rip

Vroeg dag

Door de walkie-talkie die we vergeten uit te zetten, gaat er een 'wekker' af om 10 voor 6 deze ochtend. De batterijen van deze vernuftige apparaatjes zijn op en ze doen hetzelfde als dat een batterij van een mobieltje doen als die bijna leeg is; piepen! Ik hoor een koor van vroege vogels en hoef geen licht aan te doen om op een veilige manier beneden te komen. Ook moet ik een plas, dus waarom, zo bedenk ik mij half wakker, zou ik in bed blijven liggen? Ik zet koffie, zet muziek aan en wek de kippen en Castel. De haan is al sinds eergister niet lekker, eet weinig, wil niet scharrelen buiten en verdient extra zorg. Wat zou hem schelen??
Omdat Castel graag even een kort uitje krijgt om haar behoefte te doen en Marc een forellen-blinkertje weer in een boom heeft gezwiept, besluit ik met een stokzaag de hond uit te laten en het dure blinkertje te redden door het zijtakje van de boom te zagen, die toch al dood als een skelet in het water staat. (Vissen is een kunst, ook al koop je de beste spullen.) Het stuwmeer is NU leeg en dat kan over 10 minuten anders zijn. Het is weer een overweldigende ervaring om in de vroege stilte bij het lege meer te staan, waar een natuurlijk riviertje stroomt. Het is aan de ene kant mooi, die schone waterkracht-energie. Aan de andere kant heeft het al het waterkantleven om zeep geholpen gezien de kale hellingen aan beide zijden. Ik hoop het paar zilverreigers te spotten, of een ijsvogeltje. Maar geen ander leven dan een blije hond zie ik. Verder komen de eerste zonnestralen over de bergrug heen, of zijn het heuvels? Zo vroeg ben ik nooit en ik ben blij dat ik m'n kans nam door die verrekte walkie-talkie-batterijen...
De haan wordt vandaag in de watten gelegd; hij krijgt rust, drinkwater voor hem alleen, meloen, restje pasta, kippenvoer en knuffels. Aan het einde van de middag is meneer de Haan dan toch bereidt wat te scharrelen rond de schuur, maar bleekjes en slapjes laat hij zich alles welgevallen als een echte zieke man.
Ook Marc heeft een vervelende nacht achter de rug met slapeloosheid, bizarre dromen, zweet twee bedden vol, kan zijn paracetamols niet vinden en heeft nog steeds barstende koppijn. We hopen beide dat zijn leed snel geleden is. Ik sla me niezend en snotterend goed de dag door. Bijpraten met m'n moeder doet me goed, ook al hebben we het over wissewasjes, het weer en J. m'n neefje en hun kleinzoon.
Ik vind tussen de middag nog een zelf gebotteld marktwijntje, maar de smaak ervan doet me denken aan de bijbelverhalen over zure wijn. Dus trek ik toch maar 'een feestje' open voor mezelf. Een diep oud rood Algarijns feestje uit 1989 die de vorige eigenaar vergeten is mee te nemen. Daar kom ik de dag goed mee door. Ik probeer ook Marc deel te laten nemen, maar gezien zijn hoofdpijn moet hij er niet aan denken dit bloedgoud te nuttigen. Helemaal niet erg!
Verder rommelen we nog een uurtje in de moestuin. Marc plukt onze eerste aardbeien, waarbij de supermarktaardbeien een belediging voor de smaakpupillen betekenen. De snijbonen krijgen klimtouw, de vlinderstruikstekjes volle grond en ik zaai koriander, spruitjes en een vergeten groente in. Hier en daar bewateren we wat kleine groenteplantjes, droog is het hier, heel droog.
Weer een dag om, waar blijft het??

Permacultuur

Onze meewerkende gast Mark kwam enthousiast met de voor ons nieuwe term 'Permacultuur' aanzetten. Hij gaf ons een website met daarop een pdf bestand met een succesverhaal van een man die in een bos een zichzelf voorzienende moestuin liet ontstaan. Vrijwel onderhoudsvrij en met succes. De planten verbeterden hun eigen grond, bemesten deze en de opbrengst werd ieder jaar hoger.
Het principe van permacultuur laat zich niet zo 1-2-3 uitleggen. Er zijn wel ontzettend veel internetsites over te vinden en er begint ons langzaam iets te dagen van het basisprincipe van tuinieren op deze manier. Ook Findhorn is zo'n project, waarbij het succes geen 'permacultuur' genoemd wordt, maar toegeschreven aan de natuurgeesten. Te zweverig voor mensen met de voeten stevig op de aarde, maar de daadwerkelijke kennis is van grote waarde.
Onze moestuin is tenslotte gesitueerd op een steile zanderige helling waar ooit wijnranken hebben gestaan en niets meer dan dat, later overgroeid door bos met een bodembedekking van klimop, brandnetels en (on)kruiden en grassen.
Door het rooien en twee jaar inzaaien van deze helling, ontdekken we dat de aarde arm is, snel verdicht en veel mest en zorg nodig heeft, voordat het wat op zou kunnen leveren. Ook het uitspoelen van de aarde wordt hier veroorzaakt door het rooien van de begroeiing om vakken te maken voor de groente. Dat moet anders, we zijn hier afhankelijk van wat hier wel wil groeien en alles dat hier al staat voorziet de aarde van bescherming, houdt water vast, zorgt voor schaduw en een betere bodemstructuur.
Eigenlijk nemen we ongemerkt het hele idee van deze manier van tuinieren ter harte. Waar groeien bosaardbeitjes het best? Tussen het gras, dus besluiten we wat gras te zaaien tussen de aardbeiplantjes in de moestuin. Grassen houden ook het vocht beter vast, zitten de aardbeiplantjes niet in de weg, niet boven de grond en niet eronder. Filteren het zonlicht net genoeg en laten genoeg door om de vruchtjes mooi rood te laten kleuren.
Zo is er voor iedere groente en fruitsoort een ideale natuurlijke combinatie die geen plekje onbegroeit laat en ideaal is voor gezonde wasdom.... Maar welke planten, grassen, kruiden en planten, bomen en plek voor iedere groentesoort?? We zijn aan een nieuwe ontdekkingstocht begonnen die ons nog een beetje boven de pet gaat.
Toch is het te waardevol om te negeren. We zien nu al aan de niet beplante stukken moestuin, hoe daar de kruiden en grassen en vaste planten insecten afleiden van de groente zelf (bijna geen vraat of schadelijke ziektes) en de aarde steeds mooier wordt, minder zanderig en niet uitspoelt. Ik maai voortaan alleen nog maar de smalle paadjes, de trapjes en knip de ergste braamslierten weg of het opschot van de acacia's.
Kale aarde in strak aangelegde moestuintjes klopt toch niet helemaal, hoe goed de boekjes het ook bedoelen. Het verarmt de grond, je moet de aarde omspitten, bewerken en bemesten, schoffelen en water geven, vooral vaak water geven. Ik ben blij met gast Mark zijn idee, ondanks dat zijn bezoek heel vervelend afliep. Het gaat ons veel werk schelen, veel gesjouw en moeilijk doenerij.

Bio

We zijn nooit echt van die wollensokken-types geweest. Een gedeelte van mijn jeugd werd wel gevormd door de iriscopist die me behandelde als kind -ik bleef verkouden, een jaar lang- vegetarische maaltijden met alleen biologische ingrediënten al dan niet afkomstig uit eigen biologische volkstuin, geen frisdranken of suikerig snoepgoed -die ik toen maar ben gaan jatten bij Jamin- en de onvermijdelijke zuurdesemboterhammen die ik maar niet wegkreeg. Het gezin als geheel is later weer 'gewoon' gaan doen, maar bewust eten en leven is altijd gebleven en een basis van mijn opvoeding geweest.
De eerste jaren met m'n lief hadden we drie auto's, pakten we voor de kleinste boodschap de auto's mee, verbruikten we warm water als was het gratis en hoefden we niet zo stil te staan bij onze 'footprint'.
Dat is hier direct veranderd bij het ontbreken van een riolering of septic tank, het ver weg wonen van de dichtst bijzijnde winkel, aan een waterkracht-meer wonen (relatief schone energie), met onze neus op en in een ontzettend mooi (natuur)gebied dat ons deels voedt en onze beperkte financiële middelen die we hebben. Gemak is hier niet te koop en het comfort komt grotendeels uit 4 handige handen, een goede fysieke gesteldheid (met mijn griepje lijkt het mee te vallen) en inventiviteit.
Marianne gaf het goede voorbeeld met betrekking tot lichamelijke verzorging; ze bracht biologische shampoo mee. Ik probeerde biologische deodorant, maar daar ging ik extra van stinken. De bio (af)wasmiddelen bleken goed te voldoen en niet zo prijzig. Vanaf dag één is ons dit bevallen. Het in de prullenbak doen van het toiletpapier is ook geen extra belasting, ook dat zit zo in ons systeem gebakken, dat we overal ons toiletpapier in het prullenbakje doen verdwijnen.
Wat de moestuin nog niet laat groeien, moeten we 'boven' kopen en daar gaan we de mist in. Groente en fruit is duur, want het is alles behalve biologisch en wat er bio te krijgen is, is duur, ziet er zo verschrompeld en slecht uit, dat ik daar echt geen cent voor over heb. Voor zover we centen hebben dan.
Ik vergis me met bio witmeel, de prijs op de 3 kilo-zakken is per kilo, weet ik veel. Dus bij het afrekenen schrik ik me te pletter.
Ook de aangeraadde reform-super in de grote stad is niet geschikt voor ons budget. Toch koop ik daar een bio-blok zeep voor Marc en bio tandpasta voor ons beiden.
Ik stel de proef even uit, eerst het chemische frisse witte spul opmaken. Maar zodra die tube leeg is, moet ik eraan geloven.
Bah!!!! De smurrie is als groenige algenmodder. De smaak is hetzelfde, het schuimt niet lekker fris en het vleugje eucalyptus is na twee halen over mijn kiezen verdwenen. De smaak is echt verre van lekker of fris, maar toch voelen onze tanden glad en schoon aan. We zetten door, ook al kost zo'n tubetje gemiddeld 4.50....

We blijven het wel jammer vinden dat biologisch spullen over het algemeen zo duur zijn, terwijl zoveel voedzamer en gezonder voor mens, dier en milieu. Dat gezondheid gekocht dient te worden, cq 'duur betaald' is triest. Wij blijven afhankelijk van de niet zo nette massa geproduceerde (voedings)middelen met al die kunstmatige toevoegingen die een aanslag vormen voor de aarde. Mede een grote veroorzaker van de welbekende opwarming van de aarde. We moeten er allemaal mee leven, van leven en toch blijft het gros van de mensheid gedwongen dit systeem en de vervuiling in stand te houden. Verbeter de wereld en begin bij jezelf; leuke spreuk en wij doen ons best.
Dus houden we het voorlopig op dure tandpasta die smerig blijft smaken en kopen te mooie groenten en af en toe wat fruit zolang de moestuin nog niet voldoende opbrengst heeft.

Domein

Afgelopen jaren is mijn computer volgelopen met foto's waardoor ik regelmatig mijn pc onder handen moet nemen, want vol=vol.
Met moeite gooi ik foto's weg, slechte films gaat wat makkelijker, maar nog blijf ik ruimte gebrek houden.
Om deze weblog een echt 'www.adres' te geven ga ik grasduinen op het internet en stuit ik op de aanschaf van een heus domein voor 8 euro per jaar. Voor ik echt weet wat ik doe, heb ik me een domein aangeschaft en probeer de weblog eraan te koppelen.
Dit lukt me niet, terwijl de naam van de weblog wel in het internetadres staat, maar de site een leeg scherm toont met instructies hoe ik een site moet maken.
Ik probeer dus zomaar wat en Marc vraagt waar die 8 euro voor zijn als hij de bankafschriften bestudeert. Eerlijk is eerlijk en ik biecht op dat ik een domein gekocht heb.... per ongeluk.
Ik weet een week niet wat ik met dit domein aanmoet, totdat ik weer met een overvol systeem geconfronteerd word en mapjes met zoveel megabites aan foto's. Ik ga eens zoeken naar een website met natuurfotografie gericht op dit departement. Weer vind ik niets meer dan een portret- en huwelijksfotograaf die pas is gestart met het fotograferen van bloemen. Dus is er niet zoveel te vinden op dit gebied.
Ik heb gelijk een excuus om tijd te besteden aan al mijn kiekjes, de franse namen van al dat schoons op te zoeken en ze gecategoriseerd te delen. Het is een leuke oefening frans, opschoning van mijn pc en misschien groeit er een inventarisatielijst van alle bloemen, planten en bomen die dit gebied rijk is.
Het blijkt een jaren-project, maar het begin is er!

Griep

Blijkbaar hebben we het echt even nodig.
En blijkbaar had ik het beter niet op kunnen schrijven.
Blijkbaar is onze beider weerstand niet zo goed.
En wilde ik er gewoon niet aan.
Wanneer of van wie we het hebben vinden we niet relevant.
Blijkbaar is het tijd om ons even wat af te zonderen...
Ziek is Marc, geveld door een heus griepje met alles erop en eran.
En ik voel hetzelfde al aankomen, terwijl ik voor m'n zieke lief zorg.
Deze begint met een kriebel hoog en achter in de keel, daar waar je twijfelt of het nu je keel of je neus is die irriteert. Je hoest eens een beetje en merkt al dat de irritatie wortel heeft geschoten in de vorm van een virusje dat zich heerlijk nestelt tegen een wandje zo hier en daar en zich vermenigvuldigt, waar het veel warmte en vocht voor nodig heeft. Dus keel en neus gaan het gevecht aan en doen hun best, wat snot veroorzaakt. De kriebel wordt niet erger, maar de rest van de malaise wel na een korte opleving die er alleen maar is door de hoop dat we niet ziek worden.
Frisse berglucht of niet, ondanks het bronwater en voldoende beweging.
Marc ligt vanaf het middageten op bed, is er wel even uit geweest, maar kan niet veel meer doen. Het schone bed wordt professioneel volgezweet en ieder uur ga ik bij hem kijken, via de walkie-talkie roept hij me op.
Dan voor een emmer naast het bed -die gelukkig leeg blijft-, dan voor wat dropjes en water. Dan voor een banaan en een paracetamolletje (kinderdosis), een praatje en een lach, want humor blijft hij houden. Een nat washandje doet ook wonderen, zijn lijf is net een kachel standje midwinter. En ik voel diezelfde kleine ruwe irritatie tussen keel en neus die hij dinsdag al had en krijg ter plekke mijn stonde.Tussen de zorgrondes door kijk ik stokoude Star-Trek afleveringen, zijn die paar sigaretten die ik rook ronduit vies en loop ik wat op het erf met m'n camera rond, op zoek naar leuke plaatjes. Het is steeds bewolkt geweest zonder wolken, een egaal grijs kleed dat van teint verschilt en zelfs even heel wazig licht blauw lijkt.
De wind waait maar door, bijna zijn we er zo aan gewend dat we het niet meer als storend ervaren. De kippen springen vanzelf op stok, waar de haan zijn vleugels wat spreidt om nog relaxter te dromen. Deze beesten zijn een lust om naar te kijken, er af en toe één op te pakken om te kroelen. Ze vinden het bij tijd en wijle allemaal even goed en ze ruiken lekker. -Het hok niet hoor, pfff wat een stank ondanks dat ik regelmatig de poep eruit schep.-
Ik zet potten kruidenthee, mijn lijf begint in de loop van de avond zeer te doen. Ogen worden lui en tranig, buik doet zeer en neusholtes lopen langzaam vol.

Waarschijnlijk moet alle rottigheid van afgelopen weken eruit, de indrukken verwerkt, de rommel geruimd. Lekker dat dat juist nú kan.
We zijn samen in quarantaine!!

Opruimen met woeiwaai

Met een snotoog word ik wakker en het waait al zo dat we geen parasol kunnen planten in het gat van de tafel. Wasdag vandaag, en opruimen. Marc verbrandt wat rommel, zodat de kruiwagen leeg is om wat platte gevonden stenen naar het achterterras te verplaatsen. Tijdens het was afhalen en ophangen in het zwembad, stuit mijn oog op de 12 houten stoeltjes die ik vorig jaar tevergeefs op de vide greniers te koop aanbood. Ze leveren niets op en kosten zo alleen maar lijnolie, plek en diesel voor het vervoeren. De meeste zijn broos van de houtworm en ik besluit er 8 van te verbranden. Ze gaan hard, alleen laten we het vuur klein en laag in verband met de wind. Het wasgoed dat ik op het buitenrek hang is in het uur droog. Ik moet het alleen lostrekken uit de paar braamslierten die ik vergat weg te knippen.
Weer stoor ik me aan alle matrassen en bedden die zoveel plek innemen, dat we andere spullen die we wel willen bewaren niet kwijt kunnen.
Ik haal Marc over te gaan sjouwen en te beslissen welke er vandaag nog de container in verdwijnen. We bewaren 1 twijfelaar-onderstel, 1 twijfelaar-matras, de 2 1-persoonsmatrassen en de rest gaat de Rode in, voor de containers.
Het schept een hoop ruimte.
We besluiten ook de katten buiten te houden, de hele dag, en dat valt niet mee met die wind en het gesjouw. De deuren moeten steeds open en dicht terwijl er honderden bloemblaadjes naar binnen waaien en zich overal aan vast lijken te kleven. De katten liggen op de loer om achter en onder je langs toch naar binnen te glippen om te zien wat wij allemaal aan het doen zijn. Ze plassen en poepen waar ze maar kunnen en dat zijn we goed zat. Het is vooral Aai die hier een pootje van heeft en zij is ook het moeilijkst buiten te houden. We vangen haar keer op keer en dragen de tientonner weer vrolijk naar buiten, waar we haar op een rustig beschaduwd plekje neerzetten, in de hoop dat ze het niet op een rennen zet richting een ingang van het huis.
Ze probeert eerst nog van buitenuit het luikje open te krijgen; poot erachter, trekken en een stukje van die dikke kop naar binnen. Maar dan zit ze raar klem en moeten we haar redden. Ik lok haar 4 keer onder het grote bed vandaan in de grote kamer waar Marc slaapt. Ik vertil me haast aan haar, dus deze beweging doet haar in ieder geval goed. Ze klimt ook nog via de inmiddels hete lauzestenen naar mijn slaapkamerraam, waar ze het horretje gewoon naar binnen duwt -dat lukt makkelijk met haar ruime 10 kilo!- en ze ploft neer op het kleed. Ik sjouw haar dan maar weer naar beneden en loop terug om het raam echt dicht te doen. Tijdens het koken wurmt ze zich tussen de tralies -tegen inbraak- en het raampje in de keuken. Er past geen vinger meer tussen om haar ertussen uit te halen. Al miauwend slalomt ze tussen de tralies heen en weer, smekend om naar binnen te mogen. Ze raakt uitgeput van al haar pogingen en in de zon op die smalle vensterbank met tralies zit ze heigend klem. Het is een gebed zonder einde, maar als we weggaan om de bedden te dumpen en terugkmen, heeft ze toch eieren voor haar geld gekozen en ligt in het gras onder het buiten ligbed. Koel en in alle rust lijkt ze in te zien dat dit het beste alternatief is na een hele ochtend rennen, spieken, klem zitten, oververhit raken en dorst lijden. Ze heeft tussen onze bedrijvigheid door wel kans gezien een zak schone handdoeken op de trap onder te plassen en te poepen onder Marc's bed en in het vieze wasgoed voor de wasmachine, stresskip. En dit alles alleen maar, omdat ze wel eens geterroriseerd wordt door kater Joppie.
Het puistje op mijn ooglid is al weer bijna weg, Marc hoest niet meer en snottert nog wat na, lang leve onze weerstand.
Maar na al het gesjouw vandaag, de wind, het najagen van poesje Aai, ben ik te moe om naar yoga te gaan. Ik kan deze andere yogataal maar nauwelijks begrijpen, was zo gewend aan Madame W. en wil niet met open ogen en een scheve nek continu omhoog en via de spiegel kijken naar deze andere docente of de groep, om het goed te doen. Dan ga ik voorbij aan het effect van yoga. Misschien wel even badderen, baantje trekken en een stoombadje genieten om toch tot rust te komen.