hebben deze 93 minuten non-stop uit te zitten en alle beelden tot zich door te laten dringen. Het lef hebben met een gerust geweten zichzelf dierenvriend te noemen en toch;
Vlees en vis eten, lederen kleding en assecoires dragen, medicijnen gebruiken waar ze 'beter' van worden, en er van overtuigd zijn dat ze goed met hun huisdieren omgaan. Juist voor hen, om te laten zien dat zij hun handen niet in onschuld kunnen wassen als het om moord en doodslag gaat of het nemen van verantwoordelijkheid ten opzichte van de aarde en alles dat daarop leven mag.
Deze film is zeer schokkend, niets is in scene gezet.
Ik voel me ook niet verantwoordelijk voor de gevolgen van het bekijken van deze film. Mijn bedoeling is alleen om een beetje realiteitsbesef te geven aan de mensen die ons bij wijze van spreken door het slijk halen en totaal niet beseffen dat ze hun ogen sluiten voor de realiteit waar we allen, 6 miljard, in leven.
maandag 12 juli 2010
nog niet klaar
Ben nog niet klaar met deze dag.
We puffen, hangen, slapen, proberen binnen te werken...
We stralen alleen nog maar zweterige warmte uit...
De kersen hebben ALLEMAAL het aaltje van de kersenvlieg in zich.
Edith en Harry zetten zich moedig aan het ont'alen' en ontpitten.
Zodra ik ze vertel wat die aaltjes zijn en wat die met de kersen doen, gooien ze het bijltje erbij neer.
Zetten de emmers en pannen in de keuken, mesjes in het aanrecht en gaan huns weegs....
Ehm.... maar die kersenjam van vorig jaar is hetzelfde en wordt gretig op brood gesmeerd..... Ik zit in dubio.... Gooi ik de kersen weg? Of maak ik net als vorig jaar kersenjam, kersensiroop en kersengelei? Je krijgt er niets van, ze zijn ont'aald' en de jam is gekookt.
Misschien omdat er op het internet staat dat kersen direct 'oneetbaar' zijn als er een aaltje in zit? Terwijl we vanochtend kersen zo van de boom hebben gesnoept, met aaltjes!
Soms is wat niet weet, wat niet deert toch beter. Heeft mijn oom toch gelijk toen hij eens zei; "je moet niet alles willen weten".
We puffen, hangen, slapen, proberen binnen te werken...
We stralen alleen nog maar zweterige warmte uit...
De kersen hebben ALLEMAAL het aaltje van de kersenvlieg in zich.
Edith en Harry zetten zich moedig aan het ont'alen' en ontpitten.
Zodra ik ze vertel wat die aaltjes zijn en wat die met de kersen doen, gooien ze het bijltje erbij neer.
Zetten de emmers en pannen in de keuken, mesjes in het aanrecht en gaan huns weegs....
Ehm.... maar die kersenjam van vorig jaar is hetzelfde en wordt gretig op brood gesmeerd..... Ik zit in dubio.... Gooi ik de kersen weg? Of maak ik net als vorig jaar kersenjam, kersensiroop en kersengelei? Je krijgt er niets van, ze zijn ont'aald' en de jam is gekookt.
Misschien omdat er op het internet staat dat kersen direct 'oneetbaar' zijn als er een aaltje in zit? Terwijl we vanochtend kersen zo van de boom hebben gesnoept, met aaltjes!
Soms is wat niet weet, wat niet deert toch beter. Heeft mijn oom toch gelijk toen hij eens zei; "je moet niet alles willen weten".
Hotel met Kersen
De hectiek gaat gewoon door. De things-to-do lijstjes worden ook steeds langer. De warmte maakt je stroperig en zorgt voor volle wasmanden en een douche met een burn-out. De agenda staat vol met activiteiten, van feestjes en voetbal tot rommelmarkten en geplande mini-vakanties, maaiwerk en een wandeltocht, een vismiddag en een dagelijkse yoga-uurtje.
In mijn hoofd is het ook veel te druk en met lijstjes op papier probeer ik orde te scheppen. Toch vergeet ik brandstof voor de bosmaaier als we deze ochtend bij Gus willen gaan maaien. Althans; ik maai en Edith wil graag de kersen plukken. Drie weken geleden hing de boom al zwaar vol met groene kersjes. Wel een beetje laat en de emmers gaan op de gok mee met in ons achterhoofd dat dit dorpje ook veel vogeltjes kent die zich vol kunnen stoppen tot ze niet meer kunnen vliegen en een plekje tussen de schapen moeten zoeken die het weiland kort houden.
De rode landrover staat bij de garage, dus de ladder moet maar even geimproviseerd op het dak van de blauwe LaRo. Wat niet lukt zodra Edith met de ladder in de aanslag staat, want de ringen op de rails op het dak zijn verdwenen. Geen idee waar die liggen opgeborgen, dus dan maar op de gok zonder ladder de boom in.
Maaien is ook nog niet nodig door de warmte; het gras groeit geen centimeter. We klimmen de boom in met wat trapjes uit de schuur daar en plukken en klimmen zo een uurtje terwijl een windje opsteekt die een weersverandering aankondigt. Zou er dan eindelijk regen (en onweer) komen??? We snakken naar een frisse bui, de moestuin naar water.
Thuis maak ik een uitgebreide rijsttafel met de kippenpoten en nassi die Harry meebracht. We eten te veel en moeten allemaal rustig uitbuiken wat ons een halve middag kost. (En een uur afwassen, maar dan is het huis en de keuken ook weer glad en klaar voor de avond)
Ik krijg weer de emigratie-ervaringsdeskundige-vraag van www.het-roer-om.fr; Of ons huis tijdens het zomerseizoen een hotel lijkt en hoe we dit ervaren?
Antwoord voor de nieuwsbrief van juli;
Ja, wij ervaren ons huis als een hotelletje, een heel erg kleintje zonder sterren weliswaar.
Ieder bed bezet, extra huisdieren over de vloer, de poesjes wat van slag, en wij als gastheer en -vrouw ook.
Je wast en kookt voor een dubbel aantal bewoners en wilt dat ze vakantie kunnen vieren met de grote V.
Je wilt je gasten ook onderhouden, sociaal gezien, ze de leuke plekken in de omgeving laten zien en natuurlijk tijd vrij maken om met elkaar ook leuke dingen te doen.
Je wilt het huis netjes houden, met zoveel spulletjes erbij en het schoonhouden in verband met de broeiierige hitte. Je wilt ze dat koele rosétje niet onthouden of een verfrissend biertje, ook al heb je een tafelkoelkastje. Je wilt niet dat ze misgrijpen in de keukenkastjes of eerst zelf een glas af moeten wassen voor ze hun dorst kunnen lessen.
Dat ervaren we als erg erg hard werken. Met zoveel plezier!
Het voelt een beetje tegenstrijdig. s' Winters wonen we zo geisoleerd en is het weer wat minder fijn om gasten te ontvangen. We snakken dan naar sociaal contact en bezoek, dat niet komt.
's Zomers moeten we alles een tandje lager aanpakken terwijl het hoogseizoen is kwa werkzaamheden. Volle lange dagen dus en dan is het Vakantie-tijd voor familie en vrienden, die eruit willen om even niet te werken, te luieren en te wandelen. Bij te praten na het elkaar zolang niet gezien te hebben. Je wilt je gasten niet aan het huishoud werk zetten. Je wilt ze ook niet te vaak alleen laten, het ze zelf alles maar uit laten zoeken. Je wilt je in tweëen delen, ach nee, in drieëen, zodat je zelf ook af en toe een siësta hebt of tijd om even te relaxen.
Maar vooral wil je genieten van het bezoek waar je zo lang naar uitgekeken hebt!
De balans hierin vinden is een uitdaging op zichzelf. Wij zijn dan ook eerlijk naar alle gasten toe. Een paar extra huisregeltjes waardoor alles kan en mag en wij bij onszelf kunnen blijven zonder overspannen de oogstmaanden in te gaan. Soms zijn de huishotel-gasten juist extra welkom. Ze laten ons even loslaten, ontspannen en geven ons tijd even stil te staan in de lange warme zomerrun!!
Ja, wij hebben een gratis hotelletje. Een heel kleintje weliswaar. We zijn er heel blij mee. Het geeft ons inspiratie, gezelschap, terugkoppeling en hulp in de dagelijkse beslommeringen.
In mijn hoofd is het ook veel te druk en met lijstjes op papier probeer ik orde te scheppen. Toch vergeet ik brandstof voor de bosmaaier als we deze ochtend bij Gus willen gaan maaien. Althans; ik maai en Edith wil graag de kersen plukken. Drie weken geleden hing de boom al zwaar vol met groene kersjes. Wel een beetje laat en de emmers gaan op de gok mee met in ons achterhoofd dat dit dorpje ook veel vogeltjes kent die zich vol kunnen stoppen tot ze niet meer kunnen vliegen en een plekje tussen de schapen moeten zoeken die het weiland kort houden.
De rode landrover staat bij de garage, dus de ladder moet maar even geimproviseerd op het dak van de blauwe LaRo. Wat niet lukt zodra Edith met de ladder in de aanslag staat, want de ringen op de rails op het dak zijn verdwenen. Geen idee waar die liggen opgeborgen, dus dan maar op de gok zonder ladder de boom in.
Maaien is ook nog niet nodig door de warmte; het gras groeit geen centimeter. We klimmen de boom in met wat trapjes uit de schuur daar en plukken en klimmen zo een uurtje terwijl een windje opsteekt die een weersverandering aankondigt. Zou er dan eindelijk regen (en onweer) komen??? We snakken naar een frisse bui, de moestuin naar water.
Thuis maak ik een uitgebreide rijsttafel met de kippenpoten en nassi die Harry meebracht. We eten te veel en moeten allemaal rustig uitbuiken wat ons een halve middag kost. (En een uur afwassen, maar dan is het huis en de keuken ook weer glad en klaar voor de avond)
Ik krijg weer de emigratie-ervaringsdeskundige-vraag van www.het-roer-om.fr; Of ons huis tijdens het zomerseizoen een hotel lijkt en hoe we dit ervaren?
Antwoord voor de nieuwsbrief van juli;
Ja, wij ervaren ons huis als een hotelletje, een heel erg kleintje zonder sterren weliswaar.
Ieder bed bezet, extra huisdieren over de vloer, de poesjes wat van slag, en wij als gastheer en -vrouw ook.
Je wast en kookt voor een dubbel aantal bewoners en wilt dat ze vakantie kunnen vieren met de grote V.
Je wilt je gasten ook onderhouden, sociaal gezien, ze de leuke plekken in de omgeving laten zien en natuurlijk tijd vrij maken om met elkaar ook leuke dingen te doen.
Je wilt het huis netjes houden, met zoveel spulletjes erbij en het schoonhouden in verband met de broeiierige hitte. Je wilt ze dat koele rosétje niet onthouden of een verfrissend biertje, ook al heb je een tafelkoelkastje. Je wilt niet dat ze misgrijpen in de keukenkastjes of eerst zelf een glas af moeten wassen voor ze hun dorst kunnen lessen.
Dat ervaren we als erg erg hard werken. Met zoveel plezier!
Het voelt een beetje tegenstrijdig. s' Winters wonen we zo geisoleerd en is het weer wat minder fijn om gasten te ontvangen. We snakken dan naar sociaal contact en bezoek, dat niet komt.
's Zomers moeten we alles een tandje lager aanpakken terwijl het hoogseizoen is kwa werkzaamheden. Volle lange dagen dus en dan is het Vakantie-tijd voor familie en vrienden, die eruit willen om even niet te werken, te luieren en te wandelen. Bij te praten na het elkaar zolang niet gezien te hebben. Je wilt je gasten niet aan het huishoud werk zetten. Je wilt ze ook niet te vaak alleen laten, het ze zelf alles maar uit laten zoeken. Je wilt je in tweëen delen, ach nee, in drieëen, zodat je zelf ook af en toe een siësta hebt of tijd om even te relaxen.
Maar vooral wil je genieten van het bezoek waar je zo lang naar uitgekeken hebt!
De balans hierin vinden is een uitdaging op zichzelf. Wij zijn dan ook eerlijk naar alle gasten toe. Een paar extra huisregeltjes waardoor alles kan en mag en wij bij onszelf kunnen blijven zonder overspannen de oogstmaanden in te gaan. Soms zijn de huishotel-gasten juist extra welkom. Ze laten ons even loslaten, ontspannen en geven ons tijd even stil te staan in de lange warme zomerrun!!
Ja, wij hebben een gratis hotelletje. Een heel kleintje weliswaar. We zijn er heel blij mee. Het geeft ons inspiratie, gezelschap, terugkoppeling en hulp in de dagelijkse beslommeringen.
M&M en voetbal
Dit was weer een extreem warme dag.
Edith en ik doen een poging brembossen te knippen en op te bossen voor de bakdag later deze maand. Marc gaat in de schuur verder met het dak totdat de kalk op is dat door het cement heen moet. Harry helpt hem met zand zeven en kruien.
We proberen wat brembossen te zoeken die in de schaduw staan. Dus we moeten een eind lopen over het bospad. Het lopen in werkkleer zelf is om 9 uur al zo warm. Bij de ezeltjes van de buren is een heel stijle helling met gras. Edith ontdekt de honderden!! vlinders die onze adem benemen van al dat gefladder. We lopen verder en nemen een stijl klein paadje de berg op waar we eindelijk brem en schaduw treffen.
Na 10 minuten gaat er een nieuwe bloedbaar open op mijn rechterpink door het knippen van de stugge brem. Het zweet prikt en ik moet al stoppen. De takken moeten ook nog opgebonden worden. Mijn blote stukjes huid zijn een drinkplaats voor vliegjes en andere zoemers. Ze zoemen allemaal anders en ook dazen zullen mij al wel gevonden hebben. Edith vindt het ook echt genoeg. Dus snel de touwtjes erom heen en we leggen de bossen in de zon te drogen. De rode landrover is nog steeds bij de garage dus zullen we het ophalen later moeten doen. Klam, warm en plakkerig lopen we terug en passeren een joggend stel!!! Wat bezielt die mensen????
Thuis koelen we binnen af en stellen ons gerust dat met 20 extra brembosjes de bakdag al een feit is. Leuk om te weten, met 4 man kunnen we zoveel meer doen.
's Middags na het eten wil ik lekker gaan zwemmen met Edith en de honden. De mannen nemen een uitgebreide siësta en wij pakken matjes en handdoeken. De honden lopen al vanzelf mee, die hopen ook op een verkoelende duik.
Het water is heerlijk op temperatuur en we zijn zo door. met honden zwemmen is heel leuk. We laten ze alleen niet te dicht bij komen. Ze vinden ons net vluchtheuvels om op uit te rusten, maar die nagels zijn te scherp en ze speteren zo ongecontroleerd.
We rijden met z'n vieren en Miska in het kleine auto'tje naar P&W voor de finale. Beesie neemt plaats op de hoed van Marc. De dames achterin en Miska in de achterbak, waar ze al na een minuut overhit raakt. Ze hijgt alsof haar leven ervan af hangt, dat hangt het ook in die hitte, en kwijlt ons in de nek. Geen succes zo'n volle bak. We halen Miska maar naar de achterbank tussen ons in, waar ze op de middenconsole kwijlt, stukken beter.
Opgelucht stappen we uit bij het ruime huis en maken kennis met 'De Zweedjes', een jong gezin met 4 hele leuke ventjes die al goed gebruind hun weg wel kennen. Vrienden van P&W, ook een M&M eenheid die naar Zweden zijn geëmigreerd 8 jaar geleden.
De TV staat al klaar. De wedstrijd is begonnen en we nemen plaats. Nog redelijk opgetogen en positief. Er zijn in dit gezelschap maar 2 kenners; Edith en P! De rest heeft geen of weinig kennis van dit balspel en de grapjes zijn niet van de lucht.
De avond en het spel vorderen.
"Maar hij deed toch niets verkeerd?"
"OWWWWWW dat mag toch niet, Blauwe Kaart!!"
"Wat is een penalty dan?"
"Dit is toch geen sport? dit is pootje haken!"
"Prins Alexander zit ook met zijn hoofd in zijn handen, tjonge!"
"Nee, een hoekschop is wat anders hoor, ik geloof dat ze dan......"
"BUITENSPEL, BUITENSPELLLLLLLL!!!!"
"Nou ja zeg......."
"potverdrie, die Robben zeg, wat een kans, wat een kans"
"weer een gele kaart, dat zijn er inmiddels 7!"
"Die scheids heeft geldingsdrang als Tuut, kannie niet beter het verkeer gaan regelen ofzo?"
"J. je gaat of nu naar bed nu of je stopt met draaien en rondlopen...."
"Neeeeeee, ik wil niet naar bed"
"grlllll iaaaaah wuiey mjolaaa whiiii" (de kleinste van het stel was heel enthousiast, super oranje fan)
"jongens jongens, dit is toch GEEN voetbal, doe normaaaaaal"
"Braafheid komt erin? nu komt het allemaal goed, geen gele kaarten meer.... mooi braaf spel, let maar op"
Een zeldzaam plaatje van Marc, voetbal-kijkend-met-een-biertje-en-een-beesie.
We reageren stuk voor stuk heel rustig, geen hysterie hier. We denken aan de miljoen kijkers op de dam... Lijkt ons geen pretje. Niemand is hier in tranen, wel enige teleurstelling. Het is jammer, jammer voor Nederland en de economie. 'Jammer' en meer ook niet. Ik deel en voel wel de blijdschap voor Spanje. Na het EK nu het WK, een ster op het shirt, uitzinnig zijn ze. Pure 'EmoTV', ik leef met Spanje mee, toch nog iets om blij van te worden.
We laten de nabeschouwingen voor wat ze zijn en gaan naar huis. Marc moet vroeg op om te gaan werken. Ook dit is niet voor lange duur. Het levert een nieuw 'conflict' op en baart ons weer zorgen. Daarover nog een aparte blogpost... We slapen als rozen...
Edith en ik doen een poging brembossen te knippen en op te bossen voor de bakdag later deze maand. Marc gaat in de schuur verder met het dak totdat de kalk op is dat door het cement heen moet. Harry helpt hem met zand zeven en kruien.
We proberen wat brembossen te zoeken die in de schaduw staan. Dus we moeten een eind lopen over het bospad. Het lopen in werkkleer zelf is om 9 uur al zo warm. Bij de ezeltjes van de buren is een heel stijle helling met gras. Edith ontdekt de honderden!! vlinders die onze adem benemen van al dat gefladder. We lopen verder en nemen een stijl klein paadje de berg op waar we eindelijk brem en schaduw treffen.
Na 10 minuten gaat er een nieuwe bloedbaar open op mijn rechterpink door het knippen van de stugge brem. Het zweet prikt en ik moet al stoppen. De takken moeten ook nog opgebonden worden. Mijn blote stukjes huid zijn een drinkplaats voor vliegjes en andere zoemers. Ze zoemen allemaal anders en ook dazen zullen mij al wel gevonden hebben. Edith vindt het ook echt genoeg. Dus snel de touwtjes erom heen en we leggen de bossen in de zon te drogen. De rode landrover is nog steeds bij de garage dus zullen we het ophalen later moeten doen. Klam, warm en plakkerig lopen we terug en passeren een joggend stel!!! Wat bezielt die mensen????
Thuis koelen we binnen af en stellen ons gerust dat met 20 extra brembosjes de bakdag al een feit is. Leuk om te weten, met 4 man kunnen we zoveel meer doen.
's Middags na het eten wil ik lekker gaan zwemmen met Edith en de honden. De mannen nemen een uitgebreide siësta en wij pakken matjes en handdoeken. De honden lopen al vanzelf mee, die hopen ook op een verkoelende duik.
Het water is heerlijk op temperatuur en we zijn zo door. met honden zwemmen is heel leuk. We laten ze alleen niet te dicht bij komen. Ze vinden ons net vluchtheuvels om op uit te rusten, maar die nagels zijn te scherp en ze speteren zo ongecontroleerd.
We rijden met z'n vieren en Miska in het kleine auto'tje naar P&W voor de finale. Beesie neemt plaats op de hoed van Marc. De dames achterin en Miska in de achterbak, waar ze al na een minuut overhit raakt. Ze hijgt alsof haar leven ervan af hangt, dat hangt het ook in die hitte, en kwijlt ons in de nek. Geen succes zo'n volle bak. We halen Miska maar naar de achterbank tussen ons in, waar ze op de middenconsole kwijlt, stukken beter.
Opgelucht stappen we uit bij het ruime huis en maken kennis met 'De Zweedjes', een jong gezin met 4 hele leuke ventjes die al goed gebruind hun weg wel kennen. Vrienden van P&W, ook een M&M eenheid die naar Zweden zijn geëmigreerd 8 jaar geleden.
De TV staat al klaar. De wedstrijd is begonnen en we nemen plaats. Nog redelijk opgetogen en positief. Er zijn in dit gezelschap maar 2 kenners; Edith en P! De rest heeft geen of weinig kennis van dit balspel en de grapjes zijn niet van de lucht.
De avond en het spel vorderen."Maar hij deed toch niets verkeerd?"
"OWWWWWW dat mag toch niet, Blauwe Kaart!!"
"Wat is een penalty dan?"
"Dit is toch geen sport? dit is pootje haken!"
"Prins Alexander zit ook met zijn hoofd in zijn handen, tjonge!"
"Nee, een hoekschop is wat anders hoor, ik geloof dat ze dan......"
"BUITENSPEL, BUITENSPELLLLLLLL!!!!"
"Nou ja zeg......."
"potverdrie, die Robben zeg, wat een kans, wat een kans"
"weer een gele kaart, dat zijn er inmiddels 7!"
"Die scheids heeft geldingsdrang als Tuut, kannie niet beter het verkeer gaan regelen ofzo?"
"J. je gaat of nu naar bed nu of je stopt met draaien en rondlopen...."
"Neeeeeee, ik wil niet naar bed"
"grlllll iaaaaah wuiey mjolaaa whiiii" (de kleinste van het stel was heel enthousiast, super oranje fan)
"jongens jongens, dit is toch GEEN voetbal, doe normaaaaaal"
"Braafheid komt erin? nu komt het allemaal goed, geen gele kaarten meer.... mooi braaf spel, let maar op"
Een zeldzaam plaatje van Marc, voetbal-kijkend-met-een-biertje-en-een-beesie.
We reageren stuk voor stuk heel rustig, geen hysterie hier. We denken aan de miljoen kijkers op de dam... Lijkt ons geen pretje. Niemand is hier in tranen, wel enige teleurstelling. Het is jammer, jammer voor Nederland en de economie. 'Jammer' en meer ook niet. Ik deel en voel wel de blijdschap voor Spanje. Na het EK nu het WK, een ster op het shirt, uitzinnig zijn ze. Pure 'EmoTV', ik leef met Spanje mee, toch nog iets om blij van te worden.
We laten de nabeschouwingen voor wat ze zijn en gaan naar huis. Marc moet vroeg op om te gaan werken. Ook dit is niet voor lange duur. Het levert een nieuw 'conflict' op en baart ons weer zorgen. Daarover nog een aparte blogpost... We slapen als rozen...
zaterdag 10 juli 2010
De eerste dagen
We zijn best vroeg op vrijdag en doen die dag weinig.
'Weinig' is het verkeerde woord, met 36 graden is het zonder wind buiten niet te doen. Ik plant 2 rijtjes gekochte preiplantjes en haal wat onkruid weg. Verpoot de meloenplantjes die de volle zon nodig hebben en geef de komkommerplantjes water, één van de weinige planten die wel willen. Verder werken we erg veel achter de PC, wat ons veel energie kost. Edith acclimatiseert. Ze wandelt een stukje met Castel, leest een boek, geniet van haar koele kamer en geeft haar spullen een plekje. s' Avonds gaan we naar de rivier waar castel haar zwem- en haal-takken-uit-het-water-kunsten vertoond.
We krijgen kado's, te weten; alletwee een pakje vers gemalen koffie. Zacht en rond voor Marc en pittig sterk voor mij. Een kilo basterdsuiker voor kletskoppen en wij meiden zoeken leuke wandelingen uit voor ons 3-daagse avontuur in de Pyreneëen. Ook willen we een klein dagje naar Carcassonne, een prachtstad aan de voet van deze bergketen. Ook mijn bestelling bij mijn oude baas Teo heeft ze bij zich. Door zijn vrouw zorgvuldig ingepakt in een Van Nelle blik met een prachtig lied gedrukt op een ansicht van Robert Murray McCheyne uit 1834. Dat ik nog een paar keer moet lezen voor ik de kern goed begrijp door de taal uit die tijd. Op het pakje zelf staat geschreven "Kado van de zaak" en dat voelt zo warm!! De slagkoppen gaan met liefde de bosmaaier in. Mijn laatste werkgever was tevens de beste die ik ooit mocht kennen en ik heb hier zulke fijne herinneringen aan dat ik kan zeggen hen erg te missen. Soms is de afstand dus groot, ondanks internet en telefoon.
's Avonds drinken we wijn en babbelen met z'n drieëen en gaan bijtijds naar bed.
Ik begin nu echt last van de warmte te krijgen. De slaapkamers onder de schuine daken zijn sauna's en zelfs zonder laken lig ik te broeien. Het duurt dus lang voor ik de slaap vatten kan en ik word steeds wakker.
Om 5 uur maken Aai en Joppie weer schreeuwende ruzie en ik ga eruit om hen op hun lazer te geven, ik drink een flink glas water en niks afgekoeld loop ik weer terug naar de broeiierige kamer. Het duurt weer lang voor ik slaap en als de wekker gaat druk ik hem uit en blijf liggen tot ik twee frisse stemmen hoor beneden.
Brak kom ik mijn bed uit en zet mezelf aan de koffie en aan het werk. Het schiet niet op en na een onderhandeling en veel geduld anderhalf uur later ben ik nog steeds waar ik begon toen ik net wakker was.(natuurlijk heb ik het over SecondLife-werk) Zo schiet het werk niet op. Met Edith heb ik een afspraak gemaakt om 10 uur de pc uit te zetten om in de moestuin de rest van de preitjes erin te zetten. Zij rooit 3 verstrooide aardappelplanten van vorig jaar. Ik kijk treurig naar de uien die op maaihoogte aan het rotten zijn en plat en slap op de droge stoffige aarde liggen. Ik graaf de uien op, uitjes moet ik zeggen. Misschien 2 keer groter als toen ik ze pootte. Knolselderij en koolrabi zijn niet eens opgekomen, van de worteltjes misschien 10 plantjes.. Tis een trieste aangelegenheid, maar puur natuur, incasseren, niets aan te doen.
Het zweet loopt me over de rug, mijn huid is klam en plakt, iedere stap die ik zet is er 1 te veel en toch proef ik 1 goede aardbei die donkerrood en zwaar in mijn hand wordt gestopt door Edith. Wat een smaak!!!! Zo zoet en een kleine glimlach beurt me iets op.
Verder zie ik alleen maar werk... en werk en werk. Het is mij vandaag allemaal teveel en de achterstand groeit met de dag. Ook Harry is onderweg en ik moet zijn kamer nog op orde brengen. Ik moet nog wennen aan het eten maken voor 3 en Edith heeft ook nog het 'jachtig moeten' in haar systeem. Ik wil nog een boodschapje doen, was afhalen, stofzuigen, koken, afwassen en SL-werk doen. "ehm.... tuurlijk Tien, draaf maar door". Als ik net wat gehakt en groenten in de pan heb zitten en het water voor de pasta bijna kookt en ik me sta te beseffen dat ik Marc wil zeggen dat het me even teveel is, komt hij met een stralend koppie vragen of ik voor 2 extra mensen koken kan. Simon en Robyn zijn aan komen wandelen (aan komen waaien is een droom en klinkt te fris voor deze volgende hittedag). Een Australisch stel dat een huisje heeft op de helling. Een huisje zoals dat er ook stond een paar eeuwen geleden, zonder water, bron of electriciteit. Onbereikbaar met een auto, dichtgegroeid, ieder seizoen weer. Eén keer per jaar zien ze kans om hier een tijdje te verblijven en dit doen ze zoals men vroeger hier ook leefden. Robyn ken ik nog niet en alle lasten vallen van me af. Alle zorgen ben ik vergeten zodra ik grotere pannen pak en Edith vraag wat voor hen in te schenken. Moeiteloos schakelen we over op engelse conversatie en we zitten er om zes uur nog! Hun bezoek is een verademing, laat die emmer maar lekker overstromen. Dit is essentieel, dit is fijn en goed; mensen om ons heen die dit leven kunnen waarderen en begrijpen. Het op hun waarde kunnen schatten. Wij kregen vorig jaar een hengel van Simon. Dit jaar geef ik hen 1 van de 2 potten zelfgemaakte noten-chocolade pasta (verrukkelijk). We bieden hen het gebruik van onze douche aan wat ze bijzonder op prijs stellen. Marc leent/geeft Simon zijn fiets. Hij wilde er 1 kopen voor de weken dat hij hier is, of huren. Maar hier in de omgeving valt het niet mee en die kosten maken voor een paar weken... De fietsbanden worden opgepompt, de remblokjes nagekeken, de bel doet het nog, licht is niet nodig op het bospad en ze wandelen/fietsen terug naar hun huisje. Edith en ik rijden even naar boven voor een boodschapje en een flesje voor P&W waar we morgen voetbal mogen komen kijken met 4 man sterk, terwijl zij al 6 gasten hebben.
Al moe van deze overdosis menselijke interactie dekken we de tafel voor de broodmaaltijd met een vers warm stokbrood. (als ik dan toch 's avonds naar boven rijd laat ik me dat niet ontzeggen, hoe lekker ons eigen walnotenbrood ook is)
We zijn alledrie zo moe dat het op sjagrijn lijkt als we Harry binnen horen stappen.
Eerst moet die man een glaasje Panaché, even uitpuffen na de langere route om alle vakantiegangers en de file tussen Parijs en Lyon te ontwijken.
We smullen van het brood en de andere pot met zelfgemaakte pasta.
Daarna douchen 'de meiden' om op het achterterras wat tot rust te komen met een paar yoga-oefeningen bij kaarslicht. Harry neemt een douche en ploft met Miska in z'n sauna-bed.
Marc en ik sluiten de dag even af buiten onder de tonnelle... in stilte. Het voelt goed.
De eerste dagen met bezoek verlopen rustig. Niets lijkt zo belangrijk als het leven nemen zoals het komt. Genieten van de momenten met elkaar, input, output. De stemmen en de interesse, bevestiging en waardering voor elkaar. De acceptatie en de bewondering voor deze prachtige natuur, de uilen, vleermuizen, kevers en wouwen.
Eén wouw (Milan in het frans) landt zichtbaar in een boom op 100 meter afstand. De spanwijdte is immens (1.80 meter!), de roofvogel is indrukwekkend met hun continuë geroep zo vertrouwd.
Dit is een prachtleven met alles erop en eraan. van hard tot zacht, zwart en wit, gemak en geworstel, zo vol en soms ook leeg.
Het werk blijft allemaal even liggen. Maar wat we ervoor terug ontvangen is zo groots, daar kan geen euro tegenop.
'Weinig' is het verkeerde woord, met 36 graden is het zonder wind buiten niet te doen. Ik plant 2 rijtjes gekochte preiplantjes en haal wat onkruid weg. Verpoot de meloenplantjes die de volle zon nodig hebben en geef de komkommerplantjes water, één van de weinige planten die wel willen. Verder werken we erg veel achter de PC, wat ons veel energie kost. Edith acclimatiseert. Ze wandelt een stukje met Castel, leest een boek, geniet van haar koele kamer en geeft haar spullen een plekje. s' Avonds gaan we naar de rivier waar castel haar zwem- en haal-takken-uit-het-water-kunsten vertoond.
We krijgen kado's, te weten; alletwee een pakje vers gemalen koffie. Zacht en rond voor Marc en pittig sterk voor mij. Een kilo basterdsuiker voor kletskoppen en wij meiden zoeken leuke wandelingen uit voor ons 3-daagse avontuur in de Pyreneëen. Ook willen we een klein dagje naar Carcassonne, een prachtstad aan de voet van deze bergketen. Ook mijn bestelling bij mijn oude baas Teo heeft ze bij zich. Door zijn vrouw zorgvuldig ingepakt in een Van Nelle blik met een prachtig lied gedrukt op een ansicht van Robert Murray McCheyne uit 1834. Dat ik nog een paar keer moet lezen voor ik de kern goed begrijp door de taal uit die tijd. Op het pakje zelf staat geschreven "Kado van de zaak" en dat voelt zo warm!! De slagkoppen gaan met liefde de bosmaaier in. Mijn laatste werkgever was tevens de beste die ik ooit mocht kennen en ik heb hier zulke fijne herinneringen aan dat ik kan zeggen hen erg te missen. Soms is de afstand dus groot, ondanks internet en telefoon.
's Avonds drinken we wijn en babbelen met z'n drieëen en gaan bijtijds naar bed.
Ik begin nu echt last van de warmte te krijgen. De slaapkamers onder de schuine daken zijn sauna's en zelfs zonder laken lig ik te broeien. Het duurt dus lang voor ik de slaap vatten kan en ik word steeds wakker.
Om 5 uur maken Aai en Joppie weer schreeuwende ruzie en ik ga eruit om hen op hun lazer te geven, ik drink een flink glas water en niks afgekoeld loop ik weer terug naar de broeiierige kamer. Het duurt weer lang voor ik slaap en als de wekker gaat druk ik hem uit en blijf liggen tot ik twee frisse stemmen hoor beneden.
Brak kom ik mijn bed uit en zet mezelf aan de koffie en aan het werk. Het schiet niet op en na een onderhandeling en veel geduld anderhalf uur later ben ik nog steeds waar ik begon toen ik net wakker was.(natuurlijk heb ik het over SecondLife-werk) Zo schiet het werk niet op. Met Edith heb ik een afspraak gemaakt om 10 uur de pc uit te zetten om in de moestuin de rest van de preitjes erin te zetten. Zij rooit 3 verstrooide aardappelplanten van vorig jaar. Ik kijk treurig naar de uien die op maaihoogte aan het rotten zijn en plat en slap op de droge stoffige aarde liggen. Ik graaf de uien op, uitjes moet ik zeggen. Misschien 2 keer groter als toen ik ze pootte. Knolselderij en koolrabi zijn niet eens opgekomen, van de worteltjes misschien 10 plantjes.. Tis een trieste aangelegenheid, maar puur natuur, incasseren, niets aan te doen.
Het zweet loopt me over de rug, mijn huid is klam en plakt, iedere stap die ik zet is er 1 te veel en toch proef ik 1 goede aardbei die donkerrood en zwaar in mijn hand wordt gestopt door Edith. Wat een smaak!!!! Zo zoet en een kleine glimlach beurt me iets op.
Verder zie ik alleen maar werk... en werk en werk. Het is mij vandaag allemaal teveel en de achterstand groeit met de dag. Ook Harry is onderweg en ik moet zijn kamer nog op orde brengen. Ik moet nog wennen aan het eten maken voor 3 en Edith heeft ook nog het 'jachtig moeten' in haar systeem. Ik wil nog een boodschapje doen, was afhalen, stofzuigen, koken, afwassen en SL-werk doen. "ehm.... tuurlijk Tien, draaf maar door". Als ik net wat gehakt en groenten in de pan heb zitten en het water voor de pasta bijna kookt en ik me sta te beseffen dat ik Marc wil zeggen dat het me even teveel is, komt hij met een stralend koppie vragen of ik voor 2 extra mensen koken kan. Simon en Robyn zijn aan komen wandelen (aan komen waaien is een droom en klinkt te fris voor deze volgende hittedag). Een Australisch stel dat een huisje heeft op de helling. Een huisje zoals dat er ook stond een paar eeuwen geleden, zonder water, bron of electriciteit. Onbereikbaar met een auto, dichtgegroeid, ieder seizoen weer. Eén keer per jaar zien ze kans om hier een tijdje te verblijven en dit doen ze zoals men vroeger hier ook leefden. Robyn ken ik nog niet en alle lasten vallen van me af. Alle zorgen ben ik vergeten zodra ik grotere pannen pak en Edith vraag wat voor hen in te schenken. Moeiteloos schakelen we over op engelse conversatie en we zitten er om zes uur nog! Hun bezoek is een verademing, laat die emmer maar lekker overstromen. Dit is essentieel, dit is fijn en goed; mensen om ons heen die dit leven kunnen waarderen en begrijpen. Het op hun waarde kunnen schatten. Wij kregen vorig jaar een hengel van Simon. Dit jaar geef ik hen 1 van de 2 potten zelfgemaakte noten-chocolade pasta (verrukkelijk). We bieden hen het gebruik van onze douche aan wat ze bijzonder op prijs stellen. Marc leent/geeft Simon zijn fiets. Hij wilde er 1 kopen voor de weken dat hij hier is, of huren. Maar hier in de omgeving valt het niet mee en die kosten maken voor een paar weken... De fietsbanden worden opgepompt, de remblokjes nagekeken, de bel doet het nog, licht is niet nodig op het bospad en ze wandelen/fietsen terug naar hun huisje. Edith en ik rijden even naar boven voor een boodschapje en een flesje voor P&W waar we morgen voetbal mogen komen kijken met 4 man sterk, terwijl zij al 6 gasten hebben.
Al moe van deze overdosis menselijke interactie dekken we de tafel voor de broodmaaltijd met een vers warm stokbrood. (als ik dan toch 's avonds naar boven rijd laat ik me dat niet ontzeggen, hoe lekker ons eigen walnotenbrood ook is)
We zijn alledrie zo moe dat het op sjagrijn lijkt als we Harry binnen horen stappen.
Eerst moet die man een glaasje Panaché, even uitpuffen na de langere route om alle vakantiegangers en de file tussen Parijs en Lyon te ontwijken.
We smullen van het brood en de andere pot met zelfgemaakte pasta.
Daarna douchen 'de meiden' om op het achterterras wat tot rust te komen met een paar yoga-oefeningen bij kaarslicht. Harry neemt een douche en ploft met Miska in z'n sauna-bed.
Marc en ik sluiten de dag even af buiten onder de tonnelle... in stilte. Het voelt goed.
De eerste dagen met bezoek verlopen rustig. Niets lijkt zo belangrijk als het leven nemen zoals het komt. Genieten van de momenten met elkaar, input, output. De stemmen en de interesse, bevestiging en waardering voor elkaar. De acceptatie en de bewondering voor deze prachtige natuur, de uilen, vleermuizen, kevers en wouwen.
Eén wouw (Milan in het frans) landt zichtbaar in een boom op 100 meter afstand. De spanwijdte is immens (1.80 meter!), de roofvogel is indrukwekkend met hun continuë geroep zo vertrouwd.
Dit is een prachtleven met alles erop en eraan. van hard tot zacht, zwart en wit, gemak en geworstel, zo vol en soms ook leeg.
Het werk blijft allemaal even liggen. Maar wat we ervoor terug ontvangen is zo groots, daar kan geen euro tegenop.
vrijdag 9 juli 2010
Spin of Beesie?
Allemaal beestjes. Overal beestjes.
De beesies zijn overal te vinden.
Het gele beesie was even zoeken, het oranje beesie valt juist graag op.
Beesies of beestjes... Het blijft bij de beesten af!
donderdag 8 juli 2010
Volle dag
Deze ochtend is het zaak de bar-slaapkamer aan kant te krijgen voor Edith, die we vanmiddag op gaan halen van het station. Maar om 10 uur heb ik net gestofzuigd en wat aan de kant gezet, of ik moet naar de markt in de Oldtimer-werk-auto-met-gebruiksaanwijzing om die vol te tanken.(**) Veel boodschappen op het lijstje en ik wil de couvreurs eens aan het werk zien. Het belooft een heel hete dag te worden, dus de koelbox gaat mee, dan verras ik ze met een ijsje. De markt is nog net geen santekraam voor toeristen en ik worstel me met kratjes groenten en zware tassen tussen de menigte door met op de achtergrond de 'omroepster' op de poort. Een dame staat daar een repeterend verhaal af te draaien. Waarschijnlijk over de geschiedenis van Lo Mur afgewisseld met de regionale muziek; accordeon. Ik heb nooit de rust gehad naar het verhaal te luisteren en het helemaal te begrijpen. Dit wekelijkse festijn is er enkel tijdens het hoogseizoen, de mensenmassa is in deze hitte echt onprettig. Twee nationaliteiten prijken bovenaan de lijst van bezoekers; fransen en nederlanders. Ergens wel weer leuk, ik zie mezelf weer als kind met mijn broer in de supermarkt achter mijn ouders aan lopen die met moeite hun boodschappen kunnen doen voor een echte camping-maaltijd. (Altijd heel volledig met heerlijke salades en vaak een geimproviseerde BBQ!)
Iedereen bewonderd de oldtimer die ik pal naast de super heb kunnen parkeren, geluk, puur geluk! Het gestart krijgen is een hele toer, maar als je het eenmaal weet. Verder is de wagen net een stuiterbal op het bospad, maar wel erg leuk om te rijden. De portieren zijn me een raadsel. Bij de garage lachen Martine en een klant zich een bult, ik krijg de deur niet open. De klant ook niet. Uiteindelijk haal ik het goede knopje om en met een trap tegen de deur schiet hij open. Dit truukje moet ik ook herhalen bij de super, maar daar sta ik een halve meter naast een andere luxe wagen, dus voorzichtigheid geboden.
Met wat cornetto's rijd ik flink door naar de mannen... en 1 dame! Daar heb ik echt bewondering voor op die wankele planken, met de hand de lauzen op maat hakken in de brandende zon, terwijl je 's middags je vlees erop kunt grillen.
Ze zijn alle drie verbaasd dat ik een ijsje kom brengen. Ik klim op de steiger en bewonder deze vakkundigheid.
Ik ben trots op m'n lief, een stoere vent met gebruinde spieren, zo'n gordel om voor zijn lauze-hamer en spijkers, hoed op zijn hoofd en geen klagen maar dragen. (Die gordel nam hij op een dag mee naar huis. "Of ik hem wilde maken?" Wel 4 gaten en 3 naden los in het stugge dubbelgestikte dikke suede. Ik heb me daar een avond op zitten ploeteren met visdraad en een dunne sterke naald!)
Net na het eten vertrekken we voor de 2 uur durende tocht naar het station. We willen graag de tijd hebben voor een zijweg of een schaduwrijke stop halverwege, want heet dat het is!!! De enige plek waar het echt heerlijk koel is , is thuis in de bar of in de supermarkt bij de koelvakken. De tocht valt mee kwa duur en 1,5 uur te vroeg zijn we bij het station, dus rijden we het dorp uit en schiet ik van de hoofdweg af. Na velden en velden vol hooi, koeien en kleine maisplantjes vinden we een riviertje met een brede rand van populieren en wilgen. Een groot veld zonder zon, wat een bof. Daar koelen we onze voeten in de snel stromende rivier, kijken we naar de kwikstaartjes en de libellen en puffen uit met een flesje water. Nog heel even samen voor een maand van bezoek, we nemen het ervan.
Boomklevertjes hebben een nest op ooghoogte in een holling van een populier. Als de ouders eten komen brengen, horen we de schelle kreetjes van de kuikentjes. Zodra ze weer op jacht zijn probeer ik een foto te maken van het grut, lastig focussen in het donker van die spleet.
Iedereen bewonderd de oldtimer die ik pal naast de super heb kunnen parkeren, geluk, puur geluk! Het gestart krijgen is een hele toer, maar als je het eenmaal weet. Verder is de wagen net een stuiterbal op het bospad, maar wel erg leuk om te rijden. De portieren zijn me een raadsel. Bij de garage lachen Martine en een klant zich een bult, ik krijg de deur niet open. De klant ook niet. Uiteindelijk haal ik het goede knopje om en met een trap tegen de deur schiet hij open. Dit truukje moet ik ook herhalen bij de super, maar daar sta ik een halve meter naast een andere luxe wagen, dus voorzichtigheid geboden.
Met wat cornetto's rijd ik flink door naar de mannen... en 1 dame! Daar heb ik echt bewondering voor op die wankele planken, met de hand de lauzen op maat hakken in de brandende zon, terwijl je 's middags je vlees erop kunt grillen.
Ze zijn alle drie verbaasd dat ik een ijsje kom brengen. Ik klim op de steiger en bewonder deze vakkundigheid.
Ik ben trots op m'n lief, een stoere vent met gebruinde spieren, zo'n gordel om voor zijn lauze-hamer en spijkers, hoed op zijn hoofd en geen klagen maar dragen. (Die gordel nam hij op een dag mee naar huis. "Of ik hem wilde maken?" Wel 4 gaten en 3 naden los in het stugge dubbelgestikte dikke suede. Ik heb me daar een avond op zitten ploeteren met visdraad en een dunne sterke naald!)
Net na het eten vertrekken we voor de 2 uur durende tocht naar het station. We willen graag de tijd hebben voor een zijweg of een schaduwrijke stop halverwege, want heet dat het is!!! De enige plek waar het echt heerlijk koel is , is thuis in de bar of in de supermarkt bij de koelvakken. De tocht valt mee kwa duur en 1,5 uur te vroeg zijn we bij het station, dus rijden we het dorp uit en schiet ik van de hoofdweg af. Na velden en velden vol hooi, koeien en kleine maisplantjes vinden we een riviertje met een brede rand van populieren en wilgen. Een groot veld zonder zon, wat een bof. Daar koelen we onze voeten in de snel stromende rivier, kijken we naar de kwikstaartjes en de libellen en puffen uit met een flesje water. Nog heel even samen voor een maand van bezoek, we nemen het ervan.
Boomklevertjes hebben een nest op ooghoogte in een holling van een populier. Als de ouders eten komen brengen, horen we de schelle kreetjes van de kuikentjes. Zodra ze weer op jacht zijn probeer ik een foto te maken van het grut, lastig focussen in het donker van die spleet.
We moeten ons zelfs nog haasten om terug naar het station te rijden. De trein heeft iets van 10 minuutjes vertraging, we hebben geluk. De hitte houdt aan, het is half 6 en nog wil je niets aanraken met je huid, ook je kleding niet, het plakt gelijk en alles voelt niet broeiierig maar heet aan.De voorkant van het station ziet er schilderachtig uit, als een modelbouw spoortje.
De achterkant is minder florisant.
Edith komt verhit met een rood hoofd de trein uit. Het was afzien om stil te zitten in de warme coupé's, het plaatsnemen in de auto met de ramen open een verademing. De tocht naar huis is even doorbijten, de warmte neemt geen graadje af, voor ons gevoel.
Thuis is de koelte van de avond wat ingezet. We eten friet, voor het gemak. Het is na 8 uur, we zijn allemaal moe. Maar het bed voor Edith moet nog via de smalle paadjes vanuit de broodoven naar de bar gesjouwd worden. Het matras is nog gedateerd ook, 1980, Matrasse Royal, wel ja... Met ventilatiegaatjes aan de zijkanten. Onderop 2 enorme donkere vlekken, waarschijnlijk van erboven bivakkerende vleermuizen, en een muizengaatje. Maar ach, de andere kant is als nieuw. Het spiraal is van ijzer en lood- en loodzwaar. Het stond er niet voor niks nog na 2 jaar. Met werkschoenen aan dragen we het gevaarte naar de bar. na het schoonmaken sop ik nog een koffietafeltje en een schemerlamp. Ik maak het bed op en het is tegen 10 uur!!
Ik wil even zitten, even niets... Edith is op, die heeft gedoucht, gegeten en was er om 4:30 uit vanochtend. Marc heeft nog geen seconde de tijd gehad voor zichzelf, ook hij is het zat. Dus de dag eindigd met 3 vermoeide mensen die zich in hun bed laten ploffen.
Marc heeft vrij genomen morgen, dat is fijn acclimatiseren met elkaar!
**
Twee maanden geleden schreef ik de Oldtimer dropjes fabriek een brief over hoe lekker die dropjes wel niet zijn. Hoe we hier vrienden maken met die dropjes en we zo een beetje Nederland naar hier halen. (Alsof dat nodig is, gezien het nederlanders-gehalte hier tijdens het seizoen)
Vandaag kregen we post uit Jirnsum Friesland, van meneer J. Douwenga die de dropjes 'uitvindt'. Met 2 kleine doosjes Oldtimers! Is dat even leuk en nog een persoonlijke brief ook met een inhoudelijke reactie op mijn brief destijds....
(oorspronkelijk bericht: http://opennaarfrankrijk.blogspot.com/2010/05/bliksems.html)
Abonneren op:
Posts (Atom)