Francais-Chinoise haantjes

Na een heel bijzondere nacht waar ik als door een wonder diep doorheen slaap, sta ik om 6:30 op in de hoop dat de berg waar ons huis tegenaan gebouwd is niet te hoog is en de hemel onbewolkt. Dit om de maansverduistering te kunnen zien. Maar het is zwaar bewolkt tijdens deze vollemaansnacht en de berg is toch te hoog. Dus sta ik al vroeg naast m'n bed voor weer een dag met veel indrukken, dat staat vast.
Het is deze nacht midwinter, de kortse dag van het jaar breekt aan, ik heb weer de maandelijkse periode en droom niet zo leuk over onze terrorist-op poezenpootjes.
Hij ligt op een zeiltonnetje in het varkenskot waar onze vriezer staat, op een bedje van hooi en tilt moe zijn koppie op als ik binnenkom. Roze van de bloedvegen met ergens op zijn buik een diepe open wond, Joppie zal sterven. Zodra de wekker me uit de droom roept, ligt Joppie prinsheerlijk in mijn armen onder het anti-poezen-haren-laken te spinnen alsof hij dat nog nooit gedaan heeft.
Dus mijn kortste dag begint al vol met van alles en nog wat. Als ik om half 9 me moet haasten om op tijd boven te zijn, valt de schouwplaat naar voren, bijna op het vuur en de koffiepot... Iets gehaaster als gepland verlaat ik onze stulp en rij over een slushpuppy-bospad naar boven.
De genodigde Chinezen zijn ook net gearriveerd. De Vereniging voor Culture & Nature die de, inmiddels tot Michaël gedoopte, President voorgaat organiseert dit mini-evenement om de regio eens kennis te laten maken met andere culturen. Een ware idealist, die het jaren geleden wel voor elkaar kreeg dat de bergtoppen en plateau's niet volgestauwd zouden worden met de niet zo voordelige groene windmolens. Met gedrevenheid en een eindeloos positivisme leidt hij deze vereniging, wat hem niet overal geliefd maakt, omdat hij in de bres springt en soms enige impopulaire acties moet nemen. Zijn Chinese vrienden hebben hem geinspireerd tot het organiseren van deze activiteit, maar het blijkt veel moeite te kosten het van de grond te krijgen.
Zijn vriendin exposeert ook. Ze is kunstschilderes en gisteren laadt ook zij een deel van haar gepassioneerde werk uit; hanen. Alleen maar hanen. Wat ik dan nog niet weet is dat ze veel meer kan en doet dan die hanen, maar ik zie alleen maar schilderijen van hanen. Ik samen met haar werk en de chinese stand maken het festival.... Ach ja, als niemand iets doet.
Ik steek mijn kaarsjes aan, de geurbrander en steek de stekker in het contact van de kerstlampjes in de decoraties en ga even zitten, terwijl de Chinezen uitladen en opzetten.Flodderige kleedjes gaan over de schragentafels. De knalrode lampionnen-zonder-lampen worden opgehangen. Dominique verschikt wat van haar doeken. De rode geknoopte amuletten worden neergelegd en andere prullaria met daartussen een parelsnoer en andere bijouterie van parels. De prijskaartjes zijn gescheurde papiertjes met een cijfer erop met het slordig geschreven euroteken erachter die één maal dubbelgevouwen bij de artikelen komen te liggen. Peperdure spullen naast de goedkoopste massaproductie-prullen. Ijverig werken de dame en twee studenten aan hun geimproviseerde stand. Ik zie het aan terwijl Michaël chinese muziek opzet.
Nieuwsgierig wordt er door de ramen gekeken met twee handen aan weerszijden van de ogen, buiten is het somber en nat. Leveranciers blokkeren de stoep en de vrachtwagen van La Poste ons uitzicht. Alledrie hebben ze een snel geavanceerd vertaalcomputertje bij de hand die de dame niet nodig heeft, ik versta haar frans perfect en het chinese accent is nog leuker als fransen die engels spreken 'allo-allo'.
De muziek wordt hard gezet en ik zit naast het apparaat en geniet van het chinese gepingel dat in een restaurant zachtjes nog wel te harden is, maar op deze sterke naast mijn oor niet zo fijn voor mijn innerlijke rust. Ok, een paar dagen, het komt wel goed.
Een paar nieuwsgierigen durven al een rondje binnen te lopen, weer de oh's en ah's over mijn decoraties, geinteresseerde blikken naar de hanen, ze pronken, dat zeker.
De portemonnees komen bij de chinezen gelijk uit de zakken en tassen en ze verkopen wat kleingoed. Dit herhaalt zich de hele dag door. Dominique verkoopt een klein hanenportretje van 9x14 centimeter en ik een mooi zilveren sneeuwstukje aan Martine van de garage. En of ik het volgend jaar weer opnieuw wil maken als ze de gebruikte spullen teruggeeft. Dat had ik al gehoopt en Dominique schrijft een regel dat ik uit zal printen om morgen op de tafels erbij te leggen. Dat scheelt mij inkopen doen volgend jaar en men zal sneller zo'n duur stuk willen kopen, omdat het meerdere jaren te gebruiken is. Ik leg me zo wel vast om hiermee door te gaan, maar ik kreeg zaterdag ook al het verzoek of ik er ieder jaar ben en of ik vaker zulke decoraties maak. Met pasen, zomaar, op verzoek, tijdens de vaste evenementen in de regio. Ook vandaag word ik benaderd door een dame die een decoratiewinkeltje heeft en een ruimte die ze voor beeldende kunstenaars als galerie ter beschikking wil stellen. Ik voel me veel te serieus genomen, maar het is een erg leuk gevoel, het stimuleert me en in deze omgeving is er inspiratie te over. Onderwijl stromen de chinese beurzen vol met wat ze verkopen en Dominique en ik kijken elkaar knipogend aan. Tussen de middag gaan we samen lunchinkopen doen bij de supermarkt. Zij hebben 5 katten en een hond. Goh wat toevallig, wij ook. Ze vallen als creatieve en actieve Parijzenaren hier een beetje uit de toon. Goh, toevallig, wij ook.
Tussen de middag zetten we een extra tafel midden in de ruimte en eten gezamelijk. Het gezamelijk tafelen kennen de chinezen niet, die blijven heen en weer lopen, telefoneren, zakcomputertjes raadplegen en eten chips uit de zak en koekjes. De dame kookt wat water, giet dit in een tupperwarebakje met mie en lepelt het naar binnen. Ze zegt nee tegen de gerookte forel, maar eet de twee visjes wel op met smaak. Van zachte franse kaas moeten ze echt niets hebben, ieder z'n meug. Ik eet met smaak en vind het een unieke situatie.
Ook gaat later de tussendeur open die le salle polyvalente met het bejaardentehuis verbindt met een lange gang, waardoor een groep hoog bejaarden binnenkomen druppelen, rijden en lopen. Michaël legt me uit dat het wel heel bijzonder is dat er in deze ruimte eens wat gebeurt, een topdag voor de ouderen dus. Ze blijven lang en nemen de tijd rond te kijken, sommige in joggingbroek en schoenen zonder sokken, anderen in iets dat op een pyama lijkt en een heer in stijl met stok. Een oud baasje dat niet meer rechtop in zijn rolstoel kan zitten wordt rondgereden, eerst langs de hanen.
Boven mijn tafels hangen doeken met chinese abstracte dames erop gedrukt (Alles is massaproductie). Achter de tafel waar ik zit staat een dame met ontbloot bovenlichaam afgebeeld. Een prachtige dame, dat moet gezegd en de dame die meneer in zijn rolstoel duwt, buigt zich voorover naar het baasje, kijkt omhoog naar de dame met de mooie borstjes en attendeert hem op het doek. Zelden zag ik zoveel plezier. Met nog drie enorm gele tanden in de mond die hij blootlacht glimt hij met glanzende ogen naar het doek en het stel blijft een minuutje voor mijn tafel staan. Ik denk niet dat hij een oog had voor de decoraties, deze oh's en ah's waren voor de borstjes.
Ik verveel me enorm, morgen gaat er een leesboek mee, Thor de beer, zo'n leuke makkelijk te lezen klassieker.
Morgen nog een dag, die houd ik kort, ik ga later naar boven en wat eerder naar huis dan 5 uur. Veel mensen zullen wat kletsen vanavond, morgen komen ze nog eens met de buurvrouw of echtgenoot en donderdag is het marktdag. De kans om wat te verkopen is dan het grootst.
Thuis ben ik moe, bedrukt en m'n lief vraagt tijdens een knuffel of ik teleurgesteld ben na 1 verkochte decoratie. Ik denk niet dat dat het zozeer is. Ik krijg zoveel informatie over hoe ik dit kan uitbouwen, kan aanpassen aan de behoeften van de mensen hier zonder dat mijn creativiteit hieronder hoeft te lijden. Dan maar een kerst met overal kerstdecoraties, een mini-omzet, vrienden erbij en een indruk die de mensen hier anders niet hadden gekregen van les Hollandais la bas.

De hanen laten een onuitwisbare indruk achter. De hanen worden hoe langer ik ze bekijk hoe mooier. Sommige hoor ik al kukelen, anderen zie ik al parmantig en beschermend rondstappen tussen hun kippetjes. Hanen in alle kleuren en veel witte op zwart papier en doek. Ze laat me nog wat ander werk zien en als ik toch eens een lange witte wand zou hebben... Maar och, haar hanen, ze is erg goed in wat ze doet en dit zijn alleen nog maar haar haantjes.

40 kub hout

Het was gisterenavond al teleurstellend; de kachel wil maar niet op gang komen. Het stenen huis koelt langzaam af en ook het vuur in de schouw is meer een rokend hoopje dat wat sist.
Marc heeft het er vandaag te kwaad mee. Hij strijdt om iets dat er niet is; genoeg droog hout. Hij blijft zich hevig verzetten tegen voor ons betaalbare tijdelijke alternatieven als een gaskacheltje extra of een straalkacheltje onder het bureau als we niet willen of kunnen werken buiten. Nu is het geen doen om te zagen, de sneeuw ligt er nog, is bevroren en waar het wat dooit is alles te nat.
We hebben wel dood hout gezaagd de laatste week, hij meer dan ik, maar dit was en is te nat door de hevige regenval en de pakken sneeuw die erop gesmolten zijn.
Het hout in de kachel gaat uit zodra we het deurtje dicht doen. Het vuur in de schouw gaat gloeien in plaats van branden zodra we stoppen met erin blazen.
Een gebed zonder einde.
Marc loopt dan tegen het feit aan dat we ons doel voorbijlopen en gaan zitten werken voor geld, binnen in de kou, om een alternatieve tijdelijke warmtebron te kunnen betalen. Zijn verzet is hevig vandaag wat hem naar buiten jaagt en verbeten grote blokken kleiner gaat zagen en probeert de houtkachel aan de praat te krijgen.
Ik leg me neer bij het hebben van koude vingers en een SL-klusje.
Tijdens een strenge winter blijkt onze ketel zo'n 40 kub hout te verbranden. Dat lijkt extreem, maar de locals kijken daar niet vreemd van op. Een nieuw luxe huis met een luxe geintergreerde houtkachel eet ook zo'n 20 kub.
Ons huis is erg oud, ouderwets geisoleerd met dubbele muren waar losse stenen als isolatie tussen zijn gestort. De buitenmuur is met de franse slag gevoegd wat inhoudt dat er nog hier en daar wel wat gaten inzitten waar een losse stenen isolatie niets tegen doet. Het dak is alleen op mijn kamer geisoleerd en verder zijn er schrootjes direct tegen de dakplanken aan getimmerd met daarop de stenen lauzen die nu bedekt zijn onder een aangevroren laagje sneeuw. Enkel glas heeft de vorige eigenaar erin gezet, want het is toch een vakantiehuis en tijdens de feestjes hier -die hij dikwijls gegeven schijnt te hebben- 'drinken de gasten zich wel warm' moet hij gedacht hebben. Sommige facetraamsponningen zijn zo verweerd dat de glazen facetruitjes er nog niet uitvallen dankzij een klein spijkertje wat ze in het kozijn houden. De ketel is geweldig, mooi ding, hij werkt prima mits je hem voedt met droog hout. Maar hij is wel zo'n 60 jaar oud en dat brengt me op het onderwerp; hoe ging dat vroeger?
Het enige dat ik weet is dat 'vroeger' de mensen het 's winters gewoon koud hadden, punt. Rond het vuur zitten als er niet gewerkt werd of kon worden. Het was gewoon, het hoorde bij de winter. En ook geen warme douche was voor handen, nee wassen bij een koude bron buiten en misschien één keer per week allemaal in de tobbe, hetzelfde water dus de laatste in de rij had pech. Wat nou "ik kan geen aardappels schillen met verkleumde handen", gewoon piepers schillen en dunnetjes an, want anders is het zonde.
M'n lief voelt zich er schuldig onder, is boos op zichzelf dat we kou lijden. Hij had gedacht dat hij dat toch wel zou kunnen, wij beiden zeker; een voorraad vers hout zagen voor twee winters en 80 kub droog dood hout ergens vandaan halen om dat droog weg te leggen voor de komende winter en die daarop. Daarnaast moeten we natuurlijk ook het huis leefbaar zien te maken, een moestuin aanleggen op een schuine helling waar nooit getuinierd is, integreren, een taal leren, socialiseren, de weg verkennen, gebruiken en even incasseren dat ons huis niet verkocht wordt. Ik vergeet nog even dat we in de virtuele werelden mee moeten blijven draaien om dat huis daar te blijven betalen en om hier de rekeningen te betalen. Wat veel tijd kost!
"Natuurlijk schat, dat doen we allemaal wel even in twee jaar met 4 handen en geen machines die het werk verlichten." Ik denk dit wat verbitterd, ik wist niet dat ik mijn lat blijkbaar minder hoog leg dan dat ik dacht. Ik kan hem niet steunen met mijn vermogen om de zaken te accepteren zoals ze zijn en dankbaar een aangeboden gaskanon te accepteren. Hij accepteert het 'nu' niet en blijft vechten tegen iets waar je niet tegen vechten kunt; de realiteit dat we niet kunnen leven zoals we dat hadden gehoopt. Een idee wat aanpassen aan het nu blijkt voor hem onmogelijk en dat doet me zeer. Ik kan niets doen dan rustig blijven, mijn ding doen en 'ook maar' accepteren dat m'n schat nu eenmaal zo in elkaar steekt.
Een ouderwets trekje steekt hem de kop op; het is nooit goed zoals het is. Ik ken hem en denk dan bij mezelf; "het is goed zo". Maar het maakt ons beide eenzaam, ik in mijn berusting en de rust die dat geeft, hij in zijn strijd om het allemaal zo te krijgen zo hij wil, daarvoor te vechten en uiteindelijk nog twee lege handen te ervaren.
40 kub is veel, heel veel! Ik laat het los, dan maar koude vingers, maar wel een gevoel dat we alles doen wat binnen ons bereik ligt.

.

Nooit echt zo bijzonder, deze plaatjes in het dorp gemaakt.
Maar nu met de bevroren sneeuwrestjes en het late winterlicht van de scherpe zonnestralen... Onbeschrijflijk. Het is jammer dat ik maar een minuutje heb, ik moet terug naar het erg warme zaaltje....

Marktdag

Het is krakend koud. Het laagje sneeuw, een 5 centimeter, is door de dooi van gisteren bevroren, het kraakt en knispert onder je voeten en op de ingelopen stukken is het oppassen geblazen.
Ik kleed me dik aan, twee dunne broeken, twee truien en goede schoenen met profiel.
Om alle grote dozen, kratten en de stellage naar de auto te dragen, moet ik wel een keer of 10 heen en weer en van de bovenschuur naar beneden over een bobbelig stenenpaadje waar met sneeuw weinig van te zien is.
In een uur deel ik alles zo in dat het echt allemaal past.
Eén tafelloper en een gereserveerde krans houd ik achter. Snel strijk ik nog twee enorme lakens en een satijnen kerstgroene doek die als tafelloper mooi zal staan. Verder gaat er een kratje extra's mee met spijkers, nijptang, hamer, verlengsnoertje, pen, facturenboekje, veiligheidsspelden, punaises, extra lampjes, spuitsneeuw, ijzerdraad & tangetje, plakband, je kent het wel. Om het standje wat op te leuken gaat er een geurbrandertje mee met 'Winternacht' van Chi, kleur-waxinelichtjes (ook met geur geloof ik) en wat grote dennenappels.
Nog even koken en tot rust komen, want ik stik van de zenuwen. Het enige dat er fout kan gaan is dat ik niets verkoop, dat zou een domper zijn. Verder kan ik me nog niets voorstellen bij een franse kerstmarkt. Maar ik voel me goed, het is schitterend winterweer, de wegen zijn goed te berijden en Marc helpt me enorm door de auto op tijd op de lader te zetten, want de accu hapert geregeld.
Bij aankomst kan de auto even voor de ingang van het pand die een tijdelijke uitbreiding krijgt met een tent. Het is lekker warm binnen en de merchants zijn allemaal druk in de weer met uitladen. Wij doen hetzelfde na het begroeten van wat bekenden. Ik sta tussen Chris & Emma in, een brits stel dat een jaar voor ons geemigreerd is en ook alles doet om rond te komen. Zij hebben een gallerie waar ze kunst verkopen van kunstenaars uit de buurt en wat zelf gemaakte spullen. Achter me staat Anaïs. Zij maakt de mooiste mode assecoires die ik ooit gezien heb. Van tassen, handschoenen sjaals, wat bijouterie en andere erg creatieve practische dingen. Verder staat er een honing-jongen, aardige man die ook een krans koopt voor op zijn deur. Een bloemen-mevrouw verkoopt een beetje hetzelfde als mij. Alleen erg klein en eenvoudig, voor de beurs van de locals. Ook alle andere standjes komen me bekend voor, en dat zorgt weer voor de 'ca-va'-verplichte groet. Warme wijn, wat fris of koffie met koek of cake is er te krijgen en mijn standje vlot snel.
Nu zie ik voor het eerst al mijn stukken op een mooie tafel uitgestald in plaats van her en der in dozen en tasjes in een rommelschuur met slecht licht.Net voor aanvang ben ik klaar en ik zie al veel ogen langs de stukken glijden. Mensen die me kennen kijken hun ogen uit en ik krijg gedurende de middag zo veel oh's en ah's, dat ik mijn angst niets te verkopen al weg voel glijden. Ik verkoop 5 stukken die me in één keer uit de gemaakte kosten halen. Dat doet me goed. Het zaaltje is smoorheet en benauwd, maar Marc is naar huis en ik kan niet zomaar weglopen voor een pannenkoek buiten met een hap frisse lucht. Gezellig is het wel. Alle verkopers geven wat weg voor de tombola, dus ook ik geef een alleraardigst kerststukje weg, een klassieker eigenlijk, met een kaars in het midden, dennengroen en rode besjes eromheen met wat glitters erop en een mooie lintje om het aardenbakje kersterig te maken.
Het voelt erg goed om er gewoon te zijn, mee te doen. Ik verkoop echt niet veel, maar dat vind ik eigenlijk niet eens zo jammer.Eigenlijk ben ik best een beetje trots, het ziet er zo mooi uit!
Om zeven uur is Marc daar opeens om te helpen inpakken. Op de valreep verkoop ik het grappige 'paysage', het landschapje met zijn sleetje en sneeuwpopjes. Tijdens het inpakken valt het boompje uit het hout en ik had het al warm. Door de grond kan ik gaan, want ik ken de klant. De man van de kettingzagenwinkel die altijd zo behulpzaam is. Ik kom hem overal tegen, ook in het fitness centrum. Of hij het boompje eruit heeft zien vallen weet ik niet, maar ik voelde me behoorlijk lullig. Zijn dochtertje heeft het uitgezocht. Het is wel een stuk dat meerdere jaren te gebruiken is omdat er geen vers groen in verwerkt zit. Dus meneer krijgt 8 euro korting. Of dit me helpt? Ik weet het niet.
Thuis moet ik eerst bijkomen, eten en het spanningszweet van me afdouchen.
Op naar dinsdag.....

In weer en lint

Vroeg sta ik op voor die rotboodschappen voor een maand. De berijpte natuur maakt erg veel goed. Ik kan het ook niet laten halverwege een keer te stoppen om een best aardige kerstversiering te fotograferen. Dit dorp is zomers al bekroond met drie sterren voor het gebruik van bloemen in het openbaar groen. 's Winters doen ze het net zo leuk met diverse opstellingen. Een kerstman in een houten kotje die in een ketel hete soep staat te roeren, mansgroot, niet kinderachtig. Een wagen waar normaal paarden voor horen en zomers is deze één grote bloemenzee en deze kerstman is normaal een boerin & boer met producten in een mandje. Het dorp zelf is niets bijzonders, maar altijd versiert. De sneeuwpopjes overal langs de kant van de weg zijn gemaakt van plastic zakken met van die vlokken voor het verpakken van tere spullen...
Na het opruimen van 2.5 kruiwagens vol boodschappen en een boterham duik ik de schuur weer in. Het sneeuwt vandaag losse stuifsneeuw, vrij grof waardoor het op fijne hagel lijkt. Het is ijzig koud, somber. Marc gaat het dak op met een klimconstructie om te proberen op de kopse kant de lauzes na te kijken. Het is geen succes, hij krijgt geen grip op de gladde stenen, maar nagekeken is het nu wel.Ik freubel door en geniet van het lint. Het is zulk mooi spul, toch zonde... een beetje... het schiet wel wat meer op.
Ik richt vast de stelling een beetje in. De planken ga ik draperen met doorzichtige organza-gordijnen die hier ook maar liggen te niksen sinds ze verhuisd zijn. Morgen nog twee tafellopers afronden en twee kleine kransen. Dan lakens zoeken voor op de tafels en kijken waar ik alles in ga verpakken wat nu nog niet in dozen zit. Dan is het zaak de prijskaartjes te schrijven. Ik heb stevig gekleurd papier in strookjes gesneden en ze alle beplakt met een mini kerstboompje, sneeuwpop of kerstmannetje. Ze zien er schattig uit.

En voor al wie filmpjes altijd erg leuk vind;
http://www.youtube.com/watch?v=uhoW-BeMMcQ

Geduld

Ik heb er heel veel van; geduld. Ik kan ook prima wachten, op de trein, op betere tijden, op de dag van morgen of in de rij voor de kassa. Als ik les geef in Secondlife, voor m'n lief die dat nu juist absoluut niet heeft, tot de aardappels gaar zijn, op het juiste moment of tot ik eindelijk in slaap val.
Maar het wachten op een doosje met lintjes was een ware uitdaging. 22 November heb ik ze besteld, de 23ste zijn ze verstuurd en nog geen teken van een zending waar ik Phillipe de postbode een zoen voor zou geven als hij het terrein op komt met een smile, want hij weet hoe ik ernaar smacht; breed lint!
Begin van de avond moet Marc er nog even uit en hij komt even bij me kijken in de schuur. Een dikke knuffel valt me ten deel en de uitgesproken trots dat ik dit toch allemaal maar regel, doe en maak -en zo mooi... ik smelt!- zonder in de stress te schieten, wat ik normaliter wel doe. (Misschien helpt mijn aangepaste B6/magnesium-eten?). Hij moet platen buigen bij Bernard voor op de nok van de zwembadconstructie voor het wederom gaat sneeuwen en de gehaakte ladder om de paar lauzen terug te leggen. Ik sta de laatste hand te leggen aan een grote krans met lichtjes die ik naturel heb opgemaakt met het langste lint dat ik hier krijgen kan en wat flodderig en te wijd uiteen om de krans gewikkeld is om het te halen met 2.70m. Hij is wel heel naturel, maar dat maakt hem eigenlijk ook best stijlvol. Ook freubel ik nog een kitch-kersttafereeltje in elkaar op een gewelft stuk hout. Toch is het een leuk ding geworden! Maar het wordt nu echt te koud in de schuur en ik trek het echt niet meer als hij het terrein verlaat.
Ik gooi de kachel vol, vul de kruiwagen met blokken voor in de schouw en warm me op met een wijntje en wacht geduldig op Marc.
LINTEN!!!!!!! En dat komt als een geschenk in plaats van een bestelling, ook niet 'als uit de hemel', maar uit het land dat Nederland en ons nieuwe thuisland verbindt. En ik heb zeker mijn vooroordelen, over Nederlanders, Duitsers, Italianen, Britten, vooral ook over Fransen. Het moet eruit; ik heb nog nooit ook maar één vervelende ervaring gehad met Belgen, Vlamen en Walloniërs. Ik ken er een aantal, de één van dichtbij, de volgende virtueel of vluchtig. Veel bijzondere vlaamse films zijn in mijn herinnering blijven hangen en niets is minder waar; vandaag heis ik de Belgische vlag, chapeau!!
De linten zijn zo mooi, dat het haast zonde is ze te gebruiken, maar sommige decoraties zijn haast weer zonde om aan onbekenden te verkopen, dus dat scheelt.
Met geduld wacht ik op morgen na het doen van de maandboodschappen. Geduld loont; ik kan dit weekend en dinsdag de grotere dingen met een gerust hart ophangen. Ook krijg ik nog een telefoontje van de president dat ik maandag al terecht kan om alles neer te zetten, zodat ik dat niet 's ochtends heel vroeg hoef te doen.
Zaterdag in ons dorp dus een soort generale ..... Spannend.

Op sleeptouw

Deze middag moet ik weer naar boven om een brief aangetekend te versturen naar een laks sujet 'en Hollande', met handtekening retour kost dat hier 5 euro, wat een feest! Nogmaals een poging wagen het reformwinkeltje open te treffen voor het plaatsen van twee 'décorations mignon' in de etalage en natuurlijk de dagelijkse brievenbus-check. (leeg.....)
Ik ga te laat koken, maar dan heb je als ik lekker aan het knutselen ben. En juist als ik de broccoli van eigen land in de pan wil doen gaat de telefoon. Meestal ben ik op zo'n moment onbereikbaar, maar als ik Marc 'bonjour' hoor zeggen met een paar seconden stilte, weet ik al dat het voor mij is. De president van de Association Nature & Culture (http://91.121.41.10/natureculture/wiki/index.php/Accueil), die ik gisteravond een verlate reactie emailde op zijn welkomstmail als zijnde buitenlandse zelfstandig ondernemer die regionaal actief is en wil participeren met een activiteit van zijn organisatie. Met een roosje tussen de tanden -broccoli- neem ik toch de telefoon maar over.
Hij wil langskomen op mijn bedrijf vanmiddag en of ik thuis ben.... Ehm, jeetje!!
Ik leg hem uit hoe hij ons kan vinden en halverwege roept hij al verschrikt uit dat we wel erg geisoleerd wonen. Ik krijg zo snel niet uitgelegd dat ik geen winkeltje of galerie heb, geen werkplaats of kantoor en dat het niet iets is om zomaar even te laten zien. Hij weet wat mijn officiële beroep is, maar er blijft onduidelijkheid.
Omdat hij aan het einde van de middag langs wil komen, moet ik me haasten met het eten, afwas, opfrissen en naar boven voor die brief en decoraties.
Maar als ik de deur van het reformzaakje open zie ik het al aan hun reactie; een meneer en Ursula (de eigenaresse van het mooie nieuwe winkeltje) kijken me al pratend veelbetekend aan, de president zelf! Een gewone vlotte man, niet van hier, dat merk je zo aan zijn manier van doen. Zij trouwens ook niet, Parijzenaren. En dat schept blijkbaar een band die gepaard gaat met eindeloze gesprekken die ik net niet volgen kan. Dus maken hij en ik daar kennis en praten over de kerstmarkt in het stadje de 21ste. Wat blijkt; 'ik ben een probleem'. (Franse humor!! Heus)
De andere exposerende kunstenaars hebben enkele dingen die ze kunnen exposeren in de Spar-super, die erg krap is, ook met kleine winkelwagentjes zonder toeters en kerstbellen. Er is verder een route uitgezet langs deelnemende winkeliers, 4 van de gevraagde 20 :-( .
Er is in de Spar geen ruimte voor een grote tafel en een stellage voor guirlandes en kransen. Dus als het regent of sneeuwt, is er geen plek voor M&M Creations's decoraties. Er worden ideëen uitgewisseld en ik sta me nog kleiner te voelen als dat al het geval was. Ik kan wel lachen om de humor, want ik hoor en voel hoe ze beiden hun uiterste best staan te doen een betere locatie te vinden, want die kleine supermarkt is echt niet ideaal voor een kerstmarkt van dit formaat. Het blijkt ook zeker geen kerstmarkt te worden zoals we die kennen uit Nederland, Engeland of Duitsland en met het Frans-Chinese thema zal het een zeer apart gebeuren worden.
Tot Ursula ons naar het bejaardentehuis stuurt, die ook de verhuur van de Salle de polyvalente regelt. De president en ik verlaten al kletsend het reformhuis en lopen naar de receptie van het bejaardentehuis waar een jonge vrouw ons, meer hem, tewoord staat en toezegt dat het zaaltje vrij is aanstaande dinsdag. Staaltje korte termijnplanning met de franse slag zal ik maar zeggen. De huur voor een hele dag wordt nagekeken, wel eenentwintig euro! We vertrekken binnendoor naar het zaaltje en komen binnen in een witte ruimte met een antroposofische indeling waar licht gekleurde plastic stoelen staan als in een theater. Het is er warm en licht en ik kan mijn geluk niet op. Ter plekke besluit de president dat hij veel van de geplande en geregelde activiteiten ook maar in dit zaaltje plaats laat hebben. Grote kans dat ik alle spullen er een hele dag kan laten staan in plaats van een ochtendje zoals in onze gemeente aanstaande zaterdag. De huur betaalt hij zodra hij morgen de bevestiging krijgt voor het reserveren van de ruimte. Al moe en wat op een schopstoel, ik zou maar een uurtje wegblijven, trekt hij me nog mee naar de 4 winkeliers die meewerken op de route van dit festijntje en bewondert hij de grote guirlande. Onderwijl zoekt hij zijn vriendin die naar de kapper was, maar die inmiddels al vertrokken is. Net als we naar de parkeerplaats lopen komen we haar tegen en duiken we het café in voor een koffie. Dus dat uurtje werden er ruim 3, mijn hoofd tolt van alle franse info en de kennismaking met weer een tiental mensen -met namen te onthouden, arme ik- en ik wurm me los van de prettige sfeer in het etablisement om naar huis te gaan in de snijdende kou van een aankomende schemer.
Op de terugweg worden alle gedachten en indrukken weggevaagd door een adembenemend schouwspel van een zonsondergang en een wolkenpartij ervoor als ik over het plateau richting onze gorges rijd.
Vanavond doe ik dus even weinig. Ik stuur meneer de president die inmiddels gewoon Michaël is geworden, nog wel een mail met foto's van wat decoraties, zodat hij een idee heeft wat ik maak en ga zo een film kijken.
Rust.... Een sleeptouw aangereikt krijgen is heel fijn, maar als ik hem los kan maken is dat een grotere verademing.