Socatel

Je kent de drama's vast en zeker. Of ze nu veroorzaakt worden door een Chello, KPN, France Telecom of al die andere die eindigen op 'Telecom'. De drama's als je ze echt nodig hebt, omdat je telefoon of internet niet meer naar behoren werkt of het eigenaardig stil is in huis en mensen langs komen om te kijken hoe het met je is in plaats van een mailtje of belletje. Je gaat eerst op zoek naar een servicenummer. Als je dit kunt vinden, want alles gaat digitaal en meestal is er een FAQ (Frequentie Asked Questions) op de website of een digitaal formulier om je vraag mee op te sturen, maar je hebt geen internet. Maar als beide falen ben je gedwongen dit probleem of bij de buren op te lossen of je mobiel -als je die hebt- te pakken en ze 'duur' te bellen voor enige assistentie. We hebben allemaal nog meer te doen, dus drama 1 is geboren als je een lange lijst krijgt voorgeschoteld en je op een toets moet drukken als de verveelde computerstem eindelijk bij jouw gewenste keuze is beland. Vaak mag je nogmaals luisteren en wachten voor een submenu of zelfs tegen de computer praten om vast informatie te verschaffen. Knappe computers, want ze leggen vast wat je zegt en op basis daarvan gaan ze aan de slag. France Telecom werkt zo in ieder geval.
Onze ervaring met Telecom bedrijven is ronduit gezegd slecht. Van het kastje naar de muur, onkundige medewerkers die in hun systeem niets kunnen vinden van wat nu echt relevant is en niet te vergeten de wachttijden of het pardoes verbroken worden van de verbinding omdat de wachtrij onoverzichtelijk lang is.
Socatel is een ingekocht hulpje van France Telecom dat de opdracht krijgt om storingen te verhelpen, lijnen na te lopen of nieuwe lijnen aan te leggen en modems te installeren.
Eind 2009 kochten we een nieuwe adsl lijn. Afgezien van het kostenplaatje, was de service onvoorstelbaar goed. De communicatie met ons nog beter. Bij alles werden we mobiel gebeld -met nummerweergave- en ook na 7 uur 's avonds was de communicatie met meneer Bou uitstekend. Voor alles pakt deze man de telefoon en brengt het geduld en begrip op ons te woord te staan. Dat was eind dat jaar nog geen sinecure, voor ons niet en voor hem al helemaal niet. Binnen 24 uur zijn we steeds geholpen, al gaf de modem maar een paar hick-ups, Monsieur Bou is er, altijd. Zelfs hem direct bellen is geen probleem. Weergaloos als internet de basis van je werkzaamheden is.
Dinsdagavond hebben we een belangrijke meeting over Skype met de grote baas van een virtuele wereld om eens te vergaderen over wat misstanden die het ons moeilijk maken in die wereld te blijven werken. Kwalijke zaak dat besproken moet worden. Maar zodra de amerikaan door de luidsprekers 'hello' heeft gezegd, gaan bij ons de groene lampjes uit, gaat er 1 rode knipperen en kunnen wij de vergadering op ons buik schrijven.
De hele avond, juist als Amerika ook wakker is, blijft de lijn haperen en offline zijn. We resetten de modem en kijken ongelovig naar dat witte kastje met zijn verkeerslicht lampjes. Na het inlopen van de adsl lijn eind 2009 hebben we zo'n probleem als dit nog niet gehad. Er was tijdens slecht weer wel eens even geen internet of telefoon, maar dat is het weer en met bovengrondse leidingen logisch als er eens wat mis gaat. Zeker hier in een natuurlijk bos. Daarom ook ons ongeloof dat de lampjes niet op groen blijven en het rode en de oranje blijven knipperen alsof het nacht is en je door een verlaten stad rijdt.
Marc belt diezelfde avond laat die computer op waarmee hij nog moet praten ook om het probleem vast bij Frans Telecom neer te leggen. Per sms krijgt hij gelijk 2 sms-jes. De 1e bevestigt het doorbellen van het probleem. De 2e bevestigd dat er wat aan gedaan gaat worden.
De dag erop worden we vroeg op de ochtend gebeld door Socatel. Ze gaan de lijn langs. Dat lijkt hier misschien eenvoudig, de straat hoeft niet open, want die lijnen hangen aan palen. Maar hier!! staan die palen op nogal steile puinhellingen dwars door een bos dat geen onderhoud krijgt, want je kunt er amper lopen en paden zijn er niet. En de lengte van de lijn is ruim 3 kilometer. Dat loop je niet 'even na'... denken wij. Maar ach ja, dat is waar ook, 'wij' zijn Hollanders van de vlakke kleigronden.
Woensdag, vroeg in de middag, worden we weer gebeld door meneer Bou met de vraag of we de modem uit willen zetten om hem pas weer te proberen als hij heeft gebeld. We horen ver weg op de helling wel stemmen, schreeuwen en geluiden die wij niet kennen. Eind van de middag worden we weer gebeld dat de modem weer aan kan. En Bou verhaalt over het zootje op de helling wat de lijn voor moet stellen. Er schijnt al jaren niet naar gekeken te zijn en bomen groeien door, vallen om, maken dikkere zijtakken en die palen rotten ook wel eens door of worden gewoon om gedrukt. Het doortrekken van de lijn van de buren naar ons doet toch vermoeden dat de hoofdlijn ook gecontroleerd is, maar niets is minder waar. De meeting met 'Amerika' verloopt 's avonds perfect, we blijken wéér een snellere verbinding te hebben (van 1 Mb naar 2 en nu naar 2,5Mb!) en wij zijn weer erg snel geholpen op een professionele manier met een erg goede terugkoppeling van Socatel.
Een gouden greep van France Telecom om dit bedrijf in te huren. Lang leve Socatel!

ps En geen rekening krijgen voor dit euvel, het is all-in het abonnement dat we hebben bij FT!

Endorfine

Tijdens een vakantie ergens in de Ardeche  (ieder jaar weer hè, met 2 en 3 kids -we hadden een pleegbroer-) heb ik spontaan leren zwemmen.

Misschien was ik 5 jaar, dat we weer eens op een camping stonden met twee De Waard tenten, een joekel en een kleinere speciaal voor de kids. Toen haalde je nog van die ijsblokken die in een koelbox paste en goedkope zelf getapte wijn. Daar werd ik dan op uitgestuurd met wat franken in de hand en 1 franse zin die ik moest onthouden. (De meeste fransen zagen mij als een engeltje, met van dat spierwitte haar met krul en slag hier en daar en die lach natuurlijk.)

Zo'n hitte-dag die je plat achterover laat liggen als je dat niet gewend bent en mijn moeder had dan snel migraine en een koortslip. Dus mijn ouders lagen tussen de middag wel eens op bed, in die snikhete De Waard en Tien dacht; ik wil koelte, ik ga zwemmen. Begin van de vakantie kreeg ik 'kurkjes', zo'n band met drijfkurken eraan. 

We trokken van camping naar camping, dus die De Waard tenten werden om de nacht weer ingepakt, auto vol gestouwt, karretje netjes ingepakt met de rest en op naar de volgende camping.

Als het poedelen goed ging, mocht er een kurkje af. Hing ook af van de stroom zelf natuurlijk, vaderlijk ingeschat en zijn oordeel gaf de doorslag. Die ene middag op die camping aan de rivier in een gorges, zo'n echte typische kloof in dit departement, droog waarschijnlijk, afhankelijk van schoolvakantie's , dus gruwelijk heet. Met de krekels die dat snerpende geluid door je gelederen stuurt, vlinders gedragen door de hitte, harde stekelplanten, stoffig door de droogte, Tien wilde water.

Waar grote broer was weet ik niet. Dat ik alleen naar het water ging zonder die kurkjes weet ik ook niet meer.

Mijn ouders werden wakker na die twee uurtjes rusten. Zoon de hort op, dochter ook!!! Wat!!!!???? Badpak weg en kurkjes lagen nog gewoon bij de tent. Je begrijpt; een eerste hartverzakking voor mijn vader en m'n moeder was opeens vergeten dat ze migraine had. Die rennen naar de rand van de gorges waar de rivier flink doorheen stroomt met aan de overkant hier en daar een heel klein strandje en de rotsen die de voet vormen van de klif.

De schrik voor ouders moet afschuwelijk zijn. Gelukkig snel verzacht door het feit dat ik doodleuk aan de overkant met steentjes zit te spelen alsof er niets aan de hand is. Was er ook niet, Tien kon heus zelf al wel zonder kurkjes in stromend water zwemmen.

Dit resulteerde in Nederland dat ik met grote broer mee mocht naar de zwemclub. Een duikbril kreeg en ging trainen als 5 jarige, 's ochtends om 5 uur op, zwemmen van 6 tot 7, terug naar huis, eten en naar school.

Van 2x in de week en onderwijl mijn C-diploma halend, naar 4 tot 5x in de week trainen.

Op gym zat ik al. 1 x in de week.

Dus 4 tot 5x per week zwemtraining, elk weekend wedstrijden (soms zelfs twee).

2 keer per week turnen, door de weeks 1,5 uur en zaterdagochtend 2,5 uur. Af en toe een wedstrijd.

Dit ritme was er al rond mijn achtste jaar. Lange baanwedstrijden deden rond die leeftijd er een schepje bovenop; buitenwater en dan 1km of 3km.

Van turnen 'hard je uit'. Ik ging vaak flink op m'n bek, letterlijk. Van de balk afgevallen en erlangs geschaafd met een been, een hele grote schaafwond waar dan een week het vocht uitdroop. Enkels en polsen gekneust, plat op je rug uit de ringen vallen en op den duur weten dat dat allemaal wel weer geneest.

Met dat zwemmen en een supergoede trainer die erkenning kreeg vanuit de hoogste sportladders, was het juist weer anders; opgejut worden, doelen meekrijgen, een logboek bijhouden. (6 keer per dag hartslag meten, opschrijven wat ik at, hoe laat ik opsta en naar bed ga, de training zelf uitschrijven, enzovoorts)

Door dat zwemmen leerde ik de 'zwarte sneeuw' kennen. De toestand waarin alles vertroebeld en je laatste restjes energie naar je spieren gaan, je focus. Het moment dat de endorfine zijn werk gaat doen.

En daar doorheen willen? Geen idee van wie ik dat heb, maar verzuipen zou ik niet, als laatste aankomen ook niet, doorgaan! 

Mijn lijf heeft zich gevormd door dat sporten. Het moet af en toe tot het uiterste gedreven worden, anders wordt het lui. Endorfine zorgt ook voor 'vluchtgedrag' in het geval van ernstige bedreiging, iets dat op het onderbewuste niveau plaats heeft. Alleen hetgeen dat er toe doet, alleen dat wat je kan laten vluchten om te overleven, werkt nog, de rest van het lijf wordt vakkundig uitgeschakeld. Prachtig hoe een lichaam dat instinctmatig oplost. Dat stofje, die endorfine is natuurlijk een lichaamseigen drug. Laat ik nou verslavings gevoelig zijn :-)....

Het verklaart waarom ik in mijn pubertijd zo'n drama van mezelf gemaakt heb, dichtgroeide tot een afschuwelijke 93 kilo en ontzettend ongelukkig was na een verhuizing en een turn- en zwemclub op heel andere niveau's dan mij paste.

De nieuwe energie die nu in mij wervelt is die hele basale energie, een hunkering naar die endorfine misschien zelfs wel.

Doordouwen, niet nadenken, verder hakken in die steenhelling voor een vlak stukje moestuin, die boom in en kop erbij met die kettingzaag, hout op? warmte, zagen, tot je benen niet meer kunnen en je polsen ook zwakker worden door die zaag die een zwaar verlengstuk van je lijf is geworden.

Dat lijfelijke, mijn lijf voelen, die stroming van al die stofjes, hormonen, bloed, mijn botten voelen, mijn huid die door de zon of bramen gestreeld wordt, dat lijf aan het werk voelen zijn, om een sensatie te doorgronden, het te ervaren tot in die diepste vezel, het blozen als ik op de markt weer een complimentje mag incasseren, pijn als er een steen op mijn voet rolt, ik uitglijd op die vermaledijde puinhellingen en me vastgrijp aan een bramensliert, mijn hoofd stoot aan een acacia-tak -dat gun je niemand ;-) - 

Het blijft apart hoe het verleden terug blijft komen als iets onomkeerbaars, een must, ook al verandert alles in je leven.

Filmpje & Foto's

Vanochtend wilde ik even losweken van de rugpijn, waarvan er nog een klein restje als spierpijn wat zit te zeuren. Spier verrekt klaarblijkelijk. We zien al een jaar een enorm nest in de top van een eik zitten. Vlakbij de 'knoeperd' die niet wilde vallen, de verkeerde kant op draaide om vervaarlijk tegen zijn broer aan te leunen. Om dan op de wandeling naar huis het gevaarte te horen zuchten, steunen, kraken en vallen met een takken explosie als klapper op de vuurpijl. Dat nest zou wel eens van de Rode Wouwen kunnen zijn die we gisteren voor het eerst hun cirkels zagen vliegen onder ons en op ooghoogte. Ik heb Marc -en mezelf- beloofd die boom in te klimmen om eens in dat nest te gaan kijken. Op tijd, niet later in de lente. Na het eerste teken dat ze terug zijn, zou het stom zijn als ik deze wolkenloze heerlijke zondagochtend niet zou benutten om belofte geen schuld te laten worden. Marc gaat banden halen voor de moestuin. Hij zet me af met cameratas, ook het filmcameraatje neem ik mee, de groothoeklens laat ik thuis. Dat is me te link daar bovenin. Bijna alle eiken hebben veel dood hout in de top en een open stamvoet waar altijd wel een mierenvolk in leeft. Een dunnere eik is er eens tegenaan gaan leunen en op het punt waarop beide toppen elkaar raken ligt dat nest. Het was een rotklim naar boven, dus eenmaal daar lekker in de lijnen en harnas gehangen en een filmpje geschoten. Engels gesproken om K. op te fleuren die heel erg hard aan vakantie toe is en over 12 dagen zal arriveren.

Je zult ze vast wel kennen; terreintjes met hele stapels autobanden. Vaak achteraf sloperijtjes.  We mogen ze hier altijd gewoon inladen en meenemen. Geen hond die er naar kraait of blaft, geen eigenaar met bezwaar, content zelfs. Waarschijnlijk de vijfde lading. Maar functioneel is het wel! Een pierre seche muur is zo simpel nog niet, zeker niet als grondopsluiter. Je ziet het goed; het is voor ons zomers weer.

 Mooi kleurtje, een hele oude knoestige fortsythia hebben we in 4 stukken gescheurd. De roots bleken onverwoestbaar!

 Alle verplantte frambozen hebben vreselijke haast om ons vroeg in het jaar hun vruchtjes te geven. Als een speer gaan ze. Misschien enkel omdat zu nu in de grond staan en minder in rotsige zandgrond.

 Ook de kiwi heeft -21 overleeft.

 Dat longkruid blijft een juweeltje. Ze staan overal, leuk verspreid en bloeien uitbundig. In Nederland kon je deze plant kopen, dat het lieflijke plantje hier zo maar lekker wild groeit is ons een lust voor het oog.

 Onze perzikboom..... Nu jaa, boom? Misschien een kleine meter bij een halve... In de hoogte haalt hij nog geen meter. Barstensvol bloesem.Bij aankoop had het het label een abrikoos te zijn.... Dit is ook goed :-)

 Even het hellingsvlak van onze moestuin op de foto. We hebben geen kraantje. Als we die wel zouden hebben zou het een helse toer zijn om er uberhaupt op te komen. Die banden werken prima en het is eenvoudiger te onderhouden.

 We kregen eens bolletjes. Rode tulpjes die Marc in de grond zet en dat doet hij op eigen wijze. Hier en daar 1 of 2. Niet dichtbij het huis, dat vindt hij te voorspelbaar. Ook geen overdaad, want we kregen maar 1 zakje rode tulpen. Nu dus, op de meeste grappige en onvoorspelbare plekken staat een rode eenzame bloem te pronken. En 'pronken' is echt een understatement bij het zo voorzichtige verse gras op een verder dorre, fletse en uitgedroogde bosgrond.

Vergeet-me-nietjes, als veldsla verspreid over de open stukjes van paden en moestuin. Speels zie je overal blauwe stipjes verschijnen.

energie

Ik heb er zelf geen erg in, ik weet het wel, dat ik nauwelijks nog schrijf en weinig foto's publiceer, ik schrijf ook niet voor het aantal lezers. Of om populair te zijn of te doen.
Afgelopen weken is het sumier geweest voor mijn doen. Dat heeft uiteraard redenen.
"Zou er iets aan de hand zijn?" hoor ik enkele van mijn lezers denken? "Zou ze er zo zoetjes aan mee stoppen?"   Zou kunnen.... Maar nee hoor, ik stop niet met schrijven of fotograferen, ik stop ook niet met het delen van al die letters, woorden, zinnen en belevenissen.
Het is weer lente, dus wederom dezelfde wilde bloemen als afgelopen 3 jaren, dezelfde groet van de rode wouwen die ons komen begroeten door onder ons langs in de gorges hun verkenningstochten te ondernemen. Dezelfde fantastische mistige ochtenden, wakker gekraaid door Emiel, om halverwege de ochtend al de truien uit te trekken en een glas bronwater te drinken in de zon met het beestenspul om ons heen. Dezelfde klusjes die niet vast te leggen zijn op foto, om net als duizenden andere foto's in mijn archief te verdwijnen, want ze zijn al gedeeld, hier, op deze weblog. Dezelfde beleving als ik naar de markt ga en echt ie-de-reen uit zijn winterslaap gewekt, mag begroeten om weer op het terras koffie te doen in plaats van binnen in de bistro. Dezelfde pret als we met Castel en twee katten naar het meer lopen. Voor en na plaatjes van een schoongemaakte stal -buitenkant; bramen maaien en hazelaartjes kort zetten-, de eerste blauwe kleedjes van vergeet-me-nietjes, de immens grote paardebloemen, de uit de grond schietende rabarber.

Of het saai begint te worden hier? Nee nooit, maar om nu in herhaling te vallen is ook zo wat. We gaan er niet zo vaak op uit, op avontuur met picknick, dus ook vanuit die kant gezien weinig vernieuwends om over te schrijven. Ik ben nog steeds 'in de leer' met die Powershot G6, afgelopen week voornamelijk gebruikt om mijn bureau na te bouwen in SpotOn3D. 

Marc werkt zich een bult, binnen aan Meshes, buiten aan het afdakje boven de middendeur en in de moestuin. Afgelopen winter zijn er veel grote stenen, halve rotsen, uit de hellingen gespoeld, een muurtje viel om pardoes op de spruiten en zodoende moet hij weer wat renoveren om de grond tegen wegspoelen te behoeden.
Z'n knie is weer helemaal over, net als ik een spier verrek in m'n rug en me 357 keer omdraai in bed om een pijnloze slaaphouding te vinden die me twee dagen stil laat zitten. Dan maar kleine klusjes als rommelbakjes uitzoeken, was vouwen, beetje vegen op z'n elvendertigste en zo meer van datzelfde wat lamlendige werk.

Maar das allemaal wat oppervlakkig zonder de diepe beleving die mij eigen is. Is er dan toch wat aan de hand?? Ja dus. Niks om me zorgen over te maken. Ook niet voor mijn lezers.

Soms kom je in bepaalde groeiprocessen terecht die zich niet uit laten leggen. Laat ik nu middenin zo'n proces zitten, een essentieel proces waar deze meid sterk van wordt, gezonder ook, blijer en energieker. Maar geen proces om over te verhalen op een openbare blog. Dit als antwoord aan een vriendin die zich al af zat te vragen waarom ik zo weinig schreef en misschien ook aan andere lezers. Het is een groei-moment dat de tijd nodig heeft en me hele dagen bezig houdt, me opslokt en me enorm veel energie geeft. Zoals bijvoorbeeld die acacia 'ff' snoeien, gelijk opstaan zodra Emiel van zich laat horen -das vroeg!!!- en diezelfde energie zorgt ervoor dat ik mijn leven beter en dat bijna 3 volle maanden na 1 januari!
Ik ontbijt sinds kort met twee gekookte eieren, iets dat ik voorheen oversloeg. Ik drink veel water, normaal moest dat water toch echt een smaakje hebben. Ik heb meer discipline, maar geef ook lekker toe als ik een tukkie wil doen of gewoon wil niksen. En deze nieuwe energie mag je 'lente' noemen, of zon, maakt niet uit. Ik kan hem erg goed gebruiken nu de overdaad aan klusjes en werk er weer aankomen.
Komt bij dat er stilte voor de storm is; In april komt er een britse vriendin 10 daagjes op vakantie bij ons en daarna mijn ouders als alles 'mee' zit. April is dus volgeboekt, we kijken er erg naar uit, maar weten ook dat er na die maand wat achterstand zal zijn, eerlijk is eerlijk; gasten is leuk, maar sommige dingen blijven liggen.

Ik beloof dus geen beterschap in de vorm van meer schrijfsels. Ik beloof wel dat ik blijf bloggen, maar even op een ander tempo.

stekelig

 De doorns van de robinia pseudoacacia. Mooie bomen met eetbare bloemen in de lente en voortreffelijke honing. Minder voortreffelijk en mooi is als je zo'n boom in wilt om hem te snoeien en hij is 3 jaar daarvoor ietswat bijgewerkt. Als knothes staan de nieuwe takken bij elkaar met allemaal om de 10 tot 15 cm twee van deze doorns a 4 cm -gezond, dat wel!-. De boom staat pal naast en half in het muurtje naast de secadou, heeft twee stammen waarvan er één vervaarlijk schuin staat, met als basis een rommelige stamvoet met gaten, scheuren, half afgebladderde bast, begroeit met klimop die zijn takjes en wortels verstopt heeft onder de grove open schors, en tijdens de herfst een glibberige en bruine zwam op een kluitje. De boom heeft het zwaar! 

De eerste klimpartij heeft me laten weten dat de boom niet het eeuwige leven heeft doordat er een tak -diameter van 15 cm- afbrak waar ik op ging staan.

Weg ermee, zou je denken. Maar deze vergroeide oude boom zorgt wel voor de meeste schaduw bij het huis en laten we daar nou juist zo'n prijs op stellen zomers; die schaduw!

Gisteren hadden we een lichte kater van een flink gesprek van dinsdag. Dus zat er 's ochtends geen puf in mij of Marc om deze boom te verzorgen of gewoon helemaal weg te halen. (Vervanging is geregeld, we gaan een jonge linde uit het bos 'plukken' , een iets vriendelijkere boom dan dit schaap in wolfskleren.)

's Middags gaat hij even naar de notaris om te vragen hoe het zit als je een stukje grond wilt kopen en hoe dat werkt met de overdracht. 

(Van 'grond' kun je niet echt spreken, meer rots- puinhelling met bomen! En het gaat ons om de bomen (=hout=warmte). Boven het bospad liggen wat kleine kaveltjes die aansluiten op onze lappendeken, ze zouden 1 groter stuk worden en die ruine bevatten waar onze lauzestenen gestolen zijn. We hebben het nagevraagd, zulke 'grond' kost hier een 1000 euro per hectare!!! Onvoorstelbaar en grappig, dat maakt het voor ons haalbaar en de eigenaar van die lapjes grond is al akkoord dat we het van hem overnemen. Ja gut, wat moet je als Parijzenaar met 3 hectare versplinterde stijle boshelling in de spreekwoordelijke 'middle of nowhere'?)

Terug naar deze ene boom. Er staat een stormachtige warme wind, de lucht is zwanger van iets dat nat en koud aan zal voelen, Marc is er niet en toch ga ik die boom in. Het is een bende, de enige mooie ononderbroken tak die een deel van de kroon vormt leunt -al jaren- tegen de resten van een ooit afgezaagde top. De doorns zijn al link om gewoon die boom in te klimmen. Takje voor takje zaag ik met de handzaag me een doorgang richting die kluit met knoetjes takken erop. Geen pretje, voorzichtigheid geboden. Maar de boom als geheel beweegt niet, ook als er een lekkere windvlaag door me heen wil waaien. Dus gaat de kettingzaag aan en roetsj, ratsj, zaag, wiede wiede waag, alles gaat eraf in no time, behalve die ene sterke tak die met een flauwe boog richting huis groeit. (Het is wel extreem wreed om te zien hoe ik de helft van het kopje van een kleine hagedis heb geraakt met de kettingzaag tandjes. Een bloederig puntje met een ongeschonden lijfje dat zich vast klamt aan de kopse kant van een afgezaagde dikke holle tak. Ik heb zijn schuilplaats vernielt...)

De bende onder de boom is ondoordringbaar met al die doorns en de stugge twee en driejarige takken. Cros kijkt van een afstand toe, Joppie is hem gevlogen, Castel blijft wijselijk in haar huis en de haan ziet zijn kans schoon om met zijn kipjes een uitvoerig bezoek te brengen aan de moestuin. Als Marc weer thuis komt is de boom af en ben ik op mijn gemak van het uitzicht aan het genieten. Het is droog gebleven, de wind blijft warm, ik heb er weer lol in, want de doorns hebben me niet geraakt en die boom is voor de helft af. (De andere stam moet nog geknot, andere keer.)

Marc vecht zich een weg door de venijnige takken heen om papieren binnen te leggen en komt dan helpen met die takkenberg. Dikke stukken als haardblok of paaltje, kleinere takjes gaan gelijk de stookplaats op, die we met wat oude diesel aan de praat krijgen. In 3 uurtjes is  alles opgeruimd en zijn wij van onze kater af.

 Als we op het bankje naast de stookplaats warme choc met slagroom genieten, komen al onze dieren kijken, tokkend scharrelen Emiel en zijn dames onder de boom op zoek naar lekkers, Joppie klimt op en in ons, Castel zit te bedelen om een stukje van een koekje en Cros kletst ons de oren van de kop en kijkt wantrouwig naar 'zijn boom' waar hij altijd zijn nagels op verzorgd. Zijn tak zit er nog aan en tevreden kruipt hij op schoot om zich in zijn klittevacht te laten kroelen. (Die plakken van klitten zijn lastig voor hem, maar met een beetje hulp van onze kant, lijkt zich dat komende maand wel op te gaan lossen.)
Pais en vree, een groot vuur en de beesten om ons heen doet ons alles vergeten dat ons zorgen zou kunnen baren.

Mesh

<iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/doteMqP6eSc?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
of
Film 100% mesh
(Ik krijg het nog niet voor elkaar de juiste insluit code voor filmpjes hier toe te voegen. Soms lukt het wel, soms lukt het niet.)

De webshop draait nu een paar weken. We verkopen er 3D modellen, de meeste kant en klaar voor Secondlife, maar er komt een serie artikelen/3D modellen aan die de basis kunnen zijn voor onderdelen van het bovenstaande filmpje.
Net als 2D tekenen op een computer, is 3D ontwerp zeer tijdrovend. Wat ze vroeger met pen en potlood deden, doen ze natuurlijk tegenwoordig met computers. Zo genoten we 'vroeger' van tekenfilms die je niet anders kunt noemen dan tekenfilms, getekend.
De supergeavanceerde animatie-films van tegenwoordig, worden nog steeds 'getekend', met de computer en dezelfde programma's die Marc gebruikt voor zijn tamelijk eenvoudige ontwerpen. Omdat het toch ons werk is, kan ik het niet laten weer een voorbeeld te plaatsen. De naam 'Animatie' komt van deel twee van het maken van zo'n filmpje. Vroeger was het zaak van heel veel tekeningen met kleine verschillen van armen en beentjes en misschien de mondjes en ogen, snel doorgebladerd om het geheel te laten bewegen. Althans, de suggestie werd gewekt. Nu gaat dat animeren met de computer, uiteraard. Ook geen sinecure weet ik sinds kort door Marc's werk.
Wat het filmpje laat zien, de scene, vind ik nou niet bijster interessant. Een motorrijder -mijn gedachten gaat even uit naar de terreur in Toulouse!!- uit de toekomst die een gevecht aan moet met één of ander machinaal vliegend wezen.
Wat me zo aanspreekt is een grote stad die volledig is opgevroten door de natuur. Hoe mooi kan een stad zijn. Want ik hekel steden sinds een paar jaar. Voor mij is daar weinig tot geen pracht te bekennen, geen authentieke geuren en geen eerlijk groen -op het onkruid in de stoep na dan- .
Verder de kwaliteit van deze animatie-film die 100% mesh IS, fantastisch en van hoge artistieke waarde.
In meshes kan alles, maar ja, het blijft als pixels op een beeldscherm staan en bewegen.

Ik kon het echt niet laten, mesh, een vloek en een zegen dat dat op ons pad kwam.

impressie

 forellen

vers

gerookt

gebakken

beetje kruidenzout

zo kan Frankrijk smaken

 eilandjes van mos op onze daken

hardnekkig

ze lijken steen te vreten

Sleedoorn bloesem

kleuren die enkele boom

hier en daar

ze beloven licht, geur, vruchten en leven