Cubieke Tien

10-10-'10
Martine werd Tien
Tien was ook vaak Tientje
Tien schreef 10elien
Of Mar10e
Een tientje blijft 10
10 werd persoonlijk
Hield het op 10
10

Deze data komen maar 12 keer per eeuw voor. Het is nu 10 oktober 2010, volgend jaar één etmaal 11 november 2011. Dan mag nummer 12 deze eeuw afmaken.
Dit etmaal dat net begonnen is, komende 24 uren zijn dus een beetje speciaal voor mij. Deze datum is er maar één keer per eeuw, een Tien-dag....
We hebben al wat dingen verzonnen; 10 ezelhekpalen zetten op een heel steile helling tussen al het groen dat maar prikken en schrammen kan, 10 kilometer gaan wandelen of 10 keer terug naar bed samen om de zondagochtend 10 keer te kunnen genieten....
Laat ik eerst maar eens gaan slapen.

(geen 10 uur, dat haal ik niet meer)

Cros weer!

Het kan zijn dat Cros nog een speciale band heeft met het aanrecht, met name de spoelbak. Cros was 4 weken en kwam uitgehongerd, uitgedroogd, stinkend en onder de teken en vlooien bij ons na een bezoekje aan de 'buren'.
Terwijl Marc een konijnenhok inricht als veilige rustige leefplek voor deze hummel, laat ik de spoelbak half vol lopen met hand warm water en ecologisch afwasmiddel. Ik houd het ukkie vast aan z'n nekvel en doop het beestje onder tot z'n nek en kam het hele vachtje uit, wat niet makkelijk is bij zo'n klein beestje. Het protesteert niet, heeft Cros nooit gedaan bij behandelingen of verzorging. Wel als hij een stoeipartij dreigt te verliezen of een bepaalde ruimte niet in mag.
Cros heeft een passie voor water, met name als het stroomt. Als we met een tuinslang in de weer zijn, ligt hij het stroompje op te wachten en valt het aan zodra het in zijn buurt komt.
Cros mag natuurlijk niet op het aanrecht, maar dat zal hem een zorg zijn, wat niet weet wat niet deert. Laat hij nou in de spoelbak springen waar ik net aardappels in heb afgespoeld, zich behaaglijk wassen en dan gaan liggen pitten met zijn kop op de rand terwijl ik groente sta te snijden met m'n rug naar hem toe.
Cros is raar, Cros is echt niet normaal kat. Cros is gewoon anders dan welke kat die we ooit meegemaakt hebben. We trekken hem voor, maar dat is niet aan hem besteed, het interesseert hem gewoon niet. Het levert veel plezier, lachsalvo's en mooie plaatjes op.

DMCA

Als je veel op internet doet, of grafisch werk met plaatjes, foto's en dergelijke, moet je tegenwoordig goed op je tellen passen.
Wij hebben na 3,5 jaar SecondLife (2e leven) daar erg veel ervaring mee op gedaan. Intellectueel eigendom kan makkelijk gestolen worden. Creaties die je op internet deelt door ze op internet beschikbaar te maken is intellectueel eigendom. Of het nu een gedicht is, een verhaal, tekst op een weblog, een foto, maakt niet uit. Copyright zet je er op of niet, het is en blijft je eigendom. Wat wij maken in die bizarre wereld van bits&bites zijn net zo goed creaties, intellectueel eigendom wat we verkopen met digitale dollars, die omgezet kunnen worden naar echte dollars. We hebben onze verkoopvoorwaarden, die als formulier in iedere verpakking worden meegeleverd. Dat noemen ze een TOS, Terms of Service.
De laatste jaren hard nodig, business in die wereld is geen kattenpis meer. Er gaat gemiddeld zo'n 1.166.000 amerikaanse dollars per 24 uur om in dit 'spelletje', dus het koppie erbij houden is geen overbodige luxe. Onze klantenkring is groot, ook hun loyaliteit. Er wordt daarnaast ook gejat, gekopieert, nagemaakt, valsgespeeld, net als in het echte leven. Het "I'll sue you!!" is een veelgebruikte zin tegenwoordig.
Wij krijgen regelmatig tips van mensen die zien dat onze spullen worden doorverkocht, een schending op ons copyright. Om dit ongedaan te maken moeten we dan een Digital Millennium Copyright Act (DMCA) naar LindenLab sturen. Het bedrijf dat SecondLife is en leidt. Zo'n DMCA is een formulier waarin je aantoont dat je copyright geschonden is, dat er diefstal is gepleegd, je voegt de bewijzen bij (wat niet eenvoudig is en ons een uur of wat kost) en faxt!! dit naar LindenLab in Seattle. Mailen kan blijkbaar niet, wat ons altijd heeft bevreemd, maar a la.

Ik schrik dan ook behoorlijk als ik een mail binnenkrijg met in grote letters in het onderwerp DMCA. Het blijkt van Blogger te komen. Blogger is heel accuraat met het in de gaten houden dat hun gebruikers zich aan de regels houden.
Een DMCA is een amerikaanse wet die zijn tentakels wereldwijd uit heeft staan. Een DMCA is niets anders als een kennisgeving dat je illigaal gebruik hebt gemaakt van andermans intellectueel eigendom.
Ik lees met het rood op de kaken de mail en klik de site aan waar ik blijkbaar een afbeelding van heb gebruikt waar copyright op zit. Ik ben me van geen schuld bewust en schrik natuurlijk dat ik zoets heb gedaan. Ik vergelijk mezelf met de mensen die in SecondLife andermans spullen copieren en te koop aanbieden, helen, hoe je het ook noemen wilt.
In dezelfde mail staat ook de link naar mijn blogbericht dat niet in de haak is. Ik klik het aan en kom uit op een bericht over een restaurant dat bekend staat om hun forel, maar geen forellen serveert. Inderdaad is één van de forellenplaatjes verdwenen en gemarkeerd met een klein rood kruisje. Marc staat inmiddels mee te lezen en te kijken, we schieten alletwee in de lach om zoiets lulligs. Een officiele DMCA indienen naar een particulier weblogje van weinig betekenis, zonder economische waarde (het spaart misschien 2 lezers een abonnement op een krant uit) met geen enkel belang mijnerzijds om de foto of het plaatje te gebruiken, misbruiken of er een winst op te maken.
Dit, terwijl onze spullen door hackers en andere slim maar toch zieke types op sites illigaal te downloaden worden aangeboden!! Daar kun je niets tegen doen, zulke slimme hackers krijgt een bedrijf dat over andermans intellectueel eigendom waakt, niet te pakken. Dit contrast dus, dat ik een kennisgeving en een waarschuwing krijg om zoiets onbenulligs, terwijl hackers die ons bestelen er lachend en vloekend mee wegkomen. (We zijn beiden op deze site, dit forum geweest en zien met eigen ogen hoe wij en collega's in SecondLife daar bestolen worden. Dat is ronduit cru, zonder bourgeois!)
De foto, of het plaatje, ik weet het eigenlijk niet eens meer, was vrij te downloaden, gevonden op google.image, waar mijn foto's ook op staan, ook vrij te downloaden. Datgeen wat ik upload naar het WorldWideWeb, deel ik. Als iemand een foto van me gebruikt, is dat niets anders dan een complimentje. Ik begrijp ook dat er geschaad kan worden. Maar ik weiger mee te gaan in deze gekte van het aantekenen van een particulier, die een dagboek bijhoudt op internet en dat opleukt met foto's en afbeeldingen.

Bedenk me opeens dat ik Het briefhoofd van de Franse regering op mijn weblog heb gecopieerd... Oops.

Kijkers

Het herfstweer hier is ronduit fantastisch te noemen, af en toe een flinke verkoelende wind, de zon is nog warm, net niet 'te', de nachten zijn fris en vochtig, waardoor de gorges gevuld met wolken wakker wordt en het gras bedauwd is. Een wandeling naar die eenheid is de moeite waard. Twee volmaakte paddestoelen die lieflijk samen opgroeien en ook door één naaktslak als huis en proviand gezien worden.

Ze zijn heel lekker, maar ik laat ze staan.
Aan de overkant hoor ik steeds een man roepen, het lijkt of hij om de minuut 'Jan' roept. Even knijp ik hem, misschien is het een jager die castel en of mij ziet lopen en niet goed thuis kan brengen wat er loopt. Jagers zijn ook mensen, en er gaat nogal eens wat mis. Ik loop niet in een felrode jas, zo vroeg wordt er nooit gejaagd. Castel heeft het er ook niet op, gelukkig staat de persoon aan de overkant van de rivier en al zou hij denken dat we wild zijn -dat zijn we ook wel een beetje af en toe- dan nog is de afstand te groot.

Gisteren zijn we oud hout gaan halen bij P, de auto gaat zowat door de assen en bij gebrek aan energie staat de auto nu nog op de oprit. Die ruimen we rustig leeg en ruimen nog meer rondslingerend hout op.
Ik maai voor de laatste keer rond het huis, kook een hapje en na de afwas naai ik een tunneltje in het schaduwdoek a 11 meter lang om er daarna een koord in te rijgen voor het bevestigen aan de nok van de zwembadoverkapping. Later blijkt dat het tunnelzoompje aan de verkeerde kant van het doek zit. Morgen maar weer opnieuw dan. En zo vergaat de tijd, verwelkt het alsof het een daglelie is...
's Avonds krijgen we telefoon van de huisoppas; er zijn kijkers geweest.
We kunnen onze oren niet geloven na meer dan 2,5 jaar, kijkers voor ons huis!!!!!
En één kijker is geen koper, maar wel een beweging in de trage stroperige afgekoelde huizenmarktsoep.
Dat is even niet te bevatten. Makelaar en oppas hebben expres niets laten horen voor de kijkers zouden komen om ons niet blij te maken met een dode mus. Kijkers waren serieus geinteresseerd, hebben in alle kasten en de koelkast willen kijken, maar hadden wel de intentie het huis te slopen en er een nieuw voor in de plaats te zetten, apart... Maar wij hadden dus wel Kijkers.....

Prikkels

De dagen jagen voort, net als de mannen uit het dorp die hier met honden en geweren het bospad onveilig maken, zo dat we niet gaan wandelen met Castel. Marc ontmoet een 85 jarige man op een stoel met op schoot het jachtgeweer. Hij wacht, maar een dorpsgenoot schiet het 65 kilo wegende zwijn. De ene dag is het aangenaam warm met een zwoele nacht. Dan steekt er een stormwind op, die de noten uit de boom waait en als mini-bommetjes de groenten torpederen. Minder herfstkleuren als voorgaande jaren, de droogte heeft veel blad al verdord dat nu door de wind van de bomen waait. De nachten zijn vochtig en na de stormdag volgt een regendag om daarna weer plaats te maken voor een heerlijke nazomerdag.
We schonen de entree op. Hier bedoelen we mee dat we de steile helling tussen onze oprit en het bospad gaan dunnen van jonge kleine en kromme bomen. Ze zijn ingegroeit met bramen die tot meters hoog rond de stam omhoog zijn gegroeit. Ik voel me een berggeit-met-bepakking en sjouw de heggeschaar omhoog. Langs het oude schapengazen hekje snoei ik alle bramen weg om misschien deze winter dit hekwerk een beetje te renoveren. Niet voor de ezels, daar zijn we nog niet aan toe, maar voor het aanzicht, dat we ons niet schuil houden achter een verwaarloosde boel. De acacia's die elkaar verdringen om het zonlicht te bereiken, scheuren snel uit als het van de lange dunnen boompjes worden en deze klus is eens goed voor heel veel jaren.
Het oranje vintage-wekkertje is binnen. Marc is er heel erg blij mee! En we lachen om het lieve kleine ding, wat een gekregen wekkertje al niet kan doen!
Voor het boodschappen doen drinken we een kopje koffie in de Bistro van 'le Patron'.

Ik blik tijdens deze pais & vree terug, zie om naar twee lastige maar prachtige jaren en er vallen me veel dingen op. Veel veranderingen in mij, m'n lief, onze relatie, hoe we in de wereld staan en ons erin bewegen. Onze levensvisie die heel zoetjes en geleidelijk veranderd, de natuur die in seizoenentaal spreekt en het ene jaar een overschot aan insecten laat zien om juist dit jaar weinig vliegen los te laten en de wespen die de hornaars moeten missen, zodat deze enorme insecten wat meer fruit moeten eten. We lachen meer, we zijn rustiger. We leggen ons iets sneller neer bij juist die zaken waar we te nietig voor zijn om ze te veranderen en zien de creativiteit groeien waarmee we daar mee om kunnen gaan.
"Jullie hebben de tijd om na te denken" hoor ik m'n mams nog zeggen. Dat is waar en mij een weldaad. Zo vluchtig moest ik door het leven in Nederland, geen tijd om het leven waar te nemen, geen tijd om me bewust te zijn van de dingen. Geen tijd om te leren zien waar mijn grenzen liggen, wat bij me past kwa werk, studie, hobbies en vrienden, uitgaan of die soap dagelijks volgen. Het doet me goed.
Daarom ga ik net na het eten met een boek het bos in en blijf daar twee en een half uur op het wat verwaarloosde Krasse Knarrenpad zitten. Op een open plekje waar de zon me warm straalt als een kacheltje, niet gefilterd door de bomen. Nog net onder de tamme kastanjes zie en hoor ik ze vallen, die stekelige gemene zacht uitziende ronde bollen, meesten nog groen die op de bosbodem openknappen en soms hun inhoud prijsgeven als roodbruine glanzend gladde nootvruchtjes; tamme kastanjes. Ik schil er een paar door mijn duimnagel in het mooie velletje te zetten en peuter ze schoon om daarna die pure smaak te proeven, het smaakt naar bos en zoetig. Slokje uit de beek moet ook kunnen na zoveel regen en de laatste vliegen, vlinders en een enkele bloem genieten met me mee. Tussen de letters in mijn boek door, bekijk ik zo'n lege stekelbol eens beter. Het lijken twee wijd opengesperde bekken van een egel zonder lijf met alle stekels op z'n kop. Een 2 koppig minimonster dat me terug laat denken aan vorige herfst, toen ik met de helft van mijn voet naast mijn slipper ga staan en dwars door de sok heen ontelbare huidkleurige stekels in mijn voet krijg. Dagen daarna probeert m'n lief nog met een koplampje en een pincet de stekeltjes uit mijn voet te krijgen, maar met het blote oog zijn ze in de huid niet te zien.
De muilen van deze minimonsters zijn niet bedekt met enge vieze tanden of een rode bloeddoorlopen tong, maar bekleed met een beige groenachtige vacht die zijdezacht aanvoelt en de kastanjes een tijdje heeft gestreeld, gepolijst, opgepoetst en heeft beschermt tegen regen en wind. De tegenstelling tussen binnen en buiten kan niet groter en het is een prachtgezicht.
Het wonderbaarlijke is dat ik onder tamme kastanjes zit en de stekelbollen met een flinke vaart, nog gevuld, op de bosbodem afkomen en met een flinke plof van alles op zich spietsen, maar mij netjes mishouden. Een onzichtbare paraplu lijkt me te beschermen tegen deze genadeloze projectielen, ik moet er niet aan denken er één met die vaart op mijn hoofd te krijgen.
Ik strek me uit op het paadje en doe een dutje; nazomeren op m'n eigen bospaadje tussen mos en klimop die de bosbodem bedekt met het geruis van het beekje met haar watervallen op de achtergrond en de vogels.... Ik heb niet alleen de tijd om na te denken, ik heb de tijd om te leven. Ook al heb ik geen cent te makken en kopen we kleding bij Emmaus, ook al werken we achter een PC in een virtuele nepwereld en zien we geen euro terug van al die moeite en zijn we liever buiten bezig. Een mens heeft toch niet zoveel nodig en tijdens mijn dutje voel ik de bevestiging hiervan nog eens extra tot me doordringen, via de zon, de heerlijke herfstgeur van een loofbos, de vogels en het water, de aarde onder mijn uitgestrekte lijf, mijn voeten steunend op een met mos overdekte gevallen boompje.

Prikkels, zintuiglijke prikkels, die van alles met je doen, waar we meestal geen tijd voor hebben, geen aandacht aan schenken om ze als een stemmetje vanuit je hart te horen. Ze worden gemaakt, gestuurd en aangewakkerd door de wereld om ons heen. Ik werd er knettergek van; verkeersgeluiden, verlichte gebouwen, industrie en stank, het compacte en het asfalt, de TV met haar schreeuwerigheid, de dreiging, de domme lol, het moeten van zoveel dingen die we allemaal maar als vanzelfsprekend zien, werken en meer dan veel meer.
Ik heb het wel gezien en iets in mij heeft altijd gezegd daaruit weg te zullen gaan, zo lang als dat ik het nodig heb.
Hier lig ik dan op m'n gemaakte paadje, twee voet breed met hindernissen omdat dat niet anders kon op dit terrein. We hebben zo ontzettend veel gedaan dat het onherkenbaar lijkt op de oude foto's van toen we het hier te koop aantroffen. Het is leefbaar, bewoond en toch zo natuurlijk gebleven.

Er is veel veranderd, tussen het typische van de M&M eenheid tot de grootste verschillen, het mag bestaan en dat doet ons meer als dat we hadden kunnen bedenken.
Ik besef me dat mijn geluk te sturen is door niets te verwachten van het leven. Ik ervaar zoveel als een kado, juist datgene wat ik op al die momenten nodig had. Nu is dat hier en nu, huisje, bomen en beestjes in een bos in Frankrijk, waar ik toch al mijn vakanties als kind genoten heb.

We eten ons brood, met smaak, en gaan maar weer even aan de slag achter de PC's na een half uurtje vuur-staren samen in de schouw. Het is nog steeds af en toe een onwerkelijk leven dat ik niet in woorden om kan zetten. Net een stekelige bol met de prikkelzoet zachte inhoud die bescherm is gegroeit gebed in een vachtje.
Slaap zacht, je landt op vruchtbare aarde, door de zon beschenen, besprenkeld door het beekwater, lekker.

Avis de contravention

De franssprekende bloglezers weten naar aanleiding van de titel al hoe laat het is.
Vijf dagen na de overtreding ligt de enveloppe al in de brievenbus.
Om 5 over 5 's ochtends rijdt m'n lief over de Route National 88 richting huis. De wegen zijn verlaten stil en hij kan door de stilte heerlijk rijden, genietend overschrijdt hij de toegestane snelheid met 8 kilometer per uur als er plots een flits hem opschrikt. Op een onverlichte weg schrik je je te pletter als zo'n irritante paal z'n lampje ontsteekt, zo ook Marc. Hij zal zeker gescholden hebben. In de hoop dat het wel los zou lopen ontviel het hem en passant van de week.
Tot hij vandaag naar boven reed om golfplaten te regelen en de brievenbus van binnen bekeek of er misschien Haut-parleurs** in zaten, was hij het al weer vergeten. Maar die brief met het welbekende briefhoofd (zie afbeelding boven) beloofde dat de Franse overheid nog een strikt beleid voert en deze toch zeker op rolletjes loopt ondanks de burocratie.
De boete kent ook hier een meetcorrectie. Kosten; 68 euro. Als je binnen 15 dagen betaald krijg je een heuse korting en is het slechts 45 euro. Toch zonde. Als je niet binnen 45 dagen betaald wordt de boete gelijk verhoogd tot 180 euro, zo die zit.
Tien wast haar handen in onschuld, de LaRo staat op zijn naam, ook de belastingpapieren gaan automatisch op de naam van de man.... (Dit vindt ze leuk hoor;-)

**De luidsprekertjes waren door de postbode afgetekend en in onze brievenbus gedeponeerd, oef, gelukkig.

Vandaag doen we weinig. Hij regelt golfplaten en ik klets anderhalf uur bij met m'n moeder. Soms is een goed gesprek nodig en de rust was er van twee kanten.
Deze middag wil Marc gaan shoppen. Hij heeft kleding en schoenen nodig en wil neuzen bij Emmaus.OpennaarFrankrijk: Emmaus
Via de altijd prachtige rit door dit landscap komen we in de drukke zaterdagmiddag-stad. De drukte die ons ooit zo vertrouwd was, is weer overweldigend. Gelaten rijden we naar het achterafpandje in een sloeberige straat met vervallen bedrijfspanden aan de rand van kale vuile straat met flatgebouwen waartussen op gezamelijke lijnen de wasgoed droogt en het grasveld onderbreekt met een grote spijkergoedwas.
Je kunt deze winkels zien als dure kringloopwinkels, maar sommige zaken zijn spotgoedkoop waaronder schoenen en kleding.
Voor 28 euro kopen we een aantal broeken, bh's voor mij (die vind ik hier onbetaalbaar), een werkvest, t-shirts, truien en gevoerde bosboots voor mij. (Leren met wol gevoerde lage laarzen met een hele dikke zool) Vaak zijn de kledingstukken nieuw met de labels er nog aan. We hebben ons best gedaan er niet te netjes uit te zien en toch eens netter te zijn dan we er normaal bij lopen thuis. Ons dagelijks tenue is praktisch, aan de temperatuur aangepast en makkelijk met veelal de sporen van het werk duidelijk zichtbaar. Dus eruit, betekend altijd omkleden.
Allochtonen zijn onbekend in onze regio -straatbeeld wilde ik zeggen, maar er is bij ons geen straatbeeld en 'boven' zijn het franse boeren- en we vallen weer eens zwaar uit de toon. De sfeer is rustig, vriendelijk en er werken bijna meer mensen als dat er klanten zijn. Bij de boeken slagen we niet, het is allemaal nog te hoog gegrepen. We lachen om de prijsstickers van enkele artikelen, zo absurd hoog geprijst, alsof ze niet weten hoeveel ze er voor kunnen vragen, redelijkerwijs, onze wijs...
Zodra je, per afdeling zoals meubels, kleding, servies, lampen, schoenen, iets hebt gevonden dat je wilt kopen krijg je van de afdelingsmedewerker een bonnetje met de prijs erop in tweevoud. De medewerker niet het derde idem bonnetje aan je artikel-in-een-recycle-tas en zegt a bientôt. Dan ga je naar de centrale kassa en rekent je bon(netjes) af en loopt met een pog enkel bonnetje terug naar de afdeling waar je je betalingsbewijs overhandigd. Het tas-bonnetje gaat eraf en je krijgt je spullen mee.
Achter het pand van stenen en glas, staat nog een tent, een stevige weliswaar, als een soort barak maar dan van buizen en doek, platen en andere geimproviseerde materialen. Volgestouwt met nog meer meubels en speelgoed waar ik een giraffe-geprint doosje vind dat ik fijn zou vinden voor make-up of andere frutsels. De vriendelijke man met grote snor lacht me toe en noemt zijn prijs voor het doosje. Of 1 euro goed is? Ik knik hem lachend toe en hij schrijft de drie bonnetjes. Hij schrijft drie keer 0,50 uit, en daar schieten we alledrie van in de lach. Grappig moment, naast ons staat een ontzettend mooi diepzwart gezin, ze lachen mee, ze zien wat er gebeurd en kunnen het beter volgen als wij.
Het middagje stad hebben we gehad en op de terugweg zijn we stilletjes onze indrukken aan het verwerken. Thuis maak ik friet en duiken we even achter de PC's voor de achterstand door het heel de dag weg zijn.

Rare avond waarbij Castel drie keer aanslaat als we binnen zitten, drie keer is er niets te zien buiten, waardoor ik vergeet dat ik de warme kraan open heb gezet voor afwaswater en de boiler helemaal leegloopt en m'n lief niet kan gaan douchen. Twee radiatoren doen het niet, die blijven koud en Marc gaat ze even nalopen. Hij kijkt alleen maar, ze doen al drie uren niets. Na het kijken zijn ze beiden opeens gloeiendheet, net als de andere.. En we hebben het niet over iele radiatoren, designdingen met een hoog rendement, maar over de oude logge grote gietijzeren radiatoren. Onze inkopen hangen uit in de kamer, over stoelen en tafel, bank en kastje; leuk!

Eén dag, zo gewoon eigenlijk.

Franse muizenissen

Even terug naar deze week, woensdag, boodschappendag. Marc gaat mee, we hebben dinsdag namelijk een brief gehad van de franse belastingdienst, onze eerste. Een lang verhaal hier kort gemaakt; u moet nog aangifte doen over 2009. Marc gaat het lange verhaal vertalen en speurt op het internet naar de juiste registratienummers, DiGiD's, inschrijfnummers, briefcode's en noem het allemaal maar op. Voor alle handelingen met betrekking tot inkomstenbelasting heb je hier een serie nummers nodig, net als in Nederland. deze hebben we nog niet. We willen ze ook niet. We hebben tenslotte geen inkomsten, niet in Frankrijk in ieder geval.
Dus het is een bezoekje aan de belastingdienst waard. 'Des Impots' is gevestigd in een zijstraat, het Trésoir Public is in onze ogen wederom een communistisch aandoend pand met een creatief blokkerig hekwerk voor de ingangen, puur functioneel kwa bouw en inrichting. Een trappenhal met gangen aan je rechterhand met aan weerszijden kantoortjes waar niets, maar dan ook niets teveel staat. Een bedrijvigheid, informeel dat wel. De receptioniste probeert intern de afdeling te bereiken die de brief verstuurt heeft, maar geen gehoor dwingt haar haar post te verlaten en ons voor te gaan dieper het papieren bolwerk in. De trappen op naar de eerste etage, eind van de gang een groot L-vormig kantoor waar een dame alleen achter een bureau zit dat werkelijk helemaal bedekt is met een computer, postbakjes, memo-briefjes en papieren, formulieren, aantekeningen, pennen, een printer en telefoontoestel. Eén vrije stoel wordt bijgeschoven in het loopgedeelte, de andere pluk ik zelf van de gang. Omdat we niet voor de verrassing willen komen te staan dat we ook maar één formuliertje missen, nemen we altijd de gehele order met al onze administratie mee. Later bleek dit weer eens een voltreffer te zijn en kunnen we een eerder ontvangen brief van de bank linken met de gegevens die ze van ons nodig hebben. Ze is zeer behulpzaam en het kost ons geen enkele moeite haar te volgen. Gedrieëen vullen we voor het eerst een franse belastingaangifte in, fluitje van een cent blijkt later.

De dag ervoor bestelt m'n lief twee tweeters, kleine luidsprekertjes voor in de auto, die zijn al een eeuwigheid stuk en de kosten vallen mee. Het franse woord voor een tweetertje is 'haut parleur' letterlijk vertaald hoge prater. Wat een kostelijke taal kan het frans toch zijn!! We vroegen ons af of een subwoofer, die juist voor de lage tonen zorgt dan een 'bas parleur' is. Vandaag traceert Marc deze online-bestelling en ja hoor, de tweeters zijn afgeleverd vandaag, niet bij ons, en er is getekend door ene Grossens... Weer een avontuur, hij betaald voor de haut parleurs en iemand anders ontvangt ze en zet doodleuk onze verkeerd gespelde naam op het ontvangstbewijsje.. Hoe gaan we er nu achter komen wie in de gemeente getekend heeft voor onze tweeters, op een verkeerd adres, foutieve naam, foutieve handtekening. Het logistieke bedrijf vraagt 1 euro en 30 centen voor een belletje en dan maar hopen dat je duidelijk kunt maken wat er verkeert ging. We wachten een dag af en gaan morgen eerst maar eens de brievenbus aan de binnenkant bekijken en bij het Cafe navraag doen, wie weet was de vrachtwagen net even te groot voor ons bospad.

Ik bevestig vandaag de andere bremmat aan het hek en bak weer 4 kleine appeltaartjes, zo ontzettend lekker. Manlief werkt verder aan de zwembadoverkapping. Het is een stoer project aan het worden en de constructie is klaar voor de hoekige golfplaten, die we eerst nog moeten zien te vinden voor een schappelijk prijsje.

Achter het chateau graaft Marc iedere dag wat weg, er is geen drainage aangelegt tijdens de wederopbouw van deze verhuisde ruine en het staat er altijd blank na een bui. Dat moet anders willen we het ooit echt gaan benutten als gastenverblijf of degelijke opslagruimte.

Ik laat Castel uit, aan de rivier, waar ze de eenden opjaagd en natuurlijk geen vleugels heeft, dus ze ziet ze wegvliegen voor ze goed en wel midden op het meer is. Dat koppie met die natte flaporen zo midden op het water blijft een prachtgezicht. Blij zijn we dat W het draadje vakkundig (want dat is ze!!) heeft verwijderd. Dat had de dierenarts moeten doen, maar ze had zelf al een draadje doorgeknaagd, de rest was al in de buik verdwenen en wat gaan ontsteken. Nu is ze echt 100% de oude op de vacht na die de tijd heeft voor de winter weer aan te groeien.

Het is hier verder weer stil, zo stil. Alleen de moestuineekhoorn laat zich weer zien, die is uit op de walnoten en moet snel zijn, ik loop ook iedere dag een rondje met een emmer.

Hij puzzelt, ik werk wat in de virtuele wereld en we dollen met Cros die ook wel puzzelen wil, maar de lol er niet van inziet en zich dus maar op de stukjes uitstrekt om daar met toegeknepen oogjes te gaan liggen soezen. Als ik hem roep vliegen de stukjes alle kanten op, echt kats toch?

Franse muizenissen, op poezenpootjes