tranentrekkend

Het zou een spectaculaire tranentrekkende commerciele uitzending zijn geweest op prime-time met reclames voor tissues, verzekeringen, banken en vakanties naar Frankrijk. De dag van vandaag zou het heel goed hebben gedaan mits we mee zouden doen aan programma's als 'Ik vertrek' en 'Een plek onder de zon'. Gisteravond en het begin van de nacht heb ik alleen onder de tonnelle gezeten, kijkend naar een volle maan zo helder van licht en kracht dat ik mijn blik niet afwenden kon. Rechtsonder de maan, net boven de rand van de gorges met de toppen van de naaldbomen, straalt een zó heldere ster dat zelfs het licht van de maan de ster niet kleiner of minder aanwezig doet lijken. Flarden donkere bewolking scheren door haar halo en worden met een lichtende rand gesierd. Gefascineerd vergeet ik te drinken, te roken en foto's te maken. Een miauwende kat roept me naar binnen en schudt me wakker. Ik ga toch weer terug naar buiten en probeer dit stille en dynamische zicht te fotograferen. Ik hoor al regendruppels vallen op het doek boven mijn hoofd en zie felle korte bliksemschichten vanuit het zuiden de gorges door schieten. De randen van de donkere wolken in de zware bewolking worden nog net verlicht door de maan, zodat ik kan zien dat ze niets vooruitkomen en ver in het zuiden blijven hangen. Ook de donder, die ik maar één keer hoor, is ver weg. Misschien een kleine 6 uurtjes later schrikken we beiden om half zeven wakker van een enorme harde knal, een donderslag blijkt later. Alsof het onweer zich na al die hitte zó heeft moeten vormen, dat het zich precies tot hier heeft opgehouden. Er is geen houden meer aan, de overkant van de rivier is niet te zien, een hard geruis is de regen die samen met de op de rivier liggende wolken een dikke grijs wollen deken vormt tussen ons en de rest van de wereld. Bliksemflitsen overal en samen met die eerste overpletterende donderslag zien we de vonken uit meerdere stopcontacten slaan. De stroom was ergens, veel vroeger in de ochtend, eruit geklapt. Ook de paal, waar onze electriciteit begint, had de knop zelf al uitgezet. Daar vandaan gaan de leidingen, bijzonderingswaardig genoeg voor franse begrippen, ondergronds! naar ons huis. Dus stroom of niet op de leiding, als de bliksem in de grond slaat (waar niet in??) ontlaadt zich dat via die leidingen naar ons huis. Dus de tegen onweer beveiligde stopcontacten en de nog aangesloten apparatuur krijgen flinke oppeppers. Oppeppend genoeg om én thuis én boven in ons kantoor de bliksem zich via via in onze computers te laten slaan. Met alle normale kosten, een niet verkocht huis in Nederland, auto's met mankementen, integratie-kosten, proberen we op inventieve wijze te overleven. Maar de emoties lopen na de eerste twee koppen koffie flink op. De moed zakt ons in de schoenen. En waar we van weg wilden, komt nu even dubbel en dwars retour; geld. Een klassiek beeld, dat ik van juist die soort TV-programma's ken, herken, ervaar en beleef. Ook blijkt boven in ons gehuurde kantoortje, dat de modem daar op storing staat en de telefoons daar niet werken. We betalen ook gelijk huur en de adsl-aansluiting aan de eigenaresse. Ze laat ons eigenlijk in de kou staan, met complete desinteresse naar ons probleem. Ook dat loopt later in de middag niet lekker. Door al die kapotte apparatuur boven, de situatie en relatie met haar en een grote uitdaging rijker, stort Marc zich (mijn held toch!) in dit avontuur. 10 en de dame sussen en uit elkaar houden, onderwijl even het probleem inventariseren en delegeren, ziezo! Dus alle spullen de auto in en ik ga vast naar huis. Marc gaat nog even bijkletsen met 1 van de bewoners verder boven in het dorp. We zijn bezorgd om haar en Marc kan eindelijk wat doen! Ik drink thuis een wijntje, of 2... Zakje chips erbij en een knorrekopje op schoot (dank je E. voor dit nieuwe lieve woordje), één met witte oortipjes en een zwart neusje. En het kladblok op die andere pc doet het nog prima :-)

Bliksems

Door een hele mooie maar heftige onweersstorm vannacht en vanochtend is de bliksem via de electriciteitsleidingen door de grond ontladen via alle stopcontacten die ons huis rijk is. De hoofdzekering is kapot gegaan, maar die is vervangen. Ondanks een beveiligd stopcontact voor de pc's zijn er toch twee gesneuveld en precies de werkpc's met internet. We hebben mankementen aan de auto's met dure reparaties in het verschiet en een kapot toetsenbord. Dus voor nu is er even diepe stilte totdat we voor deze penibele situatie een oplossing hebben gevonden...

Franse zomerhitte

Een echte franse zomer is heet, daarom gaan er ook zo velen deze richting uit in de vakantie, de fransen uit het noorden niet uitgezonderd. We waren gisteren door de dorpsoudste al gewaarschuwd en de dag begon zo fris. Ik heb eindelijk mijn nieuwe maaikop zodat ik met draad weer wat maaien kan. Maar het zweet laat me stoppen om 10 uur, helaas. De moestuin is nog niet klaar en richting stal zou ik ook nog wel even willen maaien. We rommelen heeel rustig verder, Marc met het dak en dat valt niet mee. De enorme lauzestenen horen er plat op te liggen en dat zorgt bij de knik in het dak voor problemen. Ik probeer hem te helpen, maar de grootste lauze moet er toch nog even af om te wachten tot Marc verder omhoog het dak vol heeft gelegd. Ik werk wat in de moestuin en zie al oranje tomaten, die moeten eraf voor ze overrijp zijn. De smaak van die ene kleine rode valt tegen, ik begrijp waarom mensen geen tomaten lusten. Maar misschien worden ze beter komende weken. Rond half 12 maak ik het vuur aan tussen de stenen op het achterterras. Ik heb een Aubrac-Rumsteck (biefstuk) uit de vriezer gehaald en marineer het mooie donkere malse vlees in de notenolie, knoflook en wat peper. Zodra het vuur eruit is leg ik de biefstuk er even op, de geur is werkelijk fantasisch! Met een frisse salade en rijst smullen we in de extreme zomerhitte. Bijna geen wind, dus ik maak mezelf al lekker met een middag aan de rivier. We ruimen eerst nog wat spullen op in het chateau en daarna pak ik handdoeken, icetea, schrift en pen, fototoestel en katten- en hondensnoepjes. Castel en Aai mogen natuurlijk mee, Castel voor haar uitje en verkoeling en Aai om wat aan lichaamsbeweging te doen. Ze is tonnetje rond en heeft echt te veel vet. Het water staat veel te hoog om de blinker die in een boom in het water is blijven hangen eruit te gaan halen. Ook is het lastig langzaam het water in te lopen, dus ga ik eerst even op een grote uitstekende steen zitten en laat de rust tot me doordringen. Zelfs de vogels geven geen geluid, enkel de dikke bromvliegen zijn druk in de weer en onderzoeken mijn aanwezigheid wat flink irritant is. Steeds denk ik een daas op mijn huid te voelen, maar het zijn enkel die vliegen. Door de hitte gedreven ga ik toch in het water staan, koud!! Aai ligt op haar steen een stukje richting de kant hoog onder een oude eik. Steeds verder loop ik naar het diepe wat soms opeens een stuk dieper wordt. Tot borsthoogte blijf ik een tijd staan met de zon die op mijn rug en nek brandt. Alle haartjes op mijn armen staan onder water recht overeind ondersteund door kippenvel. Het water is spiegelglad en glashelder. Het perzikkruid voelt zacht aan onder mijn voeten en de bloemen van de valse kamille bloeien onder water gewoon door. Een enorm grote school visjes van 3 tot 6 centimeter zwemmen langs en om me heen en hier en daar sabbelt er één aan mij. Castel verstoort de spiegel door enthousiast en licht gefrustreerd te hengelen naar de stokken en stammen in het water. Het water is zo hoog dat de stroming enkel oppervlakkig is en toch blijft de school in de buurt. Mijn gedachten worden genegeerd door de stilte, opgeslokt en geabsorbeerd. Ook mijn handelen blokkeert, ik zou dit graag op de camera vastleggen, maar het geheel is op geen enkele manier over te brengen. Ik vind het water te koud om naar die boom in het water te zwemmen om op zoek te gaan naar Marc's favoriete blinkertje, maar het blijft lokken. Ik besluit dan toch maar het water uit te stappen en wat te gaan vissen. Ik loop naar de helling waar we de 2 hengels maar laten staan. Niemand die er komen kan en zelfs het water kan er niet bij. Na 10 minuutjes en nog geen beet denk ik dan eindelijk dat een grote vis erin gestonken is. Maar mijn blinker heeft de zijne gevonden en het visdraad waaraan zijn blinker zit, zit nog steeds vast aan die boom daar 10 meter verderop. Ik haal mijn lijn zo ver mogelijk binnen en 3 meter voor de kant zie ik dat ik er bijna bij kan, ik moet dan wel geheel te water met een mesje tussen de tanden. Er drijft een flinke korte boomstam voorbij en houd me daaraan vast om de blinkers te redden. Net als ik trots weer op de kant sta komt Marc naar beneden en gaat gelijk aan de slag met de zware glimmer, maar na een half uurtje heeft hij weer pech. In dezelfde boom blijft die blinker wéér hangen. De zon is inmiddels verdwenen en ik heb zelfs koude voeten van in het water staan. Toch wil ik perse naar de boom zwemmen om voor de 2e maal zijn blinkertje te redden. Eenmaal in het water verbaas ik mezelf erover hoe heerlijk het eigenlijk is; zwemmen in natuurwater! Ik buit het rustige hoge water uit en kan het niet laten dit 10 minuutjes te blijven doen. Ik blijf wel dicht bij de kant, want ik vertrouw de EDF en haar sluizen voor geen cent na mijn ervaringen van afgelopen maanden. Lummelig pakken we de spullen later in en lopen, ehm.. slenteren naar boven. Aai stapt te laat op en blijft ergens beneden liggen alsof ze te uitgeput is. Iedere meter naar boven wordt het warmer en na een werkelijk slome maaltijd met superzacht brood (nieuwe lichting!) duik ik nog even achter de computer voor de mail en weblog. Het is maar goed dat Frankrijk nu ook vakantie heeft, we zouden ons bijna schuldig gaan voelen dat we zo weinig doen. Maar die hitte noodzaakt het heel rustig aan te doen.

Zekerheid 2

Voor alle zekerheid borduur ik nog even verder op het onderwerp. Omdat ik er zeker van wilde zijn de vrijheid te hebben om hier te werken ben ik begin mei al begonnen met het me uitschrijven bij m'n nederlandse zorgverzekeraar. Ik heb eerst gebeld om uit te zoeken hoe ik m'n peperdure verplichte verzekering op moest zeggen. Een brief waarin ik aangeef verhuisd te zijn naar het buitenland met een bewijs van uitschrijving uit Nederland en een copie van mijn legitimatie zou voldoende zijn. Zo gezegd zo gedaan en deze formulieren kon ik de 2e week van juni op de bus doen naar het Trias. Weken hoor ik niets en ik vraag me af of ze wel ontvangen zijn. Dus bel ik een 2e maal en ze melden me dat ze zojuist het toetsingsformulier op de bus hebben gedaan. Toetsingsformulier??? Ja mevrouw, dat is om er zeker van te zijn dat u echt geen inkomen of andere arbeidsverplichting meer in Nederland hebt. Ik wacht nog een week en dan valt de dikke envloppe in de bus. 8 Pagina's lang is dit toetsingsformulier en ik verbaas me over de Nederlandse bureaucratie. Geschrokken dringen de vragen zich aan me op. Werkelijk alles willen ze weten en eigenlijk zijn alle vragen in onze ogen totaal irrelevant. Het uitschrijvingsformulier van de basisadministratie NL is blijkbaar onvoldoende. Ze willen zelfs mijn nieuwe verzekeringsgegevens van hier die ik niet krijgen kan zonder die uitschrijving van het Trias. Onvoorstelbaar. Ik wil helemaal niet alle vragen beantwoorden, ze doen er niet toe. Ik wil ze helemaal niet laten weten waar ik ben gaan wonen en hoe ik hier leef of mijn leven inricht. Ik schrijf me toch juist uit?? Marc helpt me door gewoon 'N.V.T.' achter 9 van de 10 vragen in te vullen en ik zet mijn handtekening. Ik voel me getest, getoetst, bij voorbaat oneerlijk en wind me erg op over dit gebeuren. Ik leef niet voor de zekerheid of die verzekeringen, ik leef om te leven. Ik wil graag werken om te kunnen leven, niet leven om te kunnen werken zodat ik mij verzekeren kan. Mijn leven draait niet om het dichttimmeren van iedere vorm van risico lopen of de zekerheid dat ik niet ziek word. Het is nu begin augustus en nog heb ik geen bericht van het Trias. Ik heb banen en werk zat aangeboden gekregen, maar kan er niet op in gaan, zolang dit nog loopt. Het beperkt me in mijn vrijheid en dat stoort. Het is om verdrietig van te worden dat de zekerheid zo telt en het uiteindelijk om de zekerheid van de maatschappijen gaat. En de belasting natuurlijk.
Ik begrijp ook hoe dit gegroeit is, maar dat neemt niet weg dat algemeen 'belang' en de staatskassen vóór het individu gaan. De enige zekerheid die wij vaak ervaren is dat het leven te kort lijkt, dat ieder moment telt, dat we niks uit moeten stellen tot morgen, omdat we er niet zeker van zijn dat we een 'morgen' krijgen. Dat de loop van het leven start bij onze geboorte en 'eindigt' bij het sterven. We weten ook zeker dat we geen agenda van het leven kunnen handhaven, het loopt toch anders en dat levenspad is niet te verzekeren. Alle verzekeringen draaien om het niet failliet gaan, noch de centen hebben voor onderdak en voedsel. Zekerheid vanuit ons hart, in ons hart en het vertrouwen in de natuur, dat hebben we wel. Het huis staat er en alle bomen, de gorges, de hemel en de wind, de regen en de zon zijn onze zekere referentiepunten van ons leven. De zekerheid dat de zekeringen eruit klappen als er onweer is. Die knopjes in het witte kastje onderin de secadou die we dan gewoon weer aan kunnen zetten. Dat is nuttige zekerheid waar we veel voor over hebben. (Zonder geld kunnen we geen electriciteit hebben, daar zijn we dan ook weer zeker van!) We zuchten samen eens diep en geven elkaar een knuffel, met vrij grote zekerheid dat we elkaar in deze en zoveel andere dingen gevonden hebben. Die basis van liefde voor onszelf, elkaar en dit leven is als voedsel. Ik dank God in stilte voor de zekerheid in de goede loop der dingen die ik iedere dag weer mag ontvangen. Want er is nog geen dag in mijn 35 jaar voorbij gegaan zonder dat het dag werd en ik leef....

absolute zekerheid

Absolute zekerheid; we zijn er allemaal zo zeker van. Verzekering voor onze gezondheid, verzekering voor het huis, tegen diefstal, glasbreuk of brand. Verzekering indien arbeidsongeschiktheid, verzekering tegen kidnapping of het verzekeren van je vingers als je begaafd muzikant bent. Niets kan ons nog gebeuren. Behalve het lot die ons ziek maakt, of een dronken automobilist op ons pad plaatst. Misschien de liefde die ons blind maakte en ons later verdriet doet, maar dat is nog te overzien, dat overkomt ons allemaal.
De domper op ons nieuwe leven is vaak die zekerheid die wij in onszelf zoeken. We komen saampjes een heel eind, maar liepen gisteren er weer even op stuk. Op het kantoor van de 'Sociale Verzekeringsbank'; de C.P.A.M. Hier kun je een frans BSN-nummer aanvragen en tot eind vorig jaar kreeg je dan de standaard ziektekostenverzekering. We waren al eens gaan informeren hoe het werkt en hadden toen begrepen dat met de benodigde papieren het geen enkel probleem zou zijn. Helaas is ons toen niet duidelijk geworden dat er een nieuwe wet van kracht is waarbij je pas zo'n verzekering en nummer krijgt als je in loondienst bent in Frankrijk. Als zelfstandige of werkeloze krijg je geen verzekering, bijstand of BSN-nummer. Het is ook niet verplicht, kortom 'zoek het maar uit als je niet werkt of eigen baas wilt zijn'. Het nieuwe stelsel verplicht je ertoe eerst een particuliere onbetaalbare verzekering af te sluiten, een baan te zoeken en te wachten op je eerste loonstrook zodat je kunt bewijzen de sociale premie's te betalen (je werkgever doet dat dan). Als zelfstandige heb je de keuze. Voor enkele beroepen is het onmogelijk als kleine zelfstandige aan de slag te gaan. Boomverzorger of hovenier zijn voorbeelden van deze beroepen. Het risico voor mij is te groot onverzekerd aan de slag te gaan, dus ik zit eigenlijk in de knel, want die particuliere verzekering is voor ons niet te betalen. (een paar honderd euro per maand) Marc kan wel als 'entrepreneur' aan de slag en mij als zijn vrouw meeverzekeren, maar echt goedkoop is anders en het noodzaakt hem het risico te nemen te gokken op een virtueel internetspel. Dat we de vorige keer dat we gingen informeren bij deze organisatie niet zijn ingelicht over deze nieuwe wetgeving kan of aan ons frans liggen of aan het ongeduld van de balie-medewerkster. De feiten liggen er nu en daar mogen we het even mee doen. Ook de balie-dame haalt haar schouders op en zegt zoiets als "helaas, ik kan er ook niks aan doen en ben blij dat ik verzekerd en wel op deze stoel zit". De overheid probeerd hier profiteurs mee te weren, het steun trekken van de overheid mee op te heffen en het risico te verkleinen dat verzekeraars uit moeten keren. Dat is een bekend verhaal; risico's voorkomen en alles reglementair zo dicht timmeren dat de grote maatschappijen steeds rijker kunnen worden. Later op de dag komen 2 mensen uit ons dorpje een regio-bulletin brengen. Jeanette en Roger zijn ook wel nieuwsgierig naar de broodoven en de moestuin is ook een bezoekje waard. Roger kent onze stek heel goed als in-officiele burgermeester. Ze verbazen zich dan ook over het werk dat we al verzet hebben in ruim een half jaar. Het lukt me om ze beide een vers brood te geven en we leggen uit dat we een eenvoudig leven willen opbouwen, waarbij vooral de ruilhandel van onze eigen producten met die van de locals een meerwaarde voor ons zou hebben. Direct worden we gewezen op het risico, ja daar zijn we weer, want volgens de belasting mag dat niet. Zij lopen met ruilhandel de BTW mis. In dit besloten gezelschap wordt daar hartelijk om gelachen, maar het geeft wel weer waar de wereld om draait; geld! Vanmiddag komt Marc thuis van nieuwe werkschoenen kopen. We hebben de dag van gister verwerkt, de drukke buitenwereld gezien met haar reclame-zuilen, schreeuweige aanplakbiljetten en zogenaamd goedkope bouwmarkten waar de kwantiteit ver boven enige vorm van kwaliteit is getild. De inpact van de informatie van de C.P.A.M. is flink hard aangekomen en samen met het verbod op de ruilhandel barst Marc los met een repliek op dit alles. Zijn stem blijft hij verheffen en overstuur doet hij zijn verhaal. We willen onze met liefde geproduceerde producten dolgraag ruilen met onze buurtgenoten, die heel veel verstand hebben van het eenvoudige leven hier. De kwaliteit is ongeëevenaard, we maken het op totdat het echt niet meer werkt, vervangen kleine onderdeeltjes, desnoods met naald en draad of een ijzeren plaatje dat nog net niet verroest is. Maar nee, dat mag niet, want de overheid loopt zo BTW mis. Met frustratie en boosheid concludeerd Marc dat hij ook hier bevestigd krijgt dat de wereld echt niet om de liefde draait. Ook het inkopen van materiaal voor een schoorsteenafvoer loopt op hetzelfde verhaal uit; we raden het u af, meneer, want als uw schuur afbrandt bent u niet verzekerd.... Auw! En zelf dit risico wel nemen wordt heel moeilijk gemaakt, omdat we de eenvoudige geïmproviseerde spullen niet gewoon kunnen kopen. Het moet besteld worden, maar voor we dit willen doen, zou Marc eerst eens willen puzzelen of het past en hoe het allemaal moet. Helaas is alles zo zeker gemaakt dat het onmogelijk wordt dit traject op onze rustige wijze uit te dokteren.
Zekerheid; Bah! We hebben er echt even onze buik van vol en gaan met veiligheidsgordels aan toch gewoon de drukke bergweg op of klimmen met die fijne nieuwe veiligheidsschoenen toch het dak op om zonder steigers een metersgrote lauze-plaat op het dak te hijsen. Zonder handschoenen, dat dan weer wel!

Lege Tijd

De enorme houten deuren gaan zwaar open en we lopen naar binnen met de verwachting dat het nog heel rustig is. Maandagochtend vroeg, de parkeerplaats is zo goed als leeg en ook de balie is alleen bemand door de zware receptionist met zijn vergroeide hand en soppig uitstekende dikke lippen waarmee hij ons een gemeend bonjour geeft. Net om het hoekje is een ooit ruime hal omgebouwd tot een smalle gang met enorm hoge ramen en 3 loketten met 1 groot kantoor erachter, waardoor de ruimte ondanks het hoge, wat vieze plafond, bedompt aandoet. De tegenover elkaar gelegen steeds openende deuren laten een frisse wind doorstromen langs de balie die het einde van het gangetje niet bereiken kan. Onder de hoge ramen staan stoelen om wat wachtende mensen een zitplaats te geven, het zijn er nooit genoeg. Teleurgesteld kijken we naar alle bezette stoelen en nemen plaats recht tegenover de balie met de receptionist die druk in de weer is met het beantwoorden van telefoontjes en het te woord staan van de bezoekers van de prefectuur. Tussen de deuren in, net om het hoekje van de gang met onze rug tegen de liftschacht aan, is het wat rustiger zitten en we hebben zicht op een ieder die binnenkomt. De vale houten balie heeft een klapdeurtje dat steeds open blijft staan als de man er achter vandaan moet om de computer te resetten die papieren uitgeeft ter registratie van voertuigen die geen kenteken hebben. De overheid wil weten waar die voertuigen zich bevinden in de staat. De vergeelde posters, gedateerde folders en andere details op en rond de balie geven een communistische indruk in een staat die traag maar gestaag voortgaat in nationalistisch historisch gedachtengoed. Nog 15 wachtenden voor ons die met net zoveel geduld en berusting een nummertje getrokken hebben en steeds maar weer naar het cijferbord kijken, niet vertrouwend op de zoemer die aangeeft dat er weer een klant geholpen is. Heel lang horen we geen zoemer en observeren het werken van de receptionist, die ongehinderd en met veel voldoening iedereen te woord staat en af en toe zijn ogen ten hemel slaat als hij aan de telefoon een niet begrijpend iemand treft. Mijn mond wordt steeds droger, de lucht in de ruimte steeds dikker en warmer. De tijd dat onze parkeerticket verloopt komt steeds dichterbij en daartussen is het leeg. Los van elkaar denken we hetzelfde, die lege tijd die tikt. Weken geen tijd of datum, dag of afspraak en hier tussen kalenders en telefoons, gehaaste medewerkers en papieren met stempels erop die de tijd juist benadrukken, denken we aan onze gaste die we vanochtend uitgezwaaid hebben. Opeens een klok die boven de balie op de vergeelde muur hangt op ons netvlies. Ik ga net buiten de glazen deuren aan de andere kant van de balie een sigaret roken op een binenplein dat vol staat met auto's onder de verkoelende esdoorns. Het is een vies oud blokkerig gebouw waar lang geleden misschien wat onderhoud aan gepleegd is. Iedere ingang heeft een plexiglas blok met een letter dat de diverse afdelingen aangeeft; 'Batiment B' staat er boven de onze. Ik probeer koffie te kopen door het automaat 40 cent te geven, maar de knopjes 1 tot en met 3 werken niet en ik geef toe aan koffie met suiker. Een vieze smaak glijdt mijn keel in, maar het is beter als niets. Marc en de receptionist komen erbij staan, maar de laatste krijgt van de telefoon geen tijd zijn rokertje helemaal te genieten. We bladeren daarna alle folders door, lezen papieren die absoluut niet op ons van toepassing zijn en kijken de receptionist bemoedigend aan. Na een uurtje daar zo zitten krijgt hij het wel wat op de heupen van ons, voelt onze ogen steeds op hem rusten, onderbreekt een klante voor zijn balie en vraagt of wij al geholpen zijn. Met een vriendelijke blik zegt Marc dat we nog lang niet aan de beurt zijn en ik voeg toe dat het allemaal wat traag verloopt vandaag. Hij herkent ons nog van de vorige 3 keren dat we daar hebben moeten zijn. Marc verplaatst zich naar een stoel in het gangetje tegenover de balie's, ik blijf zitten onder het enorme mededelingenbord en kijk maar weer eens op de klok. De parkeertijd is verlopen, dus sta op en loop naar Marc. Blij dat ik wat te doen heb buiten, vraag ik Marc een euro en de sleutel van de auto om de meter bij te vullen. Daar denk ik binnendoor de weg naar de auto wel te kunnen vinden, maar na 10 meter voel ik me al verdwaald in de nog stille straatjes en stegen, met de nog gesloten winkels en historische lege panden die hoog boven me de hemel lijken te raken. Hier en daar zitten ouderen op de kleine pleintjes op de bankjes wat te praten, loopt een sjofele jongen gehaast door de straat. Een heerlijke broodgeur bereikt mijn neus als ik al voorbij een bakkerijtje ben en nog steeds voel ik me verdwaald. Ik zoek het plein waar de auto staat, maar neem toch het verkeerde straatje waardoor ik op een kerk stuit die niet groot, maar wel indrukwekkend is met haar gemeleerde rode stenen en de brede blauwachige glas-in-lood ramen. Hoe verder ik om de kerk heen loop in de vermoedelijke richting van de auto hoe meer ik flarden opvang van orgelmuziek. De lantaarns, de lege straat zonder auto's, de kleine eenzame onkruidjes in de muur en de zachte rustgevende muziek onder de grijze ochtendlucht maken me weemoedig. Ik blijf even staan en alle zintuigen gaan vanzelf op scherp. De tijd ben ik kwijt, de plaats waar ik mij bevind ook en dit is als de 'lege tijd' die onze gaste in ons achterliet. Die tijd dringt zich op dit bijzondere moment aan mij op, want de meter tikt door en ik heb het nog niet aangevuld met die ene euro. Ik open mijn ogen en loop door. Toch ben ik verdwaald, denkende dat de auto achter de kerk staat heb ik mij vergist in de kerk zélf. De grote kathedraal kan ik niet meer vinden tussen alle hoge gebouwen met hun sierlijke balkonnetjes, gebladderde luikjes en geschilderde namen van de winkels die zich in de panden ooit bevonden. Ik loop langs de mooiere winkels met hun sjieke jurken en hippe pantalons, plein na pleintje loop ik over, tot ik een herkenningspunt zie om daar de hoek om te stappen en de auto te zien staan. Na het verwisselen van de parkeerticket zie ik de parkeerwachten het plein oplopen. Net op tijd. Dromerig loop ik terug naar de prefectuur. Ik heb zeer weinig geslapen en als vanouds niet ontbeten.
De geur van dezelfde bakker als daarstraks is weer in de buurt en ik zoek het pandje in de kleine nauwe straatjes weer op. Lekkerbekkend koop ik 4 heerlijke verse zoete broodjes met appelpuree en witte chocolade schilfers en dwaal me weer een weg richting het grote gebouw dat verscholen ligt tussen een rommelig geheel van panden, kantoren, historische binnenhofjes en pleinen. Weer moet ik zoeken en tegen de tijd dat ik de prefectuur weer bereikt heb is Marc al aan de beurt geweest en wacht tot hij kan betalen. Moe en onder de indruk zeggen we de receptionist nadrukkelijk gedag om hem te laten weten dat we nu echt klaar zijn en hem niet meer zullen observeren. Hier is weinig lege tijd, hier is tijd nog een belangrijke factor. Hier is dag en datum de leidraad van het bestaan. Hier is het niet de zon die opkomt of het hongergevoel tussen de middag die ons tot eten aanzet. Hier is de tijd de baas en we verlaten met alle liefde de stad, om met ons leven de tijd te overrulen.

Zoals gewoonlijk

E. is weer naar huis na een verlenging van 3 volle dagen. Van echt werken is het niet meer gekomen, maar na de succesvolle broodbakdag was er geen tijd meer om af te ronden en dat hadden we alle drie hard nodig. Wel is het wijnkeldertje opgeruimd waarbij de pech mij weer ten deel viel in de vorm van een zwaar ijzeren kluisje dat op mijn voet kantelde. Maar dat leed heeft maar 1 dag geduurd door alle zorg die ik kreeg. (koelzakjes af en aan, zalfjes en drankjes op de bank.) Nu ligt de taak er nog om alle slechte flessen wijn van meer dan 10 jaar oud te legen in de goot ter vermaak van alle diertjes die van deze watergeul gebruik maken. Ruim 160 flessen rose van een zeer slecht jaar, welk dat weten we niet, troebele witte wijn en een oude fles Pastis die al te lang open heeft gestaan. Een douche daarna kan geen kwaad, we tikken de kurken met een dikke bout en hamer in de fles en zetten ze dan op z'n kop in de roosters van de geul. Maar vandaag even niet. Het was om 6 uur dag om om half 8 bij K.& R. te zijn. Daar nemen we afscheid van haar om direct door te rijden naar de prefectuur voor een frans kenteken op de blauwe landrover. De tocht langs de bouwzaken was teleurstellend en pas in de middag gun ik mezelf de tijd voor een bak koffie tussen alle katten en Castel die ons gisteren ook lang hebben moeten missen. We zijn weer met z'n 2 en de volgende gast voor in oktober staat al te popelen. We zijn blij dat het nog lang niet zover is en moeten ook weer wennen aan het samen zijn. Zaterdag was er Vide de Grenier in ons dorpje en voordat ik ging werken zijn we daar toch even naartoe gegaan. Het hele dorpje loopt dan uit en met de gastkraampjes (een doek of niets op de parkeerplaats en alle spullen op de grond) de 'brocante-prof's' en een drankkraampje is het een waar feest voor onze beleving. Iedereen kent ons inmiddels en met ons frans komen we al heel ver zodat we met iedereen een praatje aanknopen op deze mooie zomerdag. De 1e augustus is voor Frankrijk ook de eerste vrije dag van DE vakantie-maand en opeens is het altijd uitgestorven dorp een druk gezellig plaatsje met van alles te zien en te beleven. Voor zover we de humor van de fransen begrijpen maken we grapjes en genieten van de ontspannen sfeer onder de locals en voelen ons helemaal opgenomen in deze gemeenschap. Ook zijn we al uitgenodigd voor een intiem dorps-diner volgende week. E. wilde ook graag meemaken met wie we hier contact hebben, het onder-de-fransen-zijn! Ze maakt het in deze (te) korte tijd allemaal mee met ons bezoek aan de buurtjes (met ezeltjes) in het super-karakteristieke huisje, de Vide de grenier (rommelmarkt), marktdag en de avontuurlijke rit op haar laatste avondje. Toch is het na thuiskomst wel heel stil en leeg in huis met haar oude tickets voor de terugreis van vrijdag op de schouw....