Aubrac

Ik heb iets met de Aubrac, een regio gevormd door hooglanden met 2 miljoen jaar geleden voor het laatst vulkanische aktiviteit. Hooglanden als in alle hooglanden, + 1000 meter, winderig, 10 graden kouder als bij ons, weiden met de meest fantastische bloemen, lage struikachtige bomen, muurtjes, groene glooiende vlakten met hier en daar een boerderij of dorpje, langlaufpistes en een verre blik onder een dreigende wolkenbrij, continu in beweging. Stortbuien met gelijk daarna even een felle zonnestraal die het hier niets warmer maakt.
Het was weer een regenachtige sombere dag en om nou weer heel de dag binnen te werken en te zitten!? Nee, dus pak ik het kaartenboek en kijk wat er op een middag is aan te rijden. De spoeling van onontdekte plekken wordt dunner, maar ik spot een groot bosgebied ten oosten van ons, maar Marc schat gelijk in dat dat veels te ver is voor een middag. We zoeken als eerste stop Chaudes-Aigues uit, pakken getrouw de picknickspullen in de Blauwe en gaan op weg.
Dat dit bijzondere plaatjes oplevert is zeker, het licht is apart en wisselt vaak door de beweging in de lucht. We zien 2 vossen, 2 hertjes, veel paddestoelen en hier tegenover erg weinig mensen.
Natuurlijk stoppen we bij een gehucht dat enkel uit ruines bestaat, het verval kan mooi zijn, maar het blijft jammer. Een groot en prachtig plekje voor klussers die hun droom waar willen maken en een flinke spaarpot hebben.
In een verlaten vallei met enkel de karakteristieke Aubrac-koeien met velours vacht en mooie hoorns, spotten we een apart klein kasteeltje dat gerenoveerd lijkt. Twee perfect ronde torentjes met schuine platte lauzedaken. Twee enorme schuren, een ruine en een bron met een drinkbak van beton die begroeit is met waterplantjes. Het geurt er naar kamille en de grote krekels tjilpen zachtjes, maar komen wel boven de wind uit. We kijken in de schuren, meer stallen die in perfecte staat zijn, perfect gebouwd zijn, helemaal volgens de traditie. Ze staan er voor de eeuwigheid, zijn schoon en van de winter staan ze vol met het mooie vee dat nu mals gras en kruiden kan eten en de kalfjes zoogt. Maar och, dat kasteeltje! Natuurlijk is het dicht. Alleen een onderraampje op de eerste verdieping is stuk, maar hoe kom je daar. Ik druip af, maar Marc hoor ik lachen en die zwaait vanuit dat kleine raampje naar me. Hoe heeft hij dat nu weer voor elkaar gekregen? Toch via het kozijn eronder waar achter de tralies balken zijn geslagen tegen inbrekers. Laat dat nu juist het inbreken gemakkelijker maken.Het blauwe pijltje geeft het raam weer waar we door naar binnen klommen.
Lieve lezers, begrijp me niet verkeerd; Ik zie mezelf na eerdere keren falen toch in staat Marc achterna te kruipen, zo hoffelijk als hij kan zijn heeft hij het raam voor me geopend. Toch is het een linke muur om wandelschoenen in de open voegen te zetten, maar ja. Soms kruipt dat bloed waar het ....
Het 'casco' is gerenoveerd, echt heel mooi gedaan. Maar de rest is een geruineerd zooitje met losse houten bedstedes nog deels intact met de gordijntjes ervoor, schoolschriftjes verbeterd met rode pen uit 1962, een enorme stenen vensterbank met een mooie fles, een mand en weer een gordijntje erboven. De bramen groeien naar binnen, dat maakt het plaatje samen met stof en spinnenwebben compleet.
Op iedere verdieping is een enorme schouw waar we rechtop in kunnen staan, de achtertoren zijn kamertjes, we treffen twee houten wiegjes aan en een dorsmachine van hout op zolder. De balkenconstructie van het dak is weer indrukwekkend en de andere toren is het trappenhuis met uitgehakte brede treden; een kunststuk!
Uiteraard weer boven één van de schouwen een kruisje, verstild.
Ja, wij breken in, nee we breken niks, we verlenen ons toegang, bekijken alles, verplaatsen niets en bewonderen en voelen het pand. Marc knoopt een touw voor me om me veiliger eruit te krijgen als ik erin klom. Terwijl hij halverwege op de vensterbank buiten hangt, gooit hij het touw naar binnen en sluit het raam om het achter te laten zoals we het aantroffen.
Alleen natte voetsporen op de drempelstenen van de schuren verraden ons bezoekje, maar dat is over een half uurtje opgedroogd, 0,0 footprint dus.


Na deze lange stop vol ow's en ah's en "Hé, kijk hier eens!!" vervolgen we onze weg. Een beetje op vrij gevoel, want we hebben geen gedetailleerde kaarten van dit gebied. Het is al weer picknick tijd, dus zoeken we naar een afslag, een bospad of nog een ruine. Maar opeens zien we een rost die boven alles uitsteekt. Een soort Uluru of in het engels Ayers Rock, de rode enorme platte rotsformatie die heilig is voor de aboriginals. Dit exemplaar is veel kleiner, niet rood, maar vraagt ons wel even te komen kijken. Daar maak ik panorama foto's en we genieten van het wijdse zicht. We worden alleen weggeblazen door de wind en de kou, dus ook dit is niet echt geschikt om rustig even te eten.

We komen langs een picknickbankje in de bocht van een weg met een breed bospad ernaast. Daar wil ik in, terwijl de zon zich steeds vaker laat zien. Het is al rond 7 uur, dus veel zullen we er niet meer van merken. Het blijkt geen bospad te zijn, maar langlaufpistes en we volgen de zwarte van 10 km de berg op, passeren de stoeltjeslift en zien een vos wegschieten met een volmaakt witte punt aan zijn pluimstaart. Toch kunnen we de zwarte route niet verder volgen, het mondt uit op een hekwerk, met aan de andere kant een ruiterpad, dus besluiten we op deze plek te eten, we staan precies oost-west, dus in de eerste en laatste zon van deze dag.
De bloemen hier zijn overweldigend.....
Deze twee hertjes zien we op de terugweg het langlaufgebied uit, ze zijn niet heel bang, maar fotograferen blijft moeilijk.

Ik moet wat grote stenen en een boomstam weghalen voordat Marc de Blauwe hierdoor kan sturen. Het werd inderdaad weer eens tijd om de auteur ook eens vast te leggen...

Het was een fijne dag uit. Op de terugweg zijn we op het hoogste punt getrakteerd op een zonnige avondhemel die ons vele en vele kilometers ver weg liet kijken, een feest als je weet dat we de zonsop- en ondergangen toch wel missen in de kloof die ons omringd.

Relaxed

Een eenvoudige dag waarin we werken, ontspannen, eten met P -een verrukkelijke coq au vin- en zo ons ding doen. Deze dagen zijn best zeldzaam, zo achteraf bezien.
Marc begint vroeg met het schuurdak, ik met het eten en wat huishouden. Ik ben wel in werkkleer en stand by voor m'n lief die om 10 uur 's ochtends al zwart ziet van het stof. De dag begint mooi met de zon, al net even te warm voor Marc, maar hij heeft zich een doel gesteld.
Ik vang lauzes op in de schuur voor op de stapel. Platte stenen vangen valt niet mee, maar we bezeren ons vandaag niet. Ook de inhoud van het laatste en grootste wespennest houdt zich koest. Ze zijn heel druk met het verstevigen en vergroten van hun perfecte bol die ze om een hangend touwtje hebben gemaakt. Dat loopt er dwars doorheen en is de ophanging voor het ingenieuze bouwsel.
Ik bewonder weer de oude dakconstructie, het blijft wonderlijk. Ik mag ook een stukje slopen, dus terwijl het huis gaat geuren, ben ik ook erg stoffig aan het worden.
Het is gezellig met P, hij bracht ook een verrassingspakket van mijn moeder mee; Nieuw naaigerei, een leuk filosofisch boek, tijdschriften, knie- elleboog- en enkelsteun stukken. Ideaal, want soms zijn onze gewrichten moe en overbelast. Een extra steuntje kan geen kwaad. En altijd een lieve kaart erbij.
Er glijdt weer een secadou-bewoner over het stenen trapje, die de aandacht van Pipo en Castel trekt. Maar er gebeuren geen ongelukken, de slang wordt getolereerd.
Eind van de middag ga ik me vast douchen, ik wil graag weer naar yoga.
Zodra ik in de auto stap begint het te spetteren en Marc is bijna klaar met toedekken en opruimen. Wat een mazzel. De regen worden zeer plaatselijke stortbuien met bijna zwarte wolkenpartijen. Bij P, aan de overkant van de rivier, is het gort en gort droog en is het gras geel in gezelschap van slaphangende beplanting.
Een paar dames zitten op het muurtje buiten het centrum te kletsen en ik sluit me aan. Ik wil graag een foto van het zaaltje waar we altijd yoga hebben, het uitzicht is beperkt maar prachtig en rustgevend. Dat vind iedereen zomaar goed en leuk. De foto's met dames -en één heer- zijn minder mooi als dit lege beeld...
Op de terugweg zie ik twee jonge wilde zwijntjes plots voor de auto uit rennen. Het moeten de inmiddels bijna volwassen zwijntjes zijn die we vorige herfst zagen, toen nog met de bekende streepjes op de ruggen en zo vlug als water. Ik schold ze toen, in verrukking dat we ze zagen, nog uit voor "oww! wat leuk, aardvarkentjes".
Nu zijn het zwijntjes. Al rijdend, grijp ik de camera tas, frummel het toestel uit de hoes, zet hem aan en probeer ze scherp op de foto te krijgen. Dat lukt natuurlijk niet en zeker niet door het sepia-filter dat nog aan stond. Maar ze leven nog en zijn flink aan de wandel gezien we ze alleen maar een keer zagen helemaal achterin de gorges.
Thuis is het gemoedelijk en relaxed, marc is goed stuk van de volle zware werkdag en ik heb eindelijk Photoshop CS5 Extended om 3D objecten te texturen. Nu nog studeren op hoe dat allemaal nou precies moet....
Maar ik ben ook moe, morgen weer een dag.

Vissen

Op de markt viel de regen weer erger dan mals uit een diep donkere hemel. Zo donker dat straatverlichting aanfloepte en geen paraplu hielp ter voorkoming van natte kleer. De luifels over de stoepranden heen hadden allemaal nut ondanks dat de zon ver te zoeken was, want iedereen moest op tijd zien te schuilen. Watervallen in de geulen van de straat en plassen waar mijn pumps, jawel!!, te laag voor waren. Ze zijn te ondiep voor de forel, dus die blijven achterop de pick-up in hun tank. Het is absoluut niet koud en toch ben ik te koud gekleed. Ik schuil bij de knoflook man die me het verschil in uitspraak probeert uit te leggen tussen kampioen en paddestoel te weten champion en champignon. De man articuleert niet echt goed, dus hebben we pen en papier nodig dat hij aan de kaas-dame vraagt die met haar armen over elkaar lachend staat toe te kijken in haar kaas-caravan. Nog meer vrolijkheid als blijkt dat een yoga-dame die ik ken haar man eens kan laten zien wie die hollandse nu toch is, waar ze het wel eens over heeft. Dus veel vrolijkheid in het sombere natte weer. De verse appelbeignet gaat er als ontbijt altijd goed in en de olijven- en wijnkoopman is weer allervriendelijkst. Toch haast ik me na deze boodschappen naar huis.

's Middags wil ik even een rustig wandelingetje maken naar de rivier, camera mee, je weet nooit of juist in dit natte weer de foto's ontzettend mooi uitkomen. Castel kan ik niet thuis laten en ook Marc wil mee. Beneden is het adembenemend, de stilte, het volle meer dat als een heldere spiegel als perfect reflecteerd. Castel gaat draven, ontdekt een ree en is even weg. Marc ziet zijn kans schoon om een nepvisje uit te gooien om een grote te vangen. Ik ga er op mijn hurken bijzitten, op één van de grove donkere lavarotsen. Na een paar keer uitgooien heeft hij beet, een zilveren grote goed geproportioneerde vis van zo'n 50 cm met een enorme bek met een rij kleine scherpe tandjes, grote ogen, donkergrijze gladde rug en zilveren buik. Nog nooit gezien, maar ja, wat voor zoetwatervissen zie ik nou?? Op mijn bord af en toe een forelletje... Snel ren ik door de hoge oeverbeplanting om het net te halen, het vismesje en de handdoek. Maar m'n lief wil op de rand van de rots die boven het water hangt de vis van de haak ontdoen om hem dan met blote handen vast te houden zodat ik hem uit zijn lijden kan verlossen. Want vis = eten! De triompf is van korte duur, want een levende grote vis kan je niet met blote handen vasthouden, die vis is ook niet gek. Dus vis is gevlogen, nee, gezwommen en Marc probeert het opnieuw. Hij werpt een keer onzuiver en de lijn gaat via een hoge eik aan de waterkant een struikachtig boompje in waar net nepvisje hoog boven de oever blijft bungelen. Dus glibber, klim en ploeter ik die lage bemoste boom in op kaplaarzen. Die pumps heb ik vervangen natuurlijk. Het visje snijdt hij van de lijn die hij zo makkelijk binnen kan halen en nog even doet hij een poging de toch zichtbare aanwezige vis te vangen... Zonder resultaat en dan krijg ik het hengeltje in handen. Ik presteer het om tijdens twee worpen twee keer de haak-met-neon-nepvis vast te slaan. Eerste keer in de oeverplanten en de tweëede keer, frustrerend genoeg, met de lijn op zo'n dode boom die in het water staat en drie meter boven het oppervlak uitsteekt. De haak zit nu natuurlijk ook vast tussen de stenen op de bodem. Dat heb ik weer! En m'n lief met z'n vis... Castel proberen we uit het water te houden, maar het enthousiasme voor het water is te groot. Op zulke magische momenten, dat we daar zo samen alleen bij het grote water zijn, is ieder geluid er eigenlijk één teveel. Tijdens dit prachtige puur natuur stilte moment horen we het gezoem al aankomen aan de overkant. Een enorme machine met maaibalk die de bermen aan het maaien is. Langs een weg waar dagelijks twee tot drie auto's rijden, personeelsleden van de EDF. Waanzin, enorm storend en een uur lang, want het galmt zo lekker in de gorges. Geirriteerd met de lijn nog op die boom in het water taaien we af terug naar huis. Marc stuurt me via de terrassen naar huis om toch even mijn rustige wandeling te beleven. Ik heb alleen een tete-a-tete met een enorme grijze tijgernaaktslak.... Vissen mogen van mij de boom in.

Voedingsles

Soms kom je tijdens de juist zo gewone dagelijkse bezigheden op goede ideëen. Tijdens die zo oer-hollandse avondboterham met frans beleg en een frans glas houdbare melk groeide er het volgende;

"Dag lieve kind, was het leuk op school?"
"Jaaaa, computerles was moeilijk en rekenen viel ook niet mee. Ik had een zeven en een half voor m'n spreekbeurt en volgend jaar krijgen we al voedingsles!"
"Voedingsles?"
De achtjarige knikt enthousiast.
"Wat mag dat dan wel zijn? Zijn de boterhammen niet goed die ik je meegeef? Of mag dat mini-marsje nu ook al niet meer?"
"Jawel hoor, niks mis mee, al worden het er twee. Met voedingsles gaan we leren waar de melk vandaan komt, ennuh... hoe een tomatenplant eruit ziet, en wat je met eieren en aardappels kan doen."
"Maar schat, dat weet je toch allemaal al? Die eiersalade van yohma bijvoorbeeld, of de frietjes op woensdagavond en in het jeugdjournaal was er pas toch iets over koeien die wittere melk gaven? Daar hoeven ze toch geen andere lessen voor te schrappen?"
"En we gaan ook op excursie, daar krijgen we morgen een brief voor jou over mee naar huis."
"Toe maar, ook dat nog! Gaan jullie dan met z'n allen naar de supermarkt ofzo?"
"Neehee mam, we gaan naar één van die varkensflats en naar zo'n bedrijf dat aanbiedingvlees maakt. En naar de grootste kassen van Nederland en naar boeren en boerinnen en de juf wilde het niet allemaal al vertellen, maar we gaan ook zien hoe ze dat doen met kippenvleugeltjes, je weet wel, die voor op de BBQ. Wanneer gaan we weer BBQ-en?"
"Dat weet ik nog niet hoor, maar ik ga de juf morgen wel even twitteren, want ik wil niet dat je vieze kleren krijgt als jullie naar een boederij gaan. Weet je nog vorig jaar met die kippenpoep aan je mooie schoenen? Is zwemles en Walibi niet genoeg?"
"Maar maham, ze zegt ook dat we dan tenminste leren weten wat we eten en waar het vandaan komt enzo. Over bewustzijn of zoiets. Want die mayo op de friet kan jij ook heel makkelijk zelf maken hoor en ze zei ook dat voorgesneden groente leeg zijn. Van vitamienen enzo, of zoiets dan hè. En dat daar ook enge beestjes in zitten die mensen dood maken. Dat wil ik niet hoor en niemand in de klas trouwens."
"Hier schat, drink je cola maar lekker op en je koek ligt al klaar bij de TV, die serie begint zo die je zo leuk vind. Gaat mama even snel op en neer naar de winkel voor een makkelijke hap strakjes, want mama is moe en heeft geen zin om in de keuken te staan."

Ik ben benieuwd hoe een fransman reageert als je hem in een flinke nederlandse supermarkt neerzet. Dat ze verontwaardigd zullen zijn over een aantal dingen weten we zeker. Met name de extra verpakkingsmiddelen die ze in Nederland gebruiken is gigantisch vergeleken met hier op het platteland. Dat laatste is een belangrijke aanvulling!
Ik heb eens kipfilet voor op brood gekocht, iets anders dan de goedkope ham, dito salami en brie. Misnoegd peuter ik aan het verkeerde hoekje-met-pijltje om het pakje open te krijgen. (Log over de verpakkings-mafia is in de maak tussen de oren.) Er zijn best veel soorten ham in Frankrijk, van de soorten kaas natuurlijk niet te spreken. Maar de schappen worden toch nog het meest gevuld door het kwaliteitsverschil dat voor iedere beurs wordt aangeboden.
In Nederland staan me de open vitrines goed bij met zoveel soorten broodbeleg (We zijn geen "Aardappeleters", we zijn brood-eters.); van zure zult (jakkes) tot gebraden gehakt in drie smaken, 5 verschillende soorten salami en cervelaatworst, hammetjes natuurlijk, worst met gezichtjes erin of de afbeelding van een bekend tekenfilmfiguur, bakjes met filet americain (dat mis ik hier!! en nee, ik wil niet weten hoe het gemaakt wordt!) fricandeau in dunne plakjes en ik vergeet nu meer dan de helft. Maar ik heb dan ook al geen jaren een super in NL van binnen gezien. Ook bij de kaas is het van hetzelfde. Niet de soorten kaas, maar de smaakjes die er aan die kazen gegeven wordt en alles, ja toch echt alles per ons (niet ons maar 102 gram) verpakt in flinterdunne plakjes omwikkeld in cellofaan op een schaaltje van niet zulk bio-materiaal als dat je misschien logisch zou vinden, dit ter compensatie van het cellofaan. De vleesafdeling verkoopt niet ieder onderdeel van het beest, geen agneau, zelden lam of schaap, kalf is een luxe en het meeste ziet er wel heel erg gelikt uit. Maar hetzelfde in een ander jasje, snel klaar, bakje kruidenboter erbij of kant en klaar gemarineerd. Natuurlijk de vleesvervangers -de term stel ik even niet ter discussie- en het bio vlees, maar das een klein schapje en wordt makkelijk over het hoofd gezien, niet alleen door de prijsjes die erop zitten. Geen hele tong, niertjes, hart, maagjes, lever, halve koppen, vlees met vetrandjes of het vel met hier en daar nog een varkenshaar. (En ik gruw er net zo van als vele andere, maar je ziet wat je koopt en het kost tijd en aandacht, bewust met je eten bezig zijn, voor er iets ehm.. smakelijks op tafel staat.)
Door naar de groente en het fruit. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is te krijgen. Caramba! Zelfs carambola en litchi's tijdens de zomer of haricot verts uit Afrika om dan vers citroengras te kopen uit Thailand met een mooie mango uit Zuid Amerika. Spercieboontjes uit Holland gaan voor een appel zonder ei per kilo de deur uit, maar de voorgesneden, gewassen en geknakte sperciebonenschappen in de koeling zijn hoe genaamd leeg... Dat je zelf ook je eigen boontjes kunt doppen of je wortels kunt raspen weet iedereen wel, maar dat duurt zo lang. En anders moet die keukenmachine uit de kast, das lastig want de vaatwasser maakt die niet goed schoon en dat programma begint al om half 8. Dus dat zakje peen met uien zo kant en klaar komt vandaag beter uit als los gekocht voor nog geen 50 cent. En morgen trouwens ook.

Ergens ben ik heel blij dat dit er hier gewoon niet is. Met geduld sta ik wortels te schrappen en te raspen, ontpit ik kersen stuk voor stuk en was ik spinazieblad voor spinazieblad met de hand af. Het moet echt gezegd en benadrukt, ons eten smaakt veel beter en het gebrek aan exotische varieteit is geen ramp voor onze ingewanden. De mayonaise is ontzettend lekker en kost me 3 minuten in de week voor een volle pot. Groenten en fruit is vrij saai om te kopen, je hebt namelijk appels, appels en appels en geen passievruchten, stervrucht, ananas. Voorgesneden groenten kun je helemaal wel vergeten. Vlees is vlees en niet teveel fratsen van te voren. (even de traiteur niet meegerekend) Kaas laat je afsnijden met een ijzerdraadje. Werkende fransen eten vaak ook 's avonds warm en anders maken ze er in het weekend tijd voor vrij. Iets wat al geprepareerd is moeten ze gewoon niet. Dus is het niet te krijgen. Gelukkig doen ze wel mee aan het toeristenseizoen en liggen er sinds kort weer BBQ-pakketten klaar en gemarineerde kippenpoten, verpakt in een fout bakje met cellofaan en een hoekje-met-pijltje dat je met geen mogelijkheid los kunt trekken en je naar de keuken stuurt voor een scherp mes of schaar. Lekker snel klaar en je lijf maar moe zijn, want het moet allemaal snel verteerd om door te gaan naar het volgende.
De kinderen die hier opgroeien en niet beter weten, weten al veel meer dan nederlandse kinderen. Ik durf nu even te generaliseren. Voedingsles, zo een paar uur per week zou geweldig zijn. Maar ja, kom ik nu mee als kinderloze in Frankrijk....
Pffff ik buik even uit, ook van de bruine avondboterham, zonder GTST, maar met een vogelkoor en de laatste regendruppels van vandaag.

Moezzelen

Een onbewerkt filmpje van ons dagelijkse 'Moezzelen'; Een rondje moestuin, deze keer in de ochtend, gefilmd vanaf een vast punt, tussen de rabarberbanden.

Update

Hollandse ergernissen over het franse leven: Het is weer boodschappen(maandag) en met alle kratten, grof vuil en boodschappentassen aangevuld met een koelbox vol met koude elementen, vertrek ik rond 9:15 richting de stad. Marc mag eens niet mee, niet omdat ik een afspraak heb met mijn vriendje -dit met knipoog-, maar omdat hij alles dat ik in het karretje deponeer ter discussie stelt. Deze vrouw zorgt voor de boodschappen, de man zorgt voor de middelen om boodschappen mee te doen en beide voelen we ons prettig bij deze rolverdeling, hoe ouderwets dit ook mag klinken. Omdat de super tussen de middag open is, ga ik eerst naar de Doe-het-alles-maar-zelf-winkel en het postkantoor. Ik twijfel of de eerst genoemde wel open is op maandagochtend. Het bordje op het hek zegt het zelf; Zondag gesloten en de maandagochtenden in juli en augustus. Toch sta ik voor een gesloten hek een maandagochtend in juNi om 10 uur. Dan maar naar het postkantoor. Ook daar hangt een openingstijdenkaart; maandag tot en met vrijdagochtend geopend van 8;45 tot 12 uur. Maar de rolijzeren hekken zijn omlaag en ook het postkantoor is potdicht. Zucht! Is dit typisch frans of niet? Dan maar naar de super om eerst te tanken en daarna de klus weer aan te gaan van het boodschappen doen en proberen niets te vergeten. Het tanken wordt een belevenis want mijn verbleekte rode beest van een auto wil flirten met een beauty van een bosgroene Lotus -met nederlands kenteken- die volgetankt wordt door een voor mij knappe vijftiger die duidelijk contact met me staat te zoeken.... Ben ik preuts of een angsthaas dat ik de LaRo volgas geef en wegstuif om balend een parkeerplek te zoeken bij de ingang van de super? Marc lacht me uit en toe, deze situatie kent hij goed, alleen heeft hij meer lef dan de eigenaar van de beauty!

Dankbetuiging Met het hoofd op stand 'frivool' ga ik zondag met een prachtig stuk drijfhout richting Nadine om advies te vragen over hoe ik dit stuk hout om kan toveren in een kunststukje. Zij renoveert oude meubels en weet als geen ander de beste technieken om hout en textiel mooi te combineren. Ik leeg even de brievenbus en een franse enveloppe maak ik direct open. Het is een kaart met foto van de omgekomen jongen, een dankbetuiging van de familie voor ons medeleven en condoleances. De franse taal maakt meer indruk dan het nederlands! Een foto van hem erbij geeft me de rillingen. Frivool kan ik altijd nog zijn en met hem en zijn familie in gedachten rijd ik door naar haar en krijg m'n advies. De kaart bewaren we, de nagedachtenis blijft leven. We zijn blij met deze kaart, het zegt ons dat het goed was wat ik deed om het een plekje te kunnen geven in ons leven in een zeer kleine gemeenschap.

Vliegenseizoen Juni = Vliegentijd. Iedere week vervang ik de drie vliegenstrippen in huis. Ik was na het eten direkt af. Ik zuig wat vaker de woonkamer en dweil eens grondig. We houden ramen en deuren gesloten en de twee vliegenmeppers draaien overuren. Maar ook buiten is het een gezoem van jewelste. Of de terrassen nu kippen- en kattenstront vrij zijn of niet. Of de zon schijnt of het is bewolkt. het maakt de vliegen niet uit. Ze landen waar het ze uitkomt en sommige lijken te steken, maar ze steken niet. Irritant zijn ze, met hun gezoem en gekriebel. Met de schijnbewegingen alsof ze in je neus en je oren willen landen of alleen daar verkenningsvluchten houden. Tijdens deze 4e keer juni die we hier meemaken weten we het nu wel; juni is vliegenmaand. Net als oktober/november wanneer ze een droog en rustig onderkomen zoeken voor de winter en velen van hen hun toevlucht in gebouwen vinden. Het enige dat we kunnen doen, doen we al. Marc denkt tijdens het maken van het hek op het achterterras tegen de kippen daar, dat hij geplaagd wordt door deze onschuldige zoemers. Niets is minder waar; het zijn wat dazen die honger hebben. Na het eten verschijnen de wit uitgeslagen bultjes op zijn enkels en kuiten. Tien keer wordt hij genuttigd en dient als voortreffelijk maaltje. Ben ik even blij dat ik stond te koken, een shirt met lange mouwen draag en een lange broek!


Ik zie, ik zie, wat zij niet zien De bermen langs het asfalt dat vorig jaar gelegd is (leg je dat??) is deels weer begroeit. Elke keer dat ik erlangs rij verbaas ik mij over de kleurenpracht. Er is dus hoop tussen het harde grijze gemaakte spul dat strak door een prachtige gorges loopt. (loopt dit?) En elke keer dat ik mijn vieze diesel eroverheen jaag heb ik geen camera bij me om de kleurenpracht vast te leggen. Ik ben ook niet creatief met kleurpotloden, dus ontstaat er behoefte er toch eens heen te wandelen, zo ver is het nu ook weer niet. Maandagmiddag is er een 'leeg' moment. De dreigende bewolking wordt door de wind door de kloof gejaagd en voorspelt niets goeds, maar het zonnetje geeft hoop en maakt het warm benauwt als hij door de wolken het asfalt verhit. Castel zeg ik te blijven waar ze is, maar voorbij de 3e bocht in het pad loopt ze toch met vragende hondeogen een 40 meter achter me. Vooruit dan maar. Het is een echt vlindermoment. Op de blauwe bloemetjes zit er op iedere bloem één. het fladdert maar raak en ze zijn ontelbaar!
Marc heeft besloten toch maar met me mee te gaan, maar ik ben al 800 meter verder. Dus kan hij me inhalen met het gebruikelijke marstempo dat hij tijdens het wandelen gebruikt. Castel is heel blij dat we met z'n drieën 'uit' zijn. We komen een jong gezin tegen, papa vraagt aan de kleuter of Castel soms een sanglier (wild zwijn) is? "Ja" zegt de dreumes.
Net nadat we elkaar in tegenovergstelde richting gepasseerd zijn zie ik een joekel van een slang langs het pad in het hoge gras. Een mooie dikke muisgrijze slang met zwarte vlekken ligt daar roerloos in de hoop dat al die grote wezens hem niet zien. Marc, Castel en het gezin zijn de slang al gepasseerd. Maar ik zie hem wel. Het dier is alleen niet gecharmeerd van wezens die hem aandacht schenken, camera of niet. Het beest glijdt snel verder de struiken in, helaas. Het was een mooi plaatje geweest. Ik zie continu dingen die een ander niet ziet, bloemen, planten, insecten of de smaragdhagedis. Voor Marc irritant als ik langzaam loop en steeds stop om te fotograferen. Maar ik heb eindelijk een doel met alle foto's; m'n website: https://sites.google.com/a/opennaarfrankrijk.com/photographie-nature-aveyronnais/ Die ik nu ook aanvul met insecten en misschien ooit dieren. Maar die laatsten zijn zo moeilijk te fotograferen en ik doe dit voor mijn plezier. Het contrast asfalt-begroeiing is prachtig! De heide die bloeit, de tijm die geurt, de eenvoudige zuring met de vlammende kleuren, het blauw van de bloemen, het geel, het groen, de witte bloempjes van grassen en de schermbloemen van het duizendblad. Ook mijn camera kan het niet vastleggen zoals mijn ogen het waarnemen.
Klusjes die de dag vullen Rookbak schoonmaken = 1 uur Kot herinrichten en schoonmaken = 2 uur Terrein opruimen van rondzwervende troep = 2 uur Zoeken naar vernis = 1 uur Vuurwantsen verwijderen = 1 uur per dag Vliegenbestrijding = 1 uur per dag Zaden uitzoeken = 30 minuten Administratie = 30 minuten Virtuele werelden Klantenservice = 1 tot 2 uur per dag

En dit alles hoort er gewoon bij, maar maakt wel dat we ons afvragen waar de dagen blijven. Toch maar gaanlobbyen voor 48 uur per etmaal.....

Op verzoek

Ja, deze log is op verzoek. Ik kreeg een belletje met de vraag of hier alles wel goed was. "Alleen een verhaaltje over de schuur en wat foto's van bloemen. Maar hoe gaat het nu echt daar?"
Ja gut, dat krijg je dan als er heel veel kleine nauwelijks noemenswaardige dingen voorvallen waar ik geen uitdaging in zie om een goede log over te schrijven. Of het is gewoon te veel om nog aan te beginnen en door de drukte met al die kleine klusjes kom ik er niet aan toe om over de gewone dagelijkse muizenissen mooie logs te schrijven die leuk leesbaar zijn.
Ik denk dan tegen twaalf uur 's nachts; "Laat maar, niet zo belangrijk om ervoor een half uur later naar bed te gaan."
In onderstaande 'Update' dus de muizenissen. "Ik wil er wel tien!" gaat over de eeuwige strijd met katten die elkaar niet allemaal goed gezind zijn in gezelschap van wat altijd hongerige kippen. De log daaronder publiceer ik misschien niet. Als ik dit wel doe is dit een log voor mijzelf en verder voor vrouwelijke generatiegenoten en of mensen die op Mars geboren zijn en meer van Venus-wezens willen begrijpen.
Zo vliegt mijn middag om en ben ik waarschijnlijk te laat bij het postkantoor voor het verzenden van een pakketje, maar op tijd voor yoga.