Gasten

Vandaag moet het huis op orde. Het wordt schipperen met de kamers. Edith krijgt de keuze tussen mijn kamer of de bar. Waar het rustiger is en veel koeler. Het zijkamertje boven is net een droge sauna, dat gun je alleen de slapers die gaan liggen en gelijk slapen. Denk ik dan aan iemand??
Ja, m'n schoonvader Harry. Die van de week een mailtje stuurde of hij langs mag komen met zijn hondje Miska. Harry wil er graag even uit, zit niet makkelijk stil en kan ook zichzelf goed vermaken.
Maar we moeten dan wel wat verbouwen in huis. De zijkamer staat vol met kampeerspullen, dekens en kussens, winterkleding, schoenen en gelezen boeken. Dat zijn er nogal wat.
Verder wil ik graag even flink schoonmaken en moeten we een bed versjouwen naar de bar.
Of ik er nu ga slapen een tijdje of Edith, een bed moet er wel staan. (Weer opruimen daar kan ook geen kwaad)
Castel is een beetje bijgetrokken. Wel haalt ze haar kleden weg, want waar ze bevallen is, hangt nog een geurtje in het hout. Het blijft sneu voor haar, het blijft moeilijk en het luchtte niet op. Het maakt het niet makkelijker een nieuw thuis te vinden voor Castel en een bel is ook niet zo 1-2-3 gerealiseerd...
Gasten zijn afleiding en we hebben veel plannen. Maar veel meer werk die los staan van alle plannen. Een paar dagen avonturieren met Edith, een kamer verven? Bakdag en dus een dagje brem knippen. De moestuin extra handjes geven, want dat kan het wel gebruiken.
Extra boodschappenrondje en natuurlijk ontspannen. Edith neemt haar hengel en visspullen mee, dus hopen we op vele middagen met verse vis!
Het scheelt dat we afgestapt zijn van meewerkende gasten. En Harry en Edith kunnen ook zichzelf goed vermaken en weten de weg hier wel zo'n beetje.
Als er niemand reageert op de oproepen voor Castel, heeft zij nog een speelmakker.
En gut ja; de voetbalfinale! M&M hebben er niets mee, van Harry weet ik het niet en Edith wil die finale graag zien. Maar hier? Nee, dat wordt niets op een staccato-internet verbinding.
Dus zoeken we opties, als een camping met TV. Bij P&W is het internet beter en we zijn daar welkom. Dus zondag zijn we net als 'iedereen' onbereikbaar en in oranje feeststemming.
We zitten alleen met het SecondLife werk. Dat is nu al een enorme berg, gisteren is daar nog wat bijgekomen. Inspiratie vloog over als een 1 meter 80 brede Wouw en zette alle projecten in een schaduw. Daar moeten we echt tijd voor maken, naast alle andere werkzaamheden. Pittig!
Maar ook dat moeten we loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt.

We zijn vol verwachting van de gasten. Het zet ons op scherp op een fijne manier, geeft ons een uitdaging -alsof we die nog niet genoeg hebben- en weten dat we heel wat gezellige momenten gaan hebben met elkaar.

Voetbal of Verantwoordelijkheden

Terwijl heel Nederland en vele Expats thuis, op de camping, in hun vakantiehuisje of in een oranje versierde strandtent voetbal genieten tegen Uraguay, hebben wij het moeilijk met het verwerken van het nemen van onze verantwoordelijkheid. Niet dat we het met opzet vandaag aan hebben willen gaan. Het was onze viervoeter die ons met de neus op 5 kleine feitjes drukte.
Ik schrijf omdat het me bevrijd van onlogische hersenspinsels, het me weet te verlossen van ireëel gedachtengoed. Omdat het me gezond houd, omdat ik anders toch een keer ontplof van binnen, van al die ingeslikte emoties, mooie momenten, strijdjes en ontdekkingen. Deze dag is er en vrij en volmaakt, rustig en in balans en we leven deze dag. Bewust, zoals iedere dag, maar deze dag, deze dag is speciaal voor ons. Deze dag liet ons leven zien, nieuw leven dat geen kans mocht hebben. Leven als de cirkel die het leven is voor alles dat leeft. De natuur die met, ons, mensen leven moet. De mensen die niet te kiezen hadden om te leven met de natuur.
Omdat het leven zonder natuur voor ons mensen onmogelijk is.


Gisteravond laat;
Ik hoor Castel een piepje geven als ik al een half uurtje op bed lig. Ik laat mijn boek in de steek, knip het licht uit en ga liggen malen.
Eerder op de avond vraag ik aan Marc wat ik het beste kan doen als ik hoor dat Castel haar kleintjes heeft. Zal ik gaan kijken? Er voor haar zijn? Ik kijk hem vragend aan en krijg een resoluut antwoord. “Beter dat je niet gaat kijken.” Het duurt een aantal seconden voor ik hem goed begrijp. Het is zijn zorg voor mij, zijn bescherming. Ik zou me direct hechten aan de ukkies, het kleine spul dat ligt te drinken met de oogjes nog dicht. Ik zou weer ruzie gaan maken over het feit dat ik niet wil dat hij ze verdrinkt. Wat ik wreed vind, want die net geboren pups kunnen nog lang zonder zuurstof, ze zouden lang lijden en dat stuit me zo tegen de borst.
Ik verbijt me, al draaiend en malend in mijn bed… Ik doe mijn best in te slapen, ik doe mijn best niet aan Castel te denken. Ik doe mijn best niet aan morgen te denken, ik doe mijn best te bedenken wat nu voor Castel het beste is.
Is het zorgzaam om de pups wat groter te laten worden en ze dan af te maken? Is het verantwoordelijk ze een tijdje hier te houden en ze zich te laten hechten aan hier, ons, de katten en mama? Is het wijs om ze dan alsnog weg te doen, de stress van naar de dierenarts in die auto en ze daar op steriele wijze een spuitje te laten geven? Is dit geen afkopen van je eigen verantwoordelijkheid? Is het reëel te zoeken naar een leven voor iedere pup apart? Terwijl we weten dat het geen kans van slagen heeft in deze regio? Hebben wij de tijd en de energie, de financiële middelen even daargelaten, om mensen te zoeken voor de pups en Castel? Vreemden in het Frans uitleggen waar we wonen, waarom ze weg moeten, waarom mama ook een ander thuis nodig heeft om haar niet te kort te doen?
“Als ik nu ga kijken, mogen ze niet weg. Uit eigenbelang omdat ik ze zo schattig vind en het Castel gun. En dan, later, als ze bij Castel weg zouden mogen de zoektocht naar nieuwe huisjes voor al die kleintjes, die we allemaal zindelijk moeten maken, een beetje moeten trainen, uit moeten laten en te eten moeten geven. Intussen telefonisch bereikbaar zijn voor de geïnteresseerden die kunnen bellen. Die bellen niet, Castel is geen jachthond, papa is de anonieme factor, ze is geen rashond, heeft geen paperassen. Het zou dan mijn beslissing zijn dat ze blijven. Het zou mijn extra taak zijn een nieuw thuis te zoeken. Het zou mijn verantwoordelijkheid zijn, mijn keuze, mijn ding.”
Ik draai me nog maar eens om. Ik kan het niet. Ik kan geen hondjes trainen, zindelijk maken. Ik vind 6 kleine vagebondjes op vier pootjes niet leuk. Ik snap ze niet, ik weet niet wat ik ermee aan moet. Dat weet ik nu, dat wist ik begin mei, dat weet ik zeker, ik ben geen hondenmens. Ik blijf liggen waar ik lig, probeer me niet te verroeren en vertrouw op Marc, die voor me zorgt. Dat ik me niet een moreel probleem op de hals haal. Ik draag de verantwoordelijkheid over, ik mag het loslaten. Hij neemt het op zich en een steek van liefde stopt mijn malen. Ik val in slaap.

Om 7 uur gaat de wekker. Slaperig loop ik naar beneden en schenk me koffie in. We zitten even stil samen… Ik pers de vraag uit mijn lijf en leden; “Ik hoorde haar piepen vannacht, hoe staat het ermee?” Zijn antwoord is rustig en zorgzaam, “Ze liggen begraven bij de twee eiken”. Vlak voor hij zijn hoed opzet en naar zijn werk wil gaan, kijken we elkaar aan. “Ik weet nog niet zo goed wat ik ervan voelen moet, Marc. Het zou egoïstisch van me zijn als ik het niet goed had gevonden dat je ‘dit zo regelen wilde’. Maar ik kon niet anders dan het loslaten, het aan jou geven.’ Mijn lief kijkt me verward aan, bang dat ik het niet goed vind dat hij het voor zonsopgang allemaal al geregeld heeft. Snel zeg ik dat het goed is. Het kon niet anders en dat ik blij ben dat hij ze snel en heel pijnloos een rotleven heeft bespaard. Dat ze begraven zijn, ver weg, zodat mama ze niet zal kunnen vinden.
‘Of ik vandaag extra lief wil zijn voor Castel?’ Logisch, natuurlijk! Zij snapt het niet!
Ik was de kleden uit, knuffel haar om het half uur een tijdje. Ze ligt in haar huisje met wat verhoging. Gelukkig is dit tegen de middag al weer weg en is ze levenslustig als altijd.

We hebben hier 60 dagen over kunnen praten. -De conflicten tel ik nu even niet mee.- Met elkaar, met onszelf, met vrienden en kennissen, Nederlanders en Fransen. We hebben vele ‘oplossingen’ gehoord en bedacht zonder al een keuze te maken. We hebben alleen moeten beslissen dat Castel een ander thuis zal moeten zien te vinden. De dierenarts wilde wel een briefje ophangen met een leuke foto erbij, maar zag onze kansen net zo somber in als alle locals.
De adviezen liepen uiteen van de Nederlandse media benaderen tot het wegbrengen van de familie Hond naar het asiel. Waar de kleintjes ook een spuitje zouden krijgen. Van het houden van alle pups en het blijven zoeken naar een nieuw thuis voor allen. Het af laten maken of het zelf doen. Het plaatsen van allerlei advertenties op internet en in de winkels hier. Er één houden om op te voeden als waakhond en het bouwen van een kennel, om ze daarna allemaal te laten steriliseren. Maar alleen deze optie bleef over, een reëele, de moeilijkste, de zwaarste en de meest directe die inherent is aan het wonen op het platteland. Met de wetenschap dat het niet veel anders is als welk platteland dan ook.

Zodra Marc uit zijn werk komt knuffel ik hem eens stevig. Ik bedank hem voor het mij beschermen tegen een emotionele langdurige uitputtingsslag. Voor het overnemen van deze verantwoordelijkheid, het mij de gelegenheid geven het los te laten, deze moeilijke beslissing. Ik heb een man die voor me zorgt, op maat nog wel en niet door voor het boodschappenpotje te zorgen. Maar om me te behoeden voor impulsieve emotionele beslissingen waar ik het mezelf te moeilijk mee maak. Uit liefde, liefde voor z’n maatje, voor de natuur, voor Castel, voor het nieuwe eenvoudige leven. Gesteund door onze lieve vrienden hier, bedanken wij ook hen met dit bericht!

eindelijk bezoek

Het was een volle maandag.
Zoals gewoonlijk vroeg op, samen wakker worden. Ik maak nog snel een antique-project af in SecondLife; het werk van gisteren naast het slaperige filmpje in elkaar knutselen.
Daarna is Marc naar zijn werk. Ik moet me echt gaan haasten, want we krijgen eters, hoe unique!! Vorig jaar kwamen er nog regelmatig mensen langs. Nieuwsgierige locals die het perceel en het huis al heel lang niet 'in leven' hadden gezien en genoegen moesten nemen met een blik vanaf het pad of achter de gesloten hekken, door het omhooggeschoten groen door.
Familie en vrienden en nieuwe kennissen, waarvan er inmiddels heel wat tot onze nieuwe vriendenkring gerekend mogen worden. Maar nieuws is het niet meer. De lente was nat en koud en verder hebben we alleen P. mogen begroeten in maart.
Dus het is een beetje feest, voor ons zeker. Feest dat we vrienden mogen ontvangen, 2 nieuwe mensen mogen leren kennen en ze ook nog te eten krijgen.
Ik wil graag het zitje op het achterterras in orde hebben voor 6 personen, het terrein maaien voor en achter, boodschappen (moet ik) halen -dat kost 1,5 uur-, even stofzuigen, afwasje doen, douchen en leuk aankleden, het eten voorbereiden zoals groenten snijden, dressing maken en kruidenmix brouwen voor de pasta, sprokkelhout zoeken voor de BBQ (wat we hier gewoon met hout doen, er ligt zat!), bedden opmaken en was afhalen.... In 4 uurtjes... Typisch mij en ik begin maar gewoon bij wat ik op dat moment wil doen. Tegen 'midi' ben ik een eind gekomen, het maaien en de was komt later wel.
P&W nemen nichtjes mee die bij hen een weekje op vakantie zijn. Het kan voor ons niet snel teveel zijn, ook al erger ik me groen en geel aan de extreem kleine keuken. Ik tover toch altijd weer wat leuks op tafel met een goede smaak. P heeft ook het maaigeld bij zich en alle meel- en bakspullen. Van meelmixen tot speculaaskruiden, een pond maanzaad en andere vlokken en pitten op de broden te verrijken en te versieren!Dit is brood voor een heel jaar!!


Filmpje van P. De schat!!

Het eten is heerlijk; een licht doperwtensoepje met wat eigen groente en gefruitte garnaaltjes, een eenvoudige salade met luxe pijnboompitten-honingdressing, tagliatelle met kazen en peterselie en wat vlees van de BBQ. P heb ik de BBQ laten prepareren met hout. P is gewend een knop aan te zetten en met gas te BBQ-en... Ja lieve P, dit is andere koek en net zo lekker toch?
W houdt het vlees in de gaten.
Het tafelen loopt wat uit. Marc laat W's nichtjes ons 'spulletje' zien. Het geldt ook voor hen; dit zouden zij niet kunnen, misschien ook niet willen gezien het rommel-gehalte, de stilte en het gebrek aan 'maatschappij-om-je-heen'. Maar toch vinden ze het heel leuk om dit eens mee te maken. We praten honderduit en we zijn heel blij P&W weer eens te kunnen zien. Gelukkig blijven ze een maand, genieten!!
De Afterparty..........de afwas

Castel is in haar laatste 24 uur vermoeden we. We krijgen hier maar 1 advies over wat te doen met kleine hondjes die niemand wil hebben. Ik hoef het niet in woorden in te typen. Maar we ontkomen niet aan deze waarheid. Het is moeilijk, want Castel is zo'n lief dier en we gunnen haar het moederschap die eerste 2 maanden... Maar we leven hier en nu en beginnen te begrijpen dat er minder mooie kanten aan het leven op het franse platteland zitten. Dingen die inherent zijn aan het leven hier. Er is wel een asiel in de grote stad, die we benaderen zodra de kleintjes er zijn. Maar dan nog!! Als er mensen zouden zijn die Castel willen adopteren als gezelschapshond, zou ons dat heel gelukkig maken. Dan hoeven wij haar niet meer tekort te doen en weten we tenminste dat ze het na ons nog beter krijgt. Dan zit er een stijgende lijn in haar leven, maar helaas ontvangen we geen enthousiaste berichten of reacties op onze oproepen.
Ze graaft enorme gaten in de voortuin omdat wij het niet op tijd in de gaten hebben. Ze zoekt het meest donkere koele vochtige onbereikbare plekje op in de schuur, ze piept en praat, maakt geluidjes en draalt om ons heen. Is super-aanhankelijk en weet met zichzelf geen raad. We maken haar bedje op, vullen eet- en drinkbak en gaan steeds even bij haar kijken en aaien. Spannend wel, want we houden wel van het 'beesie' en verdient dit en veel meer.

Heb nu een leuk feestje op SL, dus omkleden en teleporten..... Altijd leuk even ontspannen na een ontspannen dag ....

Zomerslaap

Voor alle vakantie-vierders.
Voor alle mensen die een voorbeeld nodig hebben wat te doen tijdens warme zomerdagen.
Voor de echte kattenmensen.
Voor m'n plezier.
Voor de vorige eigenaren van Shadow, Pipo en Joppie.

zwemmen

De dagen rijgen zich aan één zonder pauze, zonder onderscheid. Alles is even langzaam en warm, benauwd, bedompt. Geen wind en alleen die brandende zon die ons lam legt en ons zoveel mogelijk binnen laat zijn met alle luiken en deuren dicht. Verlichting aan en werken maar. Om dan toch in een soort droge sauna in bed te kruipen. De daken zijn aan twee kanten schuin met de hitte absorberende lauzen erop, de ramen te klein en zonder wind waait het niet door.
We hebben van de week al saampjes tot ons kruis in het meer gestaan. Omdat het recervoir op de berg aan de overkant leeg staat voor onderhoud, is het peil van ons meer al wat maanden hoog. Het wordt niet meer om de dag helemaal leeggepompt. De zon heeft dan nog niet veel geschenen, maar de temperatuur van het water is veel hoger als wanneer vorig jaar dan ook.
Marc heeft een angst voor koud water, voor de rollende hoge koude golven van de Noordzee. Hij heeft me al zovaak gevraagd hoe ik dat ervaar; zwemmen in natuurwater, terwijl hij als kind en jonge vent niet anders deed. Een echte waterrat, net als ik. Tot hij tropische wateren ontdekte om in te duiken, te poedelen, in een branding te liggen om af te koelen met palmbomen boven het hoofd. Sindsdien is hij natuurwater niet meer in geweest, al vielen de mussen dood van het dak van de hitte en was het buitenzwembad verwarmt. Dit was te koud voor hem. Maar van de week zag ik hem aarzelen.
Ik zie Castel op apegapen liggen en voel m'n benen zwaar worden van deze dikke warmte. Na de lunch help ik nog 1 klant en pak dan wat spullen bij elkaar; handdoek, strandmatje, boek, flesje water met limoensiroop en slippers. Marc zegt mee naar beneden te willen lopen en ik hoor hem denken "misschien toch het water verder in als van de week...". Ik blijf ervan overtuigd dat hij niet weet wat hij mist door die ireëele angst voor koud water, 20 graden is toch niet zooo koud?
Terwijl Castel met zwangere buik er vrolijk en onvermoeibaar wat rondzwemt in het stille brede water staan wij aan de temperatuur te wennen. Ik stap steeds een stapje verder op de waterplanten en kattenstaart, watermunt en grassen die luchtbelletjes loslaten die zacht je huid strelen als ze omhoog dwarrelen.
Hij is eerder 'door' als ik en verrukt, het is lekker.
Met z'n drieëen zwemmen we een stuk, niet naar het midden, daar is het diep en dus heel koud. Maar aan de rand achter de bomen is het heerlijk. We genieten alle drie en we gaan eigenlijk terug voor Castel. Die snapt niet zo goed dat ze daar niet kan staan en wil bij ons blijven. Maar ze zwemt al 20 minuutjes non-stop, een hond heeft toch ook grenzen??? (Castel volgens ons niet...)
Het was heerlijk, maar zodra we met onze huid boven het wateroppervlak staan, slaan de steekvliegen toe. Dus er snel uit en afdrogen. We roken een sigaret op het matje en Marc gaat terug naar boven. Castel komt naast me liggen en rolt wat in de wilde kruiden rond; kamille, munt en marjorein. Ik lees een boek.
Larvevel
Het is spits voor alle insecten. Libellen, hele grote, waterjuffers, kruipspul in alle maten en kleuren, kevertjes en rupsjes, maar het meest verbazende is het assortiment vliegen die wel yuppen lijken in een grote stad. Ze zoemen allemaal anders, hebben de meest uiteenlopende maten en kleuren. De 1 wil direct in je ogen landen, de ander verkent je oren, de volgende wil je kriebelen en andere plagen je door steeds net niet te gaan zitten op de blote stukken huid. Spinnetjes te over ook, die over mijn pagina's lopen alsof ze de woorden zoeken om je te begroeten. Grote bosmieren naast de miertjes van net 2 mm lang of de miljoenpootjes. Er landen zelfs vlinders op mijn rug die raar prikkelen en verschrikt opvliegen als ik diep ademhaal.
Vandaag gelukkig wat wind en dreigende wolkjes die later op de dag pas onweer geven met drie spetters regen. Wel spetters zo groot dat ze alle kleine dingetjes op de grond laten bewegen, op laten springen alsof het geschrokken diertjes zijn. Steentjes, kleine takjes, blaadjes, zand, grassprietjes, alles hupt en danst vrolijk mee alsof de regen feest brengt, verkoeling en de dorst eindelijk gelest kan worden. Het is een grappig gezicht, een bosbodemfeestje met iets minder feest rond de dikke stamvoeten van de eiken en kastanjes die niet eens even diep adem kunnen halen, want het is te weinig voor een grondige stofbeurt.
het frist ook amper op buiten, in huis ook niet. De computers staan natuurlijk uit, onweer is inslag en stroomonderbrekingen, dus gaan we een potje schoppemieëen.
Ik maak abrikozenjam, 3,5 euro per kilo!!! Nog altijd beter als de gekochte potten en smaakvoller met een vleugje chili en whiskey.

Marc doet bijna iedere dag een stukje van de schuur. De bovenste helft van de stenen muur, haalt hij eruit zodat hij de dwarsligbalkjes kan vervangen. Eerst moet de schuine draagbalk gestut worden met een stempel en de grond weggeschept achter de schuur. Voor de goot later in het jaar. Hij doet deel voor deel (meter voor meter) en kan zo wat ervaring opdoen. De platte kant van de muur metselt hij vlak dicht, tussen de dwarsliggers. Daar kan ter zijner tijd wat op gezet worden, of aan bevestigd.
Ik werk iedere ochtend wat in de moestuin, er is altijd wel wat te doen. Van opschot en bramen weghalen, tot ander onkruid of dieven van de tomatenplantjes. (Die het erg slecht doen dit seizoen) Maar het werk schiet met deze temperaturen niet echt op.
We kijken weer uit naar het bezoek van Edith, donderdag al halen we haar van het station. Er zijn plannen te over om te gaan doen. De broodoven stoken voor allerlei lekkernijen en wat broden, brem verzamelen dus. Mijn kamer witten, een paar dagen naar de Pyreneëen met z'n twee, wandelen, aardappels rooien, naar de markt, stenen sjouwen of wat doen aan het ezelhek.
En als, ja als er een finale komt (DU-NL een regelrechte giller) dan gaan we ergens kijken. Desnoods op een camping met enkel Nederlanders, dat is dan weer een feestje dat we niet zouden willen missen.
Ook de invloed van landgenoten. Edith wil dit graag zien en we worden door P&W goed op de hoogte gehouden... Hup Holland Hup, laat die leeuw niet in z'n hempie staan!

Het bezoek van Nicolas S.

Ik was gewaarschuwd gisteren door Marc, via Bernard, dat Meneer Sarkozy een bezoek zou brengen aan Lo Mur (Patois voor m'n marktstadje).
Dus gordel om, zorgen dat je je knipperlichten gebruikt en niet provoseren, want dat pikt de gendarmerie vandaag niet. Precies op marktdag, dus ondanks die drukte en zijn bezoek, moet ik toch echt naar boven.
Eerst ga ik met castel naar de rivier, Cros gaat ook mee. Die krijgt daar later spijt van, oververhit als hij de terugtocht nog aan moet vangen en de schrik van zijn nog jonge katteleven. Cros ziet de grote mannetjesree die nu eenmaal bij ons op de helling woont voor het eerst. Castel reageert erg laat, maar is ondanks het zwanger zijn nog best snel. (Niet snel genoeg, gelukkig voor de ree.)
Ik rommel nog wat in de moestuin. Schud de korianderplanten uit om de zaadjes eruit te krijgen en oogst de houtige wortels van dit heerlijke kruid.
Ik kleed me eens netjes aan, nee echt niet voor meneer de President. Maar het ontlokt wel suggestieve opmerkingen uit de monden van de kennissen boven. Of ik zo hoop Nicolas een kus te mogen geven... Ik schiet in een deuk bij de knoflook-man die deze vraag stelt. Ik buk me voorover en geef de warme zomerlucht een kus. Dit loopt uit op een lachsalvo van zovele omstanders die het geflirt van de knoflook-engerd (want echt, zo ziet die man er nu eenmaal uit) gade hebben geslagen.
Nee, ik doe mijn boodschappen zo snel mogelijk om dan weer langs alle auto's van de gendarmerie die de omgeving rijk is te rijden. Op alle straten en hun hoeken staan er 3 tot 6 onrustig rondjes te draaien. Men is op het dorpsplein vast tussen de marktkramen op de straat gaan zitten... Wachten op Nicolas Sarkozy die hier een bezoek brengt aan een jong stel met een nieuw boerenbedrijf en een speechje komt doen op de poort van het stadje.
Het is voor mij te druk en goed ingegordeld rij ik naar huis om daar in de koelte lekker te koken en de rest van de middag te ploeteren achter de PC... Heerlijk in alle rust met een zacht muziekje aan.


Loom loop ik naar de keuken. Sinds 10 jaar, of langer, eten we weer eens wentelteefjes.... Zoooo lekker. Het zijn deze zomerdagen waar de toeristen naar op zoek zijn als ze naar Zuid-Frankrijk gaan. Als toerist begrijp ik het helemaal en ben ik precies hetzelfde. Maar om te leven en te werken... Dat is toch een groot verschil. Het was op het dak dus ook te warm voor Marc, zijn lijf blokkeerde en hij moest echt even het dak af de schaduw in. Geen zuchtje wind ook vandaag. We hebben ramen en deuren tegen over elkaar open, maar de lauwe lucht is binnen nu hetzelfde als buiten. De koude voetenbadjes staan regelmatig onder het werkblad en verder verwissel ik de dekbedden voor lakens, heerlijk koele stijve linnen lakens maatje super-bed. Ach ja, wonen in Zuid-Frankrijk is vaak heerlijk loom en lekker langzaam.