Opschonen

De lamlendigheid moet eruit. Dus opschonen de boel; katten eruit, Marc eruit, stoelen op tafel en razende Roelien (ja sorry, tis niet anders) gaat tekeer met stofzuiger, emmer met bio-sop, dweil en een lege doos voor alle kerstspulletjes.
De krans leg ik even in de schouw, dan kunnen de takjes eruit vlammen en kan het kippengaas zo de kast in. 2 Uur later kijk ik tevreden rond. Marc moet met slofjes aan naar binnen.... Het is even wennen voor de poezen op een schone bank en ik geniet van de frisse geur en de relatief schone sokken als ik op kousevoetjes door de woonkeuken loop.
Het is weer wat wit buiten en heel koud. Nu wel eens een dagje droog gelukkig.
De modderboel buiten op de oprit is ontzettend en Marc heeft een geultje gegraven. Veel helpt het niet. Het scheelt hooguit uitglijden. Zo kom ik ook op opa, op de keukenvloer. Ik heb hem gisteren proberen te bellen in het ziekenhuis. Het blijkt wel redelijk te gaan en hij heeft zijn humor niet verloren. Maar hij zal zich er verschrikkelijk voelen. Hij was nog jarig ook en hij heeft sinds tientallen jaren niets meer onder de leden gehad. Ik hoop er maar op dat hij terug naar zijn keukentje kan en er op de 1 of andere manier meer op hem gelet kan worden. Dagelijks een wijkverpleegkundige die even haar hoofd om een hoekje steekt.
Over eenzaam wonen gesproken. Dan kunnen wij op een nogal afgelegen plek wonen en pas na 2 weken gevonden worden als er wat mis is. Maar in een Nederlandse binnenstad 3 hele dagen op een koude keukenvloer liggen terwijl je eigen zoon je buurman is, vind ik toch wel heel triest... Ook de wijkagent had me beloofd wat vaker even 'aan te wippen'... Maar ja, zo'n oude nog 'goede' man is natuurlijk geen prioriteit in die grote stad.
Ons internet-verkeer is wat magertjes, ik bedoel ermee de SL-belefenissen. Het spel is erg instabiel en we kunnen er weinig doen. Tijd om eens wat oude mails te gaan beantwoorden. Ik doe dat liever met aandacht dan ff snel...
Ontvrienden doen we niet aan, bevrienden gaat hier vanzelf en er kleeft wat minder aan vast als in Nederland. We laten het ontstaan of het verdwijnt vanzelf... Daar hebben we geen echt woord voor nodig.
Joppie voelt zich al wat beter dan gisteren. Hij heeft waarschijnlijk iets verkeerds gegeten, lag gisteren vies stinkend te kwijlen en had waterige ogen. Ik maak me dan druk, want jee, dat sterke beest! Maar gelukkig is hij vandaag alweer meer het mannetje. We houden hem in de gaten.
Cros loopt als een kind achter mamma's rokken door terwijl ik loop te soppen. Saboteert de dweil door er aan te trekken en valt de stofzuigermond aan alsof het een gevaarlijke opponent is. Het lieve ding laat zich altijd even knuffelen en buiten is hij zwaan-kleef-aan. Net als Castel trouwens, maar dat komt ook omdat we veel binnen zijn. Zij haalt haar schade van de lente wel weer in.
Vorig jaar rond deze tijd konden we buiten eten in een trui en de zon. Daar is nu nog even geen sprake van.
Men voorspelt kou....
Naschrift:
Het is moeilijk opstoken tegen de kou. Dat maakt ons leven tot een realistisch gegeven. We staan iedere minuut van de dag stil bij het belang van warmte. Je goed kleden, laagje over laagje, is niet altijd voldoende. We missen een wintervacht...
Tussen de middag eten we een blik erwtensoep met rookworst. Aan het tweetal Cees en Harry, denken we heel vaak terug. Dat zijn van die kleine dingen in ons leven die het zo leuk maken; een blik erwtensoep met rookworst!
's Avonds probeer ik pannenkoeken te bakken met veels te koude melk. Het kot op het achterterras heeft een raam zonder kozijn en raam, een opening die warmte maar ook de vrieskou binnenlaat. Alle voorraden zijn misschien verloren door die kou. Gelukkig zijn er nog geen potten jam en saus kapot geknapt, maar de olie is in vaste vorm veranderd en de melk. Dat kun je na bevriezing niet meer gebruiken.. Binnen is het vaak weer te warm... Lastig!
De pannenkoeken worden hoopjes gebakken klonterig 'spul', maar met Hollandse keukenstroop toch weer een lekkere warme verwen-M&M-hap!

Cros toen en nu

We blijven ons verbazen over Cros. Cros toen of nu, cros de Draak of cros het katje. cros = Cros en onvervangbaar... Nez-Noir

erop uit

Vandaag was de nood om droog hout te hoog geworden. Dus geen koffie in de schouw, maar helemaal geen vuur en na de mail-check de auto in. Het is wederom regenachtig en koud met een dal vol wolken. Het weer blijft het landschap betoveren, om iedere bocht is het zicht weer anders, de accenten kameleon-achtig verlegd en een grote ree op het bospad lijkt menselijk te reageren als we de bocht om komen. Het dier kan niet de helling op, daar staat een te hoog hekwerk en hij rent zich in blinde paniek bijna vast. We zetten de motor uit en laten hem een vluchtweg vinden de helling af. We krijgen bijna het idee dat het dier weet dat we geen jagers zijn en hem met bewondering gade slaan. Machtig groot voor een ree, met grote afgeronde oren.
Op de bonne fooi rijden we naar een gehuchtje met 5 boerderijen, bijgebouwen met lauze-daken, gesloten houten half rotte deurtjes, nissen en een binnenplaats van een hoeve met een grote open poort. Daar wonen vrienden van P&W die daar hun sleutels in bewaring stellen voor noodgevallen of makelaars die het huis willen laten zien aan potentiele kopers. (voor informatie kun je me een mail sturen, werkelijk waar een pracht-object!) Ze bewonen de laatste boerderij van het gehucht waar boxer Bob de wacht houdt, een oude lieve loebas met een al grijzende bek. Ik vind dat we beter even hadden kunnen bellen, maar op z'n frans even 'aanwippen' ligt meer in de aard van de streek. De man is buiten bezig, Bob houdt zijn bek. Mevrouw rent al enthousiast naar buiten als ze ons voor de 2e keer ziet en rateld in het frans hoe prima het is dat we de sleutels komen halen. of we ze alsjeblieft bij ons willen houden, want we spreken meerdere talen... Voor nu gaat het ons om de oude houten planken, want een opklaring zit er niet in komende dagen.
De man heeft in het open gebouwtje voor zijn broodoven een vernuftige installatie gebouwd. Ik zal het proberen uit te leggen; Een soort kleine ruif van ijzer waar een vuurtje in brand met daarboven een afdakje. Een kleine stellage ernaast is een standaard voor een ruitenwisser-motortje. Vanaf dat motortje loopt een draadje naar de ruif-stelling. Hij legt uit dat dat een spit is voor cake. Ik moet echt goed nadenken, maar een lampje gaat er niet branden. We worden weer hartelijk uitgenodigd om binnen in de woonkeuken koffie te komen drinken. Dit slaan we nooit af, want het leven met de fransen is toch echt wat anders als een leven tussen de fransen.
Binnen wordt een hard-houten kegel, met een soort spit erdoor heen, ingepakt in bakpapier dat ze met punaises vastprikken. Ze laat trots het deeg zien, een vanillekleurige dikke pap. Terwijl het spit draait giet hij de deegpap erover heen tot de kom op is. Het ziet eruit als een kerstboompje van cakedeeg met mooi bruine takuiteinden. Wat moet dat een feest zijn. We geven hen onze naam en telefoonnummer, voor als er wat is met het huis van P&W. Het is vaak zo bij zulke bezoekjes dat je nog niet weg wilt, maar weet dat het goed is als je gaat. Op de ouderwetse manier cake maken en koffie drinken uit de magnetron... Soms is het wel heel apart, dat leven op het franse platteland.
P&W zijn zo vrijgevig dat we veel van hun oude hout mogen pakken. We laden de auto dus mutjevol en rijden met zicht op warmte naar huis.
Ik heb geen kookzin en bak eieren met spek op frans bruin brood, gemaakt van 'zwart meel' Siegle noemen ze dat. Zacht met een vleugje zuurdesem-smaak.'
's Middags moeten we er weer uit met de wagen. We moeten nog steeds de Taxe d'habitation betalen bij het Tresor Publique. We kunnen een cheque opsturen, maar we willen weten hoe dat dan gaat op zo'n kantoortje en met Castel in de bak (heeft die meid ook een uitje) rijden we de 3 kwartier naar het stadje voor die ene handeling van 1 minuut. We hadden dit vorig jaar al moeten betalen, maar daar hebben ze het daar niet eens over. We schrijven de cheque uit en met een groet staan we echt na 60 seconden weer buiten in de viezige natte sneeuwklompen. We posten nog meer belangrijke brieven en rijden via het bos naar huis waar we Castel een plezier doen door even de auto uit te stappen bij wat barrage-ruïnes. Na 15 minuutjes struinen begint het harder te regenen. Wij sjokken en glibberen naar de auto en roepen Castel. Geen spoor, geen dravende poten door het bos, niets, absolute stilte. We roepen en fluiten 10 minuten en net als we denken dat ze ons echt niet hoort zie ik een donkere schim door het bos stuiven. Castel is doorweekt, haar tong hangt ver uit haar bek, ze ademt zware bewolking en heeft nog net puf in de laadbak te springen. Die moet wild gespot hebben en heeft dus een top-middag.
Thuis, na een douche, kruip ik met een portje achter de PC om de foto's te bekijken die ik heb gemaakt.
Een mail van de hulp van opa, die ik de week voor kerst uitgebreid heb bezocht als was het de laatste keer dat ik hem zien kon. Ze heeft opa-lief op de keukenvloer gevonden en het blijkt dat hij er vanaf zaterdag gelegen heeft. Ze vond hem gisteren zoals hij daar vermoedelijk zaterdag in elkaar gezakt is, hij had die middag nog bezoek en er was nog niets aan de hand.
Ik weet dat deze dingen gebeuren, ik weet dat opa een opa is met bijna 82 jaar. De lieve man is morgen jarig en ik zit weer hier... In gedachte zie ik hem nu in het ziekenhuisbed, niks voor hem. Die man moet in zijn keukentje aan de straatkant zitten. Met poes op schoot... Zonder mijn briefje met mijn email-adres op zijn keukenkastje geplakt met afplaktape, had zijn hulp me nooit kunnen bereiken. Dus ik ben wel heel blij met de virtuele communicatie-middelen.
Maar zo'n dag erop uit.... wat een indrukken weer. Ik blijf morgen maar lekker thuis, dan kan ik alles een plekje geven en opa bellen in het ziekenhuis om hem toch te feliciteren met zijn 82 jaar.

Spookachtig

Het landschap en het weer maken er hier een somber geheel van. Er is heel de dag door neerslag, regen of natte sneeuw, waarvan soms even een laagje blijft liggen op organische ondergronden. Op paden en terrassen blijft het niet liggen en zorgt hier en daar voor gladdigheid. Ik kijk door de betraliede ramen, de tralies zijn wel wit geverft en inbraak-veilig, maar het maakt het er niet lichter op. De verlichting brandt in huis heel de dag en avonden.
De schouw heeft al te weinig hout. We besparen dat voor de kachel in de schuur. DE kachel... Maar zonder droog hout beginnen we niets. We kijken tussen het harde SL-werk door steeds even naar buiten. Geen opklaringen wil zeggen geen hout zagen en een neipend tekort aan warmte. We drinken weer koffie op stoelen die bijna in de schouw staan en halen beiden ons schouders op als we weer met verkleumde vingers in de werkhoek duiken. Ons huis is verdwenen in dikke wolken die weinig uitzicht bieden. Ik rij voor yoga weer naar boven het plateau op. Daar is het iets minder 'in de wolken' en er ligt overal wel een paar centimeters sneeuw. Het blijft somber weer en met de druipende boomtakken en kale struiken, bemoste rotspartijen waar het bergwater hier en daar gutsend naar beneden komt, is het een typisch spooklandschap dat vriendelijk gemaakt wordt door de kitcherige kerstdecoratie op straat en het maagdelijke laagje sneeuw. Geheimzinnig en spannend als het decor van een goed jeugdboek. Op de terugweg na yoga rij ik net na de bebouwde kom een zwart gat in. Met de afwisselende wolken-nevels is het lastig met groot licht aan. Hard rij ik dan nooit, ik wil nog steeds geen wild op mijn gril of uitglijden en me met de auto het weiland in slingeren..

Het sombere is voor ons winterrust om weer op te kunnen laden over een week of 5. Ook de katten met een superdikke vachten doen niet veel meer dan slapen. Weer tous ensamble op de bank met Aai vaak in alle vrede gevaarlijk dichtbij Joppie. Cros zoekt altijd wel vacht-vacht contact met Pipo of Shadow, de laatste als oude verweerde sok met een plasprobleem die zich laat bedienen met open-of-sluit-deur-miauwen. Alles op een laag pitje op het PC-werk na, in een spookachtig geheimzinnig nat landschap. Hutje op de heide, maar dan anders.

Een lapje grond in Marocco

Dat kan dus zomaar gebeuren, dat je verhuist naar Marocco. Naar een mooi stukje land naast de stad Fez. Niet slecht vertoeven, daar ik net een boek uit heb over een jong meisje dat daar opgroeid in een echte harem begin vorige eeuw. Niet de harems die wij kennen, met Saoedische prinsen met 130 vrouwen. Eigenlijk een gewoon familie-huis met iedere man 1 vrouw en onderdak voor de weduwen en bedienden. Een groot huis met platte daken die de grote binnenplaats omsluiten met een fontein van mozaiek, zuilen en wasgoed op de daken. Verveelde mannen op de galerijen praten luidruchtig over het nieuws in de stad en de vrouwen scharrelen rond de binnenplaats.
Met daarbuiten de tuin waar vijgen groeien en bijenkasten staan. De heerlijkste kruiden groeien daar, waarvan de geuren weer terugkomen rond het middagmaal.
Ik leeg de brievenbus tijdens een flinke bui. Met koude vingers scheur ik de enveloppe open, want het bibberig geschreven adres maakt me nieuwsgierig. Aan het huis van onze buren, maar met Marc's naam erop, exact goed gespeld. Een adres van de afzender is iets scheef op de hoek van de enveloppe gestempeld. Het is een Maroccaanse naam, een frans adres aan een nederlander die hier woont..... mmm???
Het is redelijk leesbaar, maar de namen in de brief blijven onduidelijk. We puzzelen en vergelijken geschreven letters met elkaar. We begrijpen eruit dat iemand bij FT onze naam voorbij heeft zien komen en hem herkende. Het spoor oppikkend van een erfenis in de vorm van een stukje land in Marocco waar we recht op zouden kunnen hebben als we afstammen van....
Marc verzint van alles, zou de vader van zijn oma een broer gehad hebben of neef, die naar Marocco is gegaan? Of getrouwd is met een Maroccaanse? Of via Frankrijk daar terechtgekomen zijn, wat heel goed mogelijk is want Frankrijk heeft zich toch een tijd Marocco als kolonie toegeeigend... mmmmmm heel spannend. Marc stuurt familie een mail, misschien weten zij meer.
Ik fantaseer verder vanuit een weer nat half besneeuwde donkere gorges, wie weet.....

Openingstijden

Het is hier net of er openingstijden zijn ingesteld voor de hele gorges en omgeving.
Open vanaf mei t/m october. December en april alleen geopend op afspraak. Overige maanden GESLOTEN. Zo voelt het, zo ziet het eruit en zo beleven we het wonen en leven hier.
Ook het weer houdt zich aan deze tijden en ik zit binnen, weet niet wat te doen en voel me erg ongesteld, wat me besluiteloos maakt. Nergens zin in en toch ook weer overal zin in, maar hoe krijg ik mezelf in beweging. Ik mis ook concentratie-vermogen, kan me nergens langere tijd toe zetten. Zelfs de kleine afwas is een obstakel en alles dat ik aanpak dreigt te mislukken. 'Slechte zin' noem ik dat. Gelukkig ben ik allerminst sjagerijnig, maar gewoon verdrietig, lamlendig, bwuh....
De eerste dag van dit jaar sta ik laat op en bel wat lieve mensen op om hen gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik had bij onze vrienden geen ontvangst en het luchtruim zat natuurlijk wat verstopt met alle beste wensen. Het regent heel de dag en niet zachtjes ook. Ik prop m'n donzen dekbed in de machine. Aai voelde zich bedreigd door het snuffelende snoetje van Cros op de bedden, dus Aai besloot haar eigen nest te bevuilen met een flinke plas op mijn voeteinde. Precies daar waar ze altijd slaapt op de deken. De deken past niet in de machine, die hang ik buiten in de regen. We proberen het dekbed daarna ook in de droger te drogen (hoe anders) en de machine wordt zo heet dat Marc hem snel uitdoet. Alleen wil het deurtje een uur lang niet open. Wat zijn we toch lekker aan het prutsen hier.
Met een tupperware linzensoep van R maak ik de meest eenvoudige maaltijd ooit die heerlijk smaakt. Pas na middernacht willen mijn luikjes toe. Gisteren had ik beloofd R en K uit te zwaaien die wat snel alweer naar NL terug moeten. Ik kan dan gelijk de dessert-glazen mee terug nemen. Voor de middag belt P me op, dat hij al onderweg is naar NL, maar zijn portemonnee kwijt is. Of wij bij zijn buren verderop de sleutels willen halen om te kijken of hij hem daar heeft laten liggen. Het is een excuus om ook even naar hun gulle gift van droog hout willen kijken. We mogen de auto ermee vol laden. Dat 's avonds de kachel meer dan 80 graden wordt met dat superdroge hout konden wij ook niet bedenken... Dus zo voelt het binnen als je echt droog hout stookt.... Ok, nog 2 jaartjes wachten.
De portemonnee is gevonden en P&W kunnen met een gerust hart naar huis kachelen. R&K zorgen dat deze veilig in NL terecht komt en voor de verder vervoer.
Wat een schrik is dat toch altijd. Zoals Marc de vorige keer dat hij vanuit NL naar huis wilde rijden. Dat je vlakbij Parijs met een half lege tank erachter komt dat je je portemonnee kwijt bent. Je zoekt de hele auto door, kleedt je haast helemaal uit en ligt de stoelen uit hun gareel om je waardepapieren te vinden. Hij moest 3 uur terug rijden naar de grens, de Nederlandse en Belgische politie waren erbij betrokken en met de laatste druppel benzine vond hij, met een enorme dosis geluk, zijn portemonnee terug.... Dan was deze situatie een stuk simpeler, maar niet minder verontrustend.
Dat de omgeving gesloten is blijkt uit alle gesloten luiken en stilte op de wegen en op de wandelpaden. het is nu heel bijzonder als er een auto of quad op het bospad rijdt. Ook vrachtwagens die bevoorraden zie je niet op de kleine weggetjes. Die hebben nu genoeg aan de hoofdwegen. Er is weinig post. (de schouw-mantel staat wel gezellig vol met kaarten)
Deze stilte is eigenlijk de natuurlijke rust van de aardbol, ze bereidt zich in alle rust voor op de lente. Dat vergt tijd, vocht, kou en stilte. De jagers klagen over het gebrek aan wild. Wij zijn hier blij mee. We hopen dat de ontmoedigde jagers eens een seizoen wegblijven zodat het wild zich kan herstellen. Dat de 'Jacht-Bond' van Frankrijk het jagen verbiedt op plekken waar weinig leeft, geloven we al lang niet meer. Op ieder gesignaleerd groot wild wordt gejaagd, met grote groepen jagers tegelijk. (Hebben hebben hebben..... ????)
De slagen van de kloofbijl klappen door de gorges. Het enige waarvoor Marc naar buiten gaat; hout.
Ik houd mezelf even in acht. Doe even alles waar ik zin in heb en stop accuut als ik het zat ben. Zodoende worstel ik me even door de bijna saaie dagen heen. Ik hou mezelf maar voor dat m'n pit en zin vanzelf wel weer terug komt. Dat ik van gekkigheid niet meer weet wat eerst te doen en onvermoeibaar in de weer ga met alles dat ik zie en kan.
Voor nu is het Gesloten...

oud&nieuw

Ik had het kunnen weten, Marc houdt niet van de feestdagen, welke dan ook. Tegen het moment dat we er hadden moeten zijn moet ik hem wakker maken van een tukje. Kwasi lief vraag ik hem maar lekker te blijven liggen. Toch komt hij uit bed, steekt zich in nette kleer na een douch en gaat even wakker zitten worden. Na wat getouwtrek en ge-heen en weer besluit ik alleen te gaan naar 4 nederlandse vrienden die hier even een paar dagen zijn. Ik kom dus wel een uur te laat binnenwandelen, maar geen probleem. Ik nestel me behaaglijk op een stoel, met mijn neus in de boter van lekkere hapjes en een wijntje. Het toestel vond het registreren van de mensen op de achtergrond niet nodig. Het ging de lens om de tafel met zijn prachtig rode tulpen en terecht!
We hebben allemaal een bijdrage geleverd in de maaltijd en na voorgerechten (salade met pate, selderij-soep) de boeuf-bourgignon (mmmmmm) en de koffiemarmet met chocolade-saus buiken we uit met een woordenspel. Het is werkelijk gieren lachen en brullen tot de tranen in onze ogen staan. Eén van ons zoekt een frans woord uit in een woordenboek, waarvan we de betekenis niet kennen. We schrijven op wat we denken dat het woord betekend. Daarna worden de woorden anoniem ingeleverd en diegene die het woord heeft uitgezocht leest de vermoedelijke betekenissen voor. Dat zorgt al voor enorme lachsalvo's ook zonder overvloedige hoeveelheden drank. Als daarna bekend wordt gemaakt wat de goede betekenis is, is er nog een lachsalvo. Er zitten pittige woorden bij! Van 'liederlijk' tot 'santekraam' of 'rolstaartaap' en 'lispelen'. Het slechte biertje (bibine) doet het goed en herinneringen aan woordspelletjes leveren ons-kent-onsjes op. (die Snifters toch!!)
Om kwart voor nieuw-jaar zitten de auto-bestuurders, waaronder ik, met genoegen aan de koffie. De volle maan is inmiddels verdwenen achter een flink pak regenwolken, maar die ene glimp hebben we er allemaal van opgevangen. De champagne komt uit de koeling en de oesters worden geopend. Typisch frans om met oud & nieuw oesters te eten met een glaasje champagne erbij. Ik krijg stevast hoofdpijn van dit drankje, maar met een oester en wat citroen begrijp ik opeens de franse feestsfeer en dit kenmerkende gebruik alhier!! Lekker!!!!!
Het vuurwerk bestaat uit heel veel sterretjes, trektouwtjes, babyvuurpijltjes en we knallen de stilte stuk door als 5 kinderen enthousiast in de stromende regen onder een afdak de lontjes aan te krijgen. Van een aantal vuurwerk-dingetjes hebben we geen idee hoe het af te vuren. Het lezen van de beschrijving volgt 10 minuutjes later. De sterretjes vinden het prima, ze spetteren hun sprankelende vonkjes door de regen heen, de kruitdampen ruiken lekker.

Ik blijf bang voor vuurwerk, die onvoorspelbaarheid. Zelfs een sterretje houd ik het liefst zo ver mogelijk bij me vandaan. Genieten van de geuren en kleuren doe ik wel. De moedigen onder ons blijven het proberen. Een doosje knapperbolletjes maak ik open en ik zie zaagsel, de bolletjes 'ontploffen en ploppen' in m'n handen en met een gil gooi ik het spul op de grond. Nee kijken is leuk, de rest mogen de anderen doen.

Om 1 uur ga ik naar huis en rij de zwarte nacht in met 1 goed voornemen;
Bij mezelf blijven, mijn ding blijven doen. Ook al moet ik dat alleen doen.
Het doet me altijd goed vast te houden aan mijn eigen initiatieven. Ik word er blij van, zeker het prille begin van dit jaar!!
Marc heeft van de stilte en de volle maan genoten, het is ons beide gegund!