Overbite

De eerste 24 uur van Meneer de Haan² verlopen rustig. Haan heeft al gekraait, is ontzettend sterk en heeft hij de nacht gelijk tussen de kippen op stok doorgebracht.
Maar!
We zien 's ochtends bij daglicht goed dat hij een horizontale overbite heeft die het hem moeilijk maakt te scharrelen, zijn eten van de grond te pikken, gewoon zoals kippen en hanen dat doen, heel de dag door duizenden keren.
Hoe dit dier zo groot en sterk heeft kunnen worden vragen we ons af. Misschien heeft hij altijd uit een diepe bak kunnen eten bij de fokker, dan blijft er altijd wel een graantje achter.
Dit hebben wij weer. En ik vroeg nog nadat Marc met hem thuiskwam of hij de haan goed heeft nagekeken.
Ik maak een printje van de foto zodat ik dit gelijk aan kan kaarten bij de Point Vert, weer.....

Maak je niet druk!

Typisch voor het dagelijks leven op het platteland van Frankrijk; Je nergens druk om maken. Het komt toch wel goed, alles gaat vanzelf. Geen heisa maken voor het nodig is, kortom "Relax!!".
Gisteren ging ik het onderhoud doen in de tuin van het huis dat we in onderhoud hebben.
Het slot op het hek was een goed signaal naar de schapenhouder, die dacht het schuurtje wel te kunnen gebruiken, waardoor de helft van de voortuin gereduceerd was tot schapen verblijfplaats. Ook moest ik echt de kersenboom van de gemeente wat kortwieken, want de takken lagen op het schuurdak dat Marc belooft heeft te repareren dit jaar. Het maaien is een feest met al die heerlijke kruidengeuren in m'n neus en de goedkeurende blikken van de buurtbewoners die blij zijn te zien dat er wat onderhoud gepleegd wordt. Precies op tijd thuis om eten te koken, maar 'slow-cooking-Tien' valt in mindere goede smaak bij m'n lief, want het duurt hem te lang. Ik sluit een deal dat hij morgen in 30 minuten, zijn gestelde deadline, aardappelblokjes, groenten en vlees op tafel heeft... Ik ben benieuwd.
Maar zijn klagen, over alles, is wel eens genoeg. Tien heeft er ff genoeg van en vertrekt. Ik ga eerst naar het familiehuis van Nadine waar de ramen open staan, maar het verder stil is. Ik word gadegeslagen door Grichouette de poes, een zwerfster die gepromoveerd is tot verzorgde dorpspoes, een mooi maar oud poesje dat in vele schuren een vol etensbakje vindt.
Ik ga in één van de drie hangmatten liggen die in een driehoek opgehangen zijn aan de fruitbomen in de voortuin. Vogels vliegen aan en af en storen zich niet aan poes of mij. Ik val pardoes in slaap en word te laat wakker voor yoga, pech gehad en relaxxxx. Maar Nadine is nog niet wakker of niet thuis, dus ga ik toch maar naar het centrum om een sauna te pakken en wat baantjes te trekken. Geen puf om op de roeimachine te gaan zitten. Na het badderen en tutteren rijd ik weer terug naar haar huis en ga op het stoepje zitten lezen omdat het begint te regenen. Drie druppels, je kent het wel, terwijl de aarde smacht naar een week regen. Weer gadegeslagen en in het gezelschap van poes. Ik wandel door de druppels over de muur langs het riviertje van de molen van m'n vriendin. Het gekabbel van het water over de stenen, een slang die onder water op zoek is naar een hapje in de vorm van een kleine vis die daar veel zitten. Het is een mooi gezicht al die dieren; vogels, insecten, zingende krekels, vogels, vissen en die slang, wat een rijkdom tussen het lentegroen met al die bloemen. Er heerst daar rust, een andere rust dan bij ons met het stromende water en de brug met wat verkeer zo vlak achter de schuur. Ik vluchtte van huis, ik was het gezeur zat van m'n lief en altijd hetzelfde werk. Hier kan ik niets doen, hoef ik niet te converseren in het frans, niet te luisteren, hoef er niet te zijn voor iemand, of voor iets...
Maar de auto op de oprit schud me wakker uit het gemijmer en ze stapt uit de auto met haar man en zus die me gelijk uitnodigd om te blijven eten. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik heb een alleszeggend briefje op Marc's toetsenbord gelegd voor als hij is ontwaakt uit zijn middagdutje, dus hij snapt het wel als ik laat thuis kom. Nadine lacht als ik het haar uitleg. Dat ik het huis- en tuin-geneuzel even zat ben, met daarnaast voor een zieke vent zorgen die veel hooi op zijn vork kreeg afgelopen maand. Ze vertaalt mijn uiteenzetting in het frans voor haar zus, die zich nog niet vrij voelt adrem te reageren. Als Nadine met de rug naar ons toe toegeeft dat ze ook graag in het familiehuis is zonder echtgenoot, schiet haar zus in de lach. Ze geeft grinnikend toe dat ook zij het even prettig vindt zonder echtgenoot eruit te zijn. JL kijkt grappig en verongelukt tegelijk. Later die avond zien we Philippe ook lachen, want ook hij zit daar even 'onder ons' te zijn zonder zijn echtgenote.
We eten restjes van de dagen ervoor; konijn en kip, rijst, salade (vers uit de moestuin) en knolselderij-puree dat de lekkerste puree is ooit gegeten!
Een glaasje Bordeau Grand Cru uit 2005 vergezelt de eenvoudige maaltijd, opgewarmd in de gasoven om daarna met een kop kruidenthee en een rokertje de avond af te sluiten. Als JL, de man van Nadine, al naar huis is, komt Phillipe nog even een bak thee mee doen en de conversatie komt weer op gang.
Daarna houd ik het ook voor gezien en ga opgefrist weer naar huis.
Dit zijn mijn mini-uitjes die ik nodig heb om het leven op elkaars lip een beetje vol te houden. Thuis tref ik een briefje aan dat hij opgeknapt is door de rust, veel en hard gewerkt heeft in SL om de sales weer op te krikken en er staan drie dikke zoenen onder. het licht brandt nog, dus ga ik hem welterusten zoenen.
Relax, het is goed, niks om je druk over te maken!
Ik maak deze ochtend goed wat ik aan werk heb laten liggen gisteren. Ik maak een begin met het plukken van bosaardbeitjes en verheug me op 'kokende manman met deadline 30 minuten'. Maar m'n lief vergeet even dat het meer is als geschilde, gewassen en ontdooide ingrediënten in de pan gooien en klaar is de maaltijd. Dus sta ik om 12:30 uur alsnog te koken, maar het lukt me wel in 35 minuten. Al is de bloemkool niet helemaal gaar, heeft ze erg weinig smaak en zijn ook de aardappelblokjes niet zoals ik gewend ben. -niet gaar-
Zodra ik de 2e ronde van het bosaardbeitjes zoeken aanvang krijgt Marc telefoon van Bernard, die hem wil helpen met de reparatie van het dak van het huis-in-onderhoud. "Maak je niet dik, de takken zijn net 24 uur van het schuurdak af of de specialist belt om de klus te helpen klaren." Maar ik wacht het gesprek niet af en ga in de middaghitte met een tupperware het bos in naar de bekende plekjes met bosaardbeien.
Als ik terugkom ligt er een briefje dat Marc zich suf gezocht en geroepen heeft op zoek naar mij voor de sleutels van het slot, hij moet daarbij kunnen om het dak op te klauteren met spullen en al. Toch is de auto weg en als ik net even zit, binnen om af te koelen van die hete zonnestralen, komt hij al binnen lopen.
De auto-accu is op en hij staat bijna aan het einde van het bospad. Hij kan niet even 1-2-3 naar huis en is de mobiele telefoon vergeten. Bernard is al naar de overkant, die weet niet waar hij blijft. Snel pakken we de Blauwe en rijden met startkabels naar de Rode die pas na een paar minuten moeilijk doen wil starten.
Ik rijd naar huis en ga verder waar ik mee bezig was; afwassen...
Als ik later op het buitenbed een borrel lig te doen en geniet van twee spelende katers, komt hij alweer thuis.
"Ik heb niks om me druk om te maken"!....
"Eerst jij die gister gewoon weg ging. Toen die hitte weer. Daarna snel achter Bernard aanrijden voor het schuurdak en een lege accu hebben halverwege de 3.5 km bospad. Dan geen sleutel kunnen vinden en ook na 4 uur de nieuwe haan op halen.
Alles lijkt dan de mist in te lopen, maar alles loopt gewoon zoals het lopen moet."
En laat ik me nog geen minuut daarvoor in m'n eentje op dat buitenbed hetzelfde realiseren; Dat alles loopt zoals het lopen moet wat we ook willen forceren of hoe we het ook uitgedacht hebben....
Relax! Laten we ons niet druk maken!

De haan krijgt hij mee zonder te betalen, dat is netjes! Meneer de Haan is enorm en zit levendig in de grote doos. Die heeft alle ruimte gehad. Enorme lellen en een grote kam die zo zwaar is, dat deze halverwege de kop omvalt door het gewicht. Haan verzet zich hevig tegen het oppakken. Het kost me veel kracht de vleugels tegen z'n lijf aan te houden en hem door het luik naar binnen te begeleiden.
Binnen kijkt hij even wat om zich heen, maar gaat gelijk zitten wassen en kraait de volgende 5 minuten vanuit het hok de hele gorges wakker.
Hij is prachtig! Muisgrijs en rood, groot en sterk, fleurige kam en lellen, felle uitstraling en alert.
Binnen zit er weer een engerd, die zoemend en kronkelend zich een uitweg zoekt naar buiten....
Cros wil er nog even mee stoeien, maar ziet de legboor van 4 cm op het achterlijf en denkt "laat maar zitten, ik neem wel een paar kattenbrokjes". Het insect is opeens verdwenen en zal zijn weg naar buiten wel gevonden hebben.
Zo zie je maar, niks om je druk over te maken.

Iets dat iedereen wel zal merken na het emigreren naar het platteland in een modern land. Je merkt het niet gelijk, maar zal zeker op den duur wel hier en daar de kop opsteken; De bejegening alsof je achterlijk bent, van niets weet en natuurlijk uit een grote vreemde stad komt.

Dit overkomt ons niet alleen bij de aanschaf van pluimvee of een grote kettingzaag. Als we lokale bevolking hier over de vloer hebben wil er ons nog wel eens iemand uitleggen wat voor groenten, kruiden, bomen of bloemen we hebben staan. We hadden in Nederland een docente in de franse taal gevonden. Ze is Ruwandese, gevlucht met haar kinderen en man tijdens de laatste grote genocide. Tijdens hun tijd in vluchtelingencentra in Nederland zijn de hulpverleners zeer vriendelijk en wordt hen uitgelegd wat een wasmaschine is en de werking van een magnetron. Als zeer hoog opgeleiden hadden ze een goed leven in Ruwanda in een groot huis met personeel. Ze spreken een goed woord buiten de deur, hebben dezelfde luxe gekend als wij.

"slow restart"

We doen weinig. Beetje werken op de pc, het is namelijk gewoon koud als er weer een wolk voor de zon drijft. Ik geef de plantjes in de kas water, ontteek Cros en raap de eieren. We eten en na de overheerlijke bami met vers gebakken kroepoek gaan we een wandeling maken naar de bruggen. Enge beesten bezoeken Marc's knie, Castel zwemt tegen de stroom in en dat lukt haar echt heel goed. Twee mannen van de EDF signaleren dat en komen waarschuwen voor de bijzondere dag voor het riviertje. Ze laten het bovenliggende meer leeglopen en dus zal het water van dit riviertje ook steeds snel dalen en stijgen, onverwacht.Maar de brug blijft droog, dus valt het allemaal wel mee. Ik probeer op een smal paadje nog over een zonnende slang heen te springen, maar het dier schrikt zich een bult en vlucht middels een halve achterwaartse saltoschroef...
Er gebeurt even niets tussen het gesnotter en gehoest door. We zijn alle twee nog wat loom en snel moe.

Rommelen

Nog steeds zijn we er nog niet bovenop, wel in staat tot enige beweging, dus ga ik even naar boven donderdag voor een kleine boodschap. Ook wil ik de man van de Point Vert mijn verhaal doen van meneer de Haan. Om niet al te veel te stamelen vertaal ik de hoofdpunten op internet, schrijf dit op een briefje en geef hem dit te lezen in een overvolle winkel.
We hadden geen keuze met betrekking tot het ras en of de kleuren van ons pluimvee en ze werden in een kleine doos aangeleverd. Maar zijn eerste vraag is of we de haan wel alle vitamientjes, injecties en vaccins hebben gegeven? Ik pareer hem met de uitmuntende gezondheid van de drie kippen en onze ervaring met het houden van pluimvee. (Veel kippen en enkele hanen in die tijd tijdens de vogelgriep, die verwilderd door onze tuin scharrelden, onophokbaar, want niet te vangen. Nooit kregen zij meer dan gewoon kippenvoer.) Ik trap hier niet in, voel me zeker ook niet schuldig, dat ik de beestjes niet eerst in een ruime voorverwarmde tochtvrije bench mee naar de veearts heb genomen, om ze daar nog meer stress aan te jagen, die ze duidelijk tijdens hun reis al genoeg hebben moeten lijden. Ik voel me even alles behalve grieperig en sta redelijk op scherp, wat me volgende week een nieuwe haan zal opleveren tegen een zeer vriendelijk prijsje. Ik ga de haan ook nauwkeurig bekijken voor ik hem mee wil nemen om tussen onze kipjes te zetten.
Op de markt loop ik 'tout le monde' natuurlijk tegen het lijf, maar ik houd iedereen op afstand met het griep-excuus. Het woord 'grippe' heeft een angstaanjagende werking en dat scheelt lange vermoeidende praatjes her en der. Alleen Nadine negeert dit volkomen en trekt me, na een grote ontzettend vieze grand cafe noir, mee naar huis om daar kennis te maken met haar zus en een vriendin. Leuke dames die ik nog wel eens vaker ga ontmoeten.
Ik ben blij als ik thuis in alle stilte weer even bij kan komen van het eruit zijn.

Tussen de warme dagen door is er af en toe een bewolkte dag met wat regen. Niet voldoende om de aarde onder de bomen nat te maken, dus blijven we met gieters in de weer. Gezegend zijn we met een bron die de tonnen en teilen in de moestuin blijft vullen. De stekkers moeten er weer regelmatig uit, want het onweerseizoen is ook gestart, maar dat geeft rust in huis en een reden om de twee grote kasten aan weerszijden van de schouw eens goed uit te mesten. Omdat het huis tegen de rotsen is aangebouwd, kruipt er een hoop rond in de vitrinekast, achter de houten achterwand die al deels is opgevroten door beestjes en vocht.

Inmiddels zijn alle zakdoeken vies, dus doe ik een klein wasje en hang het buiten op. De lucht ziet er niet uit als vol regenwolken... Maar het genoeglijke getik van de regen jaagt me om 7 uur 's ochtends m'n bed uit om het af te halen. Heerlijk verkoelend die spetters.
Marc snuit ze nog steeds onverminderd vol, die zakdoeken, en ik heb een paar dagen van keelpijn en niezen en niezen en nog eens niezen.
Om de kelen te verzachten maak ik vanilleijs (errug lekker) en aardbeienijs (met een stokoud gevonden prefab-zakje waarvan de lucht en de kleur me doet gruwen, maar om dit nou weg te gooien met een dikke zere keel???) en doe een poging tot het maken van caramelsnoepjes. Het recept op internet blijkt niet te kloppen, want na 10 uur in de koeling is het nog steeds een dikke pap. Dus vries ik dit kostelijke goedje in kleine hoeveelheden in voor, inderdaad, op het ijs.
Vandaag voelen we ons beide wel een stuk frisser, beter en energieker. Maar 'genezen' kunnen we ons nog niet noemen.

Email-brief aan een vriend

Ja H.,
geen link naar een leuk grapje of pps.bestandje dat een glimlach tovert,
Maar gewoon een glimlach van mij, door de kabels heen geperst naar het noorden van NL.
De glimlach om je bijlage (filmpje) en om mezelf.
Heb eind van deze ochtend maar gewoon het ziekenhuis gebeld (gratis vanuit hier naar vaste toestellen in heel europa)
Dus moeders gewoon aan de lijn gekregen.
Tis niet zo ernstig allemaal, ach ja wat is ernstig als je een chronische darmonsteking hebt??
In onze optiek te ernstig om het aan te pappen en nat te houden met een pilletje.
Dat ik niet eerder heft in eigen handen nam door het ziekenhuis te bellen is mijn vertrouwen in mijn vader dat hij me wel even zegt dat ze telefoon op de kamer heeft en wat het nummer is...
Maar ja.... (stomme tut die ik ook kan zijn, nobody is perfect...)

Heb me vanochtend heel druk lopen maken over het a-communicatieve van pa en broer, die niets laten horen, alsof mijn leven ook gewoon doorgaat.
Alsof ik toch niks kan doen hier en ma het niet nodig vindt mijn stem even te horen.
Dus klom ik in mijn toetsenbord en scanner en heb de psychologische oorzaken van haar vermoedelijke ziekten gescand en aan haar gemaild met frustratie, uitleg en mijn zorgen.
Dus samen met het telefoontje naar het ziekenhuis kan ik nu weer typen zonder trillende handen en gewoon m'n ding doen.
Toen de oom van Marc stierf hoorden we niets.
Pas 30 minuten voor aanvang van crematie kregen we een sms-je van de vrouw van een andere neef van Oom T!
Heel kleine familie en dan zo met elkaar omgaan, 1100 km's zijn er dus echt 1100 te veel... gggrrrrrrr
Wat zijn we toch allemaal met onszelf bezig, gatver!
Ik heb getracht om haar te zeggen dat er nog wel meer aan ten grondslag ligt dan fysieke oorzaken van ziekten en ongevalletjes.
Het boek dat ons zoveel inzicht verschaft is voor ons een houvast om wat verder in onszelf te reiken dan 'wat de dokter zegt over ONS lijf'.
Of ze hier nog aan wil??? Ik weet het niet. Heb haar maar op het hart gedrukt dat ze baas over eigen lijf is en blijft en dat de artsen misschien wel ietsies weten, fysiologisch in de buurt kunnen komen van het probleem, maar altijd in het duister zullen blijven tasten over de werkelijke volledige oorzaak van het probleem, en dat alleen zij echt kan genezen en niet alleen door wat pilletjes te slikken.
Maar H., ze zit vast in DE systemen en ik ben 'maar' haar kind, haar dochter die niet all-round verpleegkundige is.....
Ze heeft wel veel leesvoer van me gehad en is bereid dit te lezen zodra ze thuis is, volgende week ergens. (De sleutel tot zelfbevrijding van Christiane Beerlandt)

Over je filmpje;
Mannen in strings ben ik gewend, heb er 24/7 één om me heen... Neemt niet weg dat er inderdaad een glimlach werd getovert op mijn gezicht tijdens het zien van het filmpje over de visboer. Verrassend dat in deze sexueel gerichte maatschappij alle dames mannenbillen niet kunnen verdragen in hun blikveld....
Maar de visboer, marktkoopman of kaasboer in z'n bijna blote kont zou wel eens een keer leuk zijn.
Hier is dat utopie want heksen horen op de brandstapel en tijdens nieuwe maan doe je niks, neem je vrij...
Verder over wat je schreef;
Hier kennen ze niet de begrippen als 'de Complottheorie'.
Die kennen wij wel, maar verdiepen ons er absoluut niet in.
Het is gebaseerd op levensangst en de aanhangers schuiven het weer af op 'de ander', 'de aliens', 'de elite', 'de politieke leiders' enzovoorts alsof ze zelf geen keuze en een stem hebben, niet zelf kunnen en mogen denken en ook alle verantwoordelijkheden in hun eigen leven buiten zichzelf plaatsen.
Ook is er geen tegenbeweging, alleen veel over die theorie zelf en door wie deze geponeerd is? geen 'Club-Tegen' dus....
Weer één van de zovele redenen dat we hier wonen en zo onafhankelijk mogelijk proberen te zijn van de grotere systemen die ons dom en afhankelijk houden
we worden hier zo gedwongen bij onszelf en onze keuzes stil te staan.
De mooie aangekleedde en schijnbare volledige en heftige theorien zijn ook weer door anderen gemaakt, verzonnen, net als religies, net als de samengestelde bijbel waar wat oude knarren veel in gemanipuleerd, veranderd en weggelaten hebben.
Maar even doordenken en de manko's vallen op als mazen in een net.
De oorspronkelijke geschriften, voor zover vertaald in begrijpelijk engels en nederlands, zijn ronduit prachtig, volledig en er is voldoende ruimte voor misteriën om die zelf in te vullen met gezond en liefdevol hart en verstand.
God ben je zelf!!
Als we allemaal zou zouden leven als wij hier, zouden er geen arbeiders meer over zijn voor het telen van genetisch gemanipuleerd basisvoedsel voor het maken van die maaltijden waarop de elite teert, klopt. Ook geen goud en diamanten meer, geen ijzererts voor wapens, geen olie voor brandstof, geen pilletjes en poedertjes voor het in stand houden van de luchtverontreining om die onmondige domme mensen bang en ziek te maken om dan in privé-klinieken de rijken in leven te houden, dit weer ten koste en op kosten van de basis-verzekerden of de mensen die deze niet hebben....
Ik weet het H, wij weten het, en met M&M, jij, onze gast MarK, zovele zovele anderen, zovele, onderschat 'onze' kracht niet.
Wij hebben het bewustzijn, deze is op lange termijn krachtiger dan welke atoomkracht, dan welke komeet die ons bedreigd, dan welke aliens dan ook.
Het is het bewustzijn van de liefde voor het leven zelf, daarom ook "ik ben God zelf!"
Vanuit deze overtuiging zorgen voor een heel kleine mooie cirkel om ons heen die soms (zoals tijdens ons mailcontact) andere cirkels raken en zo langzaam maar zeker een enorme overlap hebben en een heel grote vlek veroorzaken.
Deze vlek is steeds groter aan het worden, de weerstand tegen waar jij ook zo op afgeeft zal steeds groter worden.
Jouw bevestiging in je gescheld, hahaha, lekker hoor!!!!, doet mijn bewustzijn groeien, de kracht en de liefde.

Ik zend je de zon!

Tien

Passie

Er is een zomerse hitte die niet zo leuk samengaat met een gemuteerd griepje dat van alle mogelijke symptomen enkele dagen verlangt, apart van elkaar.
Gisteren leegden we de brievenbus en de DVD die uit Nederland me toegestuurd is, ligt me in glimmend cellofaan aan te kijken. Nu heb ik een rustig moment hem te luisteren, tijdens het schrijven van de log. M'n prikkende ogen mogen tranen, m'n rillingen hebben een excuus om te bestaan en even geen reserves, ziek is ziek. Alles mag en niks moet en binnen is het 19 graden. Zo'n 10 minder als buiten in de schaduw.
Met onze zieke koppen gingen we gister toch maar die maandboodschappen doen, ik zonder lijstje. Met de dode haan in gedachten, die m'n lief die middag wil begraven ergens in het bos, gaan we eerst wat spullen voor de buitendouche kopen. Dan naar de vertrouwde superU, maar ik blokkeer al bij binnenkomst. Als een kip zonder kop laad ik de bekende zware boodschappen eerst in, maar ben het spoor bij de koffie en het vlees al zoek. Marc haalt zijn bekende dingen in veelvoud en loopt ziek ook wat rond te dwalen. We treffen elkaar bij de groente waar hij verontwaardigd commentaar levert als ik bleekselderij pak. Die hebben we inderdaad in de moestuin staan; drie zielige plantjes, over van vorig jaar, met twee melkflessen zonder top en bodem om de stelen ook echt stelen te laten worden. Maar een succes zijn deze experimentele overblijfselen uit 2010 niet. Ik sla heel stilletjes op tilt en na nog zo'n discussie over de spinazie die ik niet heb kunnen oogsten door tijdgebrek afgelopen weken, loop ik rustig langs de kassa's het gebouw uit waar ik in de schaduw een sigaret rook en Marc de kar in de steek laat om hetzelfde te doen.
Ik ben overstuur, niet door zijn commentaar over mijn manier van boodschappen doen, maar door het maandelijks terugkerend feit dat ik een paar honderd euro uit moet geven. Als we wat verder zouden zijn, met moestuinen, met voor onszelf zorgen, met producten maken die we lang goed kunnen houden en sommige dingen wat groter aan zouden kunnen pakken, zou dat veel kunnen schelen. Maar ik leef nu en nu zijn er nog geen geldbomen en hebben onze ruggen geen vruchtbare bodem.
Met iets meer rust rekenen we af -ik ben nog nooit zo goedkoop uit geweest- en gaan op huis aan in de al moordende hitte. Om het roken in de auto te vermijden, neemt Marc een zijweggetje waar we al zovele keren langs reden en parkeren de auto in een bocht van de weg tegen een immense oude houten poort aan met een karakteristiek lauze-dak erboven en verweerde stenen zijmuren. Ik loop het weggetje een stukje uit en twee leuke jachthonden in hun kennel slaan aan en blijven blaffen tot ik klaar ben met het bewonderen van de bomen net achter de muur en het enorme gebouw daarachter, dat ook niet in florisante staat is.
Marc blijft bij de auto, waar een klein veel te dik zwart-wit hondje aan komt gewaggeld, blaffend en kwispelend. Het vrouwtje volgt later, een mager grijs dametje met een lange werkbroek, handschoenen en een rode katoenen koltrui, model outdoor sportswear. Ze spreekt amper frans en haar engels heeft een voor ons vreemd accent. We kletsen wat en Marc breekt het ijs door de gelijkenis tussen haar hondje en onze Aai te benadrukken.
Al snel volgt haar man, een lange brit met een uitgestreken gezicht, we voelen beide enige weerstand, maar ook die is snel weg doordat we vertellen dat we hier wonen, ook vreemdelingen zijn en ook veel dieren hebben.
Al snel zitten we onder een es aan een sierlijk tuinset van gekruld smeedijzer met glazen blad, dat me kippenvel bezorgd en me terug doet verlangen naar de zon. Maar een paar stappen hun veld op, achter het pand, duwt me weer terug de schaduw in waar water en koffie op me wacht.
Zij zijn twee jaar geleden uit Spanje hierheen verhuist. Het pand is gelijk indrukwekkend, het is een kasteel ouder dan 600 jaar dat daar nog fier overeind staat met die prachtige poort en wat bijgebouwen en een waterput. Maar schijn bedriegt, de daken zijn ingestort, de houten vloeren onbeloopbaar, er ontbreken ramen, het houtwerk van de luiken is kromgetrokken en onbruikbaar geworden. Ze hebben een 10-jaren plan om het op te knappen, 10 katten!, 3 honden en elkaar.
Het is een aangename ontmoeting die me de hele ochtend doet vergeten, op de dode haan na. We blijken over heel veel dingen hetzelfde te denken, hetzelfde te ervaren en vertellen in vogelvlucht onze immigratieperikelen. Met een emailadres en een namenrondje -ja gek eigenlijk, na een paar uur babbelen ons pas aan elkaar voorstellen- nemen we afscheid.
Thuis ruim ik koortsachtig de boodschappen op, terwijl Marc de haan probeert te begraven. Hij komt bijna geheel ontkleed weer terug en verteld dat het niet lukt. De puntige schop wil nog geen 8 cm de grond in, te ondiep voor Meneer de Haan, dus moet hij naar de rivier waar de aarde nog vochtig en zacht is. Slaap zacht hanebeest...
Ik kook een kostelijk maaltje met sla uit eigen tuin en een gegrild kippetje, maar gelijk na het eten trek ik het oververhitte van m'n lief niet en ik spuug alles eruit dat me dwars zat. Niet het eten hoor, dat vond m'n maag erg fijn.
M'n bed zie ik al om half 8 en daar blijf ik de volgende 12 uur.

Deze ochtend voel ik me niet veel beter, maar ga toch die rotspinazie oogsten nu het nog niet zo warm is. 2,5 maaltjes voor twee personen haal ik er vast af, de rest staat op het punt uit te zaaien... Ook goed. Ik vries het in en was weer eens af. De katten liggen voor pampus, Marc is naar de rivier met een boek en de hond en ik duik voor achterstallige klusjes achter de pc.
Ik schrijf en luister de dvd.
Het blijft me verbazen hoe ik gegrepen blijf worden door de Matteus Passie van Bach. Op Goede Vrijdag werd de Nederlandstalige versie uitgezonden op televisie. Uitzending Gemist kunnen we met 1Mb niet kijken, dat moet om de paar seconden laden, maar mijn moeder is zo kien de dvd te bestellen en hem naar me op te sturen.
Verbazingwekkend, ontroerend, mooi en zuiver zo in mijn eigen taal. Ik ken dit stuk Passiemuziek na zovele jaren wel uit mijn hoofd, maar deze uitvoering is zo ontzettend mooi dat ik wederom moet huilen. Dat kleine koor, het kleine orkest en de topsolisten die een verhaal vertellen, voor mij een maand later, maar niet minder indrukwekkend. Ik heb geen last van de bureaustoel waar ik nu drie uur op zit, ik snotter niet door de griep, ik hoest niet één keer, heb het niet koud en zweet niet.
Dit gaat het ziek-zijn voorbij en ook de middag die heet en slopend had moeten zijn is om, als ik het slotkoor hoor en zie.
De log is gelogd, de dag wordt avond en ik? Ik leef.