Na het gevecht met de 'verdwaalde rode kater' en Joppie is hij op de bank in slaap gevallen. s'Nachts denk ik weer kattengejank en ruzie te horen, een eindje weg van het huis. De ochtend erop zien we Pipo naast zijn makker liggen, maar Pipo is niet wit meer. Pipo is verhaal gaan halen bij de rode wilde kat en is er vermoedelijk zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Maar alle witte vacht is vies en grijs-bruin door opgedroogde modder, alsof hij in een modderplas heeft liggen draaien. Al deze dagen hebben de twee op de bank tegen elkaar aan liggen slapen. Pipo is heel zorgzaam en wast Joppie grondig, ook achter de gehavende oren. Joppie heeft een gekke en vieze wond, in het voetkussentje en de buitenste teen. Het pootje is al heel warm en zwelt op. We stimuleren Joppie het open te houden, maar eigenlijk wil Joppie maar 1 ding en dat is slapen. Hij kan nog steeds niet op de poot staan en houdt hem wat slap van de grond. Joppie loopt met 3 poten de trap op, met 3 poten springt hij op de bank of naar het kattenluik. Hij laat zich verder graag bedienen met snoepjes, biefstuk, brokjes en een bakje water... graag en alsjeblieft. Cros is twee keer drukker als normaal, krijgt niet op z'n kop van de andere katten en Aai zie je wat schugter naar haar aartsvijand kijken.
Marc zaagt 's ochtends een auto hout, terwijl de milimeter sneeuw nog hier en daar te zien is en er een ijskoude wind door de gorges glijdt. Ik zaag 's middags een auto vol hout en de rest van de tijd werken we wat achter de pc.
En 's avonds, als ik een heel leuk bericht voor de blog heb geschreven en er speciaal een afbeelding voor gemaakt had, is na het klikken op 'publiceren v/h bericht' mijn bericht voor 95% gewist!!!! Potverdrie!
donderdag 11 februari 2010
Het roer om
Sinds een heel klein jaar ben ik ervaringsdeskundige. Jawel, als het gaat om emigreren en het leren kennen van een ander land en cultuur.
Iedere maand krijg ik van de houder van de site een vraag toegestuurd, die je kunt beantwoorden. Die antwoorden worden dan uitgekozen en bij de 'vraag van de maand' op de site geplaatst.
Het-Roer-Om is niet alleen een site voor mensen die naar Frankrijk willen verhuizen of er al wonen. Veel meer landen hebben een eigen Het-Roer-Om en de informatie is dus bijna altijd relevant. Eigenlijk alle in's en out's komen aan de orde en de site is gebouwd door emigranten voor emigranten (-in spe).
Een menselijke formule waar iedereen ook alles kan vragen aan deskundigen, ook op het gebied van gezondheidszorg, rechtsgang en overheid.
De rest van dit bericht heb ik tot 3x toe moeten herschrijven en tijdens publicatie bleef ik foutmeldingen krijgen. Dus Nee, ik kan het niet voor een 4e keer herschrijven... Fout van Blogger en gewoon heel erg jammer!
woensdag 10 februari 2010
dinsdag 9 februari 2010
De eik is om
De eik is om.
En dat terwijl het al heel nat was toen we uit bed kwamen en ik dacht vanmiddag weer voor een maand boodschappen te gaan doen. Maar Marc komt me halen, hij wil de eik NU om gaan zagen. Een flinke die we op 80 tot 100 jaar oud durven schatten. Een eik zo recht en majestues, alleen nog maar volwassen naast even oude zomerlindes op een stijle helling verderop langs het bospad.
Daar hebben we die grote kettingzaag voor gekocht en kijken we al heel lang naar uit. Het zal een spektakel zijn voor ons en valt gerust onder de categorie 'Zware velling'.
Beide hebben we geen ervaring met zulke hoge dikke bomen en al helemaal niet op dit soort terrein. Ook het erover praten is al een maand of 2 aan de gang. Hoe diep gaan we hem inzagen, kun je snel achteruit stappen, valt de dode kroon helemaal in het ravijn aan de andere kant van het pad?
We laten de boel een beetje de boel in huis. We zien Joppie op de stijle helling achter het zwembad. Er loopt een andere rode kater rond, en DAT kan natuurlijk niet. Wilde katten schijnen hier te leven, maar zo schuw. Dit is een rode kater en wij houden ons hart al vast nu iedereen weet dat we van katten houden. Zeker weten dat er wel eens één 'gedumpt' gaat worden.
Snel pakken we de zagen en brandstof. Ik wil persé de val van de boom filmen. Als je dit zelf kan (en mag) doen, het is spectakulair. Het wachten op een goed (droog misschien) moment duurt m'n maatje veels te lang.
Marc zet zelfs een oranje kannetje in de bocht op de weg voor als er een jager de bocht om komt rijden in de kleine pukkel-auto'tjes. Het is geen leuke boom voor op een auto. We klimmen de helling op, trappen de bramen rond de stam vast weg en een dode kastanje-staak zaagt Marc eerste weg. Onderling overleg blijft er, ik zie Marc glunderen, het bakkeleien van tevoren over hoe de zaag- en spinsnedes zouden moeten, nog vers in het geheugen. Hij blijft een afwijking naar beneden hanteren met het zagen van de horizontale snedes. Horizontaal is bij hem altijd ietsjes diagonaal. In dit geval niet erg te noemen. De valkerf is heel diep, toch hebben we er vertrouwen in. Ik wilde eerste het vallen van deze reus vanaf het pad vastleggen. Maar bij elkaar en aan de goede kant van de boom blijven had toch de voorkeur op het moment supreme!
En het was heel bijzonder. De boom ging al vlot 'praten' en ik roep naar Marc dat hij kan stoppen. Hij heeft het eerste gekreun van de boom ook gehoord. Vlak daarna kreunt de eik weer en kan Marc op zijn gemak wat stappen achteruit nemen en de zaag uitdoen. Samen kijken we verrukt hoe de boom heel langzaam in beweging komt. Eerst nog maar nauwelijks met het blote oog te volgen en met weinig verder gekraak accelereert de kolos om met een doffe dreun op de zompige bosgrond neer te komen. Zijn toch al dode kroon spat in stukken uit elkaar en de dikke nog levende zijtakken boren zich in het pad en scheuren aan vlezige flarden, de stam komt een ruime anderhalve meter, misschien wel meer, van de stamvoet neer. Verbluft roep ik pas ' Van onderennnn!!' als de boom al ligt.
We genieten even na bij wat er rest van zoveel jaren trouwe dienst. Het geheel vinden we er keurig uitzien, zo'n eerste grote velling en blij roken we een echte Gauloise filter-sigaret, wauw!
De blauwe kleur in het kernhout, dat als vlezige rechte platte draden, vertikaal in het hout zit, lijkt ons een soort schimmel. De enige grote die we zien is een elfenbankje. Als we eenmaal beneden op het pad de ravage aanschouwen, valt ons het dode hout van de kroon op. Het is door en door rot, zacht, zwaar en het lijken sponzen vol met water. De rest van de boom is op 4 a 5 zijtakken die naar het zuiden flink zijn door blijven groeien, blijven steunen. In diepe gaten ondersteunen de zware takken de stam, misschien al wel 100 jaar hout. Grote lappen mos en flinke flarden schors, kleine zijuitlopertjes, stukjes rondhout versperren de weg. Maar die stam, die stam, och heden. Dat moet nog van zijn eigen spanning af, in stukken, dan kloven en Marc zijn voorkeur voor afmeting is toch 1.10 m stammetjes... Ik laat hem tussen de ravage achter, ga de grote zaag slijpen en lekkers en sap halen. En ons kent ons, ik neem sleepspullen mee. In de wel zeer ijdele hoop dat onze rode laro dat weg kan trekken het pad op. (Als de boom door rolt, trekt dit schatje ons met auto en al het ravijn in. Maar ik weet dat een auto dit niet kan, dus ik laat Marc begaan en neem al zijn tools mee) We starten maar met het verstand op 0 met het klein zagen van de al zo rotte kroon en al het hout dat niet onder spanning staat.
Dan is het tijd voor een franse warme lunch, dus laden we de auto bijna vol en gaan eten. Biefstuk, aardappeltjes en groenten, eenvoudig maar lekker. Daarna gaan we terug naar de plek des onheils.
De boom is toch verder gevallen, geknakt en is gedraait. We zijn heel blij en dankbaar dat dat niet gebeurde waar we bij waren. Onder de boom dikke dingen wegzagen en in richtingen waar hij heen zou kunnen draaien.
Nu ben ik al wel gewend de zaag te voelen, maar naar de boom of tak te kijken. Dat scheelt en toch blijft het link. We leggen zoveel mogelijk aan de kant en zodra hij kan, bevestigd hij alle kettingen aan boom en auto. De boom beweegt wel wat, maar steekt met een zijtak in het pad. Dat is met zoveel kracht gebeurd dat de sterke vezels van de eik wel een meter of wat scherp zijn gescheurd en als een vlijmscherpe spies zich in het pad hebben geboord. De laro blijft slippen. Aan de andere kant trekken dan maar. Ik stel voor de uiterste knoest van de boom te zagen, dan kunnen we er langs. Maar Marc wil het eerst anders proberen; omrijden, langs de brievenbus, naar het dorp boven, 1e afslag rechts op weg naar het stadje om dan via een 4x4 spoor naar beneden te rijden. Waar dat pad begint zetten we Castel enthousiast uit de auto. Die holt dan blij met de auto mee en als ze wat ruikt of ziet gaat ze er lekker vandoor. Een flink half uur later zijn we omgereden om de auto 15 meter te kunnen verplaatsen. Marc bedankt me later voor het geduld dat ik heb, want toch moest de knoest eraf gezaagd worden zoals ik zei. Het pad moet vrij!
Erg moe gaan we naar huis. Het is gaan regenen, dat later op de avond sneeuw wordt, natte sneeuw. De kroon blijkt weinig meer waard, maar de rest van de eik is een maand warmte, misschien wel meer.
Thuis steekt Marc de kachel aan en ik de schouw. Ik zie gelijk een spoor van een bebloed poezenpootje in de kamer. Joppie heeft zitten waken en dat is dit keer verkeerd afgelopen. Onze terrorist ligt verwrongen op de bank. Als ik hem wil aaien voel ik hem al gloeien. Hij bromt naar me, hij heeft pijn. Toch pak ik hem voorzichtig op en zie een gat in zijn koppie, een bebloed oortje en zijn voorpoot is stuk, het voetkussentje. Later kijken we er samen naar. Hij kan kracht zetten met het pootje, niks gebroken en hij wil er ook wel op staan. Verder is hij weer uitgeput en valt in een diepe slaap. Brommen doet hij al snel niet meer. Arme moedige Joppie!
En dat terwijl het al heel nat was toen we uit bed kwamen en ik dacht vanmiddag weer voor een maand boodschappen te gaan doen. Maar Marc komt me halen, hij wil de eik NU om gaan zagen. Een flinke die we op 80 tot 100 jaar oud durven schatten. Een eik zo recht en majestues, alleen nog maar volwassen naast even oude zomerlindes op een stijle helling verderop langs het bospad.
Daar hebben we die grote kettingzaag voor gekocht en kijken we al heel lang naar uit. Het zal een spektakel zijn voor ons en valt gerust onder de categorie 'Zware velling'.
Beide hebben we geen ervaring met zulke hoge dikke bomen en al helemaal niet op dit soort terrein. Ook het erover praten is al een maand of 2 aan de gang. Hoe diep gaan we hem inzagen, kun je snel achteruit stappen, valt de dode kroon helemaal in het ravijn aan de andere kant van het pad?
We laten de boel een beetje de boel in huis. We zien Joppie op de stijle helling achter het zwembad. Er loopt een andere rode kater rond, en DAT kan natuurlijk niet. Wilde katten schijnen hier te leven, maar zo schuw. Dit is een rode kater en wij houden ons hart al vast nu iedereen weet dat we van katten houden. Zeker weten dat er wel eens één 'gedumpt' gaat worden.
Snel pakken we de zagen en brandstof. Ik wil persé de val van de boom filmen. Als je dit zelf kan (en mag) doen, het is spectakulair. Het wachten op een goed (droog misschien) moment duurt m'n maatje veels te lang.
Marc zet zelfs een oranje kannetje in de bocht op de weg voor als er een jager de bocht om komt rijden in de kleine pukkel-auto'tjes. Het is geen leuke boom voor op een auto. We klimmen de helling op, trappen de bramen rond de stam vast weg en een dode kastanje-staak zaagt Marc eerste weg. Onderling overleg blijft er, ik zie Marc glunderen, het bakkeleien van tevoren over hoe de zaag- en spinsnedes zouden moeten, nog vers in het geheugen. Hij blijft een afwijking naar beneden hanteren met het zagen van de horizontale snedes. Horizontaal is bij hem altijd ietsjes diagonaal. In dit geval niet erg te noemen. De valkerf is heel diep, toch hebben we er vertrouwen in. Ik wilde eerste het vallen van deze reus vanaf het pad vastleggen. Maar bij elkaar en aan de goede kant van de boom blijven had toch de voorkeur op het moment supreme!
En het was heel bijzonder. De boom ging al vlot 'praten' en ik roep naar Marc dat hij kan stoppen. Hij heeft het eerste gekreun van de boom ook gehoord. Vlak daarna kreunt de eik weer en kan Marc op zijn gemak wat stappen achteruit nemen en de zaag uitdoen. Samen kijken we verrukt hoe de boom heel langzaam in beweging komt. Eerst nog maar nauwelijks met het blote oog te volgen en met weinig verder gekraak accelereert de kolos om met een doffe dreun op de zompige bosgrond neer te komen. Zijn toch al dode kroon spat in stukken uit elkaar en de dikke nog levende zijtakken boren zich in het pad en scheuren aan vlezige flarden, de stam komt een ruime anderhalve meter, misschien wel meer, van de stamvoet neer. Verbluft roep ik pas ' Van onderennnn!!' als de boom al ligt.
We genieten even na bij wat er rest van zoveel jaren trouwe dienst. Het geheel vinden we er keurig uitzien, zo'n eerste grote velling en blij roken we een echte Gauloise filter-sigaret, wauw!
De blauwe kleur in het kernhout, dat als vlezige rechte platte draden, vertikaal in het hout zit, lijkt ons een soort schimmel. De enige grote die we zien is een elfenbankje. Als we eenmaal beneden op het pad de ravage aanschouwen, valt ons het dode hout van de kroon op. Het is door en door rot, zacht, zwaar en het lijken sponzen vol met water. De rest van de boom is op 4 a 5 zijtakken die naar het zuiden flink zijn door blijven groeien, blijven steunen. In diepe gaten ondersteunen de zware takken de stam, misschien al wel 100 jaar hout. Grote lappen mos en flinke flarden schors, kleine zijuitlopertjes, stukjes rondhout versperren de weg. Maar die stam, die stam, och heden. Dat moet nog van zijn eigen spanning af, in stukken, dan kloven en Marc zijn voorkeur voor afmeting is toch 1.10 m stammetjes... Ik laat hem tussen de ravage achter, ga de grote zaag slijpen en lekkers en sap halen. En ons kent ons, ik neem sleepspullen mee. In de wel zeer ijdele hoop dat onze rode laro dat weg kan trekken het pad op. (Als de boom door rolt, trekt dit schatje ons met auto en al het ravijn in. Maar ik weet dat een auto dit niet kan, dus ik laat Marc begaan en neem al zijn tools mee) We starten maar met het verstand op 0 met het klein zagen van de al zo rotte kroon en al het hout dat niet onder spanning staat.
Dan is het tijd voor een franse warme lunch, dus laden we de auto bijna vol en gaan eten. Biefstuk, aardappeltjes en groenten, eenvoudig maar lekker. Daarna gaan we terug naar de plek des onheils.
De boom is toch verder gevallen, geknakt en is gedraait. We zijn heel blij en dankbaar dat dat niet gebeurde waar we bij waren. Onder de boom dikke dingen wegzagen en in richtingen waar hij heen zou kunnen draaien.
Nu ben ik al wel gewend de zaag te voelen, maar naar de boom of tak te kijken. Dat scheelt en toch blijft het link. We leggen zoveel mogelijk aan de kant en zodra hij kan, bevestigd hij alle kettingen aan boom en auto. De boom beweegt wel wat, maar steekt met een zijtak in het pad. Dat is met zoveel kracht gebeurd dat de sterke vezels van de eik wel een meter of wat scherp zijn gescheurd en als een vlijmscherpe spies zich in het pad hebben geboord. De laro blijft slippen. Aan de andere kant trekken dan maar. Ik stel voor de uiterste knoest van de boom te zagen, dan kunnen we er langs. Maar Marc wil het eerst anders proberen; omrijden, langs de brievenbus, naar het dorp boven, 1e afslag rechts op weg naar het stadje om dan via een 4x4 spoor naar beneden te rijden. Waar dat pad begint zetten we Castel enthousiast uit de auto. Die holt dan blij met de auto mee en als ze wat ruikt of ziet gaat ze er lekker vandoor. Een flink half uur later zijn we omgereden om de auto 15 meter te kunnen verplaatsen. Marc bedankt me later voor het geduld dat ik heb, want toch moest de knoest eraf gezaagd worden zoals ik zei. Het pad moet vrij!
Erg moe gaan we naar huis. Het is gaan regenen, dat later op de avond sneeuw wordt, natte sneeuw. De kroon blijkt weinig meer waard, maar de rest van de eik is een maand warmte, misschien wel meer.
Thuis steekt Marc de kachel aan en ik de schouw. Ik zie gelijk een spoor van een bebloed poezenpootje in de kamer. Joppie heeft zitten waken en dat is dit keer verkeerd afgelopen. Onze terrorist ligt verwrongen op de bank. Als ik hem wil aaien voel ik hem al gloeien. Hij bromt naar me, hij heeft pijn. Toch pak ik hem voorzichtig op en zie een gat in zijn koppie, een bebloed oortje en zijn voorpoot is stuk, het voetkussentje. Later kijken we er samen naar. Hij kan kracht zetten met het pootje, niks gebroken en hij wil er ook wel op staan. Verder is hij weer uitgeput en valt in een diepe slaap. Brommen doet hij al snel niet meer. Arme moedige Joppie!
zondag 7 februari 2010
Heel even zon
Er is hier niets te plannen. Ook de winter-snoei-beurt afmaken bij de Britten loopt de mist in vandaag door de overvloedige regenval van de afgelopen dagen. In de wolken worden we wakker, alles drupt nog na. De oprit is één grote modderpoel en stevige schoenen verplicht. De zon breekt al vroeg door de wolken. Maar het is te nat om nu te gaan snoeien. Wel lekker even een dagje zon en thuis zijn. Ik stuur de Britten een mailtje. Ze komen deze maand naar hun huis en wij zouden de klus al lang geklaart hebben mits het een weekje goed weer zou zijn geweest.
Marc weet niet goed wat hij met de dag aan moet, of wil. Hij bouwt een kasteel in de virtuele wereld en heeft nog een kilometer muur te bouwen in de realiteit. Ik breng zoals gewoonlijk mijn ochtend binnen werkend door. De tutorial-reeks is een groot succes en het stimuleert me er meer mee te doen. Marc heeft in de slaapkamer de kopse kant van de achtermuur afgesmeert met cement en alle kieren gevuld met houten planken. Tegen de tocht had hij dat klusje al gefikst, maar die muizen, oh die muizen. Die houden ons geregeld uit de slaap en de vrijende slangen maken ook herrie. Trouwens, slangen boven je hoofd op de slaapkamer is niet niks, ook al doen ze hun best de daad stilletjes te verrichten. Dat wij herrie maken a la, maar zij hebben de hele gorges. De slaapkamer moet daarna echt flink schoongemaakt worden. Daar zijn de regendagen goed voor!
((OpennaarFrankrijk: parende slangen))
Vanmiddag gaan we lekker naar buiten. Ik probeer de lunch buiten te serveren. Dat lukt wel, maar zodra de bordjes leeg zijn vluchten we naar binnen. Door de paar wolken is het toch te koud. De Tien-Survival-Lunch viel een beetje in het water.
De overloop van de bron spuit haar water over de randen van de bakken, de beek en de watervallen zijn nietsontziend in hun kracht en spuiten haast pompend het ravijn schoon. Het geluid is zelfs binnen te horen. Dat zegt wel wat als die muren 80 cm dik zijn.
We gaan de grootste stenen halen die de helling afgerold zijn het bospad op. Verder komen we tijdens het zagen vaak prachtige rechte dode bomen tegen die goed te gebruiken zijn als palen voor constructies als kippenhok of staander van het brood-oven balkon.
Het stalpad herbergt ook een 'gedumpte' ruïne. Marc legt ze bloot met veel spierkracht en een stootijzer. De auto kan er niet meer door en eens moet dit alles naar het huis voor de muren.
Op ons gemak rollen, wandelen, kantelen en sjouwen we de joekels de geleende aanhanger op om ze bij huis er net zo weer af te halen. Het ruimt het bospad op, maar ons erf wordt zo alleen een nog fransere bende. Tonnen versjouwen we, tonnen verstoken we en waar houdt het op?
Castel aporteert enthousiast een tennisballetje en geeft zelfs een heuse blaf, zou ze het ooit leren? Cros kruipt buiten vaak zowat in je. Hij wil opgepakt en op schoot, kroelen en spinnen en met dikke staart loopt hij je overal luid piepend en miauwend na. Aai smeekt of ze alsjeblieft in de slaapkamer mag. "Ik heb toch die muis daar laatst gevangen? Misschien zijn er meer, ik doe echt wat voor de kost...." Het oude viervoetig vacht-spul ligt op de bank te pitten. Daar hebben we geen kind aan. Nog steeds doet er één een plas op de grond voor het kattenluik. Ze sproeien niet, maar gaan daar ' netjes' zitten. We begrijpen niet wie van de vijf en waarom? het is als dwijlen met de kraan open....
Marc weet niet goed wat hij met de dag aan moet, of wil. Hij bouwt een kasteel in de virtuele wereld en heeft nog een kilometer muur te bouwen in de realiteit. Ik breng zoals gewoonlijk mijn ochtend binnen werkend door. De tutorial-reeks is een groot succes en het stimuleert me er meer mee te doen. Marc heeft in de slaapkamer de kopse kant van de achtermuur afgesmeert met cement en alle kieren gevuld met houten planken. Tegen de tocht had hij dat klusje al gefikst, maar die muizen, oh die muizen. Die houden ons geregeld uit de slaap en de vrijende slangen maken ook herrie. Trouwens, slangen boven je hoofd op de slaapkamer is niet niks, ook al doen ze hun best de daad stilletjes te verrichten. Dat wij herrie maken a la, maar zij hebben de hele gorges. De slaapkamer moet daarna echt flink schoongemaakt worden. Daar zijn de regendagen goed voor!
((OpennaarFrankrijk: parende slangen))
Vanmiddag gaan we lekker naar buiten. Ik probeer de lunch buiten te serveren. Dat lukt wel, maar zodra de bordjes leeg zijn vluchten we naar binnen. Door de paar wolken is het toch te koud. De Tien-Survival-Lunch viel een beetje in het water.De overloop van de bron spuit haar water over de randen van de bakken, de beek en de watervallen zijn nietsontziend in hun kracht en spuiten haast pompend het ravijn schoon. Het geluid is zelfs binnen te horen. Dat zegt wel wat als die muren 80 cm dik zijn.
We gaan de grootste stenen halen die de helling afgerold zijn het bospad op. Verder komen we tijdens het zagen vaak prachtige rechte dode bomen tegen die goed te gebruiken zijn als palen voor constructies als kippenhok of staander van het brood-oven balkon.
Het stalpad herbergt ook een 'gedumpte' ruïne. Marc legt ze bloot met veel spierkracht en een stootijzer. De auto kan er niet meer door en eens moet dit alles naar het huis voor de muren.
Op ons gemak rollen, wandelen, kantelen en sjouwen we de joekels de geleende aanhanger op om ze bij huis er net zo weer af te halen. Het ruimt het bospad op, maar ons erf wordt zo alleen een nog fransere bende. Tonnen versjouwen we, tonnen verstoken we en waar houdt het op?
Op de foto hieronder is zelfs een heuse traditionele oude gootsteen boven de grond uit gekomen. Die worden naar ons weten echt niet meer gemaakt. Het afvoergootje is nog goed te zien. Een rechtopstaande muur-steen erop met zo'n zelfde groefje maakt zo een afvoer naar buiten. Met een emmer of kan werd het water vroeger in het gootsteentje gegoten. Grote hoekstenen , hoe toepasselijk, met beslag of luik- en deurpennen treffen we nog aan. We gaan nog veel meer vinden, net als de wijnpers en andere ' schatten'.
Vroeger schijnt men ook kostbaarheden te begraven onder bepaalde stenen van de huizen. Of onder de drempelsteen, hoekstenen of op andere plekken die volgens overlevering bepaalde magische krachten hadden. (Wat we nu waarschijnlijk aardstralen of magnetische velden zouden noemen)
Castel aporteert enthousiast een tennisballetje en geeft zelfs een heuse blaf, zou ze het ooit leren? Cros kruipt buiten vaak zowat in je. Hij wil opgepakt en op schoot, kroelen en spinnen en met dikke staart loopt hij je overal luid piepend en miauwend na. Aai smeekt of ze alsjeblieft in de slaapkamer mag. "Ik heb toch die muis daar laatst gevangen? Misschien zijn er meer, ik doe echt wat voor de kost...." Het oude viervoetig vacht-spul ligt op de bank te pitten. Daar hebben we geen kind aan. Nog steeds doet er één een plas op de grond voor het kattenluik. Ze sproeien niet, maar gaan daar ' netjes' zitten. We begrijpen niet wie van de vijf en waarom? het is als dwijlen met de kraan open....Onze rust duurt voort. Fijn
donderdag 4 februari 2010
werkhanden
Op de foto de voorheen 'kantoor-handen' van Marc.Daar is niets meer van over na 1 jaartje in the middle of nowhere....
rustdagen
Net toen we dachten dat het nooit meer op zou warmen, dat we ons geen voorstelling konden maken dat het hier ook zo verschrikkelijk heet kan zijn, breken de echte zonnige winterdagen aan. Waarin het heerlijk toeven is aan de buitentafel voor een warme hap. Dat tijdens het zagen van nu heel droog dood hout de stapel truien en vesten op de motorkap steeds groter wordt en we 2 liter sap wegdrinken door de dorst. Geen modderige hondenpootafdrukken op onze kleding, want Castel is weer wit en met een glanzende vacht is ze uitgelaten en holt achter ons aan en speelt met de katten. Althans, ze doet een poging. Prachtig weer dus en heerlijk kwa temperatuur. Boven, op de markt, is het nog erg koud en raast een snijdende wind door de straatjes. De zeildoeken boven de kraampjes zijn verdwenen en iets minder gemutste mensen struinen al kletsend over het plein. De sneeuw is nog in alle hoeken aangevroren, het gebergte kilometers verderop steekt wit af tegen de wat grijzende hemel en de wasjes hangen weer buiten te drogen op de terassen.
Wij komen de gorges niet veel uit, we hebben er geen behoefte aan en houden ons schuil in het gat tussen de al bloeiende kerstrozen, paardenbloemen en opschietende brandnetels. Een zacht aanvoelende bries lokt ons naar buiten en we snuiven al iets dat op lente lijkt.Op de markt weten ze dat er nog volop winter aan kan komen, maar wij doen net of we het niet begrijpen.
Omdat we na een paar stralende dagen een flinke voorraad hout hebben kunnen verzamelen, kunnen we vanmiddag alle machines gereed maken en de auto volladen met alles dat we nodig hebben voor het afmaken van een grote tuinklus bij een lief stel britten een uurtje rijden verderop. Alle kettingzagen krijgen een grote beurt en maken we schoon. De heggeschaar spuiten we in met vet en leggen we vast klaar. Dan kunnen we morgenvroeg gelijk vertrekken.
4 wilgen knotten, een zware boomtak wegzagen en een verschrikkelijk grote veels te hoge laurierhaag snoeien. Op de hoogste stukken komt daar wel 2 meter vanaf en nu maar hopen dat we al het afval op het weiland van de buur-boeren mogen leggen om het later te verstoken zoals de eerste keer... Maar met een gering offer denken wij dat dat wel gaat lukken. Ik neem in ieder geval een eigen gebakken brood en druivensap mee voor de heren , ehm heren, boeren, die ons de vorige keer zo geholpen en gastvrij ontvangen hebben. Het wordt een hele onderneming, maar de klus is zo de moeite waard.
En we komen er weer eens uit, uit ons gat. De gorges verlaten vinden we nooit leuk. We hebben er ook nooit veel zin in, voor wat dan ook. Maar we maken altijd weer wat mee en spijt hebben we ook nooit. Het 'thuis zijn' levert alleen geen leuke verhalen op, niets nieuws onder zon, rust. Absolute rust om lekker te zijn. Heerlijk.
Naschrift;
Niks eruit morgen en weer avonturen beleven. Het is wat gaan stormen en er vallen al wat dikke spetters uit de lucht. Op Meteo France voorspellen ze veel regen tot zondag, dan breekt de zon door. Een zondagse steek houdt geen week, maar helaas kunnen we ons daar hier niet aan houden.
Terwijl ik wat stond te wachten op mijn beurt en mijn groente alvast zelf bij elkaar gezocht had, viel mijn oog op de typisch franse 'soep-groente-compositie'. Natuurlijk lag de camera in de auto... Ik was al 2 keer teruggelopen naar de auto, maar besloot om een 3e keer te lopen om het toestel te halen. Met het mes met kurkentrekker en de achtergrond kon ik het echt niet laten. Eenmaal terug met een 2e lege boodschappentas voor de supermarkt op de terugweg, trof ik de pompoen aan zonder dat karakteristieke mes. De groentevrouw kon ik uitleggen of ze dat mes er even in terug wilde steken. Dàt zijn van die leuke momenten als expat! Dàt contact dat je alleen legt doordat je een immigrant bent en alles op een andere manier brengt. Net als met het gesprekje en het elkaar 4 keer tegenkomen van een yoga-genote vanochtend. En dat zal nog jaren zo blijven.
Abonneren op:
Posts (Atom)