Rommel

Rommel jagen = In groot vuilcontainers speuren naar bruikbare spullen, huizen opruimen en schoonmaken om bruikbaar afval te verdienen, andere verlaten dumpplekken afstruinen.
Rommel verzamelen = Uitzoeken, schoonmaken, sorteren en een plek geven om het daarna nog eens tig keer te verplaatsen samen met andere rommel.
FB rommel = Onzin en zogenaamd 'nieuws', weetjes en zogenaamde 'feiten', schatttttige poezenpicks vs gruwelijkheden in woord, video en foto's van all over the globe, wijsheden van Ghandi of de Dalai Lama, recepten en vakantiefoto's die geconsumeerd kunnen worden alsof je TV kijkt terwijl je ook de krant leest en wat babbelt met vrienden.
Correspondent & corresponderen = Een digitale krant die voorbij gaat aan de waan (en het nieuws) van de dag & brieven schrijven (met de hand) om veel moeite te doen die nog echt op te sturen met snailmail; La Poste genoemd. Het effect op de ontvanger is er niet minder om, de periode tussen posten en reactie krijgen is subliem. Het kan een leuke mindfuck zijn, wat het kopen van een abonnement op iets dat nog niet bestaat ook is geweest als arme kerkrat zijnde.
Van rommelen tot rust komen = Het ordenen en opruimen van huis en erf, afvinken van things-to-do-lijstjes die hier altijd wel rondslingeren, huishouden doen, administratie, boompje zagen, wandeling met Sarko en derden, mailtje sturen, beetje surfen, afwasje na een kook-avontuur, siësta houden ook al stroomt het van de koude regen, fik stoken om juist rommel te ruimen en een kus stelen zo tussendoor.
Van rommel in je hoofd stoppen onrustig worden = Te weinig 'nee' zeggen tegen o.a. boom- en tuinbezitters die veel te lang gewacht hebben met een prof inschakelen, Sarko stierlijk verwennen waardoor things-to-do-lijstjes erg lang worden en blijven liggen, FB-en zijnde een spons-zonder-filter, (fout) denken dat de buitenwereld het beter weet dan ik zelf, de essentie loslaten en uit de geliefde leegte glippen zonder dat je er erg in hebt, dingen 'moeten' zonder los te laten.

Het nachtkastje

Voor het slapen gaan lees ik. 

Altijd.

Zo lang als dat mijn ogen willen, nog niet eens het verstand dat het verhaal moet absorberen. Zodoende lees ik vaak de avond erop 1 tot 2 pagina's voor een 2e keer, want ik ben snel afgeleid. Is het niet door katten dan wel door wat er aan de andere kant van het horretje gebeurt en de eindeloze stroom van gedachten...

Het hebben van een digitale krant doet trouwens geen afbreuk aan de leesdrift die onlosmakelijk verbonden is met mijn waak- en slaapritme.

Als ik een boek uit heb verdwijnt het meestal naar een plank in de bibliotheek. Sommige blijven achter. Om een tijdje stof te vangen, te bezinken, bij de hand te hebben. Ik zweer bij het papier, E-book, Kindle of digitale top-kranten ten spijt, ik wil gewoon een ezelsoor kunnen leggen of er een mini-post-it op kunnen plakken zonder de stekkers in het contact te hoeven stoppen, te wachten tot de modem verbinding heeft en de ventilator te horen draaien die het oude bakbeest nu eenmaal produceert.

Stapeltje rechts is gelezen, stapel links verlangd mijn ogen te voelen langs de regels vol echte ouderwetse drukinkt. Ook een bijbel ontbreekt niet.

(Over de inhoud van het nachtkastje zal ik niet uitweiden...)

Wist u dat de inhoud van een boekenkast enorm veel zegt over de eigenaar ervan? Ergens blij dat ik dat niet leesbaar kan fotograferen. De keuze voor komende maanden is wel leesbaar gefotografeerd, wat zegt deze u?

De geul in

 De wegen in het noorden van de Aveyron zijn relatief goed te noemen. Er ligt in ieder geval asfalt. 's Winters wordt er meestal wel gestrooid of geschoven. Zo niet? Dan blijf je gewoon thuis. Ook in het donker rijden wordt vermeden gezien de wegen na zonsondergang leeg zijn, een zwart gat die maximaal 40 per uur haalbaar maakt. (Overdag met een droog wegdek is 90 ook best te doen, op de bochten na dan.)

Zo einde van het groeiseizoen moet er nog 1 keer gemaaid worden. Onderweg naar de rommel-inventarisatie bij Mammalou proberen we de nog niet bereden weggetjes en paden en moet ik stoppen bij iedere ruine die Lief spot. Onbekende gebouwen die verlaten lijken resulteren ook in een opdracht tot het gebruik van het ho-ijzer en open hekken die de toegang tot een tunnel in een berg markeren zijn nog een stuk aantrekkelijker voor bunkeraar Marc.

(Bunkeren en bunkeraar zijn komt van zijn vele tochten langs en in de bunker-complexen van de Maginot. Ook ik ben besmet. Alles dat riekt naar ondergronds vind ik lekker ruiken, heeft aantrekkingskracht en maakt een enorm gevoel van sentiment in me los; de eerste maanden met Marc die me van hot naar her sleepte om te onderzoeken of ik hem wel hebben kon met al die eigenaardige interesses. Grotten, (atoom)bunkers, verlaten gebouwen, kelders en ook de tunnels van de EDF een 18 km door de bergen heen.)

Met een afspraak in het vizier om werk te krijgen dat ons juist iets anders dan geld op kan leveren, rijden we langs een betonnen wand in een berg met een open ijzeren hek ervoor. Ho-ijzer! Keren en parkeren.

Vandaag mag ik rijden, want Lief heeft een zwaar hoofd. Ik besef me minder dan 1 seconde dat dat gras daar iets lager lijkt. Een kuil in het gras voor het hek? .... 

Te laat!

Een betonnen afwateringsgeul was mooi verstopt onder grassen en bloemen. Het rechter voorwiel heb ik er keurig in gemanoeuvreerd en kan geen cm meer draaien. Het linker achterwiel zweeft in de lucht, merde! Ik heb een afspraak ja... 

We staan op een smalle D-weg bij een afslag naar een 'lieu dit' en Marc zet er de pas in om hulp te halen. Vrijdag einde van de middag, dat zou wel eens mee kunnen vallen. Ik krijg wonderwel geen uitbrander of een verstoord gezicht. Juist een opgetogen glimlach dat er weer eens wat gebeurd in ons 'zo saaie leven'.

Ik loop hem uiteindelijk maar tegemoet. Lief raapt kastanjes en kan trots melden dat de boer ervoor naar huis komt, om met een trekkertje ons uit de geul te helpen. 

De aangename verschijning in vieze overall past bij de verschijning die Marc bij de blaffende honden verderop aantrof. De Rode is er in 20 seconden uit, langer heeft de reddingsactie niet hoeven duren. En niks een trekker, gewoon met zijn ukkie van een 4x4.

Geloof me, we wonen hier echt afgelegen en zijn de enigen niet. En als je elkaar dan nodig hebt, zijn de afstanden opeens te voet te doen en heeft iedereen een 4x4 of een traktor, zalig!

Ezeltje zoekje

's Ochtends ga ik, zoals u nu inmiddels wel weet, de ezel zoeken. Dat wordt voor hem steeds leuker, een geweldig spel. Zodra het voorspelbaar wordt, loopt hij een stukje verder of om, reageert niet als ik zijn naam roep, al staat hij nog geen 5 meter van me af, verscholen in de bosjes. Van mij mag hij. Een beetje karakter en initiatief vinden we ook wel leuk. Zolang hij ons 's ochtends niet staat te begluren vanuit de moestuin!

Het brengt me wel iedere dag ochtendgymnastiek en de honden worden degelijk uitgelaten, ik kom nog eens ergens.....

Het Beest! Een heel gelukkig beest. 

Kleine held. teddybeer en moedigste.

 Merlin is een gekke kat, hij die in de pies rolt, staat gewoon op een natte glibberrots in het stuwmeer. Balou doet wat pootje baden aan de kant, Castel zwemt de lange baan, op zoek naar die aalscholver.

U zei 'meekomen'???? Dacht ut niet!

NEE tegen Dumpen

Alpinegeiten

Over dumpen gesproken;

Er lijkt een subcultuur in de internetgeneratie te bestaan die op heel eigen wijze het relationele, soms liefdes-leven leert ontdekken. Deze korte film 'Noah', schetst hier een haarscherp beeld van. Eerlijk is eerlijk, ik vond het bijna schokkend, of heb ik het oog op de tijdsgeest verloren? Of dumpen hetzelfde is als ontvrienden weet ik niet. Dumpen mag van de spellingscontrole, maar ontvrienden is nog niet ter aanvulling in de spellingscontrole update-batch geplaatst.

Over dumpen gesproken;

Sarko is ons spreekwoordelijk geschonken, 'het ezeltje is gedumpt' doet de werkelijkheid meer eer aan. Wij waren er niet klaar voor. De omheining(en) ook niet. Maar a la, hij is helemaal ingeburgerd en draait zijn steentje bij door voor alsnog gewoon ezel te zijn.
Eerlijkheidshalve over dumpen;

Nou moet ik wel eerlijk zijn dat er een passage is op de piste, het bospad richting de bruggen en turbines, die we gekscherend omgedoopt hebben in schoonmoederdumpplek. Uiteraard zonder een specifieke schoonmoeder in gedachten te hebben, alle schoonmoeders dan maar. Alleen geiten zouden het op die helling wel redelijk tot goed doen, geen garanties!

Dromerig en rommelend tutter ik de zaterdag door en verwerk het 3e kwartaal aan administratie voor alle bedrijven en privé. Ook weer achter de kiezen, al het overbodige papierwerk gaat de schouw in. Jammer dat de stank van brandend papier de heerlijke rookgeur van eikenhout teniet doet. De combinatie met een nat geregend herfstbos is sprookjesachtig.

Ik hoor een auto, niet veel later blaft de hond. Bezoek. Van Marcel, de mensenvader van Sarko. Maar eerst zie ik een dier aan een koord. Een geit! Een schitterend mooi licht reebruin monter geitje met mooi gekrulde horentjes en mijn hart maakt een sprong om gelijk naar de bodem van een ravijn te storten. Dat geitje wordt ons ook weer 'gratis' aangeboden, cadeautje!! Nee, tegen het dumpen. Want wij zijn niet klaar voor geitjes. De omheining ook niet en van geiten weten we het zeker; die vreten nog meer dan alles en gaan graag daar waar jij ze niet hebben wilt. Maar zeg maar eens NEE tegen dieren, NEE tegen een dier dat beter gedumpt kan worden.

Goed, het lukte met Sarko. 

Dit 5 maanden jonge gehoornde dametje windt me om haar hoefjes, het prachtige staartje van dit Alpine geitje glanst in de herfstzon. Ik scheld van de merde in de putin en Marc roept al van verre met een brede grijns 'NON Marcel, non non non!!!' Die geit komt er niet in, of op. Ik zeg niets. Al moet het dier even bij Castel in het hok, ik start wel een opvang voor gedumpte dieren.

En ik heb het er al vaak met Sarko over gehad, om te crowdfunden om een maatje voor hem te regelen. Niet dat ezeltje het begrijpt, maar dat maakt me niet uit. De omheining voor hem is nog steeds onvoldoende, we zijn het rondje nog niet rond en het schrikdraadapparaat is gesneuveld na die blikseminslag van wat weken terug. Maar als dit zo doorgaat is een stichting voor zulke dumpdieren in deze regio nog geen eens zo'n slecht idee.

Sarko kijkt lief naar het geitje, dat zachtjes blaat en de ranke zwarte neus tegen die van de ezel houdt. Ik smelt en zeg tegelijk gedag, tegen Marcel die het geitje ook kreeg maar hem ook niet houden kan, en het geitje...

Nee tegen Dumpen was nog nooit zo moeilijk.

Wijnpers te koop

Pas na een jaar na aankoop van ons huis gevonden achterin de stal op de 1e etage, zo'n echte mooie bescheiden wijnpers. Helemaal compleet, geweldig ding. Maar een sta in de weg, hij moet weg. Je brengt zoiets niet naar een déchèterie en zeult het gevaarte ook niet naar een vide de grenier. Op Leboncoin zetten dan maar, het equivalent van Marktplaats in Frankrijk. Beetje hoog inzetten en rustig afwachten. 

Te koop; Wijnpers

hoogte 1.90

buitenmaten 1.05x1.10

diameter pers 0.73

speelbal van mezelf

En zo ben ik al snel een half uur verder en kijk ik nog steeds tegen een blank scherm aan. 

Bij gebrek aan pen en papier als ik in de regen naar de stal loop of dwars door het bos moet afdalen om het ezelkind te zoeken, de zinnen alweer vergeten, neer gedwarreld tussen stervend blad, de goede beeldspraak achter een doorn van een bosroos blijven hangen. Ach helaas, komt wel weer terug, als het relevant genoeg is, als het leuk genoeg is over te schrijven. Inspiratie te over, altijd wel iets...

Maar nee, dat komt dus niet terug. Na bijna 4 weken niet roken is het nog ernstiger gesteld met mijn concentratievermogen dan ervoor. Vandaar ook al die ongelukjes, de herrie, de stilte hier en hoe graag ik thuis wens te blijven, want hier kan ik eindeloos, zelf als een herfstblad, wat rond dwarrelen in de wind, me geen buil vallen aan het verlies van een Franse conversatie die ik niet meer volgen kan of mezelf wakker schudden omdat ik nog 10 kilometer kronkelwegen te gaan heb.

Half opgehangen was die ik een dag later nog altijd in de mand aantref, in het zwembad. (Dat klopt, want daar hangen de waslijnen.) Ik hoorde de ezel roepen, onderweg naar beneden waar het geluid zo ongeveer vandaan kwam, kom ik varkens tegen die ik nog geen goedemorgen gezegd heb. Ik hurk in oude kleer neer en aan beide zijden voel ik een modderige wroetneus die naar vochtige bosgrond ruikt, de wangen worden tegen mijn dijen aangelegd en ze laten zich spontaan op hun zij vallen, oogjes toe en de aai kan dubbel genoten en gedeeld worden. Echt aaibaar zijn varkens niet en zullen ze ook niet worden, al doen ze er wel vreselijk hun best voor.

Maar 'oh ja', ik was op zoek naar Sarko die 's ochtends niet meer bij de goot staat en kans loopt wortel en een uitgebreid goedemorgen mis te lopen. Fase 2 van het hek is dan wel af, maar dat wil niet zeggen dat avontuurlijke dieren genoegen nemen met 'tot aan die rots en niet verder'. Zeker hij niet. Ik leidde hem via de open kant van het terrein één keer naar huis over het stalpad. Precies aan de andere kant van het hek bij de stal, daar waar het gras nog groen is, de bramen en varens nog niet zijn weggevreten door roze biggen, daar tref ik hem iedere ochtend weer aan. Die omweg door het ontoegankelijke bos makkelijker trotserend dan ik, uiteraard. Zonder de nodige concentratie moet ik vaak 2 keer lopen, om zijn halster te halen, want ik krijg hem zonder echt niet weg van dat malse groene spul en jonge essen.

Multi-tasken kan ik even niet, dat was ik ook al zoveel jaren gewoon, net als dat roken. Foetsie, samen met mijn concentratievermogen. En ik kan weer niet anders dan het proberen los te laten. Normaal gaat me dat prima af, soms te makkelijk zelfs. Maar in dit geval valt het me erg zwaar. Dat blad draaiend aan de tak van de boom of reeds onderweg naar de bosgrond, gedragen door de wind, de onrust blijft.

Ik wist het al wel, maar nu komt het extra hard aan; die verslavingsgevoeligheid. Nu heeft Dick Swaab in zijn boek Wij zijn ons brein daar een flink hoofdstuk aan gewijd, ik heb het grondig doorgespit een paar maanden geleden. Ma deed een filosofie-workshop over de vrije wil, gebaseerd op dit boek. Sindsdien ligt de rug ervan me aan te kijken op het nachtkastje. 

Ik ben al heel gelukkig met het bewuste weten, vaak terwijl ik tijdens het koken nog eens een slokje bijschenk. Niet roken laat me ook neigen naar lekker eten, een suikerverslaving al reeds jong het hoofd geboden, het nagels bijten ook bedwongen. Al een eeuwigheid geleden heb ik een overeenkomst gesloten met mijn haat-liefde verhouding met betrekking tot eten en mijn lichaamsgewicht. 

Ik voel me een speelbal van mezelf, want zonder roken val ik terug in oude andere slechte gewoonten. Misschien dat dat de interne herrie verklaard en de stilte hier. Jezelf zo onder de loep krijgen kost een berg aan energie.

zaterdagochtend 01:27 5 oktober
Dat scherm is nu dan wel niet leeg en blanco meer, maar ook dat kostte wat meer dan voorzien.