maandag 21 september 2009
Net als in de film
Soms zijn de momenten als in een film. We werken hard aan de komende winter, de moestuin en het schilderwerk, de nieuwe deur of de CV-ketel. Marc draait dan soms muziek in de bar waar de stereo staat, met van die superboxen waardoor het geluid tot net onderaan de moestuin doordringt. Vandaag had hij veel filmmuziek geselecteerd en terwijl ik in de warme najaarszon brandnetelwortels uit de losse vochtige grond trek en met een wijntje af en toe even ga zitten mijmeren en weer eens een walnoot raap, komen de prachtige klassieke klanken van bovenaf mijn gehoor binnen. Als ik de beelden van de desbetreffende film niet ken, is het net of ik zelf in de film speel. Een nieuwe film die ik nog nooit gezien heb, waarvan het einde nog spannend kan worden, het verloop inspirerend en aan niets te relateren. Een avontuurlijke film met alle facetten die een rol kunnen spelen bij het opbouwen van een nieuw leven in 'the middle of nowhere'. Ik laat me gaan en ben even niet in het 'nu', of juist wel en fantasie en werkelijkheid versmelten. Dit is mijn thuis, mijn huis, mijn leven, mijn droom, mijn fantasie die ik nu mag leven. Het is echt en net niet echt en toch sta ik met beide benen op de grond als ik om me heen kijk en altijd al het werk blijf inventariseren, waarvan ik soms wat taken af kan ronden. Maar de natuur rondt nooit af, gaat verder en stopt nooit en zo ook ons leven. Dat wel een keertje stopt, maar waar we niet steeds bij stil willen staan. Cros speelt met alles dat om hem heen beweegt en holt achter iedere noot aan die met een tik op de aarde valt en zo de helling afrolt. Aai zit gebroederlijk steeds vlakbij me en komt, als ik even ga zitten, op schoot om haar klauwtjes genoegzaam in en uit mijn knieeen te trekken. Castel ligt op het laagste muurtje bij de bar met haar koppie over de rand naar mijn bezigheden te kijken. Gisteravond waren we te gast bij H&T die het einde van hun toeristenseizoen met een grootse BBQ wilden vieren. Door het slechte weer ging dit feest niet door, maar toch waren wij welkom voor een diner. Wat kunnen ze toch lekker koken die twee!!! Zij helpen ons door er te zijn, ons werk en tips te geven en en passant een lesje frans. Deze avond waren ook twee andere gasten, oudere franse 'boertjes' met boerenwijsheid en hun echte Aveyron-karakter, te gast. Dus goed luisteren en proberen alle nieuwe woorden te onthouden en tevens ons beste frans ten gehoor gevend. En het valt ons altijd weer mee en tegen hoever we komen. H. is een waar talenwonder, die zonder moeite kan switchen tussen drie talen (engels, frans en nederlands) en we vangen op dat een emigratie-avontuur een beproeving blijft. Al spreek je de taal heel goed, dan nog valt het allemaal soms vies tegen. De tijd heelt dit dus niet, de taal goed spreken ook niet en helemaal geintegreerd zijn ook niet. Import ben je en dat zal je blijven. Je hebt het stempel van 'étranger' en dat zal je altijd blijven. Het is niet anders als de vreemdelingen (met een andere huidskleur en naam) als in Nederland. Daar moet je tegen kunnen en mee om weten te gaan. Ook dat voelt als een film waarin je de hoofdrol speelt. Maar wie de romantiek hiervan inziet, de uitdaging en het spanningsveld, zou ik persoonlijk aanraden; doen. Emigreren, waag de stap en twijfel niet. Mensen zijn mensen, wereldwijd. En Frankrijk is zo ver en zo anders niet! De stroopwafels zijn te vervangen en hagelslag wil iedereen wel voor je meenemen. En trouwens; in de film doet hagelslag er niet toe, dan is het leven zelf de kern waar het om draait. Ik probeer nog één keer in te bellen op internet en bedenk me wat er tegenover staat dat ik geen ADSL heb; een leven in Frankrijk met op de achtergrond soezende katten op de bank, een geurend haardvuur en het wijntje met een klein sigaartje!!! Geen haast, geen moeten, geen snel, geen nu; onvervangbaar!
donderdag 17 september 2009
druivensap
Het was een aangename ochtend, fris met flarden nevel die de wespen pas laat deed ontwaken. Een tuinklusje voor P en W was tevens een leuk excuus om druiven te plukken begin deze week. Ze hebben er een struik/boom tegen hun gevel staan met een stam-diameter van misschien wel meer dan 30 centimeter, met zware afgeladen takken vol donkere grote druiventrossen. Niet de grote waterige druiven uit de winkel, maar kleine pittig-zoete druifjes met een zware diepe smaak die lang in je mond blijft en niet zuur wordt. Wij waren al hebberig geworden om eens wat dat aangeboden fruit te doen. Dus na het snoeien de ladders tegen het pand en plukken maar tot twee grote kratten vol!! Daarmee thuis gekomen hebben de kratten wat dagen her en der gestaan. Heel de dag door loop ik erlangs met de gedachte dat ik niet eens weet wat ik met zo veel druifjes kan of moet. De hebzucht heeft me goed te pakken genomen en ik informeer her en der wat ik ermee kan doen. Hoe precies wijn te maken weten we niet en we hebben er waarschijnlijk ook de spullen niet voor. Om nu met onze werkvoeten ze zelf te persen lijkt ons wat onfris. Dus dan maar druivensap. 2 Dagen later staan er 19 flessen en 3 potjes gelei of siroop. Het glas vol dat over was wordt gekoeld en later geproefd, dus een paar uur daarna is de eerste liter al op. Heerlijk dus en enige subtiele smaakvariaties door een drang naar experimenteren. De keuken was bezet en van koken kwam niet veel. Ik heb toch maar een hand-bottelaar gekocht. Die paar euro's vond ik alles meer dan waard. Dit is met de kurken en vele andere dingen die betrekking hebben op het 'eigen boontjes doppen' absoluut niet duur hier. Van gehaktmolens tot jerrycans olie, jampotjes of diepvrieszakjes. En dan in de winkels die ook jaag- en tuinspullen verkopen. Een pak soda is in een supermarktje dan weer moeilijk, maar bij het tuincentrum altijd te krijgen. Met wat van de oude flessen van de vieze rosé (die nog steeds bij de goot verderop gewoon allemaal buiten liggen) had ik dus alles bij elkaar. Wijn maken moeten we nog een jaartje uitstellen, maar we zijn blij dat we er niets van weg hoeven te gooien.
woensdag 16 september 2009
lekker ouderwets
Omdat de nachten al zo koud zijn (graad of 8 misschien) stoken we al een beetje om de stenen muren niet zo af te laten koelen als dat het buiten wordt. De keuken is bezet door kratten druiven, grote pannen, vergieten en mengkommen, pollepels, doeken en schone flessen. Druivensap maken brengt een hoop rommel met zich mee en de kleine keuken leent zich er niet echt voor. Dus de warme middaghap zal ik eens op open vuur kunnen maken. Een flinke pan vul ik met aardappeltjes, wortels en bleekselderij, chalotjes en wat knoflook en een beetje bouillon. Het staat al heel snel te pruttelen op de grote standaard in het vuur en na 30 minuutjes doe ik er wat champions en biefstuk bij. Werkelijk overheerlijk, eenvoudig, makkelijk en voedzaam. Het kan natuurlijk beter en anders, maar de eerste test is goed geslaagd. Nu nog uitkijken voor een kleinere pan en pot met hengsel en deksel. Want zo'n enorme pan voor z'n 2-tjes is niet echt handig (past niet in het aanrecht om schoon te maken) en boven het vuur hangen aan de haak een stuk praktischer.
Maar zo eten bij het vuur met die heerlijke geur en warme sfeer, is uniek. Het brengt ons weer bij de basis die we soms door de moderne sores uit het oog verliezen.
Idylle
Nu hebben we nooit de idylle gekoesterd van het leven en wonen in Frankrijk. Nooit verwacht dat het zo makkelijk zou gaan. En natuurlijk hebben we in ons achterhoofd rekening gehouden met tegenslagen. Nu komen er vele kleintjes op hetzelfde moment. Tussen al het rapen en oogsten door, proberen we France Telecom ertoe te bewegen een 2e nieuwe telefoonlijn bij onze buren aan te leggen. Zodat we met een router een draadloze snelle korte verbinding met ons huis kunnen maken. Dan zouden we ADSL kunnen hebben en ons werk wat internet betreft voort kunnen zetten. Onze bevindingen tot dusver voor het verkrijgen van ADSL;
* Bedrijven aangeschreven en gebeld die er hun vak van hebben gemaakt Nederlanders te assisteren met het krijgen van internet
* Zelf France Telecom ter informatie gebeld en met vele soorten nummers aan de lijn en in de wacht geweest zonder enkele duidelijkheid
* In samenwerking met de buren France Telecom gebeld om te informeren
* Een 2e lijn aangevraagd en 2 weken gewacht op het aanvraagformulier dat nooit is bezorgd en aan de post ligt het niet.
* Nogmaals gebeld met FT (even voor het gemak) en het advies gekregen naar Rodez te rijden (hoofdvestiging)
* Eerste bezoekje Rodez met de opgave 2 weken te wachten op een telefoontje van een technicus die dan op afspraak komt KIJKEN
* Na 3 weken nogmaals Het telefoonnummer gebeld om naar een ander nummer doorverwezen te worden, die ons weer terug verwees naar het eerst gebelde nummer die ons weer doorverwijst naar het 2e gebelde nummer
* Een 2e bezoek aan de hoofdvestiging te Rodez met als resultaat een belletje de dag erop
* De technicus komt 22 september.....
(Wordt uiteraard ook vervolgd)
Er gaan dus dingen mis, traag of verlopen niet zoals gehoopt. Na het vishaakje haal ik mijn hand open aan een kapot glas onder het sop in het aanrecht. We voelen onze ruggen en alle spieren daar vervelend goed. Onze knieeen moeten wennen aan de afwezigheid van plat land. De warmte is ook nieuw en we hebben ons laten vertragen door het gewenningsproces. (Zou het ooit wennen???) Het verkrijgen van een BSN-nummer is ook een verhaal apart. We vallen als 'vreemdelingen' buiten de boot en hebben dus specialisten nodig die de wet dermate goed kennen, dat we zonder kastjes en muren ons toch kunnen verzekeren en mogen gaan werken. We hebben te veel fruit en te weinig middelen dit allemaal te verwerken en zien met lede ogen aan hoe we veel ervan moeten laten rotten of weg moeten gooien. De huizenmarkt, ehm, onze huizenmarkt, in Nederland doet niets en de kosten lopen door.
Daarintegen is er altijd goed nieuws; noten, nootjes en kastanjes beginnen te vallen, de koelte en de regen doen hun intrede. De warmte van het haardvuur is weer de moeite waard en we klussen verder. Dat klussen resulteert in een prachtige nieuwe middendeur, gemaakt van oude planken. Met een rampje erin voor het licht in het halletje en een kattenluik. (Dan kan het raampje in de kamer dicht, dat scheelt heel veel tocht) De slaapkamer-venstertjes worden geverft, de slaapkamer-deuren en de badkamerdeur. Het frist zo enorm op!
Dus wonen en leven in Frankrijk 'JA', maar een idylle?? nee.....
* Bedrijven aangeschreven en gebeld die er hun vak van hebben gemaakt Nederlanders te assisteren met het krijgen van internet
* Zelf France Telecom ter informatie gebeld en met vele soorten nummers aan de lijn en in de wacht geweest zonder enkele duidelijkheid
* In samenwerking met de buren France Telecom gebeld om te informeren
* Een 2e lijn aangevraagd en 2 weken gewacht op het aanvraagformulier dat nooit is bezorgd en aan de post ligt het niet.
* Nogmaals gebeld met FT (even voor het gemak) en het advies gekregen naar Rodez te rijden (hoofdvestiging)
* Eerste bezoekje Rodez met de opgave 2 weken te wachten op een telefoontje van een technicus die dan op afspraak komt KIJKEN
* Na 3 weken nogmaals Het telefoonnummer gebeld om naar een ander nummer doorverwezen te worden, die ons weer terug verwees naar het eerst gebelde nummer die ons weer doorverwijst naar het 2e gebelde nummer
* Een 2e bezoek aan de hoofdvestiging te Rodez met als resultaat een belletje de dag erop
* De technicus komt 22 september.....
(Wordt uiteraard ook vervolgd)
Er gaan dus dingen mis, traag of verlopen niet zoals gehoopt. Na het vishaakje haal ik mijn hand open aan een kapot glas onder het sop in het aanrecht. We voelen onze ruggen en alle spieren daar vervelend goed. Onze knieeen moeten wennen aan de afwezigheid van plat land. De warmte is ook nieuw en we hebben ons laten vertragen door het gewenningsproces. (Zou het ooit wennen???) Het verkrijgen van een BSN-nummer is ook een verhaal apart. We vallen als 'vreemdelingen' buiten de boot en hebben dus specialisten nodig die de wet dermate goed kennen, dat we zonder kastjes en muren ons toch kunnen verzekeren en mogen gaan werken. We hebben te veel fruit en te weinig middelen dit allemaal te verwerken en zien met lede ogen aan hoe we veel ervan moeten laten rotten of weg moeten gooien. De huizenmarkt, ehm, onze huizenmarkt, in Nederland doet niets en de kosten lopen door.
Daarintegen is er altijd goed nieuws; noten, nootjes en kastanjes beginnen te vallen, de koelte en de regen doen hun intrede. De warmte van het haardvuur is weer de moeite waard en we klussen verder. Dat klussen resulteert in een prachtige nieuwe middendeur, gemaakt van oude planken. Met een rampje erin voor het licht in het halletje en een kattenluik. (Dan kan het raampje in de kamer dicht, dat scheelt heel veel tocht) De slaapkamer-venstertjes worden geverft, de slaapkamer-deuren en de badkamerdeur. Het frist zo enorm op!
Dus wonen en leven in Frankrijk 'JA', maar een idylle?? nee.....
Herfst 2
Verder genieten we van ons beestenspul. Castel heeft eindelijk leren zwemmen en als ze de kans krijgt is ze niet meer te stoppen. Ze put zichzelf volledig uit. Verder is ze zo gewend dat ze precies weet waar ze aan toe is, goed luisterd en gewoon 'hond' is. Cros is een lust voor vermoeide zielen. Cros blijkt toch een kater en aan zijn stoere zelfverzekerde tred te zien, maakt hij het beeld helemaal waar. Cros wordt een heel sterk dier dat voor niks en niemand bang lijkt te zijn. Hij heeft geen spuitjes, ontwormingskuur of dierenarts-bezoek gehad, maar mankeert daarintegen niets. Gen vlo of teek, geen worm of andere verschijnselen. Over vlooien gesproken, wij lijken wel af en toe favoriet bij dit gespuis. Beide zijn we ten prooi gevallen aan een bijtend beestje, dat vele jeukende vlekjes achterlaat op plekken waar geen mug of midge kan komen. Maar a la...
De herfst is er volop en deze wants doet geen vlieg kwaad en heeft ons oog getrokken. Anders als de gewone wat saaie bruine of groene wants, is dit een koning onder de wantsen. Prachtig met z'n 11 milimeter grootte!
zondag 6 september 2009
Raylasse
Het is nog donker als ik opsta. Marc laat ik nog even liggen, het was laat gisteravond en vergezeld met de rijkelijk vloeiende wijn en het haardvuur, is het heerlijk om in de vrieskou er alleen op uit te gaan. Ik por het vuur aan en hang de ketel erboven voor een mok eikeltjes-koffie. Het droge hout vat gelijk vlam en onderwijl neem ik een kattewasje en kleed me aan. Een stevige warme broek, fijne wollen sokken en warme laarsjes. Meerdere lagen met een wollen trui houden de slaapwarmte een beetje vast. Zodra het water warm is, vul ik een warmhoudkan met de geurige donkere koffie en stop hem met wat bruin brood in de reistas. Wat gedroogde vruchten en een stuk ham voorkomen dat ik te hongerig word en een oud stuk wittebrood is voor Raylasse.
Raylasse wordt al oud, maar zijn hoefjes dragen mij nog graag. Als hij maar niet weer een ochtendhumeur heeft, want dan schieten de twintig kilometers niet op die we te gaan hebben. In het stalletje heerst nog stilte. Raylasse heeft me al aan horen komen en draait zijn grote zachte oren naar achteren richting de staldeur. De kipjes boven mij op de vliering schrikken op en met wat getok en geschuifel keert de rust weer terug. De haan echter slaat direct aan het kraaien en ik probeer hem nog te sussen voor hij iedereen wakker maakt. Voorzichtig hoor ik de eerste ochtendvogels en het gekras van een vlaamse gaai. Ik heb de lantaarn nog wel even nodig om zijn zadeltje te pakken van de stok in de muur helemaal achterin de stal. Raylasse zijn broer staart nog sufjes voor zich uit, die is nooit te porren voor een lange ochtend-wandeling. Maar hij zal later deze ochtend toch echt met Marc aan de slag moeten, het gekloofde eikenhout moet naar boven via de lange slingerpaadjes door het dal. Stokoude poes Aai draait zich nog eens om in het stro. Ze lijkt te zeggen met dit gebaar dat het haar tijd wel zal duren. Ik kroel haar kin en spinnend sluit ze haar ogen. Raylasse krijgt zijn leren halster, dat verzacht is door donkerrood koord en perfect aansluit op zijn hoofd door het jarenlange dragen. De kwastjes van wol met linnendraad omwonden geven het grijzende dier wat kleur en hij laat het zadeltje geduldig rond zijn buik vastsnoeren. Een klein dun zadeltje hebben we lang geleden voor hem laten maken, voor zijn comfort en vacht en voor het zitgemak tijdens het berijden. Plots hoor ik gesnuif en geritsel buiten. terwijl ik me omdraai zie ik de lichterowrdende buitenlucht mijn ademwolkjes wegdrijven in de koude ijzige lucht. Het is Fivo, de hond die altijd waaks is en kan sluipen als een slang en als een duveltje uit een doosje zelfs ons steeds weer weet te verrassen. De lucht loopt over van diep nachtblauw naar lichtblauw tot oranje toe. Het wordt een prachtige, maar koude dag zo te zien. De kale zwarte takken die zich al afsteken tegen de heldere lucht, vol bevroren druppels en hier en daar een wit uitgeslagen spinnenweb, geven het bos de winterse 'look' die het bruine van de aarde en het verterende blad mooier doen uitkomen. Raylasse briest van ongeduld, hij zal het koud hebben met de deur zo open en wil gaan lopen. De oude bekende route die hij al ruim 10 jaar bijna wekelijks loopt, of hij moet zijn nuk-dag hebben, dan krijg zelfs ik hem met geen mogelijkheid uit zijn schulp en stal. Stuurs staat hij op die dagen met zijn achterste naar je toe, zwiept met zijn oren en schudt zijn zware hoofd op en neer. Geeft dan al snel zijn broer een knauw in de rug en schopt een keer naar achteren. Maar nu, vol initiatief, neemt hij de eerste stappen naar buiten. Ik beveel Fivo naar huis te gaan en daar te blijven. Met de kortbehaarde gevlekte puntige staart richting grond drentelt de reu naar boven. Hij kijkt nog 1 x achterom, hij zou zo graag eens meegaan. Naar wat het vrouwtje gaat doen met die grote viervoeter, want hij mag nooit mee. Zodra ik achter de stal vandaan op Raylasse het stalpad oploop, wordt de berg recht tegenover mij al zwart afgetekend door de naderende zon. Het zal nog zeker een uur duren voor ik hem kan zien.
Ik ben dan al een fijn eind op weg naar het stadje op het plateau. Ruim 600 meter moeten we stijgen voor we zo hoog zijn en het pad is niet meer onderhouden sinds het uitbreken van de pandemie. Ik verbaas me nog over de snelheid waarmee het virus om zich heen greep. Ik zie nog de krantenkoppen in Le Figaro, "geen paniek" , "voor 1 miljard geinvesteerd in vaccins" , "Griep-virus onder controle?". Het ging aan ons voorbij, net na die regressie verhuisd naar hier en onze balans in het isolement gevonden. Via het dichstbijzijnde gehuchtje af en toe eens een krant gekocht en ons op de hoogte laten houden en het dagelijks leven in het stadje waar ik nu nog steeds naar onderweg ben. Met een week wereld- en regio-nieuws en de ruilhandel-boodschapjes om het weer een weekje luxe te hebben. Maar de wereld is niet meer die zij geweest is. Niemand had ooit kunnen denken dat wereldwijd, het bevolkingsaantal zó zou halveren. De wereld stond in brand en iedereen was de regressie gelijk vergeten. Miljarden en miljarden werden er gespendeerd aan kostbare en vaak nutteloze onderzoeken naar de oorzaak van het virus. Onderwijl was de rest van de wereld murw gemaakt met al die doden, ongekend en groots. En aan ons ging het meeste voorbij. Ook wij hebben lang iedereen gemeden, verstookt van nieuws en verandering van spijs.
Maar de zon maakt nu weer zijn fel omrandde bergruggen, de kappen met hun eeuwige sneeuw en samen met de maan hun spel met de seizoenen. De wereld is niet gekanteld om haar as, zij staat nog steeds zoals ze altijd stond. Het lijken de mensen zelf te zijn, die ten onder gaan door de natuur van moeder aarde. Zij die het begrepen moesten mee, geen onderscheid werd gemaakt. Zodra ik de echte zonnestralen van zijn randje net boven de berg opvang, stop ik even voor wat koffie. Ik heb tijd zat en het is pas 9 uur. Ik drink de koffie en neem wat brood, Raylasse krijgt ook zijn stuk. Niet te veel, want op de markt weet hij zich al verwend met lekkere dingen van de 'groenteman'. Ik trek m'n sjaal iets losser, m'n eerste eigen breigoed als herfstklus 's avonds als het donker is en de verveling toeslaat na de drukke oogsttijd. Ik probeer de geasfalteerde wegen te vermijden, Raylasse en ik vinden het maar niets en zoeken zonodig de bermen op.
Na 4 uurtjes en 600 meter hoger begroet ik de hoofdknik van het mannetje op zijn stoel. Hij zat al dagelijks op die stoel, soms nog met een paraplu naast zich tegen de muur. Zijn wandelstok schuin tegen de linker binnenknie geleund, alpinopet op, geruit vest en netjes gepoetste schoenen. Nog nooit hebben wij 1 woord gewisseld met elkaar. Een knik, soms met glimlach kon ik krijgen. Een welgemeend 'bonjour' meest breed geluidloos lachend kreeg 'het mannetje' terug. Hij lijkt vandaag weer geen dag ouder geworden te zijn, meesterlijk om de kunst van het leven en te zijn zó te beheersen. Op de markt de bekende gezichten, ik zal er ook wel één van zijn. Het lijkt op een verjonging, met alle fris montere mensen. Maar sommige blijf je missen, het is voor ons ook een hard en groot verlies geweest. Terwijl raylasse zich laat verwennen met bloemkool-blad bij de groenteman, doe ik mijn verdere boodschappen. Raylasse moet ik wel vastzetten aan de lindeboom op het plein, anders kunnen de kraamhouders hun werk niet doen. Raylasse zal de markt op zijn kop zetten, want al die lekkere dingen en de mensen om hen heen, al zo lang vertrouwt, wil hij snoepen, stelen zelfs en de mensen eens flink plagen. Als een baldadige puber is hij eens losgebroken, dwars door de groentekraam, een peentje pikkend, op weg naar de bakker.... Daar had ik hem te pakken en heb diep door de knieeen gemoeten bij de heren om het goed te maken. Nu lachen we er nog steeds om met elkaar. Ik verwen mezelf op gewone koffie bij Reanard en wil dan echt weer terug, nadat ik een doosje kleine sigaartjes heb gehaald voor van de week een glas te goed uitgevallen oude eau de vie.
(wordt vervolgd)
Raylasse wordt al oud, maar zijn hoefjes dragen mij nog graag. Als hij maar niet weer een ochtendhumeur heeft, want dan schieten de twintig kilometers niet op die we te gaan hebben. In het stalletje heerst nog stilte. Raylasse heeft me al aan horen komen en draait zijn grote zachte oren naar achteren richting de staldeur. De kipjes boven mij op de vliering schrikken op en met wat getok en geschuifel keert de rust weer terug. De haan echter slaat direct aan het kraaien en ik probeer hem nog te sussen voor hij iedereen wakker maakt. Voorzichtig hoor ik de eerste ochtendvogels en het gekras van een vlaamse gaai. Ik heb de lantaarn nog wel even nodig om zijn zadeltje te pakken van de stok in de muur helemaal achterin de stal. Raylasse zijn broer staart nog sufjes voor zich uit, die is nooit te porren voor een lange ochtend-wandeling. Maar hij zal later deze ochtend toch echt met Marc aan de slag moeten, het gekloofde eikenhout moet naar boven via de lange slingerpaadjes door het dal. Stokoude poes Aai draait zich nog eens om in het stro. Ze lijkt te zeggen met dit gebaar dat het haar tijd wel zal duren. Ik kroel haar kin en spinnend sluit ze haar ogen. Raylasse krijgt zijn leren halster, dat verzacht is door donkerrood koord en perfect aansluit op zijn hoofd door het jarenlange dragen. De kwastjes van wol met linnendraad omwonden geven het grijzende dier wat kleur en hij laat het zadeltje geduldig rond zijn buik vastsnoeren. Een klein dun zadeltje hebben we lang geleden voor hem laten maken, voor zijn comfort en vacht en voor het zitgemak tijdens het berijden. Plots hoor ik gesnuif en geritsel buiten. terwijl ik me omdraai zie ik de lichterowrdende buitenlucht mijn ademwolkjes wegdrijven in de koude ijzige lucht. Het is Fivo, de hond die altijd waaks is en kan sluipen als een slang en als een duveltje uit een doosje zelfs ons steeds weer weet te verrassen. De lucht loopt over van diep nachtblauw naar lichtblauw tot oranje toe. Het wordt een prachtige, maar koude dag zo te zien. De kale zwarte takken die zich al afsteken tegen de heldere lucht, vol bevroren druppels en hier en daar een wit uitgeslagen spinnenweb, geven het bos de winterse 'look' die het bruine van de aarde en het verterende blad mooier doen uitkomen. Raylasse briest van ongeduld, hij zal het koud hebben met de deur zo open en wil gaan lopen. De oude bekende route die hij al ruim 10 jaar bijna wekelijks loopt, of hij moet zijn nuk-dag hebben, dan krijg zelfs ik hem met geen mogelijkheid uit zijn schulp en stal. Stuurs staat hij op die dagen met zijn achterste naar je toe, zwiept met zijn oren en schudt zijn zware hoofd op en neer. Geeft dan al snel zijn broer een knauw in de rug en schopt een keer naar achteren. Maar nu, vol initiatief, neemt hij de eerste stappen naar buiten. Ik beveel Fivo naar huis te gaan en daar te blijven. Met de kortbehaarde gevlekte puntige staart richting grond drentelt de reu naar boven. Hij kijkt nog 1 x achterom, hij zou zo graag eens meegaan. Naar wat het vrouwtje gaat doen met die grote viervoeter, want hij mag nooit mee. Zodra ik achter de stal vandaan op Raylasse het stalpad oploop, wordt de berg recht tegenover mij al zwart afgetekend door de naderende zon. Het zal nog zeker een uur duren voor ik hem kan zien.
Ik ben dan al een fijn eind op weg naar het stadje op het plateau. Ruim 600 meter moeten we stijgen voor we zo hoog zijn en het pad is niet meer onderhouden sinds het uitbreken van de pandemie. Ik verbaas me nog over de snelheid waarmee het virus om zich heen greep. Ik zie nog de krantenkoppen in Le Figaro, "geen paniek" , "voor 1 miljard geinvesteerd in vaccins" , "Griep-virus onder controle?". Het ging aan ons voorbij, net na die regressie verhuisd naar hier en onze balans in het isolement gevonden. Via het dichstbijzijnde gehuchtje af en toe eens een krant gekocht en ons op de hoogte laten houden en het dagelijks leven in het stadje waar ik nu nog steeds naar onderweg ben. Met een week wereld- en regio-nieuws en de ruilhandel-boodschapjes om het weer een weekje luxe te hebben. Maar de wereld is niet meer die zij geweest is. Niemand had ooit kunnen denken dat wereldwijd, het bevolkingsaantal zó zou halveren. De wereld stond in brand en iedereen was de regressie gelijk vergeten. Miljarden en miljarden werden er gespendeerd aan kostbare en vaak nutteloze onderzoeken naar de oorzaak van het virus. Onderwijl was de rest van de wereld murw gemaakt met al die doden, ongekend en groots. En aan ons ging het meeste voorbij. Ook wij hebben lang iedereen gemeden, verstookt van nieuws en verandering van spijs.
Maar de zon maakt nu weer zijn fel omrandde bergruggen, de kappen met hun eeuwige sneeuw en samen met de maan hun spel met de seizoenen. De wereld is niet gekanteld om haar as, zij staat nog steeds zoals ze altijd stond. Het lijken de mensen zelf te zijn, die ten onder gaan door de natuur van moeder aarde. Zij die het begrepen moesten mee, geen onderscheid werd gemaakt. Zodra ik de echte zonnestralen van zijn randje net boven de berg opvang, stop ik even voor wat koffie. Ik heb tijd zat en het is pas 9 uur. Ik drink de koffie en neem wat brood, Raylasse krijgt ook zijn stuk. Niet te veel, want op de markt weet hij zich al verwend met lekkere dingen van de 'groenteman'. Ik trek m'n sjaal iets losser, m'n eerste eigen breigoed als herfstklus 's avonds als het donker is en de verveling toeslaat na de drukke oogsttijd. Ik probeer de geasfalteerde wegen te vermijden, Raylasse en ik vinden het maar niets en zoeken zonodig de bermen op.
Na 4 uurtjes en 600 meter hoger begroet ik de hoofdknik van het mannetje op zijn stoel. Hij zat al dagelijks op die stoel, soms nog met een paraplu naast zich tegen de muur. Zijn wandelstok schuin tegen de linker binnenknie geleund, alpinopet op, geruit vest en netjes gepoetste schoenen. Nog nooit hebben wij 1 woord gewisseld met elkaar. Een knik, soms met glimlach kon ik krijgen. Een welgemeend 'bonjour' meest breed geluidloos lachend kreeg 'het mannetje' terug. Hij lijkt vandaag weer geen dag ouder geworden te zijn, meesterlijk om de kunst van het leven en te zijn zó te beheersen. Op de markt de bekende gezichten, ik zal er ook wel één van zijn. Het lijkt op een verjonging, met alle fris montere mensen. Maar sommige blijf je missen, het is voor ons ook een hard en groot verlies geweest. Terwijl raylasse zich laat verwennen met bloemkool-blad bij de groenteman, doe ik mijn verdere boodschappen. Raylasse moet ik wel vastzetten aan de lindeboom op het plein, anders kunnen de kraamhouders hun werk niet doen. Raylasse zal de markt op zijn kop zetten, want al die lekkere dingen en de mensen om hen heen, al zo lang vertrouwt, wil hij snoepen, stelen zelfs en de mensen eens flink plagen. Als een baldadige puber is hij eens losgebroken, dwars door de groentekraam, een peentje pikkend, op weg naar de bakker.... Daar had ik hem te pakken en heb diep door de knieeen gemoeten bij de heren om het goed te maken. Nu lachen we er nog steeds om met elkaar. Ik verwen mezelf op gewone koffie bij Reanard en wil dan echt weer terug, nadat ik een doosje kleine sigaartjes heb gehaald voor van de week een glas te goed uitgevallen oude eau de vie.
(wordt vervolgd)
vrijdag 4 september 2009
Herfst
Per 1 september is het hier bewolkt, fris en erg nat door de buien die dag en nacht de grond weer doorregent. Heerlijk die koelte en we frissen er direct bij op. Het is iets onder de 20 graden en zodoende kunnen we buiten weer flink aan de slag. Ik maai met het slagmes een heus plat vlak vrij (het enige dat we hebben trouwens), zodat de ontdekte fruit en notenbomen te bereiken zijn. Net op tijd voor de appels, zo groot, sappig en zoet en al deels gevallen. Tijd om te rapen en te verwerken in een berg appeltaarten. De zuurkoolfabriek is geslaagd en we hebben voor komende maanden 7 kilo zuurkool. Of het smaakt is nog 7 weekjes afwachten. Door de haken en ogen, die Marc in de schouw bevestigd heeft kunnen we nu koken boven het open vuur. De test was koffiewater aan de kook brengen en op tijd eraf halen. 
Terwijl we gespannen afwachten hoe lang dat duurt, snij ik de appels voor de taarten. Het voelt goed, 'basic', om het vuur te gebruiken voor meer dan verwarming en droogte in huis. Het vochtgehalte is al snel gestegen en als de regentijd eral aan komt, is het bijna dweilen met de kraan open, ondanks dat we geen lekkages meer hebben. De regen zorgt ook voor grondig binnenwerk. En we moeten haast gaan maken met droog dood hout zoeken en zagen in het bos voor komende maanden. De CV-ketel voorzien van leidingen en radiatoren zal nog een flinke klus worden en voor volgend jaar is dat waarschijnlijk nog niet gerealiseerd. Ook het dubbelglas zal voor de winter niet geplaatst zijn. Maar dat is eigenlijk van mindere zorg. DE zorg is toch nederland. Het huis is weer in de verkoop, met een aangepaste prijs in verband met de huidige 'regressie-staart', en we ervaren weer kleine vooruitgang.
Ik ruik de herfst, de hazelnootjes beginnen al te vallen, de beukenblaadjes worden dor, terwijl de berken en hazelaars al vergelen. De mist in allerlei gedaanten, van wolk tot flard, is vaak weer aanwezig op het water van het meer. De rust op de markt is weer terug, het aanwezige rumoer is teruggebracht tot zacht pratende mensen die elkaar al lang kennen. De toeristen-kraampjes met dure waar en de schelle muziek uit de luidsprekers zijn verdwenen en je komt weer meer bekenden tegen. Iedereen is weer wat rustiger aanwezig en ik kan bij het cafe op het terras weer 'la même' roepen voor m'n grand-café. Onder de wol kruipen is weer een weldaad, met de net koele bries, die via het raampje naar binnen glipt. De paddenstoeltjes duiken overal op, bessen geven in grote getale een totaal andere kleur als het uitgedroogde doffe groen van de zomer-moede bomen. De sleedoorns en meidoorns blijven verbazen met hun heldere kleur besjes, ze staan in bosjes bij elkaar, zodat de kleuren van verre opvallen. Nog 3 weekjes en dan is het officieel najaar. Voor ons is het nu herfst, het vroege najaar, tijd van overdaad en oogst, van de vruchten plukken en vermenigvuldigen, uitzaaien en loslaten. Dat laatste is het mooiste, wij gaan hetzelfde trachten te doen als alles om ons heen. Met de zekere verwachting (hé een natuurlijke zekerheid! zie berichten 'zekerheid') dat na het vallen van het blad en de stille donkere doodse maanden, er met al die vruchten, bessen en gevallen blad er weer nieuw leven zal komen met een sterke snelle groei. Voor alles een tijd en voor nu "Herfsttijd"!
Terwijl we gespannen afwachten hoe lang dat duurt, snij ik de appels voor de taarten. Het voelt goed, 'basic', om het vuur te gebruiken voor meer dan verwarming en droogte in huis. Het vochtgehalte is al snel gestegen en als de regentijd eral aan komt, is het bijna dweilen met de kraan open, ondanks dat we geen lekkages meer hebben. De regen zorgt ook voor grondig binnenwerk. En we moeten haast gaan maken met droog dood hout zoeken en zagen in het bos voor komende maanden. De CV-ketel voorzien van leidingen en radiatoren zal nog een flinke klus worden en voor volgend jaar is dat waarschijnlijk nog niet gerealiseerd. Ook het dubbelglas zal voor de winter niet geplaatst zijn. Maar dat is eigenlijk van mindere zorg. DE zorg is toch nederland. Het huis is weer in de verkoop, met een aangepaste prijs in verband met de huidige 'regressie-staart', en we ervaren weer kleine vooruitgang.
Ik ruik de herfst, de hazelnootjes beginnen al te vallen, de beukenblaadjes worden dor, terwijl de berken en hazelaars al vergelen. De mist in allerlei gedaanten, van wolk tot flard, is vaak weer aanwezig op het water van het meer. De rust op de markt is weer terug, het aanwezige rumoer is teruggebracht tot zacht pratende mensen die elkaar al lang kennen. De toeristen-kraampjes met dure waar en de schelle muziek uit de luidsprekers zijn verdwenen en je komt weer meer bekenden tegen. Iedereen is weer wat rustiger aanwezig en ik kan bij het cafe op het terras weer 'la même' roepen voor m'n grand-café. Onder de wol kruipen is weer een weldaad, met de net koele bries, die via het raampje naar binnen glipt. De paddenstoeltjes duiken overal op, bessen geven in grote getale een totaal andere kleur als het uitgedroogde doffe groen van de zomer-moede bomen. De sleedoorns en meidoorns blijven verbazen met hun heldere kleur besjes, ze staan in bosjes bij elkaar, zodat de kleuren van verre opvallen. Nog 3 weekjes en dan is het officieel najaar. Voor ons is het nu herfst, het vroege najaar, tijd van overdaad en oogst, van de vruchten plukken en vermenigvuldigen, uitzaaien en loslaten. Dat laatste is het mooiste, wij gaan hetzelfde trachten te doen als alles om ons heen. Met de zekere verwachting (hé een natuurlijke zekerheid! zie berichten 'zekerheid') dat na het vallen van het blad en de stille donkere doodse maanden, er met al die vruchten, bessen en gevallen blad er weer nieuw leven zal komen met een sterke snelle groei. Voor alles een tijd en voor nu "Herfsttijd"!
Abonneren op:
Posts (Atom)