Katten

En toch weer een post over de katten. Cros is een echte aanwinst voor de beestenboel. Hij zal zich moeten voegen tussen 4 volwassen grote katten (met pit), een grote hond en 2 volwassen mensen. Dat maakt Cros tot een zachtaardig draakje dat alles pijlsnel oppikt en slimmer is dan de rest bij elkaar. Zijn nieuwsgierigheid zal nog wel een keer tegen hem gaan werken, maar we hebben er alle vertrouwen in dat hij dat wel te boven zal komen. Cros is altijd en overal.
(Behalve als Spetter de Dalmaat langskomt; dan zijn alle katten spoorloos verdwenen precies een paar minuten voor zijn komst) Cros gaat mee naar de douche, wil daar niet meer onder, maar gaat op de rand zitten kijken en likt de druppels van zijn snorharen. Of hij gaat tussen het losse mos liggen zonnen als we op het dak aan het schrobben zijn. Of hij wil alles vanuit de hoogte gadeslaan en kruipt in de dakgoot. (waar hij dan al kitterig uitvalt en natuurlijk keurig en soepel op 4 pootjes landt en zich even wast alsof er niets gebeurt is)

Integratie

Niet van horen zeggen en ook niet uit de boekjes, het idee om iets te doen met de locals op regelmatige basis. Toevalligerwijs kwamen de burgermeestersvrouw en ik in gesprek in de loop van de avond van het dorpsfeestje ter ere van Felix en zijn vrouw Georgette. Ik vroeg haar wat er gedurende de winter te doen was en zo nee of ik iets kon organiseren. Hoofdschuddend maakt ze me duidelijk dat de mensen niet zo van nieuwe ideeen houden of van inmenging van buitenaf. Het is zoals het altijd was en dat wil men graag zo houden. Niet van de wijs gebracht, vraag ik haar of zij iets weet van de activiteiten voor dames buiten het hoogseizoen om. Ik vroeg het in augustus en dan zijn de feesten en evenementen altijd en overal. Enthousiast begint ze over Yoga dat ergens in september start. Ik heb al eens een jaar aan yoga gedaan in Nederland en wil toch echt iets gaan doen, dus blij knik ik expressief en geef haar een volmondig 'oui' en ze belooft me te bellen rond de start van de lessen. Ik wacht de eerste week van september af, de scholen zijn weer begonnen, de markt is weer verstild, de franse nummerborden als vanouds gesiert met nummer 12 en geen buitenlandse kentekens meer te bespeuren. Omdat ik erop gebrand ben toch één maal in de week iets voor mezelf buitenshuis te doen dat niet onder de noemer werken maar onder socialiseren en integreren valt, pak ik het telefoonboek en zoek het prive-nummer van de burgermeester op en toets het nummer in. De fransen nemen de telefoon op en zeggen gedag, maar zullen nooit hun naam zeggen. Wij ervaren dat als zeer prettig, je kunt zo gelijk vragen naar diegene die je spreken wilt, nog beter, je hoeft ook je eigen naam niet te zeggen. Onze drempel om de telefoon aan te nemen of om zelf te telefoneren vinden we hier minder hinderlijk als in Nederland. Dat heeft ook te maken met dat we nog niet alles begrijpen of zelf kunnen zeggen. Jaja, het de taal niet goed spreken heeft ook voordelen. Soms!!! kun je het niet begrepene langs je heen laten gaan, je pikt niet alles op, geen 'randgebeuren of geruis'. Ik krijg niet de vrouw van de burgermeester te pakken, maar ben zelfs verkeerd verbonden en met een verontschulding hang ik op. Toch fijn dat ik mijn naam niet hoef te zeggen, maar wel ontmoedigd dat het toch nog moeilijk is om iets voor mezelf klaar te spelen zo nog wat in 'den vreemde'. Ik vraag me vervolgens 2 keer af hoe ik toch aan die informatie kan komen, want yoga lijkt me wel passend in dit natuurlijke nieuwe leven en een middel om verder in de gemeenschap te groeien. Ik besluit naar de dichstbijzijnde 'office du tourisme' te gaan. Gewoon de 'VVV' van Frankrijk, waar ze meertalig zijn en internet hebben, zelfs voor je bellen indien nodig en alles weten van toerisme, omgeving, activiteiten, evenementen, sport, cultuur, accomodatie enzovoorts. Vele folders heb ik al inmiddels thuis liggen en in het zelfde gidsje als waar ik meer informatie, ideeen en tips uithaalde staat dit ook. Maar de kop van dit hoofdstukje heet 'Animations Permanentes'. Permanent had ik wel kunnen begrijpen, maar 'animations' interpreteerde ik verkeerd. Animations zijn vrij vertaald dus activiteiten. Bovenaan het lijstje staat yoga. Een muziek- en dansschool zijn er, een schilderclub, theatherclub en alle sporten nog niet meegerekend. De vriendelijke dame vraagt me honderduit zodra ze hoort dat ik in de georges woon en ze vindt het helemaal geweldig dat we hier permanent wonen en dan nog wel op een voor haar persoonlijk belangrijk stukje. Haar man loopt vaak over het pad vanaf de sluizen met de hond. Ze wonen in de dorpen bij de electriciteitscentrale op de punt van de georges en kennen de omgeving erg goed. Na een kleine 3 kwartier later sta ik buiten met meer dan de info die ik zocht. Yoga gaat eind september van start. Later die week kom ik de 'vrouw van' tegen bij het café in ons dorp en vertel haar wanneer het begint. De eerste keer heb ik verstek laten gaan, het was een hectische middag ervoor en ik had bezoek. Marc was voor technische boodschappen en radiateuren kijken, een middag op pad. En een lief stel uit het kasteeldorpje hadden de vele stappen gewaagd naar ons te komen lopen met een vinaigre-moeder en een beschrijving in het engels, terwijl ik ze zie rusten op het bankje langs de weg ben ik net met de projectleider van onze nieuwe telefoonleiding op pad om ter plaatse de plaatsing van palen en draad te bespreken.
Deze maandag gaat het wel door. Ik doe onderweg nog een boodschap en wacht dan een beetje zenuwachtig voor het onbekende en een nieuwe groep mensen waar je plompverloren bijstapt. Madeleine (de vrouw van) heeft de andere dames al verteld dat ik ook zou komen.
Deze maandag kwam het prima uit en heb op aanraden van iemand die al eens geweest was, dat ik zelfs een slaapzak mee moest nemen. Veels te vroeg loop ik het strakke wat oud en sombere gebouw rond. Via een zij-ingang van het buitenterrein met verder een coniferenhaag, hoog en dik, loop ik door het piepende hek. Daarachter ligt een tennisbaantje en wat paadjes door kort gazon. Enkel een nooddeur met een grote glazen wand waarachter een dojo met een spiegelwand. Het gebouw is uitgestorven, maar zie naast de achterdeur een schema met de sporten en activiteiten en waar in het gebouw. Tien minuten voor het begin van de les is het eng stil. Nog geen 20 minuutjes geleden komt de jeugd van college en gaan verdeeld over een zestal schoolbusjes naar huis. (de middelbare scholieren zitten tot half zes op school!) Ik besef me dat het alleen in een nieuwe groep binnenstappen me hier makkelijker afgaat als in Nederland. Puur door de andere kant van de medaille; dat we ons nog niet goed uit kunnen drukken in het frans. We kunnen alles zeggen en vragen, maar je tot uitdrukking kunnen brengen en in details treden is echt nog te moeilijk na 9 maanden.
Ik ben dus erg blij dat ik evendoor heb moeten zetten, want ik word al vriendelijk gedag gezegd door een zevental vriendelijke moderne alle slanke dames van 50+. Ik begrijp de helft nog niet van wat er gezegd word en kan me niet op m'n ademhaling concentreren en de ogen dichtdoen. Ik zou dan zeker weten zijn blijven steken in de eerste ontspanningsoefening. De atmosfeer was erg zacht, de judo-mat aangenaam en de yoga-leerares had een fijne stem. Ik heb alles af moeten kijken , los daarvan kon ik eigenlijk prima meekomen. Mijn lijf vond het super, deze aandacht en concentratie. Na de les wilden ze wel weten wat ik ervan vond. Heerlijk en super om even zo lief te zijn voor m'n lijf en dat komend jaar iedere week. Diepe vriendschappen zijn er nog niet met iemand na 9 maandjes hier wonen. Maar het gemak waarmee we kunnen integreren valt ons alles mee. Je hebt het met je directe omgeving te doen en mensen zijn mensen. Ook met alle taal-misverstandjes, de groei die we doormaken, de leuke dingen aan het herhaalde contact met mensen (met wie dan ook zonder uitzonderingen), geven je de kans helemaal opnieuw te starten. Alles is anders, dus binnen in ons gaan we de dingen ook wat anders zien. 'Waar je mee omgaat, daar wordt je mee besmet.' Is hier al wel een beetje voelbaar. Daarom ook vinden we het heel fijn om met de Nederlanders die we vanuit deze regio dan wel kennen een beetje contact te blijven houden. Zeker als je toch zoveel voor elkaar kunt betekenen. Het maakt je niet afhankelijk, want er zitten toch aardige ritjes tussen en het 'drukdrukdruk' is hier ook gewoon aanwezig.
Integreren zit hem voor ons in de dagelijkse dingen die je hier niet anders doet dan in Nederland. Sociale omgangsvormen staan geweldig goed beschreven in 'Waarom de Fransen zo frans zijn'. (zie boekenlijst) Dat is zeer zeker ook een kwestie van de kat uit de boom kijken en observeren. Gewoon doen en bij jezelf blijven...

foto's

Eindelijk weer wat foto's. Nog niet ge-upload vanaf huis, maar bij H&T tussen een tuinklusje en koffie door.

De acacia die half op de helling tegen de schuur aanstond moest echt gekapt worden. Deze bomen groeien enorm hard en de wortels beschadigen de muren en het dak. Omdat we daar toch al een erg groot gat in het dak hebben en erbij moeten kunnen om achter de schuur de muur vrij te graven, besloot ik de boom toch maar 'even' weg te zagen. Het opruimen was een grotere klus, maar het zicht mag er ook wel wezen. Eigenlijk is het overdag nog te heet voor zulke zware klussen.

Het ronde dak van de broodoven moest hoognodig schoon. Er komt nauwelijks zon en het mos lag er duimdik bovenop. De wortels zijn dermate hardnekkig dat zelfs met een staalborstel het heel moeilijk is di plantje van de stenen te schrobben. Naarmate ik vorder, merk ik dat heel veel lauzes los liggen, het hout eronder is weg of rot. Gelukkig zit er geen leefruimte onder en is het niet noodzakelijk het dak te renoveren. Neemt niet weg dat Marc 2 dagen nodig heeft de stenen weer vast te maken. Of aan spijkers en anders geimproviseerd met ijzerdraadjes.

De middendeur is bijna af. Enkel nog een tralietje voor het ruitje met latjes om het ruitje vast te maken en een likje verf op de kitnaad boven het kattenluikje.
Het werk aan de CV mag wachten op deskundig advies van P. Gelukkig heeft Marc al wel een doe-het-zelf-pakket van buizen en onderdeeltjes samengesteld. Alleen dan zonder gebruiksaanwijzing. Verder heeft de vorige eigenaar zichzelf ertoe weten te zetten ons te bezoeken om uit te leggen waar alle leidingen (afvoer water, electra en aanvoer water) liggen, om problemen in de toekomst te voorkomen. Veel waardevolle tips rijker namen we pas na een hele middag frans kletsen weer afscheid.
Het halletje is helemaal super. Met een raampje in de deur, een witte badkamerdeur en de witte vlakken in de slaapkamerdeuren, zie je werkelijk waar je loopt en hoe ver je moet bukken om je hoofd niet te stoten in de lage deuropeningen...
De herfst is hier werkelijk prachtig. Natte koele nachten, die via mist en nevel in de gorges overgaan in de dag. Na de eerste uren zonneschijn lost de mist op e
n wordt het echt warm. De wind koelt heerlijk af en de geuren en kleuren van de natuur zijn weer zo anders als de verdorde zomer.

even tussendoor

ADSL en technische problemen

Zoals al eerder vermeld en beloofd; een vervolg op het verkrijgen van ADSL. De technische problemen bestaan hieruit, dat met een 11 kilomter lange telefoonlijn geen ADSL mogelijk is. Het emailen gaat én verschrikkelijk traag én de verbinding vliegt er continu uit. Het inbellen duurt gemiddeld vijf minuutjes, een pagina laden soms ook. Bijlages en foto's zijn niet te openen. Geschreven teksten gaan direct met Control C onder de knop of we schrijven ze eerst in het kladblok. Sinds we eigendom zijn van dit huis, is Marc al in de weer gegaan met informeren en het zoeken naar een oplossing. We zitten in een diepe gorges en hebben ook geen connectie met welke zendmast dan ook. Dat onze telefoonlijn naar de overkant van de rivier gaat, was met de aanleg van de lijn waarschijnlijk het meest logische.
Vandaag zou er een techneut komen, maar gisterochtend vroeg werden we gebeld door France Telecom (voor het gemak voorlopig FT) dat die afspraak niet door gaat, maar we al wel een nieuw huisnummer hebben. Het is nog niet in gebruik, maar daar wordt in het dorp op het plateau boven ons komende weken hard aan gewerkt. 's Middags is Marc op pad voor CV-onderdelen en koperen buizen en ik krijg onverwacht bezoek van een bedrijf dat voor FT het werk in deze regio uitvoert. De meneer was zeer kundig en op de hoogte van onze aanvraag, wist ons nieuwe nummer al en had veel geduld en begrip voor onze wensen. Met handen en aanwijswerk, kon ik hem duidelijk maken wat we wilden. Ik krijg zijn naam en telefoonnummers en we kunnen de offerte deze week tegemoed zien. We zien dit alles gebeuren onder voorbehoud, we blijven rekening houden met de franse manier van werken. Maar aangezien dit bedrijf geen FT is en van aanpakken weet, krijgen we er zelfs vertrouwen in dat we voor volgend jaar toch ADSL hebben.
De keuzes die we hebben verschillen enorm. De goedkoopste oplossing is 1 extra paal en 150 meter telefoonlijn. Maar dan moet het ADSL-signaal wel draadloos over het ravijn en ik zal heel wat bomen daar moeten snoeien of kappen. Verder stoort dit als het mist en de wolken hangen hier dagelijks onder onze voeten in de gorges. De andere meest dure oplossing is een geheel nieuwe lijn langs de weg gesteund door zo'n 15 palen. Maar dan heb je praktisch geen risico van storing en de lijn is dan geen 5 kilometer lang en geschikt voor ADSL!! Met de opluchting van deze actie zet meneer me weer thuis af, nadat we de situatie ter plaatse hebben doorgesproken. s'Avonds belt Marc de meneer nog eens op en zelfs vandaag was er nog contact. Hij had nog wat opties uitgezocht en wilde die aan ons voorstellen.
Bellen met fransen gaat ons ook steeds makkelijker af en dat lucht enorm op.
Zolang je niet direct met FT hoeft te communiceren is er blijkbaar niets aan de hand. Men werkt door en houdt zich aan de afspraken.
Alles nog onder voorbehoud, maar het 'franse' systeem staat ons weinig tegen.
Groot feest en natuurlijk vaak foto's en filmpjes op de blog als het zover is!!
(wordt vervolgd)

Joppie

Met Joppie was alles vandaag als vanouds. De wondjes zien er schoon uit en niets duidt meer op een slangenbeet. Hier zijn we heel blij om en we hopen dat de andere katten en poes dit toch op hebben gepikt om hen dit niet te laten overkomen...

Natuurlijk

Zoals zoveel gevaren in de natuur op een wat geïsoleerd stukje van de aardbol, hoort een slangenbeet hier ook bij. Dit keer ben ik eens niet de pechvogel. Joppie, onze enige rood-witte kater met het sterkste gestel, leek vanochtend opeens een stuk ontvelde poot te hebben. Bij nader onderzoek, dat hij altijd gelaten toelaat, waren er 2 gaten zichtbaar op een ruime centimeter afstand. Keurig schoongelikt en verzorgd, maar toch. De tanden van katachtigen staan iets verder uit elkaar en de wondjes zitten op de onderkant van zijn voorpoot. Kleine zoogdieren zijn juist een prooi voor Joppie. Dus enkel een slang kan dit gedaan hebben en onze katten kennen de slangen en hun gevaar nog niet. Joppie kwijlt een beetje en laat z'n tong steeds wat buitenboord hangen. Verder is Joppie als altijd. We besluiten hem een dagje goed in de gaten te houden. De zwelling is gering en we merken in de loop van de dag weinig verandering op in onze terrorist op 4 pootjes. Zo heeft Aai een dagje rust en Cros krijgt in dierentaal een lesje 'survival in the bush'. Het is tevens weer een waarschuwing voor ons goede schoenen te blijven dragen, ook in de moestuin. En goed op te letten bij het wandelen en struinen door de bossen. Natuurlijk is dit natuurlijk, het kan gebeuren en zo ja, dan hoort het erbij. Net als het risico van het wonen in jachtgebied. Op zich hebben we niets tegen de jacht, mits op goede wijze uitgevoerd en het seizoen is 13 september weer geopend. Alle honden dragen een fel oranje halsband, zodat jagers op grote afstand kunnen zien dat het geen wild betreft. Onze Castel en de katten dragen niets. Ten eerste vinden we het voor de katten een slecht plan, ze klimmen te vaak in de bomen en hangen zichzelf te makkelijk op. Verder verdragen ze geen halsbandjes, ze zijn het niet gewend. Voor Castel zou het helemaal apart zijn, want ze durft het terrein niet eens af in haar up. De jacht vinden we hier dagelijks terug en wel door de katten. Die doen naast slapen en eten niets anders. We zijn heel blij te zien dat hun natuurlijke gedrag hier zo de ruimte kan krijgen. Wel wat jammer voor ons, want de hagedissen en muizen zijn op. Nog een natuurlijk fenomeen is het ontdekken van een moestuin-eekhoorn, die in ons een zware concurrent ziet voor de walnoten. Ik raap dagelijks een emmer van 1 boom. Marc legt wat geraapte walnoten in de vork van de boom, zodat de eekhoorn nog wat te vergaren heeft. Als het vanavond toch wat mis dreigt te gaan met Joppie gaan we naar de natuurgenezer. Een gepensioneerde boer die hier dichtbij woont en zonder poespas dier en mens genezen kan van huidaandoeningen en insect- en slangenbeten. Hij laat de telefoon altijd rinkelen, want zijn naam is te ver verbreid en zijn roem blijkbaar ook. Hij wil de poespas niet. Ik heb natuurlijk wel tegen mensen gezegd , die me hem aanraadde in geval van nood, dat hij de telefoon nooit opneemt. (die telefoon gaat werkelijk heel de dag door) Maar als tegenwerping zegt men me ook dat hij precies weet wie wanneer belt en in geval van echte nood hij dus wel antwoord... Toch hopen we dat het nooit nodig zal zijn en dat ook Joppie dit op natuurlijke wijze te boven komt.