foto's

Zodra ik kan zal ik bij de berichten van de laatste tijd weer filmpjes en foto's toevoegen.

Forel 2

Na mijn bezoekje aan de Vide de Grenier in een stadje aan de overkant van de rivier was het tijd om naar huis te gaan om eten te maken. Blij met de paar aankopen die ik heb gedaan, want 2 persoons linnen lakens uit de vorige eeuw, in goede staat!, maakt me heel blij. Ze zijn duurzamer, mooier en iets koeler als gewoon katoen. Een snelkookpannetje is ideaal voor 2, zeker als ik nog eens wil proberen escargots klaar te maken met het recept van de overbuurvrouw. Verder een gietijzeren pannetje voor 2 voor het koken op open vuur en een paar leuke laarzen. Een mand om brooddeeg in te laten rijzen voor 2 euro verzadigde mijn koopdrang.
Ik zei al dat de gevangen forel niet lang in de vriezer zou blijven. Bij thuiskomst de vis gewassen en gedroogd en 'gevuld' met wat schijfjes citroen. 15 Minuutjes in de rookbak en voila; gerookte forel! De linzenrijst met groente was een voedzame en lekkere combinatie met de vis. En ik houd al 30 jaar vol geen forel te lusten. Helaas, ik vind forel geweldig lekker!!!! De linzenrijst is zelf verzonnen en zeer smaakvol;
1 deel groene linzen op 3 delen zilvervliesrijst laten koken in water met wat celeri-zout, kruidenzout en zwarte peper. 1 klein uitje, 4 waspeentjes, 2 stengels bleekselderij en eventueel wat paprika, allen gesnipperd bij de rijst en linzen voegen en maximaal 12 a 15 minuutjes mee laten koken. (geen snelkookrijst gebruiken natuurlijk) Na het afgieten een flinke eetlepel roomboter toevoegen. mmmmmm
's middags werden we afgeleid door P&W die hun eigengebakken scones hadden gemist gisteravond. W. had ons stulpje nog nooit gezien en was door P. nieuwsgierig gemaakt. Dus gezellig aan de limonade met scones gezeten. Spetter, hun dalmatiër, heeft Cros de boom in gejaagd, die er door Marc is uitgevist. Blije Cros kruipt weg in huis en durft die avond even niet meer naar buiten.
Marc maakt een 1e deurspant voor de nieuwe middendeur. Als symbool mag ik er getuige van zijn hoe hij hem even op het oog past. Samen halen we de oude deur eruit. Ik heb verschrikkelijk lopen zeuren om die deur, had al 2 nieuwe ijzeren houders en bouten voor hem gekocht ter stimulans. De deur is van onder weggerot, hing scheef, kon niet dicht (geen slot of handvat) en kraakt als je hem dicht of open doet. Dus het één is nog niet af of we starten alweer aan iets anders; c'est notre vie!! 's avonds smullen we van de resterende scones en rommelen nog wat na. De dagen blijven vliegen.

Spectacles Nocturne

Begin deze zomer zagen we het schip al staan in het dorpje, naast het kasteel. Wat doet dat schip hier toch diep in het binnenland op de berg naast het kasteel? Een houten scheepje dat nagebouwd lijkt met een rode rand rondom, een heuse mast waar je in kunt klimmen en verder geen poespas. Het is het decor voor Spectacles Nocturne. De openlucht theater-voorstelling die ik vorig jaar gemist had. We zouden nog vrienden op de koffie krijgen die er net voor uit eten zijn geweest, maar dat halen zij niet en ik wil het begin niet missen. Ik weet eigenlijk ook niet wat ik me erbij voor moet stellen, dus ik stuur P. een sms-je dat we al vroeg naar boven gaan. (grappig is dat P. pas het berichtje leest met zijn gezelschap, zodra hij in de schemer met het hele gezelschap in een huurauto ons pad afgehobbeld is en niets dan katteoogjes ziet op ons terrein in plaats van een koffietafel. Castel is als de dood en verstopt zich stilletjes in haar huisje, een waakhond van niks dus!) We moeten nog even wachten boven en zelfs een kaartje kopen a 10 euro. maar zeker de moeite waard blijkt later. 5 In het wit gekleede sprookachtige figuren kondigen het begin van het spektakel aan. Hoog boven ons uit verschijnen ze op de muur, verlicht met schijnwerpers, en spelen op een fluit, slaan met een zweep, lokken ons naar boven de kasteeltuin in met gelach en geheimzinnige gebaren. Via een donker smal pad lopen alle toeschouwers naar boven door het poortje en nemen plaats op de houten bankjes.
Het schip is verlicht, evenals de kasteelmuur en er branden vuurtjes rondom het met zand bestrooide 'podium' rond het schip. De muziek brengt ons al in andere sferen en gespannen wachten we af. het blijkt redelijk goed te volgen voor ons. (Acteurs moeten goed articuleren ;-) Het is grappig, lieflijk en vol van kleine details. Geen hoogstaand theater, maar gewoon heel erg leuk. Paarden mogen een rolletje meespelen en we herkennen wat locals die als figuranten door het geheel steeds goed te zien zijn. Het verhaal gaat over die tijd die passeerd, de maan en de zon symboliseren die tijd, ze ontmoeten elkaar en juist op het moment van dié ontmoeting, vind het gezelschap op het strand naast het schip een schatkist. Ze maken hem voorzichtig open en laten zich betoveren door de inhoudt. De eenvoudige schippers en hun gezelschap veranderen in een konkrijkje, met een maankoningin en haar koning, haar ministers, de secretaris en teruggekeerde 'verlorenzoon'. Heel de nacht zijn ze de koningen, de rijken, betoverd en bekleed met prachtige gewaden, een elfachtige witte fee op een paard of de brandende dood die plots op een paard ons op doet schrikken. Zodra de maan de zon weer ontmoet ontnuchtert iedereen en is weer zoals hij en zij was; vol eenvoud, arm en in slaap met de gesloten schatkist weer op het strand. Het stuk duurde 1,5 uur en heeft geen moment verveeld. De muziekanten in het wit waren een schitterende aanvulling op het theater-gezelschap. Samen met de locals en de mannen van het licht & geluid is er inderdaad iets heel moois van gemaakt. Niet uniek, want ieder jaar wordt deze voorstelling gegeven, maar ik ben blij het helemaal meegemaakt te hebben. Volgend jaar wil ik terug, misschien begrijp ik dan alles in plaats van een gedeelte. P. schiet ons aan aan het einde. Hij is toch weer helemaal naar boven gereden en we praten met elkaar wat na, als we met z'n allen naar de auto's lopen.
Een super-spektakel dat ik niet had willen missen.

Forel

Een rustdag in alle opzichten en toch wat leuke dingen gerommeld. (koffie aan de rivier met Castel tijdens de schemering, een barluikje lavendel geschilderd, de 1 na laatste, lekker gegeten en vanochtend vroeg na het schoonmaken van het zaaltje (het dorpshuis) met z'n allen de kroeg in. Over de franse kroegen en barretjes en hun functie en bestaansrecht later een keertje een heel bericht opzich.
Ennnnn de vangst van Marc na een uur vissen; een stevige mooie grote gezonde forel die voor twee weer meer dan genoeg is als maaltje. Gaan we ook roken natuurlijk, korter als die karper. Ligt voor even in de vriezer, ik denk niet voor lang :-).

Godfather Felix

(niks geen brood tussen de middag...) Ik bak flinke spekpannekoeken en met dit zware voedsel gaat het uitbuiken iets makkelijker met een wandeling tussen de buien door. De waterdampen tussen de bomen op het pad zien eruit als nevels omschreven in sprookjes. Hier en daar hoor je een vogel en de druppels die op de bosgrond vallen. verder is het stil. Bij de sluizen gaat het weer flink regenen en we schuilen onder een groepje prunus-bomen. Een visser komt de bruggen over en ziet 2 blonde mensen zonder regenjas of plu daar schuilen en loopt gelijk de andere kant op langs het riviertje. Omdat de bui niet ophoudt gaan we maar weer terug. Na 150 meter stopt de bui en breekt de zon een beetje door. Dit maakt van de doorgang op het pad een stoompad. We trekken onze shirts uit en omdat we onder de bomen lopen, die een mooie groene boog vormen waaronder de damp blijft hangen, voelt iedere drup die op onze huid valt als een wake-up call. Niet koud, maar omringt met deze zoet geurende waterdampen een hele bijzondere gewaarwording. Castel is de helling af het bos in gedoken, ze blaft piepend om te vertellen dat ze een ree of ander groot wild op het spoor is. We laten haar, ze vangt toch niets en wij jagen niet. Ze zou nog eerder vriendschap sluiten met de herten en de vosjes hier. De zon is al weer verdwenen en de volgende antracietgrijze wolken verschijnen alweer vanachter de bergen. Het feest zal wel verplaatst worden naar binnen en terwijl ik me daarop verheug, pluk ik een kamperfoeliebloem. Zomaar in het wild tussen de rijpende bramen die na zulke buien zich volzuigen met water en na een dagje zon zoeter en zoeter gaan smaken. Volgende week de eerste potten bramenjam!! De wilde kruiden waar we over en langs lopen ruiken heel sterk door onze aanraking en het stoombad voelt weldadig aan. We halen het niet droog thuis te komen. 100 Meter voor ons huis breekt die donkere wolk open en neemt een windvlaag mee. Ik zal toch echt de parasol moeten redden, die al gedeeltelijk stuk is gegaan door de wind. Deze wordt uit zijn tafel gewipt en dan breken de draaglatjes af. (De tonnelle is ook stuk gegaan. Door een waterbel op het dak-canvas is een ijzeren lat van de constructie helemaal doorgebogen en heeft de rest van de dakconstructie verbogen. :-( ) In de strortregen ren ik met een volle wasmand naar het zwembad om het op te hangen. Daarna is het alweer droog. Na nog wat lummelen en internetten, wat een opluchting dat we dat weer even kunnen doen, kleden we ons om en gaan eerst de auto halen bij H & T die lekker in pyama voor de buis hangen met een wijntje. Dat mis ik wel eens, zo'n manier van luieren op een lekkere bank in een ruime lichte kamer. Maar wat niet is kan komen!In het dorp is het nog heel rustig, de organisatoren van het feestje zijn druk doende, wij zien alle mensen komen en worden steeds weer voorgesteld aan wie we nog niet kennen en andersom. Al die namen!! iedereen ziet er feestelijk uit, er wordt al snel gelachen en gekletst. Het feest is eigenlijk ter ere van Felix en zijn vrouw Georgette. Ze zijn beide 80 geworden dit jaar. Dat zou je niet zeggen, zeker felix ziet er jonger uit, 70 misschien, met zijn jonge strakke huid en altijd stralende glimlach en dynamiek. De tafels zijn in een U-vorm geplaatst en heel mooi gedekt met bloemen en met varens versiert. Voor we aan tafel gaan hebben we al ruim 2 uur staan kletsen en alle nieuwe gezichten en namen duizelen ons. Tussen de gangen door is er traditionele muziek; een accordeonspeler uit onze gemeente en een Cabret. Een doedelzak met een blaaszak van geitenhuid die onder de arm dienst doet als long. De klank is welhaast hetzelfde en de muziek geeft een keltisch geluid. Al snel laten verschillende mensen hun eten voor wat het is om te dansen met elkaar. We zitten tussen alle andere 'buitenlanders' in en marc precies tussen twee burgermeesters naast de burgermeestersvrouw. Een vlotte slanke dame van net in de 60 die je net 50 levensjaren zou geven. Ze spreekt goed engels en we verbazen ons over het feit dat we haar niet vinden passen naast onze burgermeester. Dat is meer een verlegen boer uit de omgeving. Maar de man is ook hier geboren en getogen, zij komt uit noord Frankrijk. De sfeer is fantastisch met de dartelende kinderen en het gemengde gezelschap. Ook alle vakantiegangers die een huis in ons dorpje hebben zijn hierbij aanwezig en de moderne Parijzenaren mixen de locals en de vreemdelingen tot een bont gezelschap. Gedichten worden voorgedragen en en passant wordt er betaald voor dit feestje. Felix heeft een varkentje bereid in de broodoven en daar worden ook weer grappen over gemaakt. Andere bewoners hebben cakes en taarten gebakken, een enorme brie gekocht met een heerlijke smaak en zo zacht dat ze wegsmelt op je tong.
We worden uitgenodigd om een eenvoudige dans mee te dansen, de muziek wordt steeds sneller en later weer traag en het is met alle kinderen een dolle boel waarin iedereen meedoet en zich amuseerd! Na een ode aan felix wordt er een speciaal muziekje op gezet, felix krijgt een zonnebril op en hij mag , waarschijnlijk voor de zoveelste keer, een perciflage geven van een Franse blinde zanger. Iedereen begint te klappen en te juigen als de 80 jarige zich al dansend midden tussen de tafels uitslooft. Als deze man het dorp ontvalt zal ook ik in diepe rouw zijn, hij IS het dorp, de geschiedenis, de lach en de bloemen. De wijsheid, de tradities, de feesten en de stille winters. Ik probeer niet te veel stil te staan bij wat deze man en zijn lieve vrouw mij doen. Hun zijn hebben ons ook zo'n warm welkom gegeven en ik wil heel graag nog heel lang van hun aanwezigheid genieten. pas rond over elven wordt er opeens opgeruimd. iedereen helpt een handje mee en de herrie is enorm door het gesjouw met tafels en stoelen. Ik bied de organisator aan morgen wat te doen. Dus om 9 uur maandagochtend sta ik present! Felix Felix, je bent de zon en de maan voor iedereen die liefde heeft voor deze gemeenschap, blijf zolang je kunt en blijf dansen en lachen, want anders is het zo lang donker hier.....

Winter perzik Jam

De wekker doet het juist vandaag op zondagochtend beter dan ooit en om half acht sta ik naast mijn bed. Een tropische ochtend, met sluierbewolking, regen en onweer, maar met een zeer aangename temperatuur, houdt ons 's ochtends binnen. We drinken koffie en ik maak me klaar om perzikjam te maken. Het kistje dat ik donderdag op de markt kocht begint heerlijk te geuren en veel langer kan ik niet wachten. Een monnikenklus is het, om ruim 3 kg perziken te ontvellen en te ontpitten bij kaarslicht. Uiteraard is er geen stroom door het onweer en zo kan Marc ook niet de nieuwe modem installeren en kijken of hij thuis weer internet kan regelen.

Recept voor Winter-Perzik-Jam
* 3 kg perziken
* groot blik met stukjes ananas
* 3 kg geleisuiker
* sap van 3 citroenen
* 10 kruidnagels
* 4 stokjes kaneel
* 1 klein gedroogd rood chilli-pepertje
* 150 ml whiskey of brandewijn
Ontvel en ontpit de perziken en snij ze in stukjes, Laat de stukjes ananas uitlekken, Maak een kruidenzakje met de kaneel, kruidnagel en het pepertje.
Doe alle ingredienten en het kruidenzakje in een grote hoge pan met een dikke bodem en breng het op hoog vuur aan de kook. Laat het niet langer dan 4 minuten koken en blijf roeren. Schep met een schuimspaan het schuim van de jam af. Haal het kruidenzakje eruit en check of er niets van in de jam is gekomen. Maak het geheel fijn met een staafmixer. Zorg voor schone droge glazen potjes. Vul ze tot de rand toe en draai de deksel er stevig op. Zet de potten op hun kop op een donkere plek. Bewaar ze koel en donker als ze volledig afgekoeld zijn. Over smaak valt best te twisten, maar de lepel die ik aflik is niet te versmaden en na 10 minuutjes proef ik die lichte peper-tinteling die de wintersmaak benadrukt. Dit is een heel bijzondere jam geworden, trots was ik alles af en ruim te keuken op.
Terwijl ik potjes uit de inbouwkast haal om te vullen met dit heerlijke brouwsel valt mijn oog op een klein dood vleermuisje. Toch knap van één van de katten zo'n dier te vangen. Gelijk zien we een veel grotere door de woonkeuken vliegen. We dachten dat vleermuizen van rust hielden en overdag sliepen. Toch komt er met regelmaat 's avonds één op bezoek en vliegt hongerig zijn/haar rondjes in huis. We proberen de vleermuis met een bezempje en een kussen het huis uit te jagen, openen hiervoor alle ramen en deuren, maar het dier wil echt niet naar buiten. Na een kwartiertje stoppen we hiermee. het dier vlijdt zich uitgeput tegen een balk in het plafond aan en we besluiten vanavond even op te letten of we hem nog zien. Ik wil geen (vleer)muizen in onze leefruimte. Ze hebben de secadou, de stal, de schuur, het chateau en de broodoven om te vertoeven en onder te poepen. Dat mag genoeg zijn. Na de jam is het Marc toch gelukt om internet aan de praat te krijgen. Wat een engelengeduld!! We eten 's middags een boterham, omdat we eind van de dag een gezamelijke maaltijd met alle dorpsbewoners tegemoed mogen zien.

La recette de la Confiture “Pêche-Hiver”

Ingrédients;
3 kg pêches
1 grande boîte d’ananas
2,5-3 kg sucre gelee
Jus des 3 citrons
10 girofles
5 bâtons de cannelle
1 a 2 petites!!!!! Chilli-poivre sec (pas plus, c’est dangereux ;-)
150 ml whiskey

Écorcher et éplucher les pêches.
Laisser s’égoutter l’ananas
Faire un sachet avec les batons, girofles & poivre-Chili
Assembler tous les ingredients dans une grande casserole, mais attender ajouter le whiskey!
Cuire 4 minutes, ajouter le whiskey après 3 minutes.
Continuer tous les 4 minutes remuer!
Enlever le sachet et moudre la confiture chaud. (très fin)
Remplir les les pots et par pot ajouter 1 bâton de cannelle

Fini

8 augustus

Omdat mijn nieuwe rinkelwekker het vaker niet dan wel doet, sta ik op in de veronderstelling dat het tegen negen uur is. Maar als ik later in de auto zit om de gîte schoon te gaan maken blijkt het kwart over acht. Eerst bestel ik kentekenplaten bij de garage voor de blauwe landrover. Dan zijn we echt toerist-af, in de auto's dan, verder zullen we altijd l'etrangeres acceptées (vreemdelingen) blijven. Dat 'acceptées' doet ons wel heel goed, een warm welkom en dat in een regio waar de nederlanders echt geen goede naam hebben. De toeristen niet, maar ook de nederlanders die hier permanent wonen niet. (Ze integreren niet, richten verenigingen op enkel voor landgenoten, kopen weinig in Frankrijk en blijven vasthouden aan hun eigen gewoontes, taal en eten; dit wordt ons regelmatig door de fransen zelf verteld als het ter sprake komt.) Ik loop even bij de bank binnen om ons contactpersoon te vragen om voor de 2e maal onze verzekering te bellen om te informeren of we de reparatie van 2 computers en een (nieuwe) modem mogen declareren en maak hiervoor een afspraak. Na de laatste weekend-boodschapjes rij ik door om met een lichte kater van de tegenspoed van gisteren en een zere bil (spier verrekt of zenuwknoopje?) de hele gîte klaar te maken voor het net getrouwde stelletje dat maandag zal arriveren. Eerst kan ik bij H & T nog even internetten. Dus plaats ik een bericht op de weblog, betaal nieuwe pijlen en een schietschijf zodat die verstuurd kunnen worden en drink een sterke mok koffie. De gasten zijn toch nog niet weg. Op m'n gemak ga ik daar aan de slag en ik ben eind van de middag nog niet klaar of H & T komen terug van hun werk. Samen drinken we een wijntje en ik bericht Marc dat als hij nog langs het stadje rijdt dat hij welkom is voor een hapje en een drankje. Er volgt een spontane onverwachtte lange avond vol goede gesprekken, mergez-worstjes van de BBQ, patatjes, wijn en verdieping in onze vriendschap. Hoe geweldig we ons ook opgenomen voelen in deze regio, toch hebben we behoefte aan vrienden met nederlandse kom-af. Maar de afwisseling moet er blijven, want we houden alle 4 te veel van het leven in Frankrijk, tussen en met de Fransen die dit land toch maken tot wat het nú is. De ezeltjes van buurman Pierre had ik 's middags tijdens een korte pauze al over de witte neuzen geaaid. Nu komen ze bij het hek van H & T staan kijken of er misschien nog iets lekkers te halen valt. Baby-ezel houdt zich afzijdig, maar ik blijf me onweerstaanbaar aangetrokken voelen tot de diepbruine rustige dieren die met hun enorme oren de vliegen wegmeppen en laten zien dat ze nieuwsgierig zijn. Ik open het hek en stap hun terrein op. Binnen 2 minuten ben ik omringt door 6 volwassen ezels die me van alle kanten besnuffelen. Nog wat onwennig en bang dat ze trappen door schrik van het één of ander, probeer ik een beetje afstand te houden. Ik sta er ook op teenslippers tussen en ik heb geen behoefte aan vertrapte tenen. Alsof ze het weten snuffelen ze aan mijn voeten en ik voel de fluweelzachte neuzen en hun warme adem. Ze worden steeds rustiger en 1 vlijdt haar kop tegen me aan. Met zachte dwang wil ze in me kruipen, maar zo'n volwassen ezelin is echt wat te groot voor op schoot. T. knipt wat seringentakken, wat ze wel heel erg lekker vinden, zodat ik met de bos takken bijna verdwijn tussen de gretige koppen. Ze proeven T.'s T-shirt, maar van mijn kleding blijven ze af. Ik krijg mezelf er niet weg, zeker nadat de takken op zijn, want 3 blijven er bij me waarvan diezelfde ezelin van daarstraks zich weer met haar kop tegen me aanvlijdt. Ik smelt en omarm haar. Als ze achterin de landrover had gepast, had ik haar zo graag mee willen nemen. Helaas moet ik wachten, totdat de stal gerepareerd is en het hekwerk klaar. Eigen ezeltjes is niet zozeer voor de lol als ook voor werkzaamheden hier. Rond middernacht stappen we op, Castel is al heel lang alleen en we laten 1 auto daar. Die halen we de dag erop als we toch een dorpsfeestje hebben.